Hátt enni, beint nef, heilar tennur, fæ aldrei kvef
sunnudagur, 23. október 2005
föstudagur, 21. október 2005
Póstkort og púsluspil
Dagurinn okkar var afskaplega rólegur og þægilegur. Við kíktum í bæinn og skoðuðum í búðarglugga. Hér er mikið af verslunum sem bjóða upp á virkilega fínar merkjavörur sem kosta sitt.
Við settumst inn á ískaffihús og smökkuðum nokkrar bragðtegundir af ís: melónu, karmellu, nutellu, pistasíu, mokka, fíkju, vanillu, sítrónu... Meðan við sátum og gæddum okkur á veitingunum skrifuðum við nokkur póstkort og héldum síðan rölti okkar áfram, með viðkomu í pósthúsinu.
Við fundum litla bókabúð og kíktum þangað inn enda okkar uppáhaldsbúðartegund. Þar dáðumst við af ítölsku bókbandi og prentiðn og þar rak ég líka augun í 1000 stykkja Ryba púsluspil sem ég bara varð að eignast.
Við röltum síðan á ströndinni í þægilegum úða en hrökkluðumst fljótlega upp á götuna því það flæddi óvenju hratt að og óvenju mikið. Við stóðum dágóða stund og störðum á hafið en þó tilbúin að stökkva í einum grænum inn á hótel ef gáttir himnanna skyldu óvænt opnast. Þess gerðist ekki þörf heldur gátum við starað sem dáleitt sem okkur listi og ekki byrjaði að rigna fyrr en við vorum komin í öryggt skjól.
Þar sem ég tímdi ekki að halda áfram með Rebusinn minn af ótta við að klára hann tók ég til við að púsla og tókst meira að segja að draga Baldur með mér.
Við settumst inn á ískaffihús og smökkuðum nokkrar bragðtegundir af ís: melónu, karmellu, nutellu, pistasíu, mokka, fíkju, vanillu, sítrónu... Meðan við sátum og gæddum okkur á veitingunum skrifuðum við nokkur póstkort og héldum síðan rölti okkar áfram, með viðkomu í pósthúsinu.
Við fundum litla bókabúð og kíktum þangað inn enda okkar uppáhaldsbúðartegund. Þar dáðumst við af ítölsku bókbandi og prentiðn og þar rak ég líka augun í 1000 stykkja Ryba púsluspil sem ég bara varð að eignast.
Við röltum síðan á ströndinni í þægilegum úða en hrökkluðumst fljótlega upp á götuna því það flæddi óvenju hratt að og óvenju mikið. Við stóðum dágóða stund og störðum á hafið en þó tilbúin að stökkva í einum grænum inn á hótel ef gáttir himnanna skyldu óvænt opnast. Þess gerðist ekki þörf heldur gátum við starað sem dáleitt sem okkur listi og ekki byrjaði að rigna fyrr en við vorum komin í öryggt skjól.
Þar sem ég tímdi ekki að halda áfram með Rebusinn minn af ótta við að klára hann tók ég til við að púsla og tókst meira að segja að draga Baldur með mér.
fimmtudagur, 20. október 2005
Markaðurinn
Á hverjum fimmtudegi er markaður í Terracina. Markaðurinn er reyndar einn sá stærsti í Lazio sýslu og liggur meðfram götunni Viale Europa og spannar þannig tæpan kílómetra.
Þrátt fyrir að vera dauðþreytt eftir borgarrölt gærdagsins rifum við okkur á fætur árla dags, markaðurinn opnar nefnilega klukkan 7 og lokar upp úr hádegi. Markaðurinn var ósköp hefðbundinn í alla staði, þarna var hægt að fá vefnaðarvöru og skartgripi, skófatnað sem og annan fatnað, pylsur, ávexti og grænmeti, illaþefjandi osta, brauð og regnhlífar. Hið síðastnefnda kom reyndar í góðar þarfir því miðju vegar fór að rigna á okkur (og hina) og bleika regnhlífin mín reyndist sem fyrr ekki nægilegt skjól fyrir okkur bæði.
Þetta gaf tóninn fyrir það sem koma skyldi því það rigndi sem hellt væri úr fötu það sem eftir lifði dags. Ekki nóg með úrhellið heldur komu glæsilegar eldingar og gríðarlegar þrumur svo drundi í öllu. Það var í raun lán í óláni að það skyldi rigna í dag því við vorum svo þreytt að við vildum bara liggja inn á hótelherbergi og hvílast. Í þessu tilviki þýddi hvíldin þetta: rúmlega með góðri Rebus bók í fanginu.
Þrátt fyrir að vera dauðþreytt eftir borgarrölt gærdagsins rifum við okkur á fætur árla dags, markaðurinn opnar nefnilega klukkan 7 og lokar upp úr hádegi. Markaðurinn var ósköp hefðbundinn í alla staði, þarna var hægt að fá vefnaðarvöru og skartgripi, skófatnað sem og annan fatnað, pylsur, ávexti og grænmeti, illaþefjandi osta, brauð og regnhlífar. Hið síðastnefnda kom reyndar í góðar þarfir því miðju vegar fór að rigna á okkur (og hina) og bleika regnhlífin mín reyndist sem fyrr ekki nægilegt skjól fyrir okkur bæði.
Þetta gaf tóninn fyrir það sem koma skyldi því það rigndi sem hellt væri úr fötu það sem eftir lifði dags. Ekki nóg með úrhellið heldur komu glæsilegar eldingar og gríðarlegar þrumur svo drundi í öllu. Það var í raun lán í óláni að það skyldi rigna í dag því við vorum svo þreytt að við vildum bara liggja inn á hótelherbergi og hvílast. Í þessu tilviki þýddi hvíldin þetta: rúmlega með góðri Rebus bók í fanginu.
miðvikudagur, 19. október 2005
Róm
Við vorum snemma á fótum í morgun enda planið að kíkja í borgina eilífu. Til að komast í borgina þurftum við fyrst að ganga rösklega í tæpan hálftíma niður í miðbæ til að ná strætónum sem gengur aðeins einu sinni á klukkutíma í bæinn Monte San Biagio. Þaðan tókum við síðan lestina að Róm, Termini. Lestarferðin tekur rúmlega klukkustund og þann tíma notuðum við til að skipuleggja tíma okkar í Róm. Þegar við stigum af lestinni á aðalstöð Rómar örkuðum við beint yfir í metróið og tókum næsta vagn að Kólosseum.
Þegar þangað var komið vorum við sem tvær flugur fastar í neti kóngulóar - kóngulóar sem sérhæfir sig í að lokka og plata saklausa ferðamenn eins og okkur. Við lentum sem sagt í mörgum ferðamannaveiðimönnum sem vildu endilega að við keyptum okkur leiðsögutúr um hringleikahúsið. Þeir töldu okkur meira að segja trú um að röðin inn í Kólosseum væri a.m.k. 45 mínútna löng. Við gátum nú ekki annað en hlegið að því þegar við vorum komin inn 20 mínútum seinna.
Kólosseum er stórvirki og ég hafði einstaklega gaman af því að skoða mig um í þessum fornminjum. Í för með okkur var Rómarbókin góða sem gerði alla leiðsögumenn óþarfa. Ég hálfvorkenndi þeim sem keypt höfðu sér slíkan túr og þurftu síðan að elta regnhlífuhaldandi leiðsögumanninn eins og leikskólabörn og voru að engu leyti í betri aðstöðu en hver annar til að heyra hvaða fróðleik leiðsögumaðurinn dældi úr sér. Við gáfum okkur dágóðan tíma í hringleikahúsið og skoðuðum hvern krók og kima.
Þaðan tókum við síðan metróið að Vatíkaninu og skoðuðum Péturskirkjuna. Þar byrjaði að rigna svo mikið að við ákváðum að bíða úrhellið af okkur niðrí metróinu. Eftir tíu langar mínútur hafði ekki stytt upp svo við bitum á jaxlinn og óðum okkar leið að kirkjunni. Þar biðum við einhvern hálftíma í röð og skiptumst á að halda á bleiku regnhlífinni minni sem ég svo heppilega hafði pakkaði niður, grunlaus með öllu að við myndum þurfa að nota hana.
Toppurinn í Péturskirkju var eflaust þegar við settumst ásamt öðrum á kirkjubekk og virtum fyrir okkur innviði kirkjunnar. Þegar við höfðu séð fylli okkar risum við upp til að halda för okkar áfram nema hvað þá byrjaði karlakór að drynja á latínu og allur söfnuðurinn reis á fætur. Við vorum allt í einu orðin hluti af söfnuðinum og föst í kaþólskri messu! Þetta var mjög skondið en líka pínu skelfilegt, það varð allt svo yfirgengilega hátíðlegt. Eftir korter af latínusöng, signingum og þvæli upp og niður á bekkina læddumst við út og létu þetta gott heita af Péturskirkjunni.
Þegar þarna var komið sögu var farið að síga á seinni hluta borgarferðar okkar. Við vorum í raun eins og Öskubuska að því leyti að við máttum bara vera í borginni til tæplega átta um kvöldið svo við myndum ekki missa af seinustu lestinni til Monte San Biagio. Á þeim stutta tíma sem við höfðum umráðu náðum við að kaupa pizzusneiðar eftir vigt, kíkja á Spænsku tröppurnar og kaupa okkur ís rétt við Fontana di Trevi án þess þó að sjá gosbrunninn sjálfan.
Ferðin endaði síðan í hlaupum um Termini til að átta okkur á því frá hvaða spori okkar lest færi. Það reddaðist allt og nú sitjum við og jöpplum á þessari nýju lífsreynslu. Róm orkar á okkur sem yndisleg borg og ég hlakka svo til að heimsækja hana aftur.
Þegar þangað var komið vorum við sem tvær flugur fastar í neti kóngulóar - kóngulóar sem sérhæfir sig í að lokka og plata saklausa ferðamenn eins og okkur. Við lentum sem sagt í mörgum ferðamannaveiðimönnum sem vildu endilega að við keyptum okkur leiðsögutúr um hringleikahúsið. Þeir töldu okkur meira að segja trú um að röðin inn í Kólosseum væri a.m.k. 45 mínútna löng. Við gátum nú ekki annað en hlegið að því þegar við vorum komin inn 20 mínútum seinna.
Kólosseum er stórvirki og ég hafði einstaklega gaman af því að skoða mig um í þessum fornminjum. Í för með okkur var Rómarbókin góða sem gerði alla leiðsögumenn óþarfa. Ég hálfvorkenndi þeim sem keypt höfðu sér slíkan túr og þurftu síðan að elta regnhlífuhaldandi leiðsögumanninn eins og leikskólabörn og voru að engu leyti í betri aðstöðu en hver annar til að heyra hvaða fróðleik leiðsögumaðurinn dældi úr sér. Við gáfum okkur dágóðan tíma í hringleikahúsið og skoðuðum hvern krók og kima.
Þaðan tókum við síðan metróið að Vatíkaninu og skoðuðum Péturskirkjuna. Þar byrjaði að rigna svo mikið að við ákváðum að bíða úrhellið af okkur niðrí metróinu. Eftir tíu langar mínútur hafði ekki stytt upp svo við bitum á jaxlinn og óðum okkar leið að kirkjunni. Þar biðum við einhvern hálftíma í röð og skiptumst á að halda á bleiku regnhlífinni minni sem ég svo heppilega hafði pakkaði niður, grunlaus með öllu að við myndum þurfa að nota hana.
Toppurinn í Péturskirkju var eflaust þegar við settumst ásamt öðrum á kirkjubekk og virtum fyrir okkur innviði kirkjunnar. Þegar við höfðu séð fylli okkar risum við upp til að halda för okkar áfram nema hvað þá byrjaði karlakór að drynja á latínu og allur söfnuðurinn reis á fætur. Við vorum allt í einu orðin hluti af söfnuðinum og föst í kaþólskri messu! Þetta var mjög skondið en líka pínu skelfilegt, það varð allt svo yfirgengilega hátíðlegt. Eftir korter af latínusöng, signingum og þvæli upp og niður á bekkina læddumst við út og létu þetta gott heita af Péturskirkjunni.
Þegar þarna var komið sögu var farið að síga á seinni hluta borgarferðar okkar. Við vorum í raun eins og Öskubuska að því leyti að við máttum bara vera í borginni til tæplega átta um kvöldið svo við myndum ekki missa af seinustu lestinni til Monte San Biagio. Á þeim stutta tíma sem við höfðum umráðu náðum við að kaupa pizzusneiðar eftir vigt, kíkja á Spænsku tröppurnar og kaupa okkur ís rétt við Fontana di Trevi án þess þó að sjá gosbrunninn sjálfan.
Ferðin endaði síðan í hlaupum um Termini til að átta okkur á því frá hvaða spori okkar lest færi. Það reddaðist allt og nú sitjum við og jöpplum á þessari nýju lífsreynslu. Róm orkar á okkur sem yndisleg borg og ég hlakka svo til að heimsækja hana aftur.
þriðjudagur, 18. október 2005
Strandlíf og pizzur í metratali
Þegar við vöknuðum í morgun var dimmur himinninn horfinn og heiðblár litur kominn í hans stað. Við ákváðum að rölta í miðbæinn og kynnast þessum sæta bæ betur. Við röltum eftir strandgötunni með hraðskreiða bíla á aðra höndina og dásamlegt hafið á hina. Við kíktum m.a. á höfnina og fylgdumst með gömlum köllum dytta að netum og bátum.
Ólíkt upplifun okkar daginn áður iðaði bærinn nú af mannlífi. Eldri konur sátu meðfram höfninni og inn eftir þröngum götum seljandi afla næturinnar upp úr frauðbökkum, eldri kallar sátu undir sólhlífum og skeggræddu um afla næturinnar. Aðrir voru uppteknir við að setja upp grænmetisbásana sína og restin af mannlífinu voru kröfuharðir viðskiptavinir og forvitnir ferðamenn (þ.e. við).
Við settumst inn á veitingastað við strandgötuna og eftir túnfiskpasta og gnocchi röltum við upp á hótel til að skipta yfir í baðfötin. Sundsprettur í sjónum var frískandi og vatnið afskaplega þægilegt. Að sjálfsögðu virtum við hefðir heimamanna og tókum okkur síestu á handklæðum í mjúkum sandinum.
Um kvöldið kíktum við síðan á L'Universitá, litla pizzeríu við ströndina sem selur pizzur eftir metramáli. Þar pöntuðum við okkur hálfan metra af margarítu og glugguðum í bókina um Róm til að undirbúa borgarferðina sem við ætlum í á morgun. Orð dagsins: yndisleg afslöppun.
Ólíkt upplifun okkar daginn áður iðaði bærinn nú af mannlífi. Eldri konur sátu meðfram höfninni og inn eftir þröngum götum seljandi afla næturinnar upp úr frauðbökkum, eldri kallar sátu undir sólhlífum og skeggræddu um afla næturinnar. Aðrir voru uppteknir við að setja upp grænmetisbásana sína og restin af mannlífinu voru kröfuharðir viðskiptavinir og forvitnir ferðamenn (þ.e. við).
Við settumst inn á veitingastað við strandgötuna og eftir túnfiskpasta og gnocchi röltum við upp á hótel til að skipta yfir í baðfötin. Sundsprettur í sjónum var frískandi og vatnið afskaplega þægilegt. Að sjálfsögðu virtum við hefðir heimamanna og tókum okkur síestu á handklæðum í mjúkum sandinum.
Um kvöldið kíktum við síðan á L'Universitá, litla pizzeríu við ströndina sem selur pizzur eftir metramáli. Þar pöntuðum við okkur hálfan metra af margarítu og glugguðum í bókina um Róm til að undirbúa borgarferðina sem við ætlum í á morgun. Orð dagsins: yndisleg afslöppun.
mánudagur, 17. október 2005
Komin til Terracina
Eftir langt ferðalag erum við komin á hótelið okkar í Terracina. Við tókum strætó út á flugvöll klukkan fimm í morgun og unnum titilinn þreytulegasta par vagnsins enda ansi þreytt eftir lítinn svefn. Flugið út eftir tók tvo tíma og eftir það tók við tveggja tíma rútuferð. Á Ciampino flugvelli rákum við augun í tvo hermenn með vélbyssur sem stóðu vörð við flugstöðina, frekar sérkennileg sýn svo ekki verði annað sagt.
Við komum á hótelið um tvö leytið. Í landi síestunnar þýddi það bara eitt: allt lokað. Og við sem vorum svo svöng! Við höfðum reyndar fengið rúnstykki í flugvélinni en Baldur vísaði bara til þeirra sem mylsnu. Við kíktum á hótelið sem er ansi flott. Það var byggt árið 2002 og allt því nýtt og snyrtilegt. Ekki skemmir fyrir að það er hannað í formi báts svo það er verönd á sitthvorum enda hússins í formi stafns og skuts. Geggjað!
Veðrið var milt en þungt yfir. Meðan við biðum eftir að verslanir bæjarins opnuðu gengum við niður á ströndina sem er fimm kílómetra löng og virkilega falleg. Strax á fyrsta klukkutímanum okkar á röltinu um bæinn rákumst við á fleiri ketti en við erum búin að sjá til samans þann tíma sem við erum búin að vera í Kaupmannahöfn (það sama gildir reyndar líka um Fiat!). Kettirnir hér eru þó frekar styggir margir hverjir og lái þeim það enginn þar sem aksturlag heimamanna er með ólíkindum. Í rólegheitargötum í kyrrlátum hverfum bruna ökumenn óhikað á 100 kílómetra hraða og það á götum þar sem gangandi vegfarendur verða að ganga á götunni vegna skorts á gangstéttum.
Toppurinn á deginum var að komast í kaupfélag heimamanna. Við gleymdum alveg hungrinu og eyddum góðum tíma í að skoða úrvalið í búðinni. Jólaundirbúningur var greinilega kominn á fullt skrið: margir hillumetrar af jólaskrauti og í ofaná lagt þrjú gervijólatré í hnapp, bíðandi þess að vera skreytt. Frekar skrýtin upplifun í ljósi þess að við erum hingað komin í nokkurskonar sumarfrí :)
Svo smá brandari í lokin. Jesús var Ítali. Af hverju segi ég það? Jú, hann bjó í heimahúsum til 33ja ára aldurs, hann taldi móður sína vera jómfrú og hún taldi hann vera guð sjálfan.
Við komum á hótelið um tvö leytið. Í landi síestunnar þýddi það bara eitt: allt lokað. Og við sem vorum svo svöng! Við höfðum reyndar fengið rúnstykki í flugvélinni en Baldur vísaði bara til þeirra sem mylsnu. Við kíktum á hótelið sem er ansi flott. Það var byggt árið 2002 og allt því nýtt og snyrtilegt. Ekki skemmir fyrir að það er hannað í formi báts svo það er verönd á sitthvorum enda hússins í formi stafns og skuts. Geggjað!
Veðrið var milt en þungt yfir. Meðan við biðum eftir að verslanir bæjarins opnuðu gengum við niður á ströndina sem er fimm kílómetra löng og virkilega falleg. Strax á fyrsta klukkutímanum okkar á röltinu um bæinn rákumst við á fleiri ketti en við erum búin að sjá til samans þann tíma sem við erum búin að vera í Kaupmannahöfn (það sama gildir reyndar líka um Fiat!). Kettirnir hér eru þó frekar styggir margir hverjir og lái þeim það enginn þar sem aksturlag heimamanna er með ólíkindum. Í rólegheitargötum í kyrrlátum hverfum bruna ökumenn óhikað á 100 kílómetra hraða og það á götum þar sem gangandi vegfarendur verða að ganga á götunni vegna skorts á gangstéttum.
Toppurinn á deginum var að komast í kaupfélag heimamanna. Við gleymdum alveg hungrinu og eyddum góðum tíma í að skoða úrvalið í búðinni. Jólaundirbúningur var greinilega kominn á fullt skrið: margir hillumetrar af jólaskrauti og í ofaná lagt þrjú gervijólatré í hnapp, bíðandi þess að vera skreytt. Frekar skrýtin upplifun í ljósi þess að við erum hingað komin í nokkurskonar sumarfrí :)
Svo smá brandari í lokin. Jesús var Ítali. Af hverju segi ég það? Jú, hann bjó í heimahúsum til 33ja ára aldurs, hann taldi móður sína vera jómfrú og hún taldi hann vera guð sjálfan.
sunnudagur, 16. október 2005
Amerískt kvöldþema
Í gær fengum við í heimsókn góða gesti og borðuðum með þeim djúsí borgara, bakaðar kartöflur, ís og risastóra köku sem Ásdís hristi fram úr erminni eins og henni einni er lagið. Tónlist kvöldsins var að mestu leyti úr smiðju meistarans Nonna Seðils, eins og hann er nú kallaður. Það er alltaf mikil upplyfting að fá þessa hressu unglinga í heimsókn. Mér segir svo hugur um að bráðlega verðum við þó að heimsækja þau, ef við ætlum eitthvað að ná að hitta þau, því hvorki býður maður nýbakaðri né nánast tilbúinni fjölskyldu í lyftulaust hús (það styttis í það).
Í fyrramálið fljúgum við til Rómar og á flugvellinum þar bíður okkar rúta sem ekur okkur beint á hótelið okkar í Terracina. Mig minnir að hótelið sé nefnt eftir sjávarguðinum Poseidoni sjálfum, enda er bærinn víst annálaður fiskimannabær. Fróð manneskja hefur einnig tjáð mér að þetta sé mjög vinsæll slökunarstaður meðal Ítala. Jamm, ætli þetta séu hvítir Ítalir og eru þeir þá ekki með fjaðrir?
Í fyrramálið fljúgum við til Rómar og á flugvellinum þar bíður okkar rúta sem ekur okkur beint á hótelið okkar í Terracina. Mig minnir að hótelið sé nefnt eftir sjávarguðinum Poseidoni sjálfum, enda er bærinn víst annálaður fiskimannabær. Fróð manneskja hefur einnig tjáð mér að þetta sé mjög vinsæll slökunarstaður meðal Ítala. Jamm, ætli þetta séu hvítir Ítalir og eru þeir þá ekki með fjaðrir?
föstudagur, 14. október 2005
Bókasafnsdillerí
Sit á bókasafninu í Solbjerg Plads og þykist læra. Það gengur ágætlega að þykjast en ætli maður verði ekki að taka smásprett svo ekki þurfi að skrifa ritgerð á Ítalíu. Ég hlakka mjög til ferðarinnar og ætla sko ekki að skrifa neinar ritgerðir þar, nema í formi stuttra dagbókarfærslna.
Í augnablikinu ómar þessi yndislega tónlist í heyrnartólum mínum. Þakka ég móður minni innilega fyrir að kynna mig fyrir þessu pari. Er hægt að lifa heila ævi án þess að dilla sér að minnsta kosti einu sinni í takt við svona lífsgleði? Ég held ekki.
Svei mér þá! Ég held að tónlistin hafi bara komið mér í gang fyrir áðurnefndan sprett :)
Í augnablikinu ómar þessi yndislega tónlist í heyrnartólum mínum. Þakka ég móður minni innilega fyrir að kynna mig fyrir þessu pari. Er hægt að lifa heila ævi án þess að dilla sér að minnsta kosti einu sinni í takt við svona lífsgleði? Ég held ekki.
Svei mér þá! Ég held að tónlistin hafi bara komið mér í gang fyrir áðurnefndan sprett :)
fimmtudagur, 13. október 2005
Howdy!
Það á nú ekki af okkur að ganga í tölvumálum! Það er komið á hreint að heimilið verður nettengt þann 28. þessa mánaðar en skömmu eftir að þær fréttir bárust í hús ákvað heimilistölvan að springa. Margir segja að tölvan sé þarfasti þjónninn en áður fyrr þegar hross gegndu því hlutverki sprungu þau stundum þegar þau voru ofreynd, samanber í Skúlaskeiði. Þegar tölvan sprakk var það þó aðeins öðruvísi. Í fyrsta lagi er hún ekki gömul, í öðru lagi var hún í rólegri word vinnslu og í þriðja lagi kom hvellur og hitalykt. Ég er nánast pottþéttur á að þarna hafi aflgjafinn gefið sig og vona að allt annað sé í lagi.
Það þýðir samt ekki að við séum tölvulaus því Acer ferðatölvan sem við keyptum gallaða fyrir mánuði kom heim í gær og er í fínu formi. Það mál var nú alveg kostulegt og ætla ég ekki að útlista því í smáatriðum en til að gefa lesendum hugmynd þá skrifuðum við okkar bréf á ensku en fengum aðeins svör á þýsku. Það vildi okkur til happs að Kristján Derrick gat leyst málið að vanda.
Að öðru og ótölvutengdu. Á mánudaginn tók ég lokapróf í Neoclassical Consumption Theory and Economic Psychology. Þetta var mjög skemmtilegur kúrs og var gaman að fá sálfræðihliðina inn í efni sem ég hafði kynnst með öðrum áherslum heima. Prófið var á ensku og verð ég að segja að mér finnst mjög þægilegt að taka þannig próf.
Það þýðir samt ekki að við séum tölvulaus því Acer ferðatölvan sem við keyptum gallaða fyrir mánuði kom heim í gær og er í fínu formi. Það mál var nú alveg kostulegt og ætla ég ekki að útlista því í smáatriðum en til að gefa lesendum hugmynd þá skrifuðum við okkar bréf á ensku en fengum aðeins svör á þýsku. Það vildi okkur til happs að Kristján Derrick gat leyst málið að vanda.
Að öðru og ótölvutengdu. Á mánudaginn tók ég lokapróf í Neoclassical Consumption Theory and Economic Psychology. Þetta var mjög skemmtilegur kúrs og var gaman að fá sálfræðihliðina inn í efni sem ég hafði kynnst með öðrum áherslum heima. Prófið var á ensku og verð ég að segja að mér finnst mjög þægilegt að taka þannig próf.
föstudagur, 30. september 2005
Turen går til Italien
Eftir dönskutíma í dag röltum við Stella um miðbæ Kaupmannahafnar. Við kíktum á aðalbókasafnið sem ég hafði aldrei áður heimsótt. Mér þótti mikið til koma enda safnið stórt og bókakosturinn góður.
Við skiptum liði og á meðan Stella leitaði að hannyrða- og chick-flick bókum þefaði ég uppi ferðahandbækur. Ég var nefnilega að leita að ferðabókum um Ítalíu og Róm. Heppnin var með mér og ég fann tvær góðar, Turen går til Italien og Politikens visuelle guide: Rom.
Ástæðan fyrir þessum óvænta áhuga mínum á Ítalíu er einföld: Í gær gerðum við kærustuparið okkur lítið fyrir og röltum inn á ferðaskrifstofu Star Tours og fjárfestum í ferð til Ítalíu. Við fljúgum út þann 17. október og komum heim viku síðar. Þá vikuna er nefnilega haustfrí í skólanum hjá okkur og kallast þessi vika víst kartöfluvikan, með vísan í gamla tíma þegar börn bænda fóru heim á þessum tíma til að hjálpa við uppskeruna.
Við verðum á ferðamannastaðnum Terracina sem er um 100 km suður af Róm. Svo vitaskuld stefnum við á dagsferð þangað. Það sem mér finnst þó merkilegast er að Pompeii er einnig nálægt en þangað hefur mig langað að fara síðan ég fyrst heyrði söguna um gosið í Vesuvius og dulafulla varðveitingu hinna látnu. Skemmtilegt nokk þá sáum við Baldur heimildamynd nú nýlega um Pompeii og gosið en þá grunaði okkur ekki að við værum á leið þangað.
Nú er ráð að leggjast yfir bækurnar tvær og lesa sér til um pleisið.
Við skiptum liði og á meðan Stella leitaði að hannyrða- og chick-flick bókum þefaði ég uppi ferðahandbækur. Ég var nefnilega að leita að ferðabókum um Ítalíu og Róm. Heppnin var með mér og ég fann tvær góðar, Turen går til Italien og Politikens visuelle guide: Rom.
Ástæðan fyrir þessum óvænta áhuga mínum á Ítalíu er einföld: Í gær gerðum við kærustuparið okkur lítið fyrir og röltum inn á ferðaskrifstofu Star Tours og fjárfestum í ferð til Ítalíu. Við fljúgum út þann 17. október og komum heim viku síðar. Þá vikuna er nefnilega haustfrí í skólanum hjá okkur og kallast þessi vika víst kartöfluvikan, með vísan í gamla tíma þegar börn bænda fóru heim á þessum tíma til að hjálpa við uppskeruna.
Við verðum á ferðamannastaðnum Terracina sem er um 100 km suður af Róm. Svo vitaskuld stefnum við á dagsferð þangað. Það sem mér finnst þó merkilegast er að Pompeii er einnig nálægt en þangað hefur mig langað að fara síðan ég fyrst heyrði söguna um gosið í Vesuvius og dulafulla varðveitingu hinna látnu. Skemmtilegt nokk þá sáum við Baldur heimildamynd nú nýlega um Pompeii og gosið en þá grunaði okkur ekki að við værum á leið þangað.
Nú er ráð að leggjast yfir bækurnar tvær og lesa sér til um pleisið.
Rigning og hagl
Sem við Ásdís hjóluðum heim í gær féllu nokkrir dropar úr lofti sem er svosum ekki í frásögur færandi. Ég mæli þá svo um að við skyldum hraða förinni þar sem dönsk rigning gæti orðið allmikil. Ekki höfðum við lengi hjólað þegar miklar drunur heyrast að ofan og viti menn, á 30 sekúndum vorum við bæði orðin gegndrepa. Veðurguðirnir létu þó ekki staðar numið heldur þeyttu þeir hlunkastórum haglkúlum yfir okkur þangað til heim var komið.
Eftir fataskipti og þurrkun hjóluðum við ekki (tókum strætó) í mat til Stellu og Kristjáns. Þar fengum við þær fréttir að Kristján hefði líka lent í rigningunni en ekki fengið kaupaukann, haglið. Eftir almenn fréttaskipti fengum við frábæran mat og í eftirrétt var tófúís, ekkert smá góður. Ég er nú ekki mesti tófúkarl í heiminum en þessi ís var alger snilld.
Eftir fataskipti og þurrkun hjóluðum við ekki (tókum strætó) í mat til Stellu og Kristjáns. Þar fengum við þær fréttir að Kristján hefði líka lent í rigningunni en ekki fengið kaupaukann, haglið. Eftir almenn fréttaskipti fengum við frábæran mat og í eftirrétt var tófúís, ekkert smá góður. Ég er nú ekki mesti tófúkarl í heiminum en þessi ís var alger snilld.
þriðjudagur, 27. september 2005
Skroppið til Malmö
Við lögðum land undir fót í gær og skruppum yfir til Svíþjóðar. Frá Hovedbanegård gengur lest yfir til Malmö á 20 mínútna fresti og tekur ferðin rétt um 40 mínútur. Til samanburðar má geta þess að það tekur okkur tæpar 30 mínútur að komast að heiman niður í bæ.
Við nýttum tímann í lestinni í lestur og tókum varla eftir því þegar lestin brunaði yfir Øresundsbrúnna. Okkar fyrsta verk í Malmö var að arka á túrist-infó og taka fría bæklinga: Välkommen til Malmö - karta med information. Með hjálp kortsins röltum við í átt að miðbænum.
Dagurinn var fallegur og því nutum við þess að skoða okkur um í Gamla Staden. Rétt eins og í Lundi eru göturnar í Malmö hellulagðar og gefur það skemmtilegan miðaldarbrag á bæinn. Þá hanga blómakörfur neðan úr ljósastaurum, há laufguð tré eru hluti af arkitektúrnum, strætisvagnarnir eru grænir og Volvo-ar keyra um götur. Við vorum sannarlega komin til Svíþjóðar!
Við römbuðum inn á Stortorget sem ber nafn með renntu, það er ansi stórt. Á torginu er að finna mjög skemmtilegan en jafnframt skrýtinn gosbrunn. Hann er girtur af með girðingu í formi einhverja smádjöfla. Fyrir aftan gosbrunninn er síðan stytta af smávöxnum manni með furðulegt höfuðfat og apa á vinstri öxl. Hann er umkringdur fjórum súlum og framaná tveimur fremstu eru hrútshöfuð sem spýta vatni í brunninn.
Við torgið er einnig að finna Rådhuset sem byrjað var að byggja 1546 og því lokið einhvern tímann á 19. öld. Við sáum líka sjónvarpsþáttinn CSI auglýstan undir slagorðinu Bevisen ljuger aldrig. Við hlógum dátt þegar við sáum slagorð sjónvarpsstöðvarinnar sjálfrar: Roligare TV.
Frá Stortoget gengum við síðan sem leið lá niður aðalverslunargötu Malmö, Södergatan. Þar rákumst við á ansi skemmtilegt listaverk, Optimistorkestern eftir Yngve Lundell. Við Gustav Adolfs torg var hægt að kaupa blóm og branda mandlar og ég stóðst freistinguna að kíkja inn í fataverslun.
Við kíktum hins vegar inn í nokkrar verslanir sem hugsanlega seldu þann varning sem við vorum á höttunum eftir, þ.e. bjästi, tribulus terrestris og myndinni Tilsammans á DVD. Sú leit bar engan árangur og fyrr en varði vorum við komin niður á Triangeln sem er enn eitt torgið í Malmö-bæ. Þar stendur risastórt Hilton hótel og það sem meira er, þar stendur kringla. Inn í henni fundum við búðina Konsum og slóumst í hóp með Svíum sem voru að gera sín eftir-vinnu-hvað-á-ég-að-hafa-í-matinn innkaup.
Það var mjög skemmtilegt að kíkja í Konsum, kannski helst af því að hún er öðruvísi en Netto eða Føtex. Við fundum t.d. bjäst í heilsudeildinni og sólhattsgostöflur en við fundum líka það sem öll börn fædd um og eftir 1980 muna eftir: Sana-sol :0) Svo við urðum að kaupa það, það sér það hver maður. Einnig urðum við að kaupa risavaxna pakkningu af sænsku hrökkbrauði, kringlóttu. Og einhvern sænskan drykk sem heitir Pommac. Svo gaman að versla í Sverge.
Eftir svona áreynslu var við hæfi að setjast inn á notalegt kaffihús sem minnti okkur á Súfistann í M&M, þar sem það var líka inn í bókabúð. Þar gáfum við afgreiðsludömunni leiðbeiningar um hvernig ætti að útbúa Swiss Mocha og hún plataði okkur að kaupa muffu með polka bragði.
Þegar kaffihúsið lokaði fannst okkur kominn tími til að halda heim á leið. Við héldum uppteknum hætti og lásum á leið yfir Øresundið. Við komumst að því að það er ekkert betra en að lesa í lest að kvöldi til þar sem notalegt myrkrið fyrir utan er kærkomin hvíld frá upplýstum strætum.
Við nýttum tímann í lestinni í lestur og tókum varla eftir því þegar lestin brunaði yfir Øresundsbrúnna. Okkar fyrsta verk í Malmö var að arka á túrist-infó og taka fría bæklinga: Välkommen til Malmö - karta med information. Með hjálp kortsins röltum við í átt að miðbænum.
Dagurinn var fallegur og því nutum við þess að skoða okkur um í Gamla Staden. Rétt eins og í Lundi eru göturnar í Malmö hellulagðar og gefur það skemmtilegan miðaldarbrag á bæinn. Þá hanga blómakörfur neðan úr ljósastaurum, há laufguð tré eru hluti af arkitektúrnum, strætisvagnarnir eru grænir og Volvo-ar keyra um götur. Við vorum sannarlega komin til Svíþjóðar!
Við römbuðum inn á Stortorget sem ber nafn með renntu, það er ansi stórt. Á torginu er að finna mjög skemmtilegan en jafnframt skrýtinn gosbrunn. Hann er girtur af með girðingu í formi einhverja smádjöfla. Fyrir aftan gosbrunninn er síðan stytta af smávöxnum manni með furðulegt höfuðfat og apa á vinstri öxl. Hann er umkringdur fjórum súlum og framaná tveimur fremstu eru hrútshöfuð sem spýta vatni í brunninn.
Við torgið er einnig að finna Rådhuset sem byrjað var að byggja 1546 og því lokið einhvern tímann á 19. öld. Við sáum líka sjónvarpsþáttinn CSI auglýstan undir slagorðinu Bevisen ljuger aldrig. Við hlógum dátt þegar við sáum slagorð sjónvarpsstöðvarinnar sjálfrar: Roligare TV.
Frá Stortoget gengum við síðan sem leið lá niður aðalverslunargötu Malmö, Södergatan. Þar rákumst við á ansi skemmtilegt listaverk, Optimistorkestern eftir Yngve Lundell. Við Gustav Adolfs torg var hægt að kaupa blóm og branda mandlar og ég stóðst freistinguna að kíkja inn í fataverslun.
Við kíktum hins vegar inn í nokkrar verslanir sem hugsanlega seldu þann varning sem við vorum á höttunum eftir, þ.e. bjästi, tribulus terrestris og myndinni Tilsammans á DVD. Sú leit bar engan árangur og fyrr en varði vorum við komin niður á Triangeln sem er enn eitt torgið í Malmö-bæ. Þar stendur risastórt Hilton hótel og það sem meira er, þar stendur kringla. Inn í henni fundum við búðina Konsum og slóumst í hóp með Svíum sem voru að gera sín eftir-vinnu-hvað-á-ég-að-hafa-í-matinn innkaup.
Það var mjög skemmtilegt að kíkja í Konsum, kannski helst af því að hún er öðruvísi en Netto eða Føtex. Við fundum t.d. bjäst í heilsudeildinni og sólhattsgostöflur en við fundum líka það sem öll börn fædd um og eftir 1980 muna eftir: Sana-sol :0) Svo við urðum að kaupa það, það sér það hver maður. Einnig urðum við að kaupa risavaxna pakkningu af sænsku hrökkbrauði, kringlóttu. Og einhvern sænskan drykk sem heitir Pommac. Svo gaman að versla í Sverge.
Eftir svona áreynslu var við hæfi að setjast inn á notalegt kaffihús sem minnti okkur á Súfistann í M&M, þar sem það var líka inn í bókabúð. Þar gáfum við afgreiðsludömunni leiðbeiningar um hvernig ætti að útbúa Swiss Mocha og hún plataði okkur að kaupa muffu með polka bragði.
Þegar kaffihúsið lokaði fannst okkur kominn tími til að halda heim á leið. Við héldum uppteknum hætti og lásum á leið yfir Øresundið. Við komumst að því að það er ekkert betra en að lesa í lest að kvöldi til þar sem notalegt myrkrið fyrir utan er kærkomin hvíld frá upplýstum strætum.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)