Menningarnótt 2012

Þá er ein Menningarnóttin í viðbót liðin undir lok. Að þessu sinni var okkar degi skipt í tvennt. Fyrri parturinn hófst eldsnemma morguns þegar við drifum okkur í Eskihlíðina til að sækja tvær skottur. Hugmyndin var að fara með þær á vel valda staði og fylgjast með foreldrum þeirra í Reykjavíkurmaraþoninu og veita þeim innblástur og aukna lífsgleði með þar til gerðum klappstýrulátum.

Við byrjuðum á Suðurgötunni þar sem eins kílómetra markinu var náð. Stóðum og biðum spennt eftir  hlaupurunum og það var ekki laust við að gæsahúð léti á sér kræla þegar hlaupandi haf að marglitum bolum tók að strauma inn götuna. Við urðum fljótlega að hörfa af gangstéttinni og troða okkur inní runna, slíkur var fyrirgangurinn. Við náðum þó markmiðinu okkar sem var að veifa í Stellu og Kristján og hrópa á eftir þeim Áfram! Áfram!

Næst ákváðum við að hlaupa yfir í JL húsið og standa við Eiðisgranda. Vorum mætt alltof snemma enda ekki hægt að ætlast til að maraþonhlauparar hlaupi hraðar en Usain Bolt á sínum bestu sprettum. Stilltum okkur upp hjá tveimur afskaplega vinarlegum konum frá FAAS, félagi áhugafólks og aðstandenda Alzheimersjúklinga. Þær gáfu stelpunum hvorn sinn heimagerða hrossabrestinn, brotinn og búinn til úr gömlum matseðlum frá grillveitingastað í Eyjum, geri aðrir betur. Þær voru líka með flautur og fána og ætluðu svo sannarlega að hylla sitt fólk sem hljóp í þágu félagsins. Okkar fólk hljóp til styrktar Indlandsbarna enda Indlandsfarar sjálf.

Eftir að hafa veifað á eftir báðum hlaupurunum okkar og hvatt þúsundir annarra hlaupara fórum við á seinasta áfangastað sem var Sæbrautin. Þá var farið að draga aðeins úr sjálfum klappstýruhópnum, hver hefði trúað að það tæki svona á að hvetja svona margt duglegt fólk? Á Sæbrautinni sáum við Stellu svífa framhjá, alveg næstum komin í mark, og brunuðum síðan nær miðbænum þar sem við stelpurnar gengum í gegnum Þingholtin og ruddum okkur braut í gegnum mannhafið eins nálægt Íslandsbanka í Lækjargötu og hægt var. Hittum hlauparana á flötunni fyrir framan MR, flatmagandi í grasinu. Létu það síðan ekki eftir sér að hjóla heim eftir átökin á meðan við lúsuðumst upp í Eskihlíð á bílnum í mega umferðaröngþveiti.

Enduðum þennan fyrri part dags á því að setjast niður saman og fá okkur rúnstykki með osti og bláberjasultu og djúsí múffur með.

 

 

 

 

 

Eftir verðskuldaða hvíld upp í Garðabænum fórum við seinni partinn aftur niður í bæ, að þessu sinni í samfloti með pabba. Byrjuðum á því að kíkja inn í Hörpuna og var það mín fyrsta heimsókn þangað. Ég hafði ekki gert mér neinar hugmyndir um bygginguna og innviði hennar. Röltum upp alla stigana, alla leið að veitingastaðnum Kolabrautin. Ég hafði mjög gaman af stöllunum sem liggja samsíða stiganum, þar sem fólk getur tyllt sér niður með léttar veitingar og spjallað og horft út yfir borgina og bygginguna.

 

Á jarðhæðinni var líka að finna sýningu á verkum færeysku glerlistakonunnar Mikkalínu Norðberg. Ég féll alveg kolflöt fyrir þessum litskrúðugu og formfögru fuglum  hennar. Fyrir utan Hörpuna voru tónleikar hljómsveitarinnar Boogie Trouble í fullum gangi. Svolítið eins og að stíga nokkra áratugi aftur í tímann að hlusta á þau og horfa. Sem mér finnst alveg hið besta mál, því þau voru með þétt og gott sánd og ég hafði mjög gaman af því að hlusta og horfa á þau performa.

 

Úr Hörpunni röltum við eftir Pósthússtræti og svo að Forréttabarnum þar sem við fengum okkur að borða. Urðum reyndar að bíða ógeðslega lengi en það er svo sem ekki við öðru að búast þegar það er svona margt um manninn í bænum. Að áeggjan Baldurs spilaði pabbi sig hins vegar grunlausan og fór að spyrja aumingjans gengilbeinuna hvernig stæði á því að það væri svona mannmargt í miðbænum. Hún tók mjög þolinmóð að útskýra að það væri Menningarnótt og fannst ekkert skrýtið að hér væri maður á ferð sem ekki  hefði hugmynd um hvað það væri. Pabbi sagðist þá hafa haldið að mannfjöldinn stafaði af því að Reykjavík hefði verið að fá kaupstaðarréttindi og þá varð stúlkan fyrst undrandi en svo uppveðruð: Já, er það? Ég vissi það ekki. Þá sagðist pabbi reyndar halda að það hefði gerst fyrir rúmum tvö hundruð árum og það fannst henni sniðugt.

 

Við nenntum ómögulega að bíða eftir desert þarna á Forréttabarnum enda var ég farin að iða í sætinu og fannst ég vera að missa af öllu fjörinu. Drifum okkur því út í stuðið og kíktum á Austurvöll þar sem Ný dönsk var að hefja sína spilamennsku. Nenntum eiginlega ekki að hlusta á þeirra alltof kunnuglegu - en vissulega góðu - lög svo við héldum yfir á Arnarhól. Sem betur fer segi ég nú bara. Þar fengum við að heyra í þeim Jónasi og ritvélum framtíðarinnar með sína töff tóna. Baldur rétt eins og ég varð impóneraður og spurði því fólkið við hlið okkar hvort þau vissu hverjir væru að spila. Þau sögðu þetta vera hann Jónas og ritvélar framtíðarinnar og undruðu sig svolítið á því að ungur maðurinn skyldi ekki þekkja til þeirra. Baldur sagði þá að hann byggi erlendis og vissi ekkert hvað væri að gerast í tónlist. "En þú talar mjög góða íslensku" sögðu þau þá við hann uppörvandi.

Með Jónasi töldum við úr tíu og niður í flugeldasýninguna - yfir í þá slöppustu sem sést hefur held ég. En hún átti góðan endasprett, vildi bara byrja rólega eins og skynsamur maraþon hlaupari myndi ábyggilega líka gera.

 

 

 

 

 

 

 

Tweet

Hofsós og heim

Seinasti dagur tjaldútilegunnar rann upp í gær og fór í að taka saman föggur sínar og sigla suður á braut. Við rifum okkur upp eldsnemma því dagskráin var þéttskipuð: safnaferð, sundferð og berjamór ofan á það að keyra þessa ófáu kílómetra í bæinn.

Eftir smá brölt með að pakka saman lánstjaldinu sem er af pop up gerðinni höfðum við náð að smala saman dótinu okkar í skottið og gátum þar með hvatt Hrafnagil og umhverfi og þakkað fyrir okkur. Nestuðum okkur upp í bakaríi á leið út úr bænum en geymdum að kaupa kókómjólkina, ætluðum að gera það á Hofsósi og fá hana þá ískalda beint úr kælinum.

Mér finnst þreytandi að keyra Öxnadalsheiði og til að létta okkur stundir tók ég upp Gamlingjann sem Baldur hefur verið að lesa fyrir mig í litum skömmtum undanfarna mánuði og las upphátt á meðan Baldur brunaði með okkur suður eftir. Þessi tilraun gekk svo vel að undir lok ferðarinnar vorum við rúmum hundrað blaðsíðum ríkari og farin að nálgast það að klára bókina.

Fyrsta stopp var á Hofsósi þar sem við heimsóttum Vesturfarasetrið. Ég skemmti mér konunglega við að skoða gamlar úrklippur úr dagblöðum sem tengdust Vesturferðum Íslendinga. Hér koma nokkur skemmtileg sýnisdæmi sem ég páraði hjá mér eins og þetta koma af skepnunni með stafsetningarvillum og öllu:

VESTURFARAR
Lesið.
Enginn getur selt jafn góð og ódýr kófort. Hvergi er hægt að fá eins ódýran og góðann skófatnað ef keypt er fyrir 50-100 kr. og pantað er nógu snemma, eins og hjá Jakob Gíslasyni á Akureyri.

Bréf frá Ameríku komu með austanpósti um daginn. Íslendingar þar láta almennt vel af hag sínum.
Hafíshroði hefir nýlega sézt fyrir utan Eyjafjörð.

KENNSLA Í Ensku.
Þeir sem vilja læra þetta mál bæði fljótt og vel, einkanlega Ameríkufarar, geta fengið tilsögn hjá Þorláki Ó. Johnson, sem hefir verið á Englandi í mörg ár, og í Lundúnaborg um langan tíma, þar sem Enska er almennt bezt töluð. Reykjavík 21. september 1876.

Þarna var líka að finna níðkvæði um Ísland eftir Matthías Jochumson sem eflaust hefur lagst illa í suma, því skáldinu hefur verið heitt í hamsi og lýsir í rími og stuðlum því ástandi sem var valdurinn að flutningum fólks yfir haf.

Eftir safnið og áður en við fórum í sund vildum við kíkja í kaupfélagið til að verða okkur úti um áðurnefnda kókómjólk. Við ætluðum aldrei að hafa upp á kaupfélaginu og þegar við loksins fundum það hafðist félagið við í húsnæði sem helst minnti á hjólbarðaverkstæði eða slökkviliðsstöð svo það var engin furða að maður átti í erfiðleikum með að finna búðina. Það kom síðan í ljós þegar við spjölluðum við starfsfólkið að gamla búðin brann til grunna í fyrra og verið er að reisa nýja og betri. Svo næst þegar maður heimsækir Hofsós og fær sér kókómjólk er allt eins víst að það verði gert í nýrri og fínni verslun.

Næst héldum við í hina rómuðu sundlaug bæjarins og tókum nokkur sundtök og fannst eins og við myndum synda fram af sjóndeildarhringnum. Það gerðist hins vegar ekki heldur fórum við bara í pott og sögðum það svo gott af sundferð.

Brunuðum síðan heim á leið og fórum ekki hefðbundnustu leiðina heldur enduðum á Sauðárkróki. Læt alveg liggja á milli hluta hvort það hafi verið með vilja gert eður ei. Þar rákumst við á mynd af skemmtilegri rækju við rækjuvinnslu niðri á höfn og heimspekina: Ceci n'ect pas une crevette í anda René Magritte og pípunnar hans.

Frá Sauðárkróki þveruðum við skagann sem teygir sig til sjávar á milli Sauðárkróks og Blönduósar og sem ég virðist hvergi geta fundið neitt nafn á. Ef einhver lesandi veit hvað þessi skagi heitir og kallast í daglegu tali væri ég afskaplega þakklát þeim hinum sama að deila viskunni með mér. Nenni allavega ekki lengur að liggja yfir gömlu kortunum hans pabba.

Einhversstaðar þarna mitt á skaganum eða heiðinni eða hvar við vorum stödd, stukkum við út í berjamó. Náðum í nýju fínu tínurnar okkar og tíndum í góðan dall. Þarna ægði öllum sortum saman: bláberjum, aðalbláberju, krækiberjum og svo aðalberjum, sem eru víst berin sem Norðlendingar vilja einna helst fá upp í sig og ofan í dalla. Við létum að vísu krækiberin eiga sig en tíndum annars allt í bland af hinum sortunum og uppskárum fallega litasinfóníu og skemmtilega blöndu áferða því aðalberin eru glansandi á meðan bláberin eru mött og búttuð.

 Við hefðum vel getað unað okkur lengur í berjamó enda logn þarna í brekkunni sem við völdum okkur og sólskin í lynginu en við erum bissí fólk með plön á laugardögum og urðum því að rífa okkur laus úr kræklóttu lynginu og halda heim á leið.

Yndislegt dvöl fyrir norðan í besta mögulega veðri - tékk!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tweet

Akureyri aftur

Það var annar í Akureyri í dag því við gerðum okkur aftur bæjarferð þangað.

Vöknuðum sæmilega snemma og ákváðum að drífa okkur í sund. Fór mína lögbundnu 1500m með potti og gufu og eftir það vorum við strokin og fín og tilbúin í morgunkaffi.

Fórum og heimsóttum hana Jónu Lísu sem við höfðum spjallað svo mikið við daginn áður. Við gerðumst mjög þaulsetnir gestir og fórum ekki fyrr en einhverjum fjórum-fimm tímum síðar, þá búin að skiptast á ævisögum og ná að ræða ýmis hjartans mál. Afrek út af fyrir sig verð ég að segja.

Þegar við kvöddum Jónu Lísu fórum við út í seinasta daginn okkar í tjaldútilegunni. Ég var búin að ákveða að splæsa í ullarteppið frá Sveinbjörgu svo við  héldum niður í Rammagerðina og skoðuðum teppin hennar Hugrúnar til samanburðar og síðan yfir í Eymundsson þar sem ég varð að slást við tvær ítalskar gellur um teppin. Eða það var kannski ekki alveg svo dramatískt en nóg þótti mér um ágang þeirra til að taka frá teppið sem ég hafði augastað á og liggja á því eins og hæna á gulleggi.

Fyrst við vorum á annað borð komin í bókabúð fékk Baldur sér einn espresso og svo fórum við að tína niður bækur úr hillunum og glugga í. Ég fór að lesa í bók mánaðarins sem að þessu sinni var Hin ótrúlega pílagrímsganga Harolds Fry og datt svo rækilega ofan í hana að ég eiginlega neyddist til að kaupa hana.

Um kvöldið fórum við í ísrúnt á bílnum og þó það sé klént þá enduðum við í Brynju og fengum okkur Brynjuís. Í næsta húsi við Brynju er að finna antíksöluna Fröken Blómfríði og við gengum á milli munana og skoðuðum mest með augunum því á fingrunum var ísklístur.

Frá Fröken Blómfríði héldum við að Lystigarðinum eins og við höfðum einsett okkur kvöldið áður. Gengum milli blómanna með sitthvora myndavélina á lofti og smelltum af í gríð og erg. Margar plantnanna voru nefnilega enn í blóma þrátt fyrir að vel sé liðið á sumarið. Í garðinum hittum við fyrir ófeimnasta kött sem við höfum hingað til hitt, sú gerði sér lítið fyrir og stökk beint upp í kjöltuna á mér þarna sem ég sat á hækjum mér með útrétta hönd til að leyfa henni að hnusa af. Talandi um að taka allan handlegginn þegar manni er réttur litliputti.

Við enduðum svo inn á kaffi Björk með heitt súkkulaði í bolla og slökuðum aðeins á.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tweet

Akureyri

Þvílíkt yndisleg og skemmtileg bæjarferð að baki hjá okkur skötuhjúum. Þetta fer næstum að verða þreytt þetta með veðrið en sannast sagna var enn og aftur bongóblíða. Ég held ég hafi aldrei áður verið í svo hlýju veðri í tjaldútilegu áður. Fyrstu kvöldin okkar hér fyrir norðan var hitinn upp undir 18 gráður og þessi kunnuglegi kuldi sem læsist um mann þegar maður skríður í lok dags upp í svefnpokann hefur ekki látið á sér kræla.

Byrjuðum daginn á spretthlaupsæfingu og síðan sundferð sem er náttúrulega ávísun á frábæran dag. Eftir 1500m gott sund var lagst í pottana. Mér finnst Akureyrarlaug ein sú skemmtilegasta á landinu, þá með tilliti til laugarinnar sjálfrar sem er svo gott að synda í, gufunnar sem er svo stór og góð og svo liggjupottsins og sólbaðsaðstöðunnar sem er á pöllum og gefur þar með fína yfirsýn yfir sundlaugarsvæðið. Hrifin hrifin.

Úr sundlauginni röltum við niður Kaupvangsstræti og virtum fyrir okkur hangandi kjóla og önnur plögg. Við Eymundsson rak ég augun í bækur á útsölu og þar sem ég kannaðist við einn af titlunum ákvað ég að kippa þeirri bók með, nema hvað ég borgaði nú fyrir hana fyrst. Enduðum síðan á Bláu könnunni þar sem við fengum okkur grænmetis- og spínatbökur í hádegisverð og settumst svo að snæðingi úti í sólinni. Það liggur við að ég skammist mín að viðurkenna það en við fengum okkur enn einn daginn tertusneið í eftirrétt, að þessu sinni fékk ég marengsbombu. Sat svo og sötraði á köldu sítrónuvatni og byrjaði á nýju bókinni minni og var þar með umvafin öllu því sem mér finnst best í heimi hér.

Að hádegisverði loknum fórum við í búðarráp enda sumarútsölur í fullum gangi. Enduðum á því að kaupa okkur sitthvort skóparið í skóbúðinni sem ég veit ekki hvað heitir og kalla alltaf skóbúðin á Akureyri. Hef einmitt áður keypt mér skó þar. Að þessu sinni fann ég vel aðsniðna og mjúka leðurskó, reimaða og fóðraða að innan með fylltun hæl. Ætlaði varla að tíma að fara úr þeim og velti því vandlega fyrir mér hvort ég ætti að ganga á þeim út í sumarblíðuna. Hvarf samt frá því og pakkaði þeim bara saman og strauk kassanum. Hlakka til að fara í þá í vetur eða bara strax í haust. Baldur aftur á móti fann sér Ecco skó sem hann skutlaði sér beint í og ég held hann komi barasta ekkert til með að fara út þeim í nánustu framtíð.

Stóri víkingurinn í risalopapeysunni er horfinn af göngugötunni en í hans stað eru nú komin tröll og skessa sem allir ferðamennirnir láta mynda sig hjá. Við ætluðum að sjálfsögðu að gera slíkt hið sama svo Baldur stillti sér upp og ég smellti af. Þá bar að tvo Frakka sem spurðu hvort þau ættu að taka mynd af okkur saman og ég brosti bara og sagði nei takk, og strauk svo myndavélinni minni sem ég vil helst ekki að neinn handfjatli. Hins vegar endurgalt ég greiðann og það meira að segja á frönsku: Est-ce que vous voulez que je prenne votre photo? Þau voða ánægð þáðu það svo nú á þetta ágæta par mynd af sér á aðalverslunargötu Akureyrar í félagsskap trölls og skessu.

Ég hafði ákveðið að það væri gaman að rölta upp kirkjutröppurnar sem liggja að Akureyrarkirkju svo við gerðum það. Kíktum að því tilefni inn í kirkjuna sjálfa. Þar inni voru tveir asískir ferðamenn dottandi á öxlum hvors annars svo við höfðum voðalega  hljótt um okkur. Sem ég er að munda myndavélina og við það að stelast yfir snæri sem strengt hafði verið yfir tröppunum innst í kirkjunni kemur presturinn sjálfur út um einhverja leynihurð á veggnum og grípur mig glóðvolga. En hún hló bara þegar hún sá vandræðaganginn á mér og spurði hvort ég vildi komast upp á pallinn, sagði að það gengi alveg því það væri svo fámennt.

Upp úr þessu, og líka því að Baldur kom aðvífandi með bók í höndum sem hann taldi að einhver hefði gleymt en var í raun bók prestsins, fórum við að spjalla við prestinn, hana sr. Jónu Lísu. Og það var líka svona gaman. Ekki vissi ég að prestar gætu verið svona skemmtilegir og hispurslausir. Eins og ég sagði henni sjálf þá tek ég venjulega u-beygju ef ég mæti presti, eða svona því sem næst, en ég var fegin því að þessu sinni að hafa misst af þeirri beygju.

Við kjöftuðum og kjöftuðum og á meðan við kjöftuðum lokaði og læsti Jóna Lísa kirkjunni. Við héldum áfram að kjafta, síðan færðum við okkur út og kjöftuðum aðeins meira. Um það leyti sem við kvöddumst höfðu tekist með okkur svo góð kynni að við vorum boðin í morgunkaffi daginn eftir.

Frá kirkjunni röltum við yfir í lystigarðinn og ætluðum að athuga með kvöldsnarl á kaffi Björk. Gengum hægt um lystigarðinn og virtum fyrir okkur gróðurinn og blómstrin öll, heilsuðum fólki og tókum myndir. En þá varð myndavélin batteríslaus, það kom semsé að því, svo við ákváðum að koma bara daginn eftir í lystigarðinn og gera honum betri skil þá. Nú skyldi haldið á tælenskan stað til að seðja sárasta hungrið.

Tweet

Laufás, Grenivík & Svalbarðseyri

Laufás í Eyjafirði er fornfrægur kirkjustaður og enn er þar prestsetur. Við gerðum okkur einmitt ferð þangað í gær í enn einu blíðskaparviðrinu.

Toppurinn á þeirri heimsókn var að sjálfsögðu tertan sem við fengum en nú er ég að fara fram úr sjálfri mér því áður en að tertunni kom urðum við að skoða blessuð húsakynnin. Það má segja að þegar við erum annars vegar sé farið vel ofan í saumana eða í þessu tilviki vel inní dimman torfbæinn. Við skoðuðum áhöldin sem notuð voru við dúnhreinsun og lásum um dúntöku og önnur jarðhlunnindi. Við skoðuðum strokka og prófuðum meira að segja aðeins að hreyfa við skeftinu þó svo að það stæði skýrum stöfum að ekki mætti snerta munina. Svona er maður óhlýðinn inn við beinið.

Ég reikna svolítið með að allir hafi komið inn í torfbæi og ætla því ekkert að lýsa þeirri upplifun per se í neinum smáatriðum. Auðvitað er mjög athyglisvert að ganga um svona þröng híbýli þar sem lágt er til lofts og gólfin ójöfn með meiru. Að ég tali nú ekki um hve svalt það er innandyra. Á þessum fína degi var svalinn hins vegar alveg velkominn en mikið er ljómandi gott að þurfa ekki að búa í torfkofa yfir vetrartímann og geta bara hækkað í ofninn þegar hroll sækir að manni. Lúxuslíf.

Rúmstæðin eru kannski það sem ég hjó sérstaklega eftir því jeminn eini hve smá í sniðun þau eru í öllum þessum torfbæum. Svo er hægt að breikka mörg rúmanna svo þau rúmi fleiri og finnst manni þá ekki á bætandi, en líklegast hefur það bara verið blessun að fá einn auka undir sængina til að verma upp. Ég skal ekki segja. Hins vegar þegar við komum upp í það sem áður var herbergi presthjónanna var annað hljóð komið í strokkinn. Alvöru tvíbreitt rúm, uppábúið og still upp við birtufagran skjá svo sá út á grasivaxið þakið og safarík stráin beint fyrir utan. Þá var líka búið að timburklæða í hólf og gólf sem verður að segjast eins og er að gerir heilmikið fyrir stílinn. Blámálaðir veggir og hvítt loft, bara flott í alla staði.

Jú, og svo var eitt annað herbergi mjög svo forvitnilegt en það var brúðarhúsið en eins og kemur fram í bæklingnum sem okkur var afhendur þá var það svo að "í brúpkaupsveislum heldra fólks á fyrri öldum sátu þar konur til borðs ásamt brúðinni framan af veisluhöldum og dregur húsið nafn sitt af því." Í glerbúri í þessu brúðarhúsi - sem er lítið herbergi fremur en hús - er að finna ónotaðan skautbúning sem ein af heimasætunum saumaði fyrir brúðkaup sitt en náði aldrei að klæðast því hún dó áður en til þess kom. Hugsa sér það hlutskipti.

Þegar við vorum búin að skoða okkur södd af torfbænum röltum við yfir að kirkjunni og kirkjugarðinum. Kvittuðum fyrir okkur í gestabókina og tókum svo að skima eftir forvitnilegum nöfnum á legsteinunum. Fundum þrjú í óhefðbundnari kantinum: Jórlaug, Sumarrós og Sigurfljóð. Svo rakst ég á fallega speki á einum legsteinanna sem ég páraði niður: Þar sem góðir menn ganga eru Guðs vegir.

Við fengum okkur síðan síðbúinn hádegisverð í kaffiteríunni og gómsæta súkkulaði-marengstertu með bláberjum í desert. Guð hvað það er frábært að vera í fríi! Keyptum nokkur póstkort af Íslandi handa vinum okkar í Noregi og skrifuðum orðsendingar á þau. Sátum úti á svölum í yndislegu sumarveðri með fallegu sveitina umhverfis og gamlar sveitaperlur í eyrum. Er alveg að fíla þessar sveitaperlur sem svo mikið eru spilaðar hér fyrir norðan.

Kvöddum svo Laufás eftir yndislega heimsókn og brunuðum í Grenivík og þar póstlögðum við kortin. Keyptum í leiðinni ískalda malt í gleri og röltum niður að fjöru. Þar fundum við kelurófu aldarinnar, kisulóru sem vildi leika með strá eins og enginn væri morgundagurinn. Tókum smá hring um þorpið og enduðum í kirkjugarðinum.

Hittum þar fyrir labradorinn Trukk sem líka vildi leika og eiganda hans, ungan mann sem stóð þarna í grasslætti á milli leiða. Það kom í ljós að foreldrar hans eru presthjónin á Laufási, en sjálfur sagðist hann ætla að læra til bifvélavirkjans. Á meðan þeir Baldur röbbuðu um bifvélavirkjun fór ég að skima eftir sérkennilegum nöfnum eina ferðina enn. Nú hafði ég eitthvað upp úr krafsinu. Manasína fædd 1877, Egedía fædd 1879 og Efemía fædd 1896. En sérkennilegastur var samt legsteinninn með engu ártali eða dagsetningu heldur aðeins einu nafni: Finna. Mér leikur forvitni á að vita hvaða saga liggur þarna að baki.

Á leiðinni frá Grenivík og inn á Akureyri rak ég augun í svo geggjaðan vita sem stendur á ströndinni við Svalbarðseyri. Við brunuðum því í gegnum Svalbarðseyri og fórum í smá fjöruferð. Baldur fann þó nokkrar risavaxnar marglittur sem hann vildi ólmur að ég potaði í og ég var svo sem ekkert andvíg því. En stráin fundust mér meira spennandi og svo var vitinn líka fjarskafagur í sínum skæru litum.

Utan á Svalbarðseyrarvita stóð svo þessi speki undirrituð af einhverjum Loesje: If you have lit up your fire give the matches to the person next to you. Og þessi hér líka: When the sun sleeps it's time to dance in the dark. Mér finnst líka voða gott að sofa þá, just saying.

Tweet