Hringurinn

Þessi  hringur er að festast í sessi hjá mér sem Hringurinn sem ég geng:

Út Snorrabraut í áttina að Öskjuhlíð, yfir ljósin hjá Gömlu hringbraut, út að Valsheimilinu, þar til hægri inn á lítinn göngustíg sem liggur meðfram Valsheimilinu, yfir bílastæðið vinstra megin, í gegnum undirgöngin, upp og áfram í átt að Öskjuhlíð.

Geng þann stíg, milli trjánna og sé regnboga, staldra við hjá HR til að taka mynd. Áfram stíginn í átt að Fossvogskirkjugarði og inn þar. Hitti kelukisu sem vill ekki sleppa af mér takinu, ég er svo góður klórari.

Inn í kirkjugarðinn vestanmegin og svo fer ég einhverja leið í gegnum garðinn. Það tekur mig mislangan tíma að þvera garðinn, stundum sest ég á bekk, stundum stend ég yfir spegilmynd í polli með myndavél, stundum reyni ég að tala við kanínu eða lokka til mín spörfugl.

Ég fer síðan út úr garðinum norðan til og held þá oftast í átt að Perlunni til að koma mér þaðan niður að Lönguhlíð, yfir Klambratúnið, út Skeggjagötu, inn á Snorrabraut, yfir Snorrabraut og komin heim.

Í dag fór ég reyndar aðeins aðra leið og í stað þess að fara úr kirkjugarðinum og yfir að Perlunni fór ég yfir að Veðurstofu Íslands og meira að segja upp á þakið til að ná mynd af borginni. Brölti þaðan niður í Stigahlíð og yfir í Kringluna. Kíkti í Søstrene Grene til að verða mér úti um tréliti og teikniblokk.

Þegar ég hafði erindast og ætlaði að halda för minni áfram var komin grenjandi rigning. Og hvað gerir maður þá? Það er svo einfalt, maður blotnar.

Tweet

Í bakgarðinum

Af svölum svefnherbergisins sé ég beint ofan í bakgarðinn okkar, eða port, hvort heldur maður kýs. Ég held að þar sé ábyggilega gaman að vera, ef maður er köttur!

Allavega er ein marmelaðikisa alltaf að sniglast þar og þegar það rignir hímir hún undir runnunum og lætur laufin um að skýla sér. Ég veit ekki hvað hún hyggst geta þegar laufin hafa öll safnast til feðra sinna, kannski hún grafi sig í fönn.

En það er meira en bara kisulóra í bakgarðinum, það eru strá og himinn og tré og litir. Og lífið finnst þar líka.

Það vantar sárlega mynd af lady marmalade í þessa færslu, verð að setja það efst á gátlistann minn. Við erum nefnilega ágætisvinkonur, hún stoppar alltaf og sest þegar ég hóa í hana. Horfir svo á mig og spyr með veiðihárunum: Hvað viltu?

 

 

 

 

 

Tweet

Fossvogskirkjugarður

Ég hef verið að ganga svolítið í Fossvogskirkjugarði undanfarið. Ekki sérstaklega út af kirkjugarðinum endilega heldur er hann á leiðinni í svo heppilegum gönguhring sem ég fer. Reyndar er ég svo mikill aðdáandi þessa kirkjugarðs að ég er eiginlega að fara sérstaklega út af garðinum, svo ég sé alveg heiðarleg.

Um daginn greip ég myndavélina með til að fanga haustið í garðinum. Það tísti allt af fuglalífi og skrjáfi þar sem þeir rótuðu um í laufinu og þess á milli þaut í vængjum er þeir svifu á milli greina. Þeir voru svo háværir að ég tók að efast um eigin þekkingu á tilhugalífi þeirra og hefði getað svarið að það væri sá tími ársins. En það var eitthvað annað og örugglega jafnskemmtilegt: uppskeruhátíð spörfuglanna.

Ég fann af algjörri tilviljun leiði ömmu og afa. Auðvitað veit ég hvar leiði þeirra er en þegar ég hef komið að vitja þeirra hef ég iðullega gengið inn austanmegin og þvælst langa leið inn eftir öllu til að finna leiðið, stundum með lélegum árangri. Að þessu sinni kom ég vestan megin að og þá blasir allt umhverfið öðruvísi við manni. Að vanda var ég að skima í kringum mig og skoða nöfn (Leopoldína!)og rak svo allt í einu augun í nöfnin Rut og Óli. Amma og afi, nei hæ! Það er gott að vita af þeim á einum fallegasta stað borgarinnar.

Ég tók líka nokkur vidjó og ætla að sjá til hvað ég geri með þau. Ef mér hugnast svo gæti allt eins farið að ég klippti í eitt haustvidjó.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tweet

Langur laugadagur

Við höfðum ákveðið að þessa helgina skyldi efnt til miðbæjarrúnts þar sem við erum einu sinni flutt í miðbæinn. Svo heppilega vildi til að við hittum á langan laugardag á Laugaveginum, sem þýddi að við vorum ekki eina fólkið í bænum, og það er alltaf skemmtilegra að hafa líf í kringum sig.

Við tókum reyndar forskot á sæluna á föstudagskvöldið og röltum niður Laugaveginn og önduðum að okkur komandi helgi. Það var skemmtilegt að verða vitni að helginni í fæðingu og hvernig veitingastaðir smám saman fylltust af prúðbúnu fólki sem ýmist steig út úr leigubílum eða kom arkandi niður strætin eins og við.

Við vorum að okkur fannst minnihlutahópur á svæðinu verandi Íslendinga því það úði allt af ferðamönnum og þá sérstaklega Hollendingum sem kannski voru Belgar. Við flúðum inn á tælenskan stað í Tryggvagötunni og borðuðum í friði fyrir Hollendingum, en sátum hins vegar uppi með spænska fjölskyldu og börnin tvö sem stóðu við mikið og mikilfenglegt tælenskt málverk. Bentu og sögðu til skiptis: Malo, bueno, malo, malo, bueno. Fígúrur málarans voru semsé misvelinnrættar að þeirra mati.

Á laugardaginn sjálfan gerðum við síðan margt skemmtilegt og upplyftandi. Byrjuðum á því að fara með hjólið hans Baldurs í viðgerð og röltum svo í fornbókabúðina á Hverfisgötu. Grömsuðum þar í stöflum og urðum að passa okkur á að velta engum bókastaflanum um koll, þeir voru þarna um öll gólf.

Úr fornbókaversluninni var eðlilegasta framhaldið Hókus Pókus búðin á Laugaveginum (!) Þar fékk Baldur sér úlf í eyrað, tönnel lúkk-a-læk. Ógesslegur töffari! Og í gula leðurjakkanum í ofanálag!

Við höfum svo gaman af því að skoða í fínum búðum svo við komum við í Kúnígúnd og létum afgreiðslumanninn sýna okkur alls konar fínerí sem við höfðum ekki hugsað okkur að kaupa. Kíktum líka í Suomi Prikl!, finnska verslun með æðislegum vörum. Mig langaði í allt.

Enduðum aftur inn á tælenska staðnum okkar á Tryggvagötunni, okkur vantaði tilfinnanlega pad thai í magann. Í eftirrétt var það Kolaportið þar sem við keyptum harðfisk og broddmjólk, en það var reyndar ekki notað í eftirrétt - finnst réttast að undirstrika það.

Þetta var svo skemmtilegt að við ætlum að gera þetta aftur næsta langa laugardag. Eina reglan er að það verður að vera nýr staður í hádeginu í hvert sinn, og ég held að mig langi svolítið að prófa þennan hér næst: Icelandic Fish & Chips, organic bistro.

 

 

 

 

Tweet

Ljósaskipti

Svona getur þessi árstíð verið falleg!

 Ég fór í hjólatúr út á Gróttu rétt fyrir ljósaskiptin um daginn og tyllti mér á bekk til að njóta útsýnis og ölduniðs.

Litirnir voru mergjaðir og litla Sony myndavélin í snjallsímanum er svo öflug að hún nær þessum skörpu litum haustsólarlagsins.

Ég tók líka nokkur vídjó og er að hugsa um að klippa saman í hugleiðslumyndband. Senda það svo út í heiminn til að hafa sín róandi og heilandi áhrif. Gott plan, ekki satt?

Tweet

Kókoskúlur

Mig langaði svo í eitthvað sætt um daginn, en þó eitthvað sem væri næringarríkt og hollt. Langaði helst að baka eitthvað en þar sem ég er en ce moment utan bakaraofns þá varð ég að leggja höfuðið í bleyti. Fann þessa uppskrift sem ég hafði verið búin að vista og flokka, og ákvað að skella í nokkrar kókoskúlur.

Ég man ekki alveg hvar ég fann þessa uppskrift en ég mér dettur í hug að Solla Eiríks eða Café Sigrún eigi heiðurinn að henni.

Þetta er eins einföld uppskrift og þær gerast, og holl eftir því. Sjáið bara hvað fer mikið flotterí í kúlurnar:

Innihald:
2 troðfullir dl af döðlum
1 dl kókosolía
½ bolli kakó
2,5 dl kókosmjöl
2 msk agave sýróp

Hvernig:
Leggum döðlurnar í bleyti í 10-20 mín og setjum kókosolíuna í heitt vatnsbað  til að fá á fljótandi form. Maukum döðlurnar mjög vel í blandara eða með töfrasprota. Því næst er döðlumaukið sett í skál og við það hrærum við saman avagesýrópi, kakói og kókosolíu. Að síðustu er kókosmjölinu bætt út í og hrært vel.

Síðasta skrefið er að móta litlar kúlur úr deiginu (gott að nota teskeið) og rúlla þeim upp úr kókosmjöli. Setja í fallegt og skrautlegt box og inn í frysti þar sem þær geymast vel en þó aldrei lengi því þær eru svo ljúffengar.

Ef þetta er ekki sælgæti þá veit ég ekki hvað!

Tweet

Shutter Ísland innblástur

Hér að ofan er stuttmynd sem ég get horf á aftur og aftur. Sagan á bak við stuttmyndina er að nú í sumar komu félagarnir Iwan og Raphael, eða Team Nine, í heimsókn til Íslands, tóku ljósmyndir og myndskeið, komu heim og klipptum svo saman í þessa mögnuðu stuttmynd sem þeir kalla Shutter Ísland.

Ég verð að deila þessu hér á síðunni, ekki síst sjálfri mér til hvatningar og innblásturs. Að geta séð heiminn í þessu ljósi, náð því sjónarhorni/heimssýn á mynd og klippt svo saman í þennan dásamlega afrakstur. Vá!

Ég er allavega komin með eitthvað til að stefna að, það vantar ekki.

Tweet

Berjaskyrís

Hér er uppskrift að frábærum og hollum ís: skyrís með jarðar- og bláberjum. Jömmí!

Hugmyndin og fyrirmyndin kemur frá Huldu, eina sem ég gerði var að áætla hlutföll og grömm, því Hulda eldar eftir hjartanu, og það kom alveg frábærlega út. Það er sko hægt að gæða sér á þessum ís með góðri samvisku, vitandi að maður er að með flotta næringu á tungubroddinum.

Ég læt ísvélina um kraftaverkin í þessari uppskrift en ef ísvél fyrirfinnst ekki á heimilinu má líka frysta ísinn í boxi í sólarhring og skella svo í blandara. Jafnvel gæti verið sniðugt að frysta í klakaboxi eða einhverju álíka smáu, til að auðvelda blandaranum vinnuna.

Innihald:
100 g döðlur
100 g jarðarber
50 g bláber
500 g hreint skyr
100 ml rjómi
smá hlynsíróp eða agave
smá vanillu bourbon
smá skvetta af sítrónusafa

Hvernig:
Það er gott ráð að leggja döðlurnar í bleyti í 10-20 mín. svo blandarinn ráði betur við þær. Hakka þær fyrst, bæta síðan út í jarðarberjum og bláberjum og ef blandarinn ræður illa við það má alltaf setja smá rjóma og sítrónusafa til að auðvelda honum verkið. Því næst skyr í skömmtum, restin af rjómanum, hlynsírópið, vanillan og eitthvað af sítrónusafa (smakkið til).

Þegar hræran er orðin mjúk og áferðarfalleg er henni hellt í ísvélina og áður en maður veit er ísinn tilbúinn, loftkenndur og mjúkur.

Yummy yummy yummy I've got love in my tummy!

Tweet

Haustið

Seinasti dagur septembermánaðar liðinn og það er með svolitlum trega sem ég sleppi tökum á mánuðinum. Einhvern veginn hefur september tekist að smeygja sér inn í flokkinn Uppáhaldsmánuðurinn og haldið þar velli í dágóðan tíma. En það er svosem ekki eins og neitt voðalegt sé á næsta leiti, október er einnig öflugur mánuður og ég fæ ekki betur séð en að hann eigi að vera einhverskonar meistaramánuður. Kannski að maður setji sér einhver sérmarkmið fyrir mánuðinn?

Eins og ég sagði frá í gær þá fórum við í langan hjólatúr á síðasta degi mánaðarins. Mig vantaði nauðsynlega að komast út með myndavélina og heilsa upp á haustið. Áður en maður veit verður það liðið, og ég er rétt svo að átta mig á því að vorið með sínu brumi sé liðið. Ketchup maður!

Við hjóluðum út Fossvoginn og inn í Fossvogsdal. Ég með norskt ullaeyrnaband og fóðraða vettlinga í tíu gráðu hita var fljót að kasta af mér flíkunum í körfuna. Það var svolítið af fólki að hjóla og ganga og á göngubrautinni úr Fossvoginum yfir í dalinn vissu fótgangandi ekki í hvorn fótinn þeir ættu að stíga þegar sótt var að þeim úr báðum áttum af hjólandi görpum.

Úr Fossvogsdalnum héldum við inn í Elliðaárdalinn og þar stoppaði ég víða til að viðra myndavélina og anda að mér loftinu. Ein kanína kom skoppandi að mér og þefaði af útréttri hönd, svo hélt hún sína leið. Reyniberin eru víða spræk og ég gat ekki betur séð en að búið væri að kroppa í marga berjaklasana. Mér skildist reyndar að fuglarnir kærðu sig ekki um berin fyrr en eftir fyrsta næturfrost svo kannski eru það trjáálfarnir sem þarna eru að verki. Kannski vantaði þá einhvern súbstans í súpu, hvað veit maður? Nema að næturfrost hafi laumað sér  yfir borgina eina nóttina að mér óaðvitandi? Fuglarnir eru alltént ánægðir.

Litirnir í Elliðaárdalnum eru stórfenglegir og fara einhvern veginn beinustu leið inn að kjarna. Mig langar að mynda þetta allt en á sama tíma veit ég að augun og vitundin eru hæfust um að móttaka það sem er í kringum mig, og þá er alltaf spurningin hvort maður eigi ekki að leggja myndavélina frá sér í nokkur augnablik og bara njóta. Leyfa náttúrunni að hafa sín áhrif á mann. Hún er eftir allt saman magnaðasta aflið hér á jörð.

Þegar við vorum komin upp að sundlauginni brunuðum við hratt niður. Vatnið fyrir ofan stífluna var óvenjuhátt og þegar við hjóluðum yfir stíflubrúnna voru endurnar duggandi rétt við fætur okkar. Það var kostulegt.

Hér er síðan haustið í öllu sínu veldi. Ah, anda og njóta og hafa augun opin!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tweet

Björg í bú

Falleg og góð helgi að baki.

Á laugardaginn hjóluðum við um bæinn og kíktum á ABC nytjamarkaðinn. Það kom mér verulega á óvart hvað hann er huggulegur: postulíni stillt svo smekklega og faglega fram, raðað eftir litum, allt hafði sinn stað. Meira að segja notuðu fötin voru til fyrirmyndar, vel farin og vel lyktandi meira að segja!

Við vorum mætt svona í bland til að forvitnast og til að skyggnast eftir skenki sem við værum alveg til í að fá inn í stofu. Við fundum einn skenk en hann var svolítið undinn og auk þess of dýr fyrir það sem hann var.

Við fórum þó ekki tómhent út því ég fann fallegt ullarpils frá Vero Moda og Baldur þefaði uppi bók um Jón Pál sem var svo nýleg að sjá að hún gæti allt eins hafa komið beint úr prentsmiðjunni. Fyrir þetta greiddum við heilar sex hundruð krónur.

Við komum líka við í Rúmfatalagernum því vegna vöntunar á skápum í íbúðunni vorum við á höttunum eftir hengi inn í svefnherbegi og skógrind inn í forstofu. Fengum hvorutveggja á fjórðungsafslætti og skoðuðum líka skenki í leiðinni til að fá tilfinningu fyrir verðlagi. Ætla á næstu dögum að skoða notuð húsgögn til sölu á vefnum og vil vita hvaða verð er ásættanlegt í þeim efnum.

Það má því segja að við höfum notað laugardaginn svolítið til þess að draga björg í bú.

 

Á sunnudaginn fórum við aftur á móti í langan og góðan hjólatúr, alla leið upp að Elliðaám. Fórum upp að Árbæjarsundlaug og brunuðum svo hratt niður dalinn. Við sáum nokkrar kanínur og margt haustlaufið en aðallega naut maður þess að draga að sér svalt loftið. Það er nefnilega über svalt svona við ár og vötn, ekki satt?

 

 

 

Leiðir skildi þegar við vorum komin að Bókhlöðunni. Þá fór Baldur þangað inn til að hitta félaga sinn en ég hjólaði aftur á móti til mömmu á Grandanum. Fékk þar að strauja skyrtu á straubretti, ekki leist mér nefnilega á þegar Baldur lyfti henni upp, setti í brýnnar og spurði hvort það þyrfti nokkuð að strauja hana?

 

 

Um kvöldið kom sér sem sagt vel að hafa nýstraujaða skyrtu í húsinu þegar við tókum að hafa okkur til. Ég gaf mér góðan tíma í það og naut hvers augnabliks, það er orðið svo langt um liðið síðan ég hafði tækifæri til að hafa mig til svo þetta tækifæri skyldi nýtt til hins ýtrasta.

Uppábúin og fín smeygðum við okkur svo í aftursætin á Súbarúnum hans pabba og svo brunuðu hin fjögur fræknu yfir í Borgarleikhúsið til að horfa á sýninguna Svar við bréfi Helgu. Það var dásamlegt sýning með frumlegum útfærslum og einlægum. Mæli alveg með ferð í Borgarleikhúsið, sem er eins gott að ég geti því við vorum að kaupa okkur áskriftarkort í umrætt leikhús og eigum fjórar sýningar eftir.

Tweet

Elsku dótið mitt

Ég er enn að taka upp úr kössum, ótrúlegt en satt þá er það ekki alveg uppáhaldsiðjan mín. Í dag tók ég upp úr kassa með gömlum fötum og sumu þarf bara að henda og annað má gefa. Ég er ein af þeim sem binst einhverjum tilfinningaböndum við föt. Náttbuxur sem mamma gaf mér og eru orðnar gatslitnar á ég erfitt með að setja í Henda bunkann. 'Ég skrifaði MA ritgerðina í þessum buxum!' Svo eru það kvart leggings buxur sem ég keypti í Kaupmannahöfn um árið. Notaði þær líka í jógakennaranáminu og nú er komið gat á annað hnéð af allri notkuninni. Finnst eitthvað sorglegt að henda þeim því ég á svo margar góðar minningar af því á vera í þeim og líða vel.

Svona er maður skrýtinn!

En bækurnar. Þær fá nú ekki að fara langt. Þær ýmist fá að fara upp í hillu (fáar) eða aftur ofan í kassa (meirihlutinn). Þær sem fá að fara upp í hillu eru aðallega ólesnu bækurnar. Það þarf að gefa þeim rými svo að þær sjáist og verði tekið eftir þeim, þá aukast nú líkurnar á að maður taki eina þeirra upp og lesi.

Sumar veit maður samt ekki hvort maður eigi að hafa uppi við eða geyma aðeins lengur ofan í kassa. Ég fletti af rælni inn í bókina Self Healing, Yoga & Destiny eftir Elisabeth Haich og Selvarajan Yesudian og ákvað að láta innihaldið ráða för. Lokaði augunum, fletti bókinni hægt, stoppaði þegar ég fann að ég ætti að stoppa, lagði vísifingur á síðuna og lét hann leika um opnuna, nam svo staðar og las. Þetta er það sem alheimurinn vildi að ég læsi:

'Those who take the first steps of the Yoga pathway into self-knowledge soon discover that something miraculous is hidden inside the human being, a world they never knew before. Previously when they looked inside themselves, they saw only darkness, and that is why they never thought of making further attempts. To practice Yoga, however, means to turn our attention to this inner darkness and to continue looking at it patiently. If we do so, we begin to perceive a dawning within us and a door opening into a strange new world. Whoever has once cast a glance into this new world will never want to stop practising Yoga.' (bls. 27)

Mér fundust skilaboðin tala það til mín og vera svo í takt við þann stað sem ég stend á nú að ég hikaði ekki heldur lagði bókina inná náttborð. Þessa bók skal ég loks lesa.

Síðan eru það bækurnar sem maður las og varð ekki samur á eftir. Hér er Siddhartha hans Hermanns Hesse gott dæmi. Samkvæmt eigin skipulagi verð ég eiginlega að pakka henni niður enda búin að lesa bókina, og þó svo ég sé meira en til í að lesa hana aftur einn daginn, þá ætla ég ekki að gera það á allra næstu mánuðum. Í staðinn þá klappaði ég bókinni aðeins og fletti blaðsíðunum, sogaði í mig letrið.

Ég man ekki hvenær við keyptum bókina eða nákvæmlega hvar, veit þó að hún er keypt í Indlandi. Líklega í Goa í desember 2006. Hún er hins vegar prentuð í Bandaríkjunum sem þýðir að við hljótum að hafa keypt hana notaða því hún kostaði bara 163.45 rúpíur. Einungis bækur prentaðar í Indandi eða notaðar bækur fást fyrir svo lítið fé. Hún er líka svolítið snjáð hjá okkur og síðurnar við það að detta úr kilnum. Innihaldið er hins vegar óháð þessu. Þessi saga er mjög áhrifarík og falleg, róandi eins og lækjaniður. Í kveðjuskyni staðnæmdist ég og las:

'His sleep was deep and dreamless; he had not slept like that for a long time. When he awakened after many hours, it seemed to him as if ten years had passed. He heard the soft rippling of the water; he did not know where he was nor what had brought him there. He looked up and was surprised to see the trees and the sky above him. He remembered where he was and how he came to be there. He felt a desire to remain there for a long time. The past now seemed to him to be covered by a veil, extremely remote, very unimportant. He only knew that his previous life (at the first moment of his return to consciousness his previous life seemed to him like a remote incarnation, like an earlier birth of his present Self) was finished, that it was so full of nausea and wretchedness that he had wanted to destroy it, but that he had come to himself by a river, under a cocoanut tree, with the holy word Om on his lips. Then he had fallen asleep, and on awakening he looked at the world like a new man. Softly he said the word Om to himself, over which he had fallen asleep, and it seemed to him as if his whole sleep had been a long deep pronouncing of Om, thinking of Om, an immersion and penetration into Om, into the nameless, into the Divine.' (bls. 90)

Þessari bók get ég óhikað mælt með við alla, hvort sem maður er að leitast við að lesa klassísku verkin, næra sálina á andlegum texta eða verða fyrir djúpri inspírasjón.

Svo rakst ég á blað með áminningu um að athuga bók Paul Bruntons, A Search in Secret India. Er hér með búin að setja þá bók á framtíðarleslistann.

Að lokum gluggaði ég í bók sem leit mjög svo forn út, In the Cauldron of Disease eftir Are Waerland og rakst þar á þessi orð:

The more we have stood on our own feet
and thought and felt and acted for ourselves,
the more the whole universe has responded to us.
Undirritað Oman
 

Ó, elsku dótið mitt, hvað ég hef saknað þín!

Tweet

Miðnæturhringur

Í gær náði ég ekki að fara í göngutúrinn minn. Þóttist vera upptekin við annað og merkilegra en svo kemur alltaf í ljós að það er ekkert merkilegra eða meira áríðandi en að fara út og hreyfa sig.

Ég sá því fram á að fara út að ganga um kvöldið, í myrkrinu, og leyst ekki of vel á að gera það ein. Svo ég stakk upp á því við Baldur þegar hann kom heim upp úr hálf ellefu að við færum í góðan göngutúr. Hann var meira en lítið til í það. Mikið er ég heppin að eiga mann sem er alltaf til í eitthvað svona!

Við gengum framhjá Hlemmi og upp Laugaveginn og fórum niður hjá Nóatúni í Nóatúni og inn Miðtúnið. Þar bjó ég í nokkur ár sem lítið dýr og var sátt og sæl. Þá var rólóvöllur í enda götunnar og risaíþróttavöllur, Ármannsvöllurinn. Nú hefur þessu verið rutt burt og í staðinn komnar blokkir. Það er ekki alveg sami sjarminn yfir þeim eins og róló og stórum velli til að  hlaupa á og leika.

Við gengum inn í Laugardalinn og um Teigana. Nú er laufið víðast hvar búið að skipta um lit og ég fékk augnabliksáhyggjur af því að ég næði ekki að fara út með myndavélina í tæka tíð og mynda haustið. En ég virðist enn hafa smá tíma til stefnu, vona bara að það komi ekki stormur í millitíðinni og hrifsi til sín öll laufin á greinunum.

Ég hafði hugsað mér að ganga inn eftir tjaldstæðinu í Laugardal og í gegnum Grasagarðinn en tjaldstæðið grúfði sig svo í myrkri að við hefðum þurft að hafa ennisluktir eða vasaljós með í för. Svo við hættum við það og fórum í staðinn Laugarásveginn.

Það voru ekki margir á ferli svona seint um kvöld. Við námum staðar fyrir utan Beco ljósmyndavöruverslunina á Langholtsvegi og skoðuðum þrífætur og myndavélatöskur í gegnum glerið. Á veggnum andspænis glugganum var stór klukka sem var fimm í tólf. Umferðin var líka alveg í takt við þennan tíma sólarhrings, þ.e.a.s. engin, og þögnin á götunum eftir því. Í samanburði við að labba meðfram Sæbrautinni eftir hádegi þá var þessi ganga svolítið eins og upplifunin hans Palla af því að vera einn í heiminum.

Frá Háaleitisbrautinni gengum við í gegnum Vogana og þaðan yfir í Gerðin. Þarna taldi ég mig vera að sjá sumar götur í fyrsta sinn, eða kannski að borgin og götur hennar séu óþekkjanlegar svona í næturmyrkrinu. Við tókum allavega eftir því hvað hún er falleg svona í rökkrinu, bílarnir sofandi í sínum stæðum, húsin hljóð og lamparnir lýsandi út í nóttina.

Þegar við vorum komin upp úr Fossvogsdalnum og komin að Fossvoginum helltist yfir mig söknuðum eftir Hraunbrautinni. Við hjóluðum svo oft Fossvogsdalinn á haustin og hluta af mér fannst eins og við værum á heimleið í Kópavoginn.

Á leiðinni inn eftir Fossvoginum sjálfum mættum við manni sem á fornu máli innti eftir því hvort við ættum eldfæri til að lána honum. 'Nei, ekki búum við svo vel.'

Þegar tók að glitta í Valsheimilið fann ég að ég var orðin vel þreytt eftir gönguna, auk þess sem langt var liðið inní nóttina. Þegar við svo staðnæmdumst fyrir utan Snorrabrautina kom líka í ljós að við höfðum gengið rúma 12 kílómetra á tveimur tímum.

Þetta var góður hringur og ég ætla að fara hann aftur fljótlega, en næst kannski að deginum til, vera svolítið flippuð.

Tweet

Allt í kössum

Heiti færslunnar gefur til kynna að við séum enn að kafna í kössum - sem er að vissu leyti rétt - en við erum þó alltaf að bogra yfir þeim og draga upp úr þeim. Og það er ótrúlegasta dót sem kemur upp úr þessum kössum!

Þegar við stóðum í nákvámlega sömu sporum í júlí '08 á Hraunbrautinni, hafandi verið með eitthvað af dótið okkar í kössum í tvö ár og annað í þrjú ár, þá vorum við alltaf að taka fram muni sem við vorum búin að gleyma að við ættum eða hreinlega mundum ekkert eftir að hafa nokkurn tímann átt.

Ég bjóst því við að í þetta sinn væri maður aðeins betur með á nótunum, og að vissu leyti er það svo, en inn á milli eru þó hlutir og dótarí sem ég taldi mig hafa hent eða gefið. Aðallega upplifi ég þó mikla gleði við að taka upp úr kössunum og finnst ógurlega gott að vera umkringd dótinu mínu.

Og hvaða ályktanir má draga af því? Ég fór alla leið til Indlands (aftur) og lærði jóga og hugleiðslu en í staðinn fyrir að læra að aftengjast dótinu mínu varð ég enn háðari því. Ég er ekkert ósátt við það.

Helgina notuðum við síðan til að koma betra skikki á hlutina:
Ruddum öllum kössum út úr svefnherberginu og merktum í huganum við það sem semi tékk;
ruddum kössunum inn í stofu og skiptum þeim í tvo flokka - annar má vera en hinn skal fara upp í geymslu hjá pabba;
gengum frá kössum sem eiga að fara upp í Garðabæ og teipuðum þá fram og til baka;
plötuðum pabba til að koma og sækja þá;
hann plataði okkur í bíó.

Eftir bíó endurröðuðum við síðan sófunum í stofunni og komum þessum níu kössum sem eftir eru snyrtilega fyrir upp við einn vegginn.

Ah, gátum andað léttar því nú hefur stofan aldrei verið fínni. Ég held ég gæti bara alveg vanist því að hafa þessa kassa þarna, hugsanlega er það auðveldara en að taka upp úr þeim. Veit samt ekki alveg hvort það sé félagslega samþykkt.

Tweet

Bókasafnið

Ó, mér þykir svo vænt um bækur.

Í dag fór ég að sækja litlu skáfrænkurnar mínar á skóla og leikskóla. Til að gera eitthvað skemmtilegt og uppbyggilegt saman stakk ég upp á því að við færum á bókasafnið í Kringlunni. Sú yngri var til í það og sagðist alveg geta gengið úr Hlíðunum. Sú eldi, sem les eins og vindurinn, var hins vegar ekki eins spennt. En hún lét sig samt hafa það.

Þær fundu sér strax sæti við borð í krakkahorninu og voru komnar með sitthvora bókina áður en ég vissi af. Svo heyrðist ekki múkk frá þeim, voru alveg uppteknar í öðrum heimi. Ég gat því lætt mér yfir í hilluna með ensku bókunum og dottið ofan í það sem ég elska að gera öðru hverju: bókasörfa. Skoða úrvalið, taka eina og eina bók fram, verða fyrir einhverjum áhrifum og taka bókina frá, ákveða að lesa hana.

Ég er með langan lista af bókum sem ég ætla að lesa en inn á milli verð ég að komast úr þeim viðjum og bara skoða að vild og láta hrífast af bókum sem ég  hef aldrei heyrt um áður. Þannig hef ég líka lesið svo margar góðar bækur og kynnst áhugaverðum höfundum.

Bókaormurinn fann átta titla sem honum leyst vel á. Stelpurnar ráku upp stór augu þegar þær sáu mig rogast með bókastaflann í fanginu.

'Ætlarðu að lesa allar þessa bækur?' spurði sú yngri alveg hlessa. Fór svo yfir að DVD rekkanum og bað um að fá að hafa Kalla Blómkvist og félaga með sér heim.

Sem við og gerðum og hún sat límd yfir þessari leynilöggusögu í þær 82 mínútur sem í boði voru. Sú eldri vildi frekar vera inní herbergi að dansa við Justin Bieber og Nicki Minaj. OMG, ég er ekki að höndla að hún sé farin að hlusta á Bieberinn!

Hér eru svo þessar spennandi bækur sem ég tók, mikið sem ég hlakka til að detta ofan í þær:

The Alchemist's Daughter / Katharine McMahon
In the woods / Tana French
Emotionally weird / Kate Atkinson (frábær höfundur hér á ferðinni)
The good husband of Zebra Drive / Alexander McCall Smith (bráðfyndin sería)
The inheritance of loss / Kiran Desai
The seal wife / Kathryn Harrison
Ape house / Sara Gruen (sami höfundur og skrifaði Water for Elephants)
The outcast / Sadie Jones

Þess ber kannski að geta að þessi stafli bætist við staflann sem var fyrir og leit svona út:

The Tiger's Wife / Téa Obreht
Hin ótrúlega pílagrímsganga Harolds Fry / Rachel Joyce
Leynda kvöldmáltíðin / Javier Sierra
Reading for the Plot / Peter Brooks
Kýr Stalíns / Sofi Oksanen

Það er eins og ég sé að búa mig undir að bókasöfn landsins loki í óákveðinn tíma. Svo er þó ekki, ég ætla að rífa þær í mig eins og vargur. Það kallast að fylla á tankinn.

Tweet