Glymur í Botnsá

Í gær gengum við Ásdís á Glym ásamt Stellu og Kristjáni. Við fengum ágætisútivistarveður með örlitlum skúrum sem voru vel þegnar þar sem bæði var lofthiti mikill og á brattann var sótt.

Glymur er hæsti foss Íslands, staðsettur í botni Hvalfjarðar, og er skottúr frá Kópavogi. Eftir aðeins einnar klukkustundar akstur vorum við komin að fyrrum aðalsjoppustoppi borgarbúa: Botnskála. Sá man nú sinn fífil fegurri.

Þegar við komum á svæðið röltum við sem leið lá áfram og völdum það sem Útivistarbók Páls Ásgeirs Ásgeirssonar kallar austurleiðina upp meðfram gilinu. Sem betur fer völdum við þessa leið því aðeins er hægt að sjá fossinn frá þessari hlið. Til þess að komast þangað fórum við ævintýralega fallega leið, í gegnum helli og stikuðum yfir ánna á símastaur sem felldur hefur verið sem brú.

Okkur sóttist gangan vel en þó ber að hafa varann á sumstaðar þar sem grjót er víða laust og stígar þröngir. Alla leiðina nutum við fegurðar fossins en þó aldrei meira en á klettanípu einni nálægt miðju gljúfri. Þarna fær maður virkilega að meðtaka kraftinn í náttúrunni og dýpt gljúfursins, kjörinn staður til myndatöku. Bergið er þéttbýlt af fýl og flögrar hann makindalegur um og er bara nokkuð gæfur.

Þegar við vorum komin upp að fossinum sáum við fólk á göngu hinu megin við gilið og langaði auðvitað að ganga aðra leið niður en við komum upp. Brugðum við á það ráð að vaða yfir ána fyrir ofan fossinn með Stellu Soffíu sem forystukind, ahhhh eins og frítt fótanudd fyrir heita göngufætur.

Auðvitað voru allir með myndarlegt nesti og pikknikkuðum við á vesturbakkanum með útsýni yfir Hvalfjörðinn í dýrmætum félagsskap ágengra flugna. Vesturbakkinn er talsvert gróðursælli og léttari gönguleið en á göngunni nýtur maður ekki útsýnis í nánda nærri sama mæli og á hinni hliðinni.

Pakksödd rúlluðum við svo niður að eyðibýlinu Botni, röltum nokkra hringi í kringum kotið en ókum svo í humátt til Reykjavíkur. Fyrsta stopp var landsbyggðarlaugin í Grafarvogi þar sem sérstakt tilboð var á fótboltaleik og sundferð. Ekki veit ég hvaða lið voru að spila en rennibrautin var góð!

Ég mæli sérstaklega með þessari ferð en hún er afskaplega græn og falleg, gróður úti um allt og nokkuð fuglalíf þar sem enn er svolítið mýrlendi að finna. Gangan tekur um fjóra tíma og hvet ég fólk til að taka sérstakt tillit til fuglalífs og halda sig á stígum.

Esjan aftur

Í gær fórum við Baldur með pabba í sjósund og var þetta hans fyrsta ferð í sjóinn hér við Íslandsstrendur. Í þetta sinn synti ég út að ytri bauju og var feikimontin þegar ég kom í land. Baldur hefur oft lýst því fyrir mér hvernig honum finnist sem veður bíti ekki á hann eftir sjósund og í gær fékk ég að upplifa þessa sömu tilfinningu, þ.e. að vera sem í töfrahjúpi.

Eftir sjósundið ákváðum við að kýla á Esjuna, en hana hef ég nokkrum sinnum klifið upp í hálfhlíðar en aðeins einu sinni hef ég farið á toppinn. Þá var ég 15 ára, árið var 1995 og dagurinn var Esjudagur. Að þessu sinni hafði ég hugsað mér að fara upp að fjarka en þegar þangað var komið lét ég tilleiðast að fara upp að Steini. Eftir stutt stopp þar sáum við að skýin sem umvafið höfðu Þverfellshornið voru á undanhaldi og þá fannst mér kjörið að láta slag standa enda mesta gangan þegar að baki.

Á toppnum sögðu við hæ við loftin blá, páruðum nöfn okkar í úttroðna gestabókina og gerðum síðan það eina sem var í stöðunni: klöngrast aftur niður.

Maríusundið

Ég fór í mitt fyrsta sjósund í Atlantshafinu í gær, á sjálfan þjóðhátíðardaginn og þótti mér það einkar viðeigandi. Það var tiltölulega skýjað þegar við hjóluðum af stað í Nauthólsvíkina en létti stöðugt til sem mér þótti nú ekki verra.

Þegar ég var komin í sundbolinn og þar með til í slaginn fór ég að finna fyrir fiðringi í maganum. Ég einblíndi hins vegar sem minnst á það en rifjaði í sífellu þær tvær reglur sem mér höfðu verið settar:

1. Ekki hika eina sekúndu, bara demba sér út í
2. Einblína á að ná tökum á andardrættinum þegar út í er komið

Þess utan voru tvær staðreyndir sem mér fannst gott að rifja upp meðan við gengum niður að sjó:

1. Sjórinn ER kaldur
2. Fyrstu 20-30 sekúndurnar eru verstar, eftir það venst maður kuldanum

Ég get stolt sagt frá því að ég nýtti mér reglurnar tvær til hins ýtrasta, ég dembdi mér út í sjóinn án þess að hika eitt andartak og þegar út í var komið hófst ég strax handa við að synda kröftuglega og anda eins reglulega og mér var unnt í 11° C heitum sjó. Ég verð þó að viðurkenna að sjórinn var miklu, miklu kaldari en mig hafði órað fyrir.

Ég synti að innri bauju og þegar þangað var komið var eins og við manninn mælt, andardrátturinn var orðinn reglulegur, ég hætt að skjálfa eins mikið og kuldinn farinn að venjast. Ég var því til í að synda lengra og fórum við Baldur sem leið liggur frá innri bauju yfir í upphitaða lónið. Það var svolítið eins og að synda yfir í heitan pott þegar komið var inn í lónið, sem er að mér skilst um 18°C heitt.

Eftir þetta mikla þrekvirki lögðumst við í heita pottinn eins og lög gera ráð fyrir og möruðum þar í hálfu kafi. Ég fór reyndar aftur út í og synti út að innri bauju, en það gaf mér bara tækifæri til að fara aftur ofan í heita pottinn.

Já, ég er ekki frá því að þetta Maríusjósund hafi gengið vonum framar, ég er í það minnsta hæstánægð.

Brauð með marmelaði

Langar til að deila með ykkur jákvæðri reynslu minni af marmelaðigerð en eins og sumum er kunnugt er ég marmelaðigrís nokkur. Þrátt fyrir það hef ég aldrei reynt að gera það sjálfur fyrr en nú. Ég átti nokkrar lífrænar appelsínur í ísskápnum og þar sem það er ekki alveg á hverjum degi langaði mig að nýta börkinn til einhvers. Hvað er þá betra en gamaldags marmelaði?

Marmelaðið er c.a. sem hér segir:
4-5 lífrænar appelsínur
2/3-1 bolli agave síróp
1/3 bolli vatn

Skar appelsínurnar í litla báta (c.a helmingi minni en maður borðar) og hakkaði þær svo saman við vatnið í matvinnsluvélinni. Öllu var svo sturtað í pott og agavesírópinu blandað saman við (smekksatriði hve sætt hver vill). Við vægan hita kom svo upp suða og lét malla í rúman hálftíma.

Úr þessari hræru kom svo yndælis appelsínumarmelaði, u.þ.b. ein krukka, sem fór sérdeilis vel á nýbökuðu ofurbrauði frá sjálfum mér :)

Yfir og til baka

Eins og einhverjum lesendum er kunnugt hef ég stundað sjósund síðan snemma í vor og þykir mér það mikil heilsulind. Sjóböðin og sundið eru eiginlega bara hápunktur hvers dags, eins og lífsorkan þjóti upp um nokkur stig. Þarna mætir iðulega hópur af góðu fólki og hleður battaeríin saman og gleðin er sannarlega við völd.

Fram til þessa hef ég látið mér duga að synda að bátum sem liggja við festar nálægt miðju Fossvogs og hef svo bætt við túrum meðfram ströndinni þar sem ég hef aukið vegalengdina jafnt og þétt. Í dag var þó brotið blað í persónulegri heimsmetasögu minni því þegar ég dembdi mér í sjóinn hafði ég sett mér markmið að synda yfir í annað bæjarfélag, Kópavog.

Sundið sóttist vel og eftir að hafa spókað mig ásamt Bigga tölvukarli á Gunnarshólma, landfyllingunni á Kársnesi, synti ég aftur í Nauthólsvíkina og endaði túrinn í upphituðu ylstrandarlóninu. Ég get svo svarið að það var eins og að koma í heitasta pottinn í Laugardal, hitinn háfstakk mann. Við hitabreytinguna byrjar líkaminn að bregðast við með skondnum hætti eins og að stífna í kjálkunum og er ákaflega fyndin áskorun að reyna vitsmunaleg samtöl með andlitið strekkt eins og trumbuhúðir.

Svo lá maður náttúrulega bara í pottinum og slakaði sér niður fyrir hjólatúrinn heim. Það er eiginlega einskis virði að verja fleiri orðum í þetta því það veit enginn hvernig þetta er fyrr en reynt hefur á eigin skinni. Yndislegt.

Torta 2009

Við áttum yndislegan Tortudag í gær. Tortudagur dregur nafn sitt af jörðinni Tortu sem er nágranni Geysis og Strokks og meðal virðulegra eigenda hennar er tengdafjölskyldan.

Á Tortudegi er iðulega og ötullega borinn áburður á Tortujörð og göngum við um mosa og lyng með fullar fötur og gula gúmmíhanska og ausum áburði í rofabörð. Að þessu sinni rigndi létt á skógræktarfólk og var ég þakklát fyrir að hafa fjárfest í forláta regngalla síðastliðið haust þegar ég var hvað duglegust að hjóla í vinnuna.

Svo er hefð fyrir því að pikknikka í skjólsælli laut eftir að hafa innt gott verk af hendi. Að þessu sinni vorum við með Salad Niçoise og nýbakaða baguette í nesti sem kom afskaplega vel út í sveitaloftinu. Í ofanálag stytti upp þegar við tylltum okkur niður sem var bara gott.

Punkturinn yfir i-ið var samt að komast í sund í Laugaskarði og baða sig í sólinni sem loks lét sjá sig. Svo er alltaf gaman að henda sér fram af stökkbrettinu og fara í boltaleik, en einmitt það gerðum við Baldur.

Suður með sjó

Í dag tylltum við okkur á tá eins og trendsetterinn Jesús gerði um árið. Við vorum heldur jarðbundnari fyrri partinn en tókum svo flugið með kveldinu. Hálfdönsuðum eiginlega í restina, líklega ekkert nýtt fyrir trendsetternum.

Eftir almenn notalegheit í sólinni heimafyrir skunduðum við íklædd útivistarbúnaði úr bænum og námum hvergi staðar fyrr en við Kleifarvatn. Þar voru spóktaktarnir æfðir og rykmekkir úr áströlskum vegamyndum virtir viðlits úr öruggri fjarlægð við spegilslétt vatnið.

Auk þess að skoða þetta hefðbundna, Krýsuvíkurhverina og Grænavatn, renndum við niður að Krýsuvíkurbjargi. Þvílík fegurð! Í þessu mergjaða sólskini var engu líkt að virða fyrir sér svartfugl, ritu og fýl. Vegurinn niður eftir er torfær með meiru en vel þess virði að fikra sig niður eftir honum fyrir þennan yndislega stað. Það sem svo kórónaði allt saman var útsýnið, víðátta hafsins og stöku fiskiskipskorn við sjónarrönd.

Selatangar voru næsta stopp. Þangað höfðum við reynt að fara áður en misheppnast þar sem olíusían lét lífið er hún steytti á nibbu sem stóð upp úr veginum. Þá vorum við dregin á brott. Núna komumst við alla leið niður á sandinn og festum okkur barasta þar. Enn á ný vorum við dregin frá Selatöngum en að þessu sinni voru það bara nokkrir metrar. Sem betur fer er fjaran þarna full af köðlum og kom sér líka vel að sjóarinn sem dró okkur kunni vel til verka.

Selatangar eru sérstakur staður og ríkir ákveðinn kraftur í þögninni kringum rústirnar og brimrótinu í fjörunni. Þarna leynast ævintýri og sögur í hverjum hól og sér maður þær einhvern veginn fyrir sér. Þegar nærstaddir höfðu fengið nægju sína af fornleifafundum og rekaviðarpælingum tókum við strikið í bæinn, á koldrullugum kagganum, og mættum útitekin, rykug og ilmandi af sól og súrefni í kirtan í Yogashala. Þessi uppstigningardagur var góður uppstigningardagur.

Blessuð blíðan

Síðan á föstudag hefur ekki farið framhjá neinum hér á höfuðborgarsvæðinu að veðrið hefur heldur betur batnað. Úr rokþurrki og eilífðarstreng síðustu viku er komið ekta skandinavískt sumar. Útivist hefur því skipað veigamikinn sess. Ekkert smá sem svona blessun lyftir þjóðinni upp.

Leiðin virðist æ oftar liggja að sólarströnd Reykvíkinga og í dag skellti ég mér í þangað með Bigga vini og eftir sjósund, pott og spjall skildu leiðir. Mætti þá á svæðið Ásdís nokkur María og tjilluðum við samam á ströndinni drjúga stund en hjóluðum svo niður í bæ að kíkja á mannlífið sem reyndist með líflegasta móti.

Eftir að hafa reddað broddmjólk vikunnar í Kolaportinu lá leiðin á Babalú á Skólavörðustíg í krepu og kaffi. Þar frétti ég símleiðis frá afar áreiðanlegri fréttaveitu að húllumhæ væri planað í bænum í tilefni að sigri Íslands í söngvakeppninni í gær.

Þar sem við vorum í bænum skelltum við okkur auðvitaðð í partíið og skemmtum okkur konunglega, Páll Óskar kann sko að koma fólki í stuð. Sólbrún og sæl hjóluðum við svo heim og reiknast mér til að við skötuhjú höfum varið ígildi góðs vinnudags í sól og sumaryl, atvinnutsjokkóar.

Laugardagsleikhús

Á laugardaginn mættum við Ásdís í Borgarleikhúsið og sáum þar Ökutíma. Ég vissi nú ekkert um verkið áður en við fórum annað en að mér líkaði tónlistin. Geisladiskur með músíkinni fylgdi okkur um Vestfirðina í fyrra og bætti smáaukabragði við þá mögnuðu upplifun.

Leikritið þótti mér í alla staði vel heppnað og líkaði frásagnarstíllinn sérdeilis vel. Ég vil alls ekki segja of mikið enda lítið fyrir froðukenndar endur- og umsagnir, mæli bara eindregið með sýningunni.

Langi fólk að lesa skemmtilegar umsagnir um eitthvað þá mæli ég með þessari stuttu umfjöllun um Klintrimús.

Þroskamerki?

Þann 26. apríl síðastliðinn varð ég þrítugur og hélt af því tilefni lítið kaffiboð fyrir nánustu ættingja. Þarf vart að fjölyrða um það en hér var glatt á hjalla, nóg að spjalla um daginn eftir kosningar auk þess sem Ásdís hafði galdrað fram sautjánhundruð sortir af hnallþórum, rúllutertum og öðru góðgæti.

Síðan þá hef ég tekið út ansi öran þroska og var einna mest hressandi þegar ofninn í tölvuherberginu brast með og gerði úr því gufubað með sturtu. Ég fann samstundis að þroskinn hrannaðist upp meðan ég tókst á við ástandið með stakri lipurð.

Svo mjög á ég nú af þroska að mér var gjörsamlega ómögulegt að spássera í gegnum Kolaportið í gær án þess að grípa með mér vænan pela af Flóa-broddi. Drakk ég slatta af honum í kvöld með bestu lyst og skellti meira að segja í einn ábrysti með rjóma og kanilsykri. Er ég ekki frá því að hér sé kominn nýr uppáhaldseftirréttur.

Fyrir þau ykkar sem ekki hafa tekið út jafnöran þroska og undirritaður er bent á umfjöllun wikipediu um ábrysti. Fróður maður fræddi mig á því að fyrir vestan væri notuð aðalbláberjasaft eða -sulta í stað kanilsykurs og hygg ég á að reyna það fljótlega.

Stefnumót við Veðramót

Við áttum stefnumót við Veðramót í gær, íslenska mynd úr smiðju Guðnýjar Halldórsdóttur sem hefur að skarta góðum leikurum.

Rétt um það leyti sem myndin átti að hefjast vorum við stödd við miðasöluna í Háskólabíói, í þann mund að festa kaup á tveimur miðum. Nema við gátum ómögulega munað hvað myndin hét svo Baldur sagði við miðasölustúlkuna: "Tvo miða á íslensku myndina sem var að byrja". Stelpan spyr til öryggis: "Duggholufólkið?" því þennan sama dag var verið að frumsýna þá íslensku mynd. Baldur hugsar sig lengi um en segir svo af miklum ákafa: "Neeeeiiiiiiii!" Svo lítum við ráðvillt á hvort annað, hvorugt með nafn myndarinnar á takteinunum og hugsum með okkur: hversu erfitt er að kaupa tvo bíómiða?

Svo við útskýrum: "Nei, sko myndin sem var að byrja fyrir fimm mínútum, hún heitir... eh... eitthvað með V-i. "Veðramót", spyr stúlkan. "Já, Veðraborg", endurtekur Baldur og ég spring úr hlátri. Að lokum tókst okkur að kaupa miðana og setjast inn í sal. Myndin var að sjálfsögðu ekki hafin en hófst þó skömmu síðar.

Eftir stefnumótið við Veðramót hélt stefnumót kærustuparsins áfram, við fengum okkur möggu á Devitos, heitt súkkulaði á Súfistanum og bækur til að fletta inn í hlýjunni. Við rúntuðum líka að Viðeyjarbryggju og virtum fyrir okkur friðarsúlu Yoko Ono, en eki síður fylgdumst við með strákum á smábílum spóla og skransa á svellilögðu bílastæðinu við höfnina.

Á heimleiðinni hlustuðum við á beina útsendingu frá Nasa á Rás 2, þar voru Ljótu hálfvitanir að spila, og sú útsending kallaði á heilmikið rúnt um vesturbæ Kópavogs með útvarpið í botni. Ekki spillti svo fyrir að fá beint í æð nýtt jólalag sem við fíluðum í ræmur, lagið Ég kemst í jólafíling. Við urðum síðan voða kát að heyra að umrætt lag við hvorki meira né minna en aðventulag Baggalútsmanna.

Myndir frá Chiang Mai

Myndir frá dvöl okkar í norður Tælandi, Chiang Mai, eru komnar á netið: Hér!

Hér er smá sýnishorn af eldamennsku og safarí:

Esjuferð og bæjarferð

Í dag tókum við Ásdís áskorun móður minnar um að brölta upp á Esju. Við rúlluðum þrjú af stað úr Kópavoginum, náðum í eina göngukonu sem var staðsett niðri í miðbæ og nýttum við ferðina því líka til menningarfræðslu í garði Einars Jónssonar og röltum svo upp að Þristi á Esjunni. Við hefðum náttúrulega getað gengið yfir götuna og náð þannig í Þristinn en þá hefðu gönguskórnir verið fáránlegur viðbúnaður svo Esjan var það heillin.

Útsýni og umræður gáfu göngunni heljarinnar sjarma þó ferska loftið hafi vissulega líka staðið fyrir sínu. Gangan upp að Þristi var akkúrat mátuleg því um það leyti sem við komum niður var tekið að rökkva og tími kominn á aðra dagskrárliði.

Ýsukvöld endurvakin

Einu sinni endur fyrir löngu voru í Kópavoginum haldin svokölluð ýsukvöld og bar þau alla jafna upp á þriðjudögum. Klúbburinn samanstóð af mér og Pétri afa og slæddust stundum aðrir góðir gestir með.

Siðnum hefur síðan verið haldið við en þó með einhverjum hléum vegna dvalar minnar og spúsu minnar á erlendri grundu. Í gærkvöldi var rykinu svo blásið af þessum góða sið og fyrstu ýsuflökunum sporðrennt með soðnum kartöflum úr garðinum hjá afa og gæðasalati.

Tveir jaxlar

Fyrir ykkur sem ekki vitið af því þá kallast nútímamaðurinn á fræðimáli homo sapiens. Þannig er ekki farið með mig því ég er uppfærð útgáfa, homo sapiens sapiens, og fyrir vikið koma öngvir endajaxlar í neðri góm. Uppfærslunni fylgja þó þau leiðindi að í efri góm hafa endajaxlarnir hangið um árabil án nokkurs tilgangs. Í gær breyttist það.

Í gær átti ég semsagt pantaðan tíma hjá Láru tannlækni og kippti hún endajöxlunum úr af stökustu snilld og lét ekki kræklóttar rætur hindra framgang réttvísinnar. Þó tennur þessar hafi verið atvinnulausar í kjaftinum á mér þá hafa þær nú fengið djúpstæða trúarsannfæringu og hafa sótt um vinnu á hálsfesti einhvers villimanns á meginlandi Evrópu.

Líðanin í dag er öll hin besta þó vissulega sé skrítið að finna bara tvö göt í gómnum þar sem áður voru stæðilegar tennur, að öðru leyti er ég bara í stuði. Held samt ég noti tækifærið og kúri mig með bók meðan allir halda að ég sé slappur :)