Bókarabbið: septemberbækur

 

Hér kemur stutt samantekt á bókalestri mánaðarins. Bækur mánaðarins skiptust sem hér segir:

 

1 áhugaverð sögulega séð (The Sandcastle Girls)

1 leiðinleg (A Thousand Acres)

1 stórkostleg (Borða, biðja, elska)

2 tilgerðarlegar (Looking for Alaska & The Age of Miracles)

1 óþolandi (A Discovery of Witches)

2 virkilega góðar (The Graveyard Book & The Golem and the Djinni)

1 góð afþreying en óeftirminnileg (The Saturday Big Tent Wedding Party)

1 rokkandi milli góðrar og virkilega góðrar (Neverwhere)

1 góð en þreytandi á sama tíma (Kirkja hafsins)

 

= 11 bækur í september

Hér að neðan tek ég fyrir þrjár bestu bækur mánaðarins. 

 

The Graveyard Book (2008)

Eftir að hafa lesið The Ocean at the End of the Lane, og gefið henni slíka stjörnudóma, fór mín í Neil Gaiman gírinn. Ég greip í The Graveyard Book og að lesa hana var svolítið eins og að takast að halda áfram með góða drauminn sem mann var að dreyma þegar maður vaknaði.

 

Gaiman er snillingur.

 

Honum tekst að skapa svo áhugaverða heima með svo einföldum hætti. Töfrandi, ógnvekjandi, dreymandi, líðandi, fangandi... þetta eru fyrstu orðin sem koma upp í hugann þegar ég hugsa um stílinn hans Gaiman.

 

Það er kannski best að vera ekkert að reyna að ritrýna þessa bók. Farið bara og lesið hana. Ég lofa að tímanum er vel varið.

 

The Golem and the Djinni (2013)

Ég hlustaði á nokkur viðtöl við Helene Wecker, höfund þessarar bókar, eftir að ég lauk lestri bókarinnar. Þar sagðist hún hafa unnið að þessari bók í einhver sjö ár, og undir lokin var hún farin að raða saman púslunum með flísatöng. Hún vandaði sig mjög við alla fínpússun og það borgaði sig. Sagan stígur fullsköpuð fram á sjónarsviðið og hrífur mann með sér frá fyrstu blaðsíðu. Ég hafði nokkrar væntingar til sögunnar áður en ég hóf lesturinn og varð ekki fyrir vonbrigðum.

 

Hér fáum við að kynnast dulmögnuðum verum úr ólíkum heimshornum: Annars vegar er það leirkonan Golem, sem búin er til af útskúfuðum rabbí í gyðingasamfélagi Póllands, og hins vegar er það Djinni, andinn sem vanur er að blása frjáls um eyðimerkur Sýrlands en uppgötvar í upphafi sögunnar að hann hefur verið lokkaður og hlekkjaður við flösku.

 

Spennandi? Jáhá!

 

Svo nú vitið þið af hverju ég fór spennt af stað. Og góðu fréttirnar eru þær að ég kom út hinu megin með bros á vör. Virkilega vel skrifuð, rannsökuð, útfærð og stílfærð. Persónunum tókst að vekja áhuga minn, samúð og hrifningu. Sögusviðið (New York, Sýrland, Pólland) hreif mig, en hrifnust var ég, eins og vanalega, af sögutímanum. Sögutíminn hér er ansi breiður, ef svo má að orði komast, því við fylgjum sumum persónum aftur til að því er virðist tíma Biblíunnar, en helsta áherslan er á árið 1899 þegar sagan hefst.

 

Allt verður betra þegar það er sett í sögulegan búning. Sögulegur búningur er svolítið eins og smjör að því leytinu til...

 

Eníveis, ég mæli sko alveg með þessari! 

 

Borða, biðja, elska (2006)

Hér er á ferðinni bók sem er ansi umtöluð, enda metsölubók í meira lagi. Eða hvað kallar maður bók sem hefur selst í tíu milljónum eintaka um heim allan og sat samfleytt í þrjú og hálft ár á metsölulista The New York Times? Mememememetsölubók? Eða langalangalangalangametsölubók? Ég veit það ekki. Megabók kannski.

 

Það finnst mér allavega, algjör dúndurmega bók. Ég las þessa bók fyrst veturinn 2010 þegar ég fékk hana að láni á safninu. Í þetta sinn gat ég lesið mitt eigið eintak sem ég var svo heppin að kaupa á útsölu í Eymundsson áður en við héldum utan. Þannig hefur það æxlast að ég hef í bæði skiptin lesið hana á íslensku, sem er frekar óvenjulegt fyrir mig þar sem ég kýs að lesa enskar bækur á ensku. Íslenska þýðingin er hins vegar ansi fín í flesta staði, sem betur fer.

 

En það sem er kannski markverðast við þennan lestur er að ég las alla bókina upphátt fyrir Balduro mio.

 

Ok, lítum aðeins nánar á þetta. Ég var búin að lesa bókina, keypti hana svo og las aftur, og í þetta sinn upphátt fyrir manninn minn svo hann fengi ábyggilega notið sögunnar. Haldiði að ég sé hrifin?

 

JÁ!

 

Ég er big time Elizabeth Gilbert aðdáandi. Ég fylgist með henni á facebook. Ég er áskrifandi að fréttabréfunum hennar. Ég las Committed sem er sjálfstætt, óbeint framhald af Eat, Pray, Love. Ég elska TED fyrirlesturinn hennar. Ég býð spennt eftir nýju skáldsögunni hennar sem kemur út Á MORGUN!

 

En hvað með Borða, biðja, elska? Hvað hrífur mig svona við þessa sögu?

 

Það er fyrst og fremst Elizabeth sjálf. Hún er mögnuð manneskja. Hún berskjaldar sig, talar ófeimin um leit sína að Guði og tilgangi, hún er íhugul, pælandi, fyndin, hnyttin, bráðgreind, vel lesin, rosalega fær penni og síðast en ekki síst er hún hispurslaus. Hún talar um mál sem skipta máli en gerir það á þann veg að maður situr við borð og hlustar á innihaldsríkt samtal.

 

Svo er náttúrulega ekki hægt að segja nei við ókeypis ferðalagi til Ítalíu, Indlands og Indónesíu.

 

Lesið bókina gott fólk.

 

Jæja, þetta var í styttri kantinum þennan mánuðinn en ég kveð ykkur með þessum vísdómsorðum:

Enginn fitnar af fögrum orðum (hjúkket).
 

Tweet

Kaffimöffins

Í glósubókinni sem ég tók með mér til Bordeaux veturinn 2000 kallast þessar möffins 'jógúrtkökur', en kaffimöffins er meira sexý svo þær heita það hér með.

Þessar möffins tengi ég við æskuárin í Selásnum því mamma bakaði þær ansi oft þar. Ég man að ég stóð oft fyrir framan ofninn og horfði á þær bakast og gat varla beðið eftir að þær kæmu út úr ofninum. Svo varð maður að bíða í smá stund og leyfa þeim að kólna, en maður beið aldrei of lengi og loksins beit maður í heita og mjúka kökuna og fékk bráðið súkkulaði á varirnar.

Ah, hvernig væru æskuminningarnar ef engar hefðu verið kökurnar?

Þetta voru fyrstu möffins sem ég bakaði og ég hef því bakað þær ansi oft í gegnum tíðina. Í fyrstu bakaði ég þær bara í pappírsformunum, sett alltaf of mikið deig í hvert form og uppskar lágréttar möffins! Nú hefur mér lærst að setja pappírsformin í 3x4 álformið mitt, og þá koma þær allar gullfallegar og fagurskapaðar úr ofninum. Lóðréttar en ekki lágréttar!

Ef fyrir þér er komið eins og mér, þ.e.a.s. þú ert stödd/staddur ýmist í Frakklandi eða Noregi (hef bakað þessar möffins í báðum löndum) og finnur ekki kaffijógúrt, þá er einfalt að búa hana til sjálfur með því að sæta hreina jógúrt (180 g) og bæta útí instant kaffi. Það gerði ég við þessar og kaffijógúrtin mín var alveg á par við þá sem maður kaupir heima frá MS.

Uppskriftin dugar í svona 30 möffins.

Þetta er ferlega einfalt, hefjumst handa.

HVAÐ
3 egg
2 bollar sykur
220 g smjör, við stofuhita
1 dós kaffijógúrt
1 tsk vanilludropar
2,5 bolli hveiti
0,5 tsk matarsódi
150 g suðusúkkulaði, saxað

HVERNIG
1. Hitið ofninn í 175°C.
2. Þeytið saman egg og sykur.
3. Bætið við smjöri, jógúrt og vanilludropum og hrærið vel saman.
4. Sigtið þurrefnin útí og hrærið saman (NB! ekki of vel því nú er matarsódinn kominn útí).
5. Bætið að lokum súkkulaðinu út í og blandið varlega saman við deigið með sleif.
6. Notið skeið til að deila deiginu út í bréfform. Fyllið 2/3 af hverju formi.
7. Inní ofn í 20-25 mín.

Þessar eru alveg æðislegar með ískaldri mjólk. Mmm...

 

Tweet

Eggaldinlasanja

Þessa uppskrift fékk ég hjá mömmu, sem mælti með henni í bak og fyrir.

Ég var efins.

Eggaldin? Jakk. Aldrei hef ég getað borðað það. Nema hjá einum kokki, henni Lotte sem rekur Lotte's Sandwichbar við Kronprinsessegade í Kaupmannahöfn. Ég á góðar minningar frá sumrinu 2006: skottast til Lotte, fá sér dýrindis grænmetisloku og skottast svo í Kongens Have í pikk nikk. Lotte hlóð súrum gúrkum, hummus, osti og, síðast en ekki síst, grilluðu eggaldini á grænmetislokurnar og hver munnbiti var sæla.

Það er því kannski Lotte að þakka að ég lét slag standa og ákvað að treysta meðmælum mömmu. Ég eldaði þennan rétt fyrir sambúðarafmæli okkar Baldurs og við sleiktum diskana. Jömmí!

Og rétturinn er tiltölulega einfaldur í ofanálag. Ef frá er talið að skera eggaldin í þunnar sneiðar, salta og bíða. En maður getur verið að lesa með tærnar upp í loft á meðan maður bíður, sem er ekki svo slæmt í mínum bókum.

HVAÐ
2 eggaldin
1 lítill laukur
2 hvítlauksrif
olía til steikingar
1 dós tómatar
3 tsk tómatkraftur
30-50 grænar ólívur, niðursneiddar
Salt og pipar
50 g ferskur parmesanostur, rifinn

HVERNIG
1. Skerið eggaldinin í þunnar sneiðar (langsum eða þversum) og leggið á bökunarpappír.
2. Stráið vel af salti yfir hverja sneið fyrir sig og leyfið að liggja í 1-2 tíma. Saltið dregur beiska bragðið úr eggaldinu og hjálpar því að halda lögun sinni við matreiðslu.
3. Hitið ofninn upp í 200°C.
4. Þerrið sneiðarnar með pappír, stingið svo eggaldinsneiðunum inn í ofn og bakið í 15 mín.
5. Útbúið sósuna: Saxið lauk og merjið hvítlauk, steikið á pönnu.
6. Bætið tómötum og tómatkrafti útí.
7. Leyfið suðu að koma upp, látið þá malla í 30 mín. og smakkið svo til með salti og pipar.
8. Raðið í eldfast mót. Til skiptis: eggaldinsneiðar, tómatsósa, ólívur og rifinn parmesanostur.
9. Setjið inní ofn í 45 mín. á 200°C.

Með þessu bar ég fram hvítlauksbrauð og hið dásamlega sæta hátíðarsalat. Veislumatur!

 

 

 

Tweet

Helgarpistillinn

Þessa helgina lágum við yfir síðustu þáttunum af True Blood. Við byrjuðum að horfa fyrr í mánuðinum og áttum þá eftir hálfa fimmtu seríu og alla sjöttu seríu. Það er skemmst frá því að segja að við hökkuðum þættina í okkur - eða kannski væri meira viðeigandi að segja að við drukkum þá í okkur? Við kláruðum altént síðustu þættina um helgina og sátum eftir í sófanum, starandi stjörfu augnaráði út í bláinn. Þvílík þeysireið sem þessir þættir eru!

Frá True Blood að öðrum málefnum. Ég er búin að skrá mig í tvö námskeið hjá coursera. Coursera gerir manni kleift að sækja námskeið sem hinar ýmsu virtu háskólastofnanir útí heimi bjóða upp á. Þetta nýja fyrirbæri kallast MOOC, sem er skammstöfun á mass open online courses, og gengur út á að ótakmarkaður fjöldi kemst að til að hlusta á fyrirlestrana og læra saman með því að spjalla á spjallþráðum.

Námskeiðin sem ég skráði mig í eru Plagues, Witches and Wars: The Worlds of Historical Fiction sem kenndur er við University of Virginia og A History of the Worlds since 1300 sem kenndur er við Princeton. Sá síðarnefndi hófst fyrir viku síðan, og ég er komin á kaf í að lesa um Svarta dauða. Sá fyrrnefndi hefur síðan göngu sína eftir þrjár vikur, og ég er sérstaklega spennt að fylgja honum eftir því flottir rithöfundar mæta á svæðið til að fjalla um verk sín og svara fyrirspurnum. Geraldine Brooks er þeirra á meðal. People of the Book, anyone? Geggjað!

En að stóru spurningunni... hvað er með þetta myndband hér að ofan?

Í síðustu viku röltum við upp að Åletjern einu sinni sem oftar, og þá fór Baldur á hnén... og gerði pýramída armbeygjur. Ég fékk sem betur fer að vera í friði og taka upp atganginn.

Síðast en ekki síst: Ég er núna farin að vinna í afgreiðslunni í Elixia. Hjálpi mér allar vættir! Ég kem ekki nándar nærri öllum setningunum frá mér á skammlausri norsku, langt í frá reyndar, né skil ég allt sem við mig er sagt (hvað er með allar þessar mállýskur?), ég er enn ekki farin að geta svarað í símann (nema til að segja: jeg er under opplæring, her kommer en som kan hjelp deg), en ég er svakalega stolt af mér fyrir að dýfa mér í kalda laugina og er fullkomlega sátt við ófullkomna norsku. Í bili.

En ég kan að segja Så bra! lýtalaust. Það kemur manni langt í Noregi.

Tweet

Sætt hátíðarsalat

Hér er ein af mínum uppáhaldssalatuppskriftum: Sætt salat. Ég kalla það stundum sunnudagssalat, en það er réttara að kalla það hátíðarsalat því ég útbý það bara við sérstök tilefni, til hátíðabrigða.

Eins og til dæmis á sambúðarafmæli.

Þessa uppskrift skrifaði ég niður fyrir nokkrum árum, þegar ég var hvað mest að prófa mig áfram í hráfæði. Það tímabil var góð innspýting inn í salatgerð heimilisins.

Ég hef mætt með þetta salat í boð og samkomur og fólk hefur sleikt diska. Ég hef meira að segja poppað það upp með muldum nachos flögum og það kom mjög vel út.

HVAÐ
Góð salatblanda (t.d. Organic Girl Baby Leave ef hún er ennþá seld heima)
Baby spínatblöð
Rauð vínber
Brokkolí
Appelsínugul papríka
Döðlur
Sesamfræ

Dressing: Ólívuolía, dökkt balsamik edik, sítrónusafi, hunang, salt & pipar.

HVERNIG
1. Skolið salatblönduna og spínatið og vindið í salatvindu.
2. Skerið vínberin til helminga, brokkolíið í lítil búnt og papríkuna í strimla. Sneiðið niður döðlurnar.
3. Hendið öllu saman í fallega skál og stráið sesamfræjum yfir.
4. Blandið saman balsamik ediki og hunangi, bætið við sítrónusafanum og að lokum hellið ólívuolíu út í og hrærið stöðugt í á meðan, þangað til olían gengur saman við restina af dressingunni (hún hleypur saman).
5. Hellið dressingunni yfir salatið rétt áður en það er borið fram. Blandið vel.

Krönskröns! Njótið!

 

 

Tweet

Hugleiðsluhornið mitt

Mig langaði að sýna ykkur hugleiðsluhornið mitt, ef ske kynni að það blési einhverjum í brjóst
löngun til að byrja að hugleiða. Ég tala nú ekki um þá sem hafa lengi velt því fyrir sér að byrja að hugleiða, kannski ég geti verið klappstýran ykkar (koma svo, já!).

Það sem ég get sagt ef hugleiðslan togar í: Go for it.

Nú er ég, og við bæði, búin að hugleiða daglega síðan við fluttum hingað út. Það er mikill munur á daglegri iðkun og handahófskenndri iðkun, þessari 'ég-fer-í-'ða-þegar-ég-hef-tíma' nálgun. Við Baldur ræðum oft saman um liðna tíð og þegar við lítum um öxl standa þau tímabil sem við höfum iðkað hugleiðslu daglega skör hærra en önnur tímabil. Hugleiðslunni fylgir nefnilega léttir, afslöppun, þakklæti, gleði, afstressun, tenging. Meðal áhrifa sem hugleiðsla hefur má nefna að hún dregur úr kortisólframleiðslu (stresshormón) og eykur vaxtarhormón (við njótum fleiri hrukkulausra ára!). Búmm, tvær flugur í einu hormónahöggi.

Stór þáttur í því að gera hugleiðslu að daglegri iðkun er að taka frá smá horn sem maður sveiflar Harry Potter vendinum sínum yfir og segir: Abrakadabra, hér sé heilagt.

Svo einfalt.

Hugleiðsluhornið manns krefst ekki mikils pláss eða fyrirhafnar. Eins og þið sjáið á myndinni einskorðast hugleiðsluhornið mitt við mottuna mína í svefnherberginu. Ofaná mottunni er ég með mjúkt teppi sem ég sit á, og svo hef ég sankað að mér nokkrum gripum sem eru mér hvatning í andlegri ástundun.

Hvernig orðaði Gwen Stefani þetta aftur?

Já, alveg rétt. What You Waiting For?

Tweet

Helgarpistillinn

Þessa helgina héldum við Baldur upp á sambúðarafmælið okkar.

12 ár, baby!

Það var öllu til tjaldað: ég útbjó fínasta hátíðarsalatið mitt, eldaði svo geggjað eggaldinlasanja (jömm!) og föndraði við ítalska eftirréttinn pannacotta.

Síðan kveikti Baldur upp í kamínunni því við eigum við í geymslunni og það er aðeins farið að kólna í lofti.

Smá kerti, smá eldur, smá tónlist, glös á fæti...

Takk fyrir árin tólf elsku Baldur. Skál fyrir næstu tólf!

Tweet

{HRÁFÆÐI} Spænsk morgunverðarhræra

Hér er réttur sem ég hef nokkrum sinnum útbúið. Sumarið 2008, þegar ég prófaði hráfæði í fyrsta sinn, komst ég í kynni við hana Ani Phyo og þessa fínu uppskrift hennar að spænskri morgunverðarhræru. Í ljósi þess hve ötullega ég hef bakað undanfarna daga og vikur var kroppurinn á mér alveg til í smá U-beyju og því henti ég saman í spænska morgunverðarhræru.

Þetta er svakalega auðveld og fljótleg uppskrift, og einnig ljúffeng. Ferskt kóríander og mildur vorlaukur gefur réttinum mjög skemmtilegt bragð og tómatarnir hjálpa til við að djúsa hann aðeins.

HVAÐ
1 bolli möndlur
0,5 bolli sólblómafræ
1 tsk túrmerik
0,25 tsk salt
0,25 - 0,5 bolli vatn
0,5 bolli tómatar, í teningum
2 msk vorlaukur, niðurskorinn
0,25 bolli kóríander, gróft saxað
nokkur spínatblöð
klípa af svörtum pipar

HVERNIG
1. Setjið möndlur, sólblómafræ, túrmerik og salt í matvinnsluvél.
2. Látið vélina ganga þangað til möndlur og fræ hafa hakkast vel saman. Bætið þá við smá vatni, þangað til innihaldið fer að loða vel saman.
3. Hellið möndlu-fræhrærunni í stóra skál.
4. Hrærið saman við tómötum, vorlauk, kóríander og pipar.
5. Leggið spínatblöð á disk. Þjappið hluta af hrærunni í ausu eða skál og hvolfið henni síðan yfir spínatblöðin til að fá fallega formaðan rétt á diskinn.

Allt er vænt sem vel er grænt!

Tweet

Kanilsnúðar með rjómaostsglassúr

Þessa kanilsnúða smakkaði ég í fyrsta skipti í IKEA þegar húsgagnaframleiðandinn hélt sænska kanelsnúðadaginn hátíðlegan. Það voru nokkrar ólíkar tegundir af snúðum í boði frá ólíkum bakaríum, en þeir sem bakari IKEA reiddi fram voru alveg sjúklega góðir. Vitfirrtir alveg.

Ég bakaði þessa snúða um daginn, í annað sinn. Uppskriftin eins og hún kemur af beljunni er risavaxin og því finnst mér best að helminga hana, svo maður sé ekki að jappla á snúðum fram til jóla.

En hvað er svona gott við þessa snúða? Þeir eru stökkir að utan en mjúkir inní, fyllingin er sæt, krydduð og djúsí, og síðan toppar rjómaostsglassúrinn snúðana, bókstaflega.

Það getur verið ágætt að kalla á fólk í kaffi þegar maður bakar þessa, svona til að friða samviskuna.

Hér kemur full uppskrift. Ég hef aðeins breytt  hlutföllum, minnkað sykur og bætt við hálfu eggi (uppskriftin frá IKEA kveður á um tvö og hálft egg! Þeir eru með fjölhæfar hænur á sínum bæ, ég segi ekki annað). Upphafleg uppskrift er í bollum og grömmum en ég viktaði þurrefnin því mér finnst betra að vinna eftir vikt en ónákvæmum bollum, og uppskriftin hér að neðan endurspeglar það.

HVAÐ
Deigið:
25 g pressuger (2,5 tsk þurrger)
1 bolli mjólk
2 stór eða 3 meðalstór egg, við stofuhita
75 g smjör, við stofuhita
800 g hveiti
130 g sykur
0,5 tsk salt

Kanelfyllingin:
500 g smjör, bráðið
400 g púðursykur
2-3 msk kanill

Rjómaostsglassúrinn:
85 gr rjómaostur, við stofuhita
200 g flórsykur
55 g smjör, við stofuhita
1 tsk vanilludropar
Salt af hnífsoddi

HVERNIG
1. Hrærið saman pressugeri/þurrgeri og 37-39°C heitri mjólk þar til gerið er uppleyst. Látið standa í 5 mínútur.
2. Bætið við eggjunum og smjörinu og hrærið saman með þeytara.
3. Bætið þurrefnum við (hveiti, sykur, salt). Ef notast er við hrærivél: hnoðið í 5-8 mín. Fyrir okkur hin: hræra vel saman með sterkri sleif í dágóða stund. Deigið á að vera blautt en þegar það fer að losna frá hliðum skálarinnar er búið að hræra nóg.
4. Smyrjið skál með matarolíu, skellið deiginu í og látið lyfta sér á volgum stað undir rökum klút þangað til það hefur tvöfaldast að stærð (40-50 mín.).
5. Á meðan deigið hefast er best að vinda sér í kanelfyllinguna. Hrærið saman púðursykri, kanil og bræddu smjöri og kælið niður þar til blandan hefur tekið að stífna.
6. Stráið hveiti á hreinan flöt. Hnoðið deigið þangað til áferð þess er orðin falleg og jöfn.
7. Skiptið deiginu í tvennt til að ráða betur við stærðina á því. (Ef þið hafið helmingað uppskriftina eins og ég gerist ekki þörf á að deila deiginu).
8. Fletjið hvorn helming fyrir sig út í 40 x 25 sm. Kappkostið að ná deiginu þunnu, það gerir snúðana skemmtilegri.
9. Smyrjið fyllingunni jafnt yfir.
10. Rúllið deiginu upp í langa rúllu, leyfið sárinu að snúa niður.
11. Skerið 2 sm breiða snúða og raðið á klædda ofnplötu. (Þegar ég sker bungast önnur hliðin iðulega út og þá hlið læt ég snúa niður svo yfirborð snúðarins sé jafnara)
12. Breiðið yfir snúðana með rökum klútum og leyfið þeim að lyfta sér í 40-50 mín.
13. Hitið ofninn í 200°C.
14. Bakið snúðana í miðjum ofni í þann tíma sem tekur að gefa þeim fallegan, gullbrúnan lit.

Jömmjömmjömm!

 

 

 

 

Tweet

Ítalskir pizzasnúðar

 

Föstudagsuppskriftin er ekki af verri endanum: Ítalskir pizzasnúðar!

Þeir eru krönsí að utan en dúnamjúkir inní, þeir eru djúsí, soldið spæsí og svakalega ljúffengir.

Hér kemur full uppskrift en sjálf gerði ég aðeins hálfa uppskrift og uppskar 30 snúða. Þeir hurfu á augabragði! Full uppskrift, aftur á móti, gefur svona 50-60 snúða. Það er vert að minnast á að ég notaði fulla uppskrift að sósunni og notaði ábyggilega 3/4 af henni, því ég vil hafa snúðana djúsí. Svo það gæti verið ráð að gera eina og hálfa uppskrift að sósu ef stefnan er tekin á fulla uppskrift.

 

HVAÐ

Deigið:

5 tsk þurrger eða 50 g pressuger

3 dl mjólk

3 dl heitt vatn

1 tsk salt

1 msk sykur

2 msk ólívuolía

12 dl hveiti

 

Sósan:

1 dós niðursoðnir tómatar, hakkaðir

2 msk chilisósa (hef iðulega notað tabasco sósu)

3 msk tómatsósa

1 msk matarolía

2-3 msk óreganó

1 tsk salt

2 tsk hvítlauksduft

2 tsk sykur

Ofaná:  rifinn ostur (ef vill)

 

HVERNIG

1. Byrjið á sósunni svo hún nái að kólna. Blandið öllu saman í pott og sjóðið við vægan hita í u.þ.b. 20 mín. eða þar til fyllingin hefur þykknað nokkuð. Kælið fyllinguna í vatnsbaði.

2. Deigið: Hellið saman vatni og mjólk í pott og hitið í 37°C.

3. Myljið gerið út í stóra og góða skál og hellið vökvanum útí. Hrærið gerinu vel saman við þangað til það hefur allt leyst upp.

4. Bætið sykri, salti og olíu út í ásamt hluta af hveitinu eða þar til blandan verður mjög þykkur grautur.

5. Stráið hveiti yfir og látið lyfta sér í 30-40 mín. Breiðið gjarnan klút yfir.

6. Takið deigið og hnoðið það í létt deig. Skiptið því í tvo hluta og fletjið hvorn fyrir sig. Rúllið því út í 50 sm á lengd og restinni út á breiddina.

7. Smyrjið sósunni yfir útflatt deigið. Ef þið viljið ost, rífið þá smá niður og dreifið yfir.

8. Rúllið upp. Skerið u.þ.b. 2 cm þykka snúða og raðið þeim á plötu klædda bökunarpappír.
9. Látið lyfta sér í 20-30 mín.
11. Hitið ofninn í 200°C.
10. Penslið snúðana með olíu og bakið í miðjum ofni í u.þ.b. 20 mín.

Þessir snúðar eru tilvaldir með kjarngóðri súpu og grænu salati.

 

 

 

Tweet

Tebollur

Ég bakaði tebollur í fyrsta skipti um daginn, og það var auðvelt. Það var líka gaman en það er af því mér finnst alltaf gaman að baka. Það er líka tiltölulega fljótlegt að henda í þessa uppskrift, mesta vesenið er að nudda smjörið inn í hveitið. Pínu messí en maður lætur sig hafa 'ða.

Þessi uppskrift kemur frá Rögnu sem heldur úti síðunni ragna.is.

HVAÐ
3,5 dl hveiti
1,5 tsk lyftiduft
3/4 dl sykur
100 gr smjör
1,5 tsk kardimommudropar
1 egg
1 dl mjólk
1 dl rúsínur eða grófsaxað suðusúkkulaði (eða 1/2 dl af hvoru)

HVERNIG
1. Hitið ofninn upp í 180°C.
2. Setjið öll þurrefnin í skál.
3. Skerið smjörið í bita og hendið út í þurrefnin. Brettið upp ermar, we're going in! Myljið smjörið í hveitiblönduna með berum höndum. Markmiðið er að nudda smjörinu jafnt inn í allt hveitið og til að ná því er best að nudda lófunum saman. Við viljum að blandan líti út eins og mulið kex áður en við höldum áfram.
4. Í glas eða skál hrærið saman eggi, mjólk og kardimommudropum. Hellið út á deigið og hrærið þar til eggja-mjólkurblandan hefur gengið saman við restina. Blandan er þykk og jafnvel ójöfn, en það jafnar sig allt út í ofninum, auk þess sem það hjálpar okkur að móta kúlur úr deiginu sem gefa okkur hærri og fallegri tebollur, í stað útflattra og breiðra.
5. Hrærið út í rúsínur eða súkkulaði. (Ég skipti deiginu í tvennt og setti rúsínur í annan og súkkulaði í hinn. Þar sem ég er ekki mikil rúsína þá kom mér það á óvart að mér fundust bollurnar með rúsínum betri en þær  með súkkulaðinu)
6. Leggið bökunarpappír á ofnplötu. Búið til kúlur á stærð við tennisbolta eða mandarínur og raðið á plötuna. Hafið gott bil á milli því bollurnar renna út til hliðanna í ofninum.
7. Inní miðjan ofn í 15-20 mín. (Eftir 20 mín setti ég ofninn á 200 til að skerpa aðeins á litnum og var umbunað með gullnum tebollum).

Og þá er bara að hella sér upp á te, því að Íslendingar borða bara tebollur með tebollanum...

 

Tweet

Helgarpistillinn

 

Þessa helgina:

- Tók Baldur lestina til Osló til að sækja einkaþjálfarabúðir
- Var ég grasekkja í 36 tíma
- Notaði ég tímann sem grasekkja til að kenna hatha jóga tíma fyrir Baldur. Ég æfði líka nokkrar vinyasa flow seríur þar sem ég er farin að kenna vinyasa flow jóga í Elixia. Vúhú!
- Pakkaði ég saman fínu nesti handa Baldri áður en hann hélt til höfuðstaðarins...
- ... af því ég hafði útbúið æðislegt salat úr ofnbökuðu grænmeti og linsum eftir uppskrift sem ég fann í Yoga Journal
-  Lá ég í sólbaði útí septembersólinni og las, nema hvað
- Bakaði ég tebollur! Með rúsínum!
- Horfðum við á myndina Epic, sem ég mæli alveg með. Geggjuð grafíkin!

That's all folks!

Tweet

Bókarabbið: ágústbækur

Þá er síðasti dagur ágústmánaðar runninn upp og ég held ég sé bara í ágætu stuði fyrir bókarabb.

Ég las einar níu skáldsögur í þessum mánuði, þar af tvær alveg rosalegar: The Ocean at the End of the Lane og The Shipping News. Að sama skapi las ég tvær bækur sem ullu mér miklum vonbrigðum og sem verða, fyrir vikið, ekki til umfjöllunar hér: The Postmistress og Outlander.

Restin fellur síðan þarna á milli, í röð sem lítur einhvern veginn svona út:

Still Life - The Cuckoo's Calling - Why Be Happy When You Could Be Normal? - The Snow Child - The Bean Trees - The Shipping News - The Ocean at the End of the Lane.

Ég ætla að taka fyrir fjórar bestu bækur mánaðarins, plús eina sem var mikið á milli tanna bókaorma fyrr í sumar.

The Ocean at the End of the Lane (2013)
Þetta er fyrsta bókin sem ég les eftir Neil Gaiman. Gaiman hefur verið á radarnum hjá mér í svolítinn tíma. Nafnið hans er sífellt að poppa upp á listum yfir höfunda sem maður verður að kynna sér og margir bókabloggarar og rithöfundar halda ekki vatni yfir skrifum hans.

Mér fannst því kominn tími á að ég kynnti mér hann. Og þar sem hann var að gefa út nýja bók í júní ákvað ég að slá tvær flugur í einu höggi: lesa mína fyrstu Gaiman bók og lesa splunkunýja bók.

Svo ég greip þessa nýjustu bók hans og ákvað að demba mér bara beint í hana.

VÁ!

Hér er á ferðinni einn flottasti stílisti sem ég hef komist í tæri við. Prósinn er alveg tær og laus við grugg, hann rennur yfir mann áreynslulaust. Og Gaiman tekst svo vel upp með þennan stíl, hann rennur svo áreynslulaust sinn farveg, að maður lætur blekkjast og hugsar með sér: svona á maður að skrifa, þetta er auðvelt og fallegt. Ha! Því er einmitt öfugt farið: geysimikil vinna að baki því að senda frá sér svona líka slípaðan, agaðan og á sama tíma töfrandi texta.

Ég verð að bara að endurtaka mig: VÁ!

Ég er semsé nýjasti áhangandi Neils Gaimans. Hann er sparsamur á orð en dregur mann inn í töfrandi og ríkulegan heim og hann segir sögur af furðuverum í furðuheimum sem ekki eru til á sama tíma og hann tekst á við það allra raunverulegasta, þ.e.a.s. hvað manneskjan stendur frammi fyrir í þessum hérna heimi, þessum heimi okkar. Var ég búin að minnast á hvað sagan er áreynslulaus? Maður liggur í uppblásnum hringnum og lætur strauminn bera sig hring eftir hring í straumlauginni á meðan sólin vermir manni. Þannig les maður þessa bók.

Það þarf engu að breyta í þessu verki. Ekkert er of, ekkert er van. Ég rakst á einn bókadóm þar sem gagnrýnandinn vildi meina að sagan væri svo góð að hún hefði vel getað verið án töfra/fantasíuelementanna. Ég get ekki setið á mér og verð að segja: Þá skildirðu bara ekki söguna góði minn. Eða varst þú kannski í fyrra lífi keisarinn sem sagðir við Mozart: Úff, of margar nótur í þessu verki maður.

Hér er ekkert of, ekkert van, bara akkúrat eins og það á að vera. Vá.

The Snow Child (2012)
Það var svolítið fyndið að lesa bók með þessum titli í heitum ágústmánuði. En kannski ætti það einmitt að vera svona: lesa sumarbækur á veturnar og fá hlýju í hjartað, og vetrarbækurnar á sumrin svo manni verði síður kalt.

Eníveis, þetta er falleg saga og vel samin. Sögusviðið er Alaska og sögutími er 1920 og uppúr. Hún segir frá hjónum, Jack og Mabel, sem ákveð að flytja úr stórborginni yfir til Alaska. Þar byggja þau sér bjálkakofa og yrkja landið við erfiðar aðstæður. Þeim hefur ekki auðnast að eignast börn, en eitt kvöldið fara þau út í snjóinn og í gamni útbúa þau snjókarl sem verður að snjóstelpu. Næsta dag er snjóstelpan horfin og spor hennar leiða út í auðnina.

Ég hef mjög gaman af sögulegum skáldskap, og þegar hann blandast saman við töfraraunsæi og heillandi sögusvið, og eins og Alaska reynist vera, þá er kominn ansi traustur grunnur að góðri sögu. Í tilviki The Snow Child bætist ofan á þennan grunn góð karaktersköpun, áhugaverð framvinda og fallegur prósi. Rithöfundinum, Eowyn Ivey, hefur tekst mjög upp hér. Mæli með þessari.

The Shipping News (1993)
The Shipping News eftir Annie Proulx er bók sem við eigum einhversstaðar í kassar, í íslenskri þýðingu. Upp á íslensku kallast hún Skipafréttir og vísar titillinn í dálkinn sem aðalsöguhetjan skrifar fyrir dagblað.

Mig hefur lengi langað til að lesa þessa bók, og fyrir því eru tvær ástæður: Í fyrsta lagi, við eigum bókina, og þar með fer hún óhjákvæmilega á listann sem skrifaður er bak við eyrað, og í öðru lagi þá er Baldur búinn að lesa hana (á undan mér!) og hefur sitt á hvað mælt með henni við mig og nuddað mér upp úr því að vera ekki búin að lesa hana.

Mikið er ég fegin að þessa bók rak á fjörur mínar. Hér er aftur á ferðinni áhugavert og sjaldgæft sögusvið í boði: Nýfundnaland. Hversu oft rekst maður á það í skáldskap? Að því sögðu, þá er best að vara við stílnum. Annie Proulx er hörkustílisti, og ég get ekki ímyndað mér annað en að maður þekki verk hennar í sjómílufjarlægð. En það sem gefur sögunni sitt sérstaka yfirbragð (magnað stílbragð) getur, að ég ímynda mér, að sama skapi fælt marga frá, því auðvitað fellur svona sterkur og sérkennilegur stíll ekki að smekk allra. Ég er til að mynda mjög fegin að hafa lesið þessa bók núna en ekki fyrir tíu árum þegar ég var mun óreyndari bókaormur, sem þó taldi sig vel lesinn.

Góðu fréttirnar fyrir mig er að ég las hana ekki þá heldur núna, og gat notið textans og sögunnar alveg í botn. Framvindan er ekki aðalaðdráttarafl þessarar sögu, því hún er tiltölulega hófleg, þ.e.a.s. ekki svo margt sem gerist fyrir utan það að í byrjun sögunnar verður aðalpersónan ekkill og einstæður tveggja barna faðir sem flyst á æskuslóðirnar með aldraðri frænku sinni.

Það eru persónurnar sem halda sögunni uppi: knúa hana áfram, róa henni yfir fjörðinn, strjúka á henni kollinn. Persónurnar í sögunni eru sérvitrar, breiskar, kostulegar, forvitnilegar, eigingjarnar, hlýjar, litríkar, eftirminnilegar. Þær eru allar frábærar á sinn hátt, og þegar persónulitrófið er orðið svona þétt þarf ekki magnað plott því hver persóna heillar mann svo að maður les bara til að heyra í þeim.

Þessari mæli ég með við sjóaða bókaorma sem þola smá ágjöf.

The Bean Trees (1988)
Hér er önnur bók sem ég hef ætlað mér að lesa í svolítinn tíma. Ég man að eina verslunarmannahelgina, hugsanlega 2009, fór ég á bókasafnið og fékk slatta af bókum að láni, m.a. The Bean Trees eftir Barböru Kingsolver. Ég byrjaði á henni en síðan drógst athygli mín eitthvert annað og ég skilaði henni á safnið ólesinni. Í staðinn er hún búin að vera á Verð að klára-listanum mínum, og ekki bara af því að ég get sýnt af mér svo fína þráhyggjutakta, heldur líka af því að ég vil lesa fleiri verk Barböru Kingsolver. Og það er út af bókinni The Poisonwood Bible. Þetta umrædda sumar las ég nefnilega The Poisonwood Bible sem er hennar þekktasta verk og hefur selst í yfir milljón eintökum. Í stuttu máli sagt þá heillaði sú saga mig alveg upp úr skónum. Ég var því meira en lítið til í að lesa The Bean Trees.

The Bean Trees er hlýleg saga. En æ, nú hljómar þetta eins og dulbúið háð sem er alls ekki hugmyndin. Sagan er karakterdrifin, og í þessari sögu er fjallað um fólk sem aðstoðar hvert annað í þessum heimi, ergo hlýleg saga. Virkilega góð saga og vel skrifuð. Við kynnumst aðalpersónunni, Taylor Greer, þegar hún er að yfirgefa heimahagana í Kentucky til að flytja til Tucson í Arozina. Á leiðinni, meðan hún rúntar þennan spöl á hikstandi bíl, tekur hún að sér munaðarlausa stúlku og sagan fjallar að sjálfsögðu um þá breytingu á lífinu, auk þess sem nýir vinir í Tucson koma með sín vandamál inn í söguna.

Góð bók sem ég get mælt með.

The Cuckoo's Calling (2013)
Ég heyrði ekkert af þessari bók fyrr en fyrir nokkrum vikum, þegar í ljós kom að nafn höfundarins, Robert Galbraith, væri dulnefni og að raunverulegur höfundur bókarinnar væri engin önnur en Harry Potter drottningin J.K. Rowling. Vá, það eru stórar fréttir, og bókablogg loguðu í skamman tíma á þessari frétt.

Ég lét tilleiðast, eftir að hafa kynnt mér innihald og nokkra dóma, að lesa bókina. Nú hef ég bara lesið Harry Potter gersemarnar hennar og þekki hana því bara í því samhengi. The Cuckoo's Calling er að sjálfsögðu ekkert í líkingu við Harry Potter, og ég tek bara ofan af fyrir þeim sem gátu giskað á út frá stíl og orðfæri að hér væri J.K. Rowling á ferðinni. Ég á ekki séns í solleiðis galdrakúnstir.

Bókin er alveg ágæt, en það er kannski best að ég taki fram að ég er frekar hörð í gagnrýni þegar glæpasögur eiga í hlut. Ég er jafnvel út í það að vera pínu ósanngjörn. Ef mér finnst höfundur á einhverjum tímapunkti fipast bogalistin þá er ég alveg: Aha! Ef ég skynja ósamræmi/misræmi eða finnst höfundur henda inn ótrúverðugri atburðarás sem ég veit að þjónar einungis þeim tilgangi að fylla upp í plottgöt, þá ranghvolfi ég augunum eins og árið sé '94.

Að þessu sögðu, þá er sagan fínasta afþreying og J.K. Rowling spinnur fínan vef með plotti og undirplotti, allt eftir formúlunni. Veikasti hlekkurinn, þegar ég lít framhjá ósveigjanlegri ósanngirni minni í garð glæpasagna, eru karakterar og sögusvið, sem hvoru tveggja var í mínum huga óáhugavert. Þá vil ég frekar Jackson Brodie hennar Kate Atkinson.

Þá er það klappað og klárt, þetta voru bækur ágústmánaðar, og nú slaufa ég þessu bókarabbinu. Góðar stundir.

Tweet

Grænmetisborgarar

Þegar við bjuggum í Kaupmannahöfn komumst við upp á lagið með að borða grænmetisborgara. Þá gat maður keypt tilbúna borgara í Irmu sem voru ansi góðir. Sumarið 2006 vorum við ábyggilega með grænmetisborgara á matseðlinum hverja viku. Hér í Skien, aftur á móti, fást engir grænmetisborgarar út í búð. En það er ennþá sumar og sumur kalla á góða borgara. Þá verður maður bara að bretta upp ermar.

Þessa uppskrift hamraði ég saman eftir að hafa skoðað margar ólíkar uppskriftir að baunaborgurum á netinu. Ég legg mikið upp úr áferð á borgaranum, og vil að hann sé þéttur og haldi vel lögun sinni. Ég legg minna upp úr bragðinu. Í raun vil ég ekki hafa borgarann mjög bragðmikinn því hann má ekki skyggja á meðlætið, sem að mínu mati gerir góðan borgara: feitur ostur, sölt og súr gúrka, hrár laukur, tómatur, sinnepið. Þannig féll ég t.d. frá öllum uppskriftum sem kölluðu eftir kóríander eða engifer.

Í staðinn útbjó ég mjög einfalda en braðgmilda og góða borgara. Þeir halda vel formi sínu en það er samt langbest að steikja þá strax og þeir koma úr ísskápnum, þannig halda þeir best lögun sinni.

HVAÐ
400 soðnar kjúklingabaunir (ein dós)
Papríkuduft
Season all
Pipar
1 laukur, fínt saxaður
1 lítil gulrót, rifin á járni
Hálfur stilkur sellerí, rifinn á járni
1 rauður chili, saxaður
1 miðlungsstórt egg
2-3 msk raspur

HVERNIG
1. Maukið baunirnar í matvinnsluvél.
2. Bætið við kryddinu. Ég set nóg af papríkudufti til að maukið taki á sig rauðan blæ.
3. Þegar baunirnar eru vel maukaðar bætið þá útí lauknum og rifnu grænmetinu.
4. Að lokum bætið við egginu og hrærið saman við baunablönduna.
5. Skiptið deiginu í 8 hluta og mótið hvern hluta í tennisbolta.
6. Veltið hverjum bolta fyrir sig upp úr raspi.
7. Leggið boltana á bretti klætt bökunarpappír eða plastfilmu og þrýstið þeim niður með lófanum til að móta úr þeim borgara.
8. Geymið inní ísskáp í a.m.k. 1 klst.
9. Steikið í olíu á pönnu, 5-7 mín. á hvorri hlið.

Með svona góðum borgara finnst mér best að fá mér súrar gúrkur og lauk, tómat, salatblöð, sinnep og auðvitað ost. Með grænmetisborgurum fáum við okkur yfirleitt bakaða kartöflu með kotasælu, sem er algjört lostæti. Mæli með 'ví!

 

 

Tweet

Skotfoss

Sunnudaginn síðasta fórum við í smá dagstúr. Við hjóluðum yfir í smábæinn Skotfoss sem liggur hér upp við Skien. Þetta eru rétt rúmir sex kílómetrar og þar af er löng brekka niður í mót, Gulsetringen. Síðan beygir maður til vesturs inn á Skotfossvegen og hjólar þá meðfram Meierelva.

Það er næstum hægt að lýsa landslaginu sem stórbrotnu: hægt líðandi áin á aðra höndina og skógi vaxin hlíðin á hina. Hvert sem maður lítur eru trjátoppar ofar trjátoppum, græn hæð handan hæðar. Hér er landslag ekki flatt, svo mikið er víst.

Þegar við komum að sjálfum bænum Skotfoss byrjuðum við á því að hjóla að kirkjunni, sem er ansi reisuleg. Þaðan er einnig frábært útsýni yfir Meierelva því kirkjan er reist við ánna en stendur þó ofar en sjálf áin. Við gengum hringinn í kringum kirkjuna og tókum út nágrennið. Vermdum andlitin í sólinni. Dáðumst að fallegum hurðum og glitrandi gluggum.

Næsta stopp var skipastiginn. Til að komast þangað hjólar maður fyrir ósa Meierárinnar og einmitt í beygjunni þar er glæsilegt útsýni yfir að Skotfosskirkju. Þar stöldruðum við við í vegakantinum á meðan ég tók nokkrar myndir.

Til að komast að skipastiganum héldum við áfram í suðurátt. Løveid kanallinn hleyptir smábátum í gegnum sig með aðstoð stiga sem er þannig úr garði gerður að hann er hólfaður niður og síðan ýmist fyllast eða tæmast hólfin af vatni eftir því hvort viðkomandi smábátur er á leið upp í land eða niður. Þannig geta bátarnir klifið áfram frá Þelamörk og lengra inn í land.

Þegar okkur bar að Løveid kanalnum höfðum við heppnina með okkur því í kanalnum beið bátur eftir því að sigla niður stigann. Við fylgdumst með skipastigaverðinum opna hliðin milli hólfa og sáum vatnið fossa úr efra hólfinu niður í það neðra. Þegar vatnsyfirborðið hafði jafnast út sigldi báturinn yfir í neðra hólfið. Síðan endurtók ferlið sig. Meðan báturinn beið, og bátsverjar heilsuðu upp á kunningja á bakkanum, lokaði skipastigavörðurinn efra hliðinu og opnaði það neðra og vatnið tók að fossa. Í þessum rólegheitum kleif báturinn hægt og sígandi niður Løveid kanalinn og að endingu komst hann niður að Meierevla og gat þá siglt áfram, með norska fánann blaktandi.

Á meðan við fylgdumst með bátnum í stiganum vorum við með öðru auganu að fylgjast með hvítum ketti sem var að sniglast í kringum stigann. Mjallahvítur skipastigaköttur. Hann hélt sig í grænni brekkunni rétt fyrir ofan bakkann og vildi í fyrstu ekkert við okkur tala, þrátt fyrir viðleitni Baldurs. Hvíti-Brandur lét þó að lokum tilleiðast og gaf Baldri konunglegt hnus áður en hann skokkaði í átt að skipastiganum. Það var nefnilega verið að opna neðsta hliðið og hann vildi ómögulega missa af vatnsflaumnum. Hann fór yfir litla brú og staldraði þar, horfði er að því virtist hugfanginn á fossandi vatnið.

Við köstuðum kveðju á dáleiddan Hvíta-Brand og héldum för okkar áfram. Frá kanalnum héldum við áfram í suður og römbuðum að stóru og reisulegu húsi. Nánari eftirgrennslan okkar leiddi í ljós að hér áður fyrr hýsti þessi reisulega bygging pappírsverksmiðju, en í dag er þar fornmunasala sem aðeins er opin um helgar. Það var reyndar búið að loka þegar okkur bar að garði en við kipptum okkur ekkert upp við það heldur héldum áfram og tókum nú að skima eftir notalegum bletti fyrir teppið okkar.

Við fundum hann eftir stutta leit. Við ánna er fínasti trjálundur með pikk nikk borðum, og skammt þaðan fundum við laut þar sem við breiddum út teppið og drógum fram vínberin. Síðan tók ég upp Borða, biðja, elska eftir Elizabeth Gilbert og las upphátt fyrir Baldur í sumrinu.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tweet

Helgarpistillinn

Þessa helgina nutum við mikillar veðurblíðu hér í Skien. Ég notaði reyndar laugardaginn í bakstur svo veðurblíðan þann daginn fór svolítið framhjá mér, en sunnudagurinn var líka fallegur og þá fórum við út úr húsi.

Ég bakaði hvorki meira né minna en tvær sortir á laugardaginn: Pizzasnúða og Parísarbollur. Í bæði skiptin er um að ræða gerbakstur og þar með er einnig um að ræða tímafrekan bakstur. Fyrir pizzasnúðana þarf ennfremur að kokka upp sósu og leyfa henni að kólna, svo þau eru mörg handtökin. En my oh my, þeir eru hvers handtaks virði, svo ljúffengir eru þeir. Og hvað haldiði? Ég ætla að deila uppskriftinni að þessum uppáhaldssnúðum með ykkur hér á hnotskurninni einhvern tímann á næstunni. Þið eruð dekruð, hafið það hugfast.

Parísarbollurnar, aftur á móti, voru vonbrigði. Mér fannst dúlleríið í kringum þær mjög skemmtilegt: sjóða upp vanillusósu, fletja út deig, fylla hverja bollur og loka henni og velta upp úr sykri. En útkoman var óspennandi, og ég held ég hafi ekki einu sinni borðað heila bollu. Ég fyllti nokkrar með sultu þegar vanillukremið var uppurið, og þær voru bragðmeiri en þó klístraðri því sultan lak út úr bollunum í ofninum. Ég þarf ekki að prófa að baka Parísarbollur aftur, það er næsta víst.

Á sunnudaginn nutum við veðurblíðunnar með því að hjóla til Skotfoss. Þar skoðuðum við skipastigann og kirkjuna, pikk nikkuðum við ánna og lásum. Um kvöldið útbjó ég æðislega grænmetisborgara. Sú uppskrift kemur líka á hnotskurnina einhvern tímann á næstu dögum.

Góð helgi að  baki. Gleðilegan mánudag!

Tweet

Fiskitúrar

Að (reyna að) veiða fisk er góð skemmtun. Hér í Skien finnast fiskar sem við fáum ekki í íslenskum ám og vötnum, t.d. gedda. Geddan er afskaplega góður matfiskur en hún er svo hrikalega gráðug að hún étur ekki bara alla hina fiskana, heldur andarungana og Gísla, Eirík, Helga og ábyggilega köttinn með.

Heimamenn eru hvattir til að veiða þetta árásargjarna ljúfmeti í sem mestu magni. Hann Kjell Remi vinnufélagi minn er mikið fyrir þessa iðju og hefur sjanghæað mig með sér tvo ólíka en skemmtilega túra.

Fyrir fyrri túrinn fengum við lánaðan bíl og splæstum í rækjur í beitu og höfðum með okkur alls konar dót. Lögðum af stað síðla dags, rerum litlum báti um vatnasvæði uppi á einhverjum hólnum hér í grennd. Fór svo að við kræktum í geddu og aborra. Það var svo ekki fyrr en seint um kvöld og löngu komið niðamyrkur að við komum með aflann til byggða, skiluðum bílnum og ég rétt náði síðasta strætisvagni í átt að heimahaganum, vantaði samt 4-5 kílómetra upp á að hann gengi alla leiðina.

Ekki vildi samt betur til en svo að vagninn sem átti að klára að skila mér uppeftir svaraði ekki talstöð og var að líkindum úr umferð. Þetta leist mér illa á, með afla, stígvél og óþarflega mikið af græjum.

Að labba upp Gulset og klukkan að ganga eitt! Greinilegt var að vagnstjórinn var á sama máli því hann spurði mig hvar ég ætti heima og skutlaði mér eins nálægt og hægt var með góðu móti. Ég man nú bara ekki eftir öðrum eins liðlegheitum síðan SVK var og hét. Ég legg ekki meira á þig lagsmaður!

Seinni fiskitúrinn var nú eiginlega meira svona sólar-, hjóla- og göngutúr með veiðistangir. Við veiddum ekki neitt en hjóluðum líklega 30-40 kílómetra, gengum líklega um 5 kílómetra og klöngruðumst á marga fiskilega staði við vötn og ár. Ekkert beit á en við urðum heltanaðir, koldrullugir, rennblautir og sársvangir.

Tweet

Kjúklingabaunir og ertur í indversku karrýi

Þessi uppskrift er í miklum hávegum höfð á okkar heimili. Ég er búin að útbúa þennan rétt ansi oft og alltaf kemur hann jafnvel út.

Ég myndi segja að rétturinn væri blanda af norður Indlandi og suður Indlandi. Hráefnin, eins og blómkál og tómatar, eru mjög hefðbundin norður indversk hráefni, en úr kókosmjólkinni fáum við suður indversk áhrif. Ef rétturinn væri alfarið norður indverskur væri notuð súrmjólk í stað kókosmjólkur. Og ef þetta væri alfarið suður indverskur réttur? Ja, mér dettur einna helst í hug að þá væri fiskur í stað kjúklingabauna!

Hvað sem því líður þá er þetta frábær réttur. Hann er tiltölulega einfaldur en á sama tíma sparilegur, svo hann dugar vel sem sunnudagsmatur eða þegar gestir koma í mat. Hann er skemmtilega léttur fyrir sumrin en svo er hægt að spæsa hann aðeins og þá er komin frábær vetrarkássa sem fírar upp í manni.

Þessi uppskrift kemur, eins og svo margar aðrar góðar, úr bókinni hennar Sollu, Grænn kostur Hagkaupa. Vindum okkur í uppskriftina.

HVAÐ
1 msk ólívuolía
1 laukur
1-3 hvítlauksrif (smekksatriði, ég nota alltaf meira en minna)
1 ferskur chili, rauður (annars þurrkaður chili, kannski 1/6 tsk til að byrja með)
2 sm engiferrót
2-3 msk karrýmauk (milt eða sterkt)
1 blómkálshaus, í minni kantinum
400 g soðnar kjúklingabaunir (eða ein dós)
1 dós kókosmjólk
100 g grænar sykurertur eða niðursoðnar haricote verte
2 tómatar
salt + pipar
ferskt kóríander

HVERNIG
1. Við byrjum á því að búa til paste úr lauknum, hvítlauknum, chili og engiferinu: Skerið lauk og hvítlauk gróft. Afhýðið engiferið (með skeið!) og skerið í grófa bita. Skerið og fræhreinsið chili. Setjið lauk, hvítlauk, engifer, chili og karrýmaukið í matvinnsluvél og maukið. (Ég hef reyndar alltaf notað töfrasprota í þetta verk því matvinnsluvél var lengi vel ekki til á heimilinu og enn í dag dugar töfrasprotinn betur hér en matvinnsluvélin mín.)
2. Bútið blómkálið niður í þægilega munnbita.
3. Skolið tómatana og skerið í smáa teninga.
4. Ef þið notið sykurbaunir: skolið og skerið hverja í þrennt. Ef þið notið haricote verte úr dós: látið renna af þeim í sigti.
5. Ef þið notið kjúklingabaunir úr dós: látið renna af þeim í sigti.
6. Hitið olíu á pönnu og steikið maukið í 2-5 mín., hrærið vel í á meðan.
7. Bætið núna við blómkálinu, kjúklingabaununum og kókosmjólkinni, hrærið. Náið upp suðu og látið svo eldast undir loki við meðalhita í 15 mín. Gott að ýmist hræra 2-3 sinnum eða skekja pönnuna svo kássan fari á smá hreyfingu.
8. Bætið núna sykurertunum/haricote verte og tómötum út í og eldið áfram í 10 mín. án loks.
9. Salt + pipar, smakkið ykkur til hér.
10. Klippið ferkt kóríander yfir og berið fram.

Ég ber þennan rétt iðulega fram með góðum hýðisgrjónum. Solla mælir einnig með tómat-mozzarellu-basilíkusalati og það fer mjög vel saman við þennan rétt.

Eins og ég segi alltaf: कृपया भोजन शुरू कीजियै!*



* Hindi fyrir: please start eating!

Tweet