Grótta

Gekk í gær út að Gróttu og var montin með mig, rúmir 14 km á rúmum tveimur tímum.
Skyggnið var svo gott að ég nagaði mig í handabökin yfir að hafa ekki verið með myndavélina á mér.
Endurtók því leikin í dag því veðrið lék sama leik og í gær.
Í þetta sinn hjólaði ég þó.
Gekk út í Gróttu á fjöru, var með myndavélina á lofti hátt í tvo tíma.
Varð reglulega litið yfir á hafflötinn til að sjá stöðu sjávar.
(Var hrædd við að verða innikróuð af flóðinu)
Horfði út yfir miðin á togara og farmskip mætast.
Tók margar sjálfsmyndir, flestar úr fókus.
Fann dauðan máf á bakinu.
Reyndi við hurðina á Gróttuvita, hún var vitaskuld læst.
Horfði til skiptis á Esjuna og Keili, en líka stundum á Akrafjallið.
Sat á stóru grjóti upp við vita, upp við hafið og upplifði að það væri mögnuð upplifun.
Hitti Raquel vinkonu þegar ég var að tygja mig heim.
Við ræddum um hugleiðslu, það fittaði einmitt við stemmninguna.

Þetta var fyrsta sinn sem ég fór út í Gróttu.

Ég tók margar myndir.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tweet

Casa nova

 

 

Þessa fyrstu daga á nýja heimilinu hefur okkur lukkast að:

- kaupa þvottagrind

- koma hinni fornu Eumeniu þvottavél sem fylgir íbúðinni í gang, og í beinu framhaldi af því:

- nota þvottagrind

- taka upp úr fáránlega fáum kössum

- lifa af í allri þessari óreiðu

- elda ítalska súpu

- fara í Sundhöllina sem ég hef ekki heimsótt í allavega áratug

- fá okkur flöbbur á hverfisbúllunni, þ.e. Devitos

 

Þess utan þá átti ég svona glamúr móment þegar ég tók upp úr einum kassanum leðurstígvélin góðu frá Kaupmannahöfn. Ég tók andköf þegar ég fiskaði þau upp úr kassanum, hafandi gleymt því hve glæsileg þau eru.

 

Að sama skapi var ægilega skemmtilegt að fara í gegnum kassann með sparifötunum, draga fram kjóla og kápur, jakka og belti, óa og æja, strjúka og stara. Ég hef ekki klæðst spariklæðnaði í tvö ár og ég get alveg sagt eins og er að ég hef saknað þess. Maður þolir bara svo og svo mikið af því að nota sömu fötin við hin ýmsu tækifæri, ímyndunaraflinu eru einhverjar takmarkanir settar sem og flíkunum.

 

Það er enn allt í kössum og ég er svona hægt og róleg að komast að því að við getum bara tekið svo og svo mikið upp úr kössum áður en allar hirslur fyllast. "Allar hirslur" vísar til eldhússkápanna þar eð það eru einu  hirslurnar í íbúðinni. Eins og stendur eru sparifötin á herðatrjám og hanga uppá skáp og á gardínustönginni inní herbergi. Okkur vantar tilfinnanlega einhverja slá eða skáp inní herbergi, en þetta er fín millibilslausn.

 

Og svo fór ég í góðan göngutúr í dag, rúntaði með Victor Hugo í eyrunum niður á Granda til mömmu og dró hana síðan með mér í Byko og allaleið til baka upp á Snorrabraut. Í heiðríkju og sólgleði. Að fá mömmu í heimsókn var kærkomið spark í rassinn og varð til þess að hlutum var komið fyrir á sína staði svo hægt væri að athafna sig. Það er allt í drasli og eigum við ekki bara að segja að ég sái nú fram úr þessu? Eða er það eintóm bjartsýni?



Tweet

Flutningsdagur

Hjálp, við erum að drukkna í kössum!

Við fluttum semsé inn í gær og fengum aðstoð frá pabba og lánsbíl frá Pétri afa Baldurs. Við fórum langt með að tæma geymsluna í gær og ég giska á að helmingurinn af kössunum hafi endað uppi á Snorrabraut, þ.e. einhversstaðar á bilinu 20-30 kassar. Þar að auki var þarna freelance kommóða, bastkarfa og lítil eining á hjólum sem var dregið hingað upp á aðra hæð. Þessir station bílar rúma allt!

Við urðum að hafa hraðar hendur því geymslurýminu lokar klukkan þrjú á laugardögum. Þá kom góður undirbúningur að góðum notum, og fór þetta nokkurn veginn svona fram:

Pabbi: Kassi 31?
Ég (rýni í útprentaðan listann): Upp á Snorrabraut!
Baldur: En kassi 12?
Ég (fletti á næstu síðu og rýni): Áfram í geymslu.

(ad infinitum)

Einhver myndi kannski benda á að þarna hafi ég fengið ansi þægilegt hlutverk sem listarýnir og það er líka alveg rétt, ég fékk eins og maður segir the long end of the stick.

Við náðum þó að því sem næst tæma geymsluna og það litla sem lafði var klárað í dag. Síðan lokuðum við og læstum geymslunni og skiluðum lyklunum. Og hún sem er búin að passa dótið okkar í tvö ár, vel gert kæra geymsla.

Nú er um að gera að ráðast á þessa kassa og sjá hvort maður kannist eitthvað við dótið sem kemur upp úr þeim!

 

Tweet

Reykir

Ég fór í dag í smá bæjarferð með pabba og Huldu. Það er alveg ferlega gaman að fara í smá ferð á virkum degi, þá tístir alveg í mér af kæti.

Við keyrðum austur fyrir fjall með viðkomu í Litlu kaffistofunni. Hugmyndin var að fara Þrengslin og tína bláber einhversstaðar á leiðinni, einhversstaðar utan við Þorlákshöfn. Pabbi hafði farið með vini sínum Óla um árið og þá höfðu þeir rambað á algjört gnóttarlyng, sem ég held að hann hafi viljað finna aftur. Einu minningar sem ég á að því að fara í berjamó utan við Þorlákshöfn er að einn berjadallur týndist og mér fannst það stórmerkilegt (hvernig getur eitthvað horfið?)

Við keyrðum og keyrðum og reyndum að finna besta staðinn, en játuðum okkur svo sigruð og fórum út þar sem líklegast væri eitthvað um ber. Það rigndi mjúklega á okkur en nóg þó til að gera okkur erfitt um vik með að tína bláberin. Krækiberin voru aftur á móti móttækilegri fyrir því að vera plokkuð af lynginu og dempt ofan í hvítan plastdall. Bláberin sprungu bara í höndunum á manni.

Úr berjamó fórum við svo í heimsókn til foreldra Huldu. Þau eiga huggulegan bústað á Reykjum og þar er líka æðislegur heitur pottur sem þau steyptu sjálf fyrir rúmum þrjátíu árum. Þarna á Reykjum er nefnilega hitaveita og alveg nóg af heitu vatni. Dásamlegt alveg að fara í heitan pott í rigningu, það er eiginlega það skynsamlegast sem maður getur gert þegar það rignir! Svo má nú segja að útsýnið yfir rjúkandi hveri hafi alveg toppað þetta fyrir mig því þessir gufustrókar segja svo mikla sögu um landið okkar og möguleikana hér.

Eftir bað í pottinum fengum við nýbakaðar vöfflur með heimagerðri bláberjasultu. Svo vorum við leyst út með nýbökuðu brauði og sitthvorri krukkunni af bláberjasultu. Ekki amalegt að byrja búskap með nýtt brauð og sultu í farteskinu. Á morgun er nefnilega flutningsdagur og í dag er sambúðarafmæli okkar Baldurs.

Tweet

Veðraskipti

Við höfum undanfarna viku verið að sætta okkur við þá staðreynd að sumarfríinu okkar er lokið. Úff, því fylgir mikil söknuður. Alveg elska sumarfrí. Það er hins vegar svolítið erfitt að fatta að maður sé ekki lengur í sumarfríi það þegar maður þarf ekki að vakna til vinnu á hverjum degi. Er maður þá enn í sumarfríi eða þarf maður að kalla það eitthvað annað?

Síðustu daga höfum við reyndar verið að leggja grunninn að breyttum aðstæðum. Að sjálfsögðu liggur maður yfir atvinnuauglýsingum og sækir um það sem manni hugnast vel og síðan höfum við líka verið að skoða leiguíbúðir.

Í gær dró svo til tíðinda. Baldur varð sér úti um vinnu og um kvöldið fórum við svo og skoðuðum íbúð á Snorrabrautinni. Skondið hvernig þetta gerist á sama deginum. Íbúðin leit ágætlega út, hennar helsti kostur í okkar augum er staðsetningin sem gerir það að verkum að við getum látið gamlan draum rætast: að vera bíllaus á Íslandi. Sem við höfum aldrei áður reynt. Sem er svolítið skrýtið því við erum alltaf að dásama bíllausa tímann okkar í Kaupmannahöfn. Sem minnir mig á hvað Kaupmannahöfn er frábært og fær mig til að sakna hennar, en flækjum nú ekki málin óþarflega.

Við fórum í sund í Vesturbæjarlauginni eftir að hafa skoðað íbúðina. Þurftum svolítið að melta ákvörðunina um leiguíbúðina og heitir pottar eru alveg kjörnir til þess. Það situr svolítið í mér að þegar við höfðum lagt bílnum fyrir framan Snorrabrautina og stigum út varð mér litið á stafrænan skjá stöðumælisins og klukkan blikkaði mig og sagði 20:12. Ég, sem reyni að lesa í stokka og steina, vildi eiginlega meina að stöðumælirinn væri að segja mér að ég ætti að búa hér út árið.

Ætli við séum ekki bara að fara að flytja á Snorrabrautina? Leyfa þessum straumi að tosa sig með sér?

Tweet

Fossvogurinn

Í gær...

... hjóluðum við í heiðríkju niður í bæ
... heimsóttum við Kalla afa Baldurs á spítalann
... hjólaði ég Fossvoginn heim
... lét ég heillast af gróðurfari eina ferðina enn
... (elskaði ég Fossvoginn og geri enn)
... fór ég ekki í sjósund í Nauthólsvík þó mig langaði mjög mikið til þess
... varð ég pirruð á því hve vetraropnun Nauthólsvíkur hefst snemma!
... kom ég við hjá Finnboga fisksala og keypti hlýra í kóríander og lime
... bætti ég brokkólí út í hlýrann með kóríander og lime
... kláruðum við loksins Gamlingjann sem skreið út um gluggann - hún er æði!

Tweet

Spaghetti al tonno e limone

 

 

Þessa uppskrift rakst ég á á fésbókinni á dögunum, hjá fyrrum leigusala okkar henni Ingibjörgu, og bara varð að prófa. Þetta var líka kjörið tækifæri til að draga fram og nota í fyrsta sinn hvítlaukstvistuna sem við keyptum um borð í vélinni á leiðinni heim. Þessi tvista tekur líka við engifer, ólívum, chilli, papríku, hnetum og ýmsu öðru sniðugu sem maður gæti þurft að mylja mélinu smærra. Til dæmis steinselju eins og kom á daginn. Við semsé prófuðum græjuna og urðum hrifin, enda er græjan margverðlaunuðu og kemur frá Kaliforníu maður!

Svo var rétturinn sjálfur mjög gómsætur. Sumum gæti þótt hann þurr en það truflaði mig ekki neitt. En höfum á hreinu að þetta er ekki svona hversdagsmatur fyrir hinn almenna borgara, nema hinn almenni borgari stundi kraftmikil hlaup eða rosalyftingar. Hjá mér er þetta allavega sparimatur.

Og hér er svo uppskriftin.

Spagettí með túnfiski og sítrónu
500 g spagettí
2 msk ólífuolía
1 hvítlauksrif
4 msk söxuð steinselja
1 dós túnfiskur, 200 g
safi úr einni sítrónu
60 g nýrifinn parmesan ostur
30 g smjör
salt, svartur pipar

Látið renna af túnfiskinum og takið hann sundur í flögur.
Hitið ólífuolíuna og setjið smátt saxaðan hvítaukinn og steinseljuna útí. Hafið vægan hita og hrærið stöðugt í og bætið fiskinum smám saman við. Hitinn á að vera svo lítill að ekkert af þessu breyti um lit.
Sjóðið pastað og passið að ofsjóða það ekki. Látið renna af því og setjið í heitt fat.
Setjið sósuna út í og blandið vel.
Bætið nú við sítrónusafanum, osti og smjöri í litlum bitum og saltið og piprið eftir smekk. Blandið enn vel og berið fram strax.
Bragðsterkara tilbrigði af þessum rétti fæst ef osti og smjöri er sleppt en 3 söxuð ansjósuflök og 1/2 lítill piparbelgur er steikt með hvítlauknum og steinseljunni í upphafi.

Örsagan sem rétturinn blés mér í brjóst:

Hlátrasköllin frá fótboltavellinum bárust inn um hálfopinn gluggann. Út um gluggann barst aftur á móti gufa af sjóðandi vatni og angann af nýlöguðum mat. Haustvindarnir þutu hjá í svörtum strokum en sneru við þegar þeir urðu matarilmsins varir. Röktu slóðina til baka og lúrðu utan við gluggann og ýlfruðu. Eitt laufblað lá klesst upp við rúðuna og fékk engan grið. Auga vindsins. Það sá: slægðan sítrónuhelming liggja bjargarlausan á bakinu, kramda og barða hvílauksgeira og rifna og tætta steinseljustilka. Sláturhús. Þegar auga vindsins leit túnfisk í steikingu á pönnu hljóp ákafi í ýlfrið og vindurinn tók að glefsa í glugga.

Þú sem varst inní eldhúsi varst hins vegar alveg ómeðvituð um lífið fyrir utan. Hér og nú takmarkaðist við parmesaninn sem beittar tennur rifjárnsins tættu niður. Með flýti í hreyfingum mokaðirðu túnfiski útí spagettípottinn og sáldraðir osti yfir. Allt í einu spratt eldhúsglugginn upp á gátt og vindhviða smeygði sér inn fyrir. Þú teygðir þig í gluggaarminn og hallaðir honum aftur með hvelli. Síðan náðirðu þér í disk úr skápnum fyrir ofan vaskinn, raðaðir spagettístráunum ofan á hann, braust þér bita af hvítlauksbrauði og tókst stefnuna að stofunni. Inni í stofu hafðir þú kveikt á kertum og nú vörpuðu logar þeirra mjúkum skuggum allt í kringum sig. Þú lagðir herlegheitin á borðið og rifjaðir upp orð og orð úr þekktu ljóði: leit auga þitt nokkuð fegra? Rjúkandi diskur af Ítalíu. Inní ísskáp beið panna cottan og dillaði stýrinu, í kvöld fengi hún að vera eftirrétturinn.

Þú varst við það að stinga fyrsta upprúllaða bitanum uppí þig þegar þú fannst skyndilega kaldan gust leika um herbergið. Gardínurnar tóku að bærast og eitt kertanna slokknaði. Frammi af gangi gastu ekki betur heyrt en að bærist spangól.

Þessir Ítalir, hvað eru þeir að gera okkur!

Tweet

Leggjabrjótur

Við gengum Leggjabrjót í gær, við Baldur og pabbi. Fórum með hópi sem kallar sig Skemmtigöngur og með slíkum hópi getur varla verið leiðinlegt að labba.

Leggjabrjótur er gömul þjóðleið sem notast hefur verið við frá landnámi og liggur á milli Þingvalla og Hvalfjarðar. Sérstaklega var þessi leið notuð til að ferðast á Alþingi þegar það var á Þingvöllum.

Leggjabrjótur hljómar svolítið hroðalega ekki satt? En ég get alveg staðfest það núna eftir að hafa sannreynt leiðina að hún er enginn leggjabrjótur. Nafngiftin vísar í stuttan kafla á leiðinni sem er vissulega ansi stórgrýttur, en ekkert til að hafa áhyggjur af, þvert á móti var verulega gaman að ganga um mosabreitt grjótið.

Hins vegar ef maður fer ríðandi á hesti gæti útkoman orðið önnur en maður óskar sér því mér skilst að þessi hluti leiðarinnar sé svo kallaður vegna fótbrota hjá reiðhestum. Aumingjans knáu fákarnir misstigu sig hugsanlega í mosagrónu stórgrýtinu.

Við gengum upp úr Svartagili Þingvallamegin og svo til rakleitt áfram. Sáum á einum tímapunkti til tveggja Búrfella og upp úr því spruttu upp vangaveltur um heitið Búrfell. Ef einhver glöggur lesandi kann skil á þessari nafngift má sá hinn sami gjarnan deila því. Við gengum framhjá Botnssúlum, Vestri og Syðri Súlu sérstaklega, og yfir grösuga dali með skærgrænum breiðum sem hafa endurnýjað liti sína eftir rigningar undanfarinna daga.

Það var áð nokkrum sinnum á leiðinni, til að nesta sig, kjafta, litast um en fyrst og fremst til að tína ber. Maður lifandi hve lyngið iðaði af berjum! Sumir göngugarpanna höfðu verði svo forsjálir að útbúa sig döllum sem hægt var að tína í, við hin urðum að læta nægja að tína beint upp í munn. Þegar fyrsta jæja var komið fór fólk að tína á sig sokka og spjarir og þegar annað jæja kom voru allir ferðabúnir að nýju og þá var förinni haldið áfram. Það náðist aldrei að stynja upp þriðja jæjanum, þetta er duglegt fólk sjáið til.

Ekki nóg með að dalirnir væru iðagrænir og lyngin iðablá, þá voru fjöllin grænvaxin upp eftir öllu. Einhversstaðar í þessum fjallasal í einni nestispásunni snerist umræðan um íslenska karlmenn sem höfðu mætt í Laugavegsgöngu með tvær troðfullar ferðatöskur. Einhver vildi meina að hér væru á ferðinni svokallaðar blúndur en Baldur vildi meina að Stuðmenn hefðu sungið um árið að íslenskir karlmenn væru sko alls engar blúndur. Var textinn ekki einhvern veginn svona?

Þegar við höfðum gengið sjálfan Leggjabrjót, þennan nokkur hundruð metra kafla, fór að glitta í Sandvatn og handan þess eru Djúpadalsborgir og af brúnum þeirra horfir maður niður í hrikaleg gljúfur, í þeirri merkingu að þau eru hrikalega tilkomumikil og ægifögur.

Því næst tók við opið land og vítt til allra átta og fallegt eftir því. Við sáum í botninn á Brynjudal og tókum á okkur krók til að kíkja í Þórisgil og gefa rækilega eftir berjatínsluþörfinni.

Veðrið lék svoleiðis við okkur alla leiðinna að maður gerði ekki annað en að rogast með jakka og peysur bundnar utan um sig. Svo hjálpaði ekki til að ég var alltaf langöftust, á grúfu í mosanum að mynda laufblað eða strá, og varð því með reglulegu millibili að taka á rás í gönguskónum til að heltast ekki alveg úr lestinni. Hlaup í gönguskóm og mosa hjálpa ekki til við kælingu líkamans, þvert á móti eins og gefur kannski vel að skilja.

Í lok dags höfðum við gengið 16,93 km samkvæmt Endomondo sem Baldur setti í gang við upphaf göngunnar. Rútuferðin til baka var síðan ekkert síðri en gangan sjálf því Hvalfjörðurinn var spegilsléttur og túnin svo skörpum litum dregin. Ég mæli alveg með þessari göngu, hún er bæði létt og skemmtileg og svo er náttúran þarna alveg í sparifötunum, með perlulokka og allt.

Hér að neðan eru nokkrar myndir af leiðinni en svo er fleiri myndir að finna í albúminu Leggjabrjótur á flickr síðunni okkar.

  

Tweet

Kasjú-karrý-kókos súpa

Í gær var haldið hátíðlega upp á el día de la sopa de Baldur. Við hittum Rodriguez fjölskylduna heima hjá Viri og komum klifjuð með rauðlinsur, rauðlauk, sæta kartöflu, kasjúhnetur og fleira góðgæti.

Skelltum okkur beint í matseldina með tilheyrandi saxi á lauk, Rodriguez fjölskyldunni til mikils hryllings. Komumst sem sagt að því þarna á staðnum að þau fíla ekki lauk. Eða það rifjaðist réttara sagt upp fyrir okkur er við stóðum þarna í eldhúsinu og munduðum hnífinn. Við urðum að útskýra fyrir þeim að indverskur matur væri samsettur úr lauk og aftur lauk og hvítlauk meira að segja líka. Þau voru byrjuð að gráta á þessum tímapunkti og ég er ekki að ýkja, svo óvön eru þau lauk. En þau sættu sig við lauk í súpunni þegar við sögðum að svona hefði súpan verið seinast þegar við elduðum hana, þetta væri elemental í supa de Baldur.

Svo borðuðum við öll súpuna með bestu lyst enda góð og matarmikil. Fengum nýbakað brauð með og gojiberja safa. Svo hafði ég bakað franska súkkulaðitertu sem ég bar fram með jarðarberjum og bláberjum, það var ógesslega gott.

Hér kemur svo uppskriftin að supa de Baldur. Ég hef minnkað hana en hún ætti hæglega að duga 4-6 manns, eftir því hversu þykka maður vill hafa hana.

HVAÐ:
2 rauðlaukar, saxaðir
4 hvítlauksgeirar, pressaðir
3 sm bútur af engifer, rifið
1/2 stór sæt kartafla, skorin í teninga
4 gulrætur, niðursneiddar
3-4 msk af mildu curry paste
1-2 msk af sterku Madras karrýi (frá Raja)
1 bolli rauðar linsur
1/2 bolli kasjúhnetur, hakkaðar
1 dós kókosmjólk
3-6 msk tómatpurée (smekksatriði með magn)
700-1000 ml vatn (smekksatriði hve þykka súpu maður vill fá)
grænmetiskraftur til að bragðbæta
salt og pipar
ferskur kóríander
(töfrasproti)

HVERNIG:
Steikja rauðlaukinn í góðum potti upp úr olíu að eigin vali. Kókosolía kemur sterk inn þar sem hún rímar vel við kókosmjólkina sem kemur seinna í súpuna. Steikja rauðlaukinn vel og vandlega, þangað til hann er orðinn vel sætur. Gefa þessu góðar 10 mínútur. Henda þá út í hvítlauk í nokkrar mín. og því næst fer engiferið út í, steikja allt vel en þó við vægan hita.

Næst er að henda út í sætu kartöflunni og gulrótunum og leyfa þeim að mýkjast í pottinum í 5-8 mín. Þá er komið að curry pastinu, henda því út í pottinn og hræra því vel saman við laukinn og rótargrænmetið.

Skolið linsurnar vel og vandlega og bætið svo út í pottinn og hrærið öllu saman. Kasjúhnetur fara næst út í og þar á eftir vökvinn: Kókosmjólkin, tómatpurée og vatnið. Hræra öllu vel saman og ná upp suðu. Bæta grænmetiskrafti út í.

Sjóða í 40 mínútur á vægum hita og athuga að hræra reglulega í súpunni til að koma í veg fyrir að brenni í botninn. Að lokum þarf að salta og pipra og smakka sig til. Áður en súpan er borin fram þarf svo að múla hana með töfrasprota svo hún verði mjúk og kremkennd.

Gott er síðan að klippa ferskan kóríander út á súpuna þegar hún er komin í skálar. Mér finnst alltaf nauðsynlegt að bera súpur fram með einhverju brauðmeti en það er í sjálfu sér valfrjálst. Sem og franska súkkulaðikakan í eftirrétt en hún fær samt mikil meðmæli frá mér.

Og þetta er uppskriftin að því hvernig koma skal suður Indlandi í skálar á Íslandi. Og líka hvernig gera skal fólk hamingjusamt og brosmilt!

Tweet

Samtíningur

Hér eru smáfréttir af okkur, samtíningur úr vikunni:

Ég fór í jógatíma til vinkonu minnar Viri í fyrradag. Hún lauk nýverið við jógakennaranám hjá Julie Martin eins og við Baldur, og lærði vinyasa flæði á meðan við lærðum Ashtanga fræði. Ég var forvitin að koma í tíma og sjá hvernig hún ber sig að við kennsluna, en svo var mig líka alveg farið að lengja eftir teygjum, átökum og slökun.

Ég kom út úr tímanum endurnærð og hamingjusöm. Spurning hvort maður fari bara að kenna jóga fyrst maður hefur nú til þess nám og réttindi? Allavega fannst mér það ferlega gaman í Goa í fyrra, jústera fólk, gefa því hálsnudd og almennt hjálpa jógum við að gera jógaástundun þeirra enn betri.

En yfir að öðru alls ótengdu. Við fórum í bíó á þriðjudaginn var og sáum þá myndina hans Woody Allans, To Rome With Love. Hún var þrælskemmtileg og fékk mig mikið til að langa að heimsækja Róm aftur. Dagsferð í Róm er nefnilega ekki neitt, vika væri nær lagi. Láta sig langa eða slá til?

Í gær fórum við í fertugsafmæli hjá Ingibjörgu vinkonu okkar og jógakennara. Fyrr um daginn fórum við í Elliðaárdalinn, aðalstaðinn þessa dagana, og á meðan ég kraftgekk/skokkaði langan hring tók Baldur á því í tækjum og grindum sem þarna er að finna. Það rigndi á okkur á köflum en annars var veður milt og stillt.

Þessa dagana er Elliðaárdalurinn iðandi í bleikum og rauðum stilkum, sem sveigjast svo fallega til í vindinum. Við höfðum meðferðist garðklippurnar hans pabba og gátum klippt í vænan vönd handa afmælisbarni dagsins. Hentum okkur svo í sund, svo í Epal að kaupa gjöf, svo í Kringluna að pakka inn, svo í Garðabæinn að gera okkur fín og svo aftur niður í bæ í veisluhöld. Hittum þar fullt af frábærum jógum og svo var la familia Rodriguez þarna eins og hún leggur sig en þau gera góða stund alltaf betri.

 

 

Tweet