OK Britney skal það vera. Það er ekki á hverjum degi sem maður kaupir sér poppstjörnu! En ég sá að það var verið að selja eitt stykki kóng á uppboði, kíkið á fréttina.

Tweet

Pamela vs. Britney

Eftir að Fríða Sól flutti aðsetur sitt frá holinu við eldhúsið, sem hún deildi með ísskápnum okkar, þar sem hún fékk að dvelja ofan á kommóðu, og færði sig inn í forstofu til að fá meira næði hefur litla kommóðan staðið tóm og þjónar engu hlutverki lengur. Þar sem við eigum ekkert í henni ætlum við að skila henni til eigenda sinna nú þegar hún er okkur til óþurftar. Hins vegar veitir okkur ekki af meiri geymslurými undir alls kyns bollastell og hnífaparasett sem okkur hefur áskotnast í gegnum tíðina og því fórum við á stúfana í dag með það í huga að finna einhvers konar mublu sem passaði akkúrat þarna inn í og gæti hýst þessa blessuðu hluti. Við fórum því rakleitt niður í Góða hirðinn því þar er oft hægt að finna eitthvað heillegt á ágætisverði.

Ekki varð okkur þó kápan út því klæðinu að finna okkur lítið skatthol þar sem við sátum sem fastast í bókahorninu með nefið ofan í bókarykinu. Það er nefnilega alltaf hægt að finna eitthvað viturlegt og gagnlegt í þessu bókahorni þeirra og sumar bækur hafa augsjáanlega aldrei verið skoðaðar, svo vel farnar eru þær. Meðal þess sem við fundum voru sagnfræðibækur sem lýsa því hvað var efst á baugi tiltekið ár og keyptum við því auðvitað slíka bók fyrir árið 1979. Ég fann þar að auki tvær mannfræðibækur og er önnur þeirra skrifuða af Gísla Pálssyni. Auðvitað var mikill fengur í þessum bókum en ánægðust var ég þó með einn grip, það er ca. 40 cm há stytta af konu skorin út í tré. Hún er einstaklega falleg og vel gerð og líklegast á hún rætur að rekja til Indlands. Mér finnst óheyrilegt annað en að nefna styttuna en það hefur verið hægara sagt en gert hingað til. Baldur vill kalla hana Pamelu en ég tók þvert fyrir það. Það væri þá skömminni skárra að kalla hana Britney.

Tweet

Loggbloggbloggedíloggedí

Hæ, hó! Ég var að logga mig inn á netið og ákvað að láta vita af mér. Ég vil byrja á að þakka öllum fyrir sumarið og óska góðs vetrar. Það voru folöld á faraldsfæti sem hringdu í mig í fyrradag og þökkuðu fyrir sumarið og gerði ég slíkt hið sama, nú geri ég það opinberlega á netinu.

Svo langar mig að óska Söndru Dögg frænku minni til hamingju með þriggja ára afmælið sem hún átti í gær. Ég var í heimsókn hjá Pétri afa og Stellu ömmu í gær og bar á góma hvaða dagur væri en þegar ég kvaddi þau þá var Sandra Dögg líklega löngu farin að sofa enda klukkan orðin margt.

Á föstudaginn er ég að fara í æfingapróf í stærðfræðigreiningu þannig að líklega flyt ég lögheimilið í hausinn á mér um hríð...

Tweet

Úti er alltaf að snjóa

Já, það er farið að snjóa úti, hvít, mjúk snjókorn sem falla til jarðar. Þegar ég sá það gat ég ekki annað en fengið eitt lag á heilann. Ég veit að jólin eru ekki á næsta leiti, það eru alveg tveir mánuðir enn í þau og það er bara fínt en fyrst ég fann nú textann á netinu...

Og allir saman nú:
Úti er alltaf að snjóa
því komið er að jólunum
og kólna fer í Pólunum
En sussum og sussum og róa
-ekki gráta, elskan mín
þó þig vanti vítamín.
Ávexti eigum við nóga
handa litlu krökkunum
sem kúra sig í bröggunum.
Þú færð í magann þinn mjóa
melónur og vínber fín.

Tweet

Lestrarhestur eða bókaormur?

Á föstudaginn fékk ég mína fyrstu einkunn á önninni. Þetta var nú ekkert svaka merkilegt, bara eitt af verkefnunum í eigindlegum. Hvað um það, ég skilaði inn ritdómi og fékk A+ fyrir mjög vönduð vinnubrögð. Mig langaði nú aðeins að halda upp á þetta en þar sem ég var að fara að taka viðtal seinna um daginn varð ég að fresta því aðeins.

Seinna um kvöldið vildi Baldur síðan bjóða mér upp á ís til að halda upp á herlegheitin en ég hafði enga list á ís og sagði því pent nei takk, ég vildi miklu fremur fara bara heim, skríða upp í rúm og lúra með bók. Ég er nefnilega bókaormur fram úr hófi. Eða kannski ég ætti að segja lestrarhestur fyrst ég var að minnast á hóf...

Baldur varð auðvitað við óski minni en eflaust hefur hann verið svolítið súr því hann var örugglega farinn að hlakka til að smjatta á ísnum. Ég hélt síðan uppteknum hætti á laugadeginum og las áfram þangað til ég hafði lesið bókina spjaldanna á milli. Nú voru góð ráð dýr, en ekki svo dýr þó að ég fór bara í bókahilluna og tók þar fram Híbýli vindanna eftir Böðvar Guðmundsson. Ég hafði byrjað á henni áður og klárað fyrstu 20 síðurnar en síðan lagt hana frá mér og hreinlega gleymt greyinu. Annað var þó upp á teninginn núna og ég er alveg að verða búin með bókina. Sem betur fer á ég Lífsins tré því ég er ekkert sátt við að fyrra bindið sé að klárast. Þessi saga er svo skemmtileg og vel skrifuð að bara íslenskunnar vegna ætti maður að lesa söguna. En ég les hana hins vegar sögunnar vegna, þetta er nefnilega svo óskaplega fyndið á köflum. Grey Íslendingarnir, þeir voru nú óttalegir lurar.

Tweet

Hádegi með froskum

Í gærkvöldi bauð Stella Soffía mér í hádegismat. Þar sem hádegið var löngu liðið gerði ég ráð fyrir að hádegismaturinn yrði í dag en hringdi á undan mér til öryggis. Ég hljóp svo heim til froskanna (ég var upp í Háskóla þannig að ég hljóp ekki úr Kópavoginum). Þegar mig bar að garði stóð Stella við eldavélina og matreiddi pastarétt og spældi egg. Maturinn smakkaðist mjög vel og fór samkoman öll vel fram, heimsmálin rædd og hlustað á fréttir. Eftir matinn skutlaði Stella Kristjáni og mér upp í skóla á Batmanbílnum.

Þar sem ég er nú kominn hingað og búinn að blogga þá er best að fara upp á bókasafn og hamra á stærðfræðigreiningunni í allan dag. Mér gengur nefnilega margfalt betur að læra eftir að ég fékk mér bókastandinn því nú þreytist svo miklu minna í bakinu.

Tweet

Stefnumót í Hlókböðunni

Við Baldur ætlum að hittast núna í hádeginu og snæða hádegismatinn saman. Við ákváðum að hittast upp í Bókhlöðu kl. 13:15 því ég ætlaði mér að fara þangað eftir tíma. Ég fór hins vegar ekki út í kuldann eftir tímann heldur beint upp í tölvuver. Þar sem ég er núna upp í Lögbergi þýðir það að ég þarf að rífa mig upp úr þessu hlýja sæti, hlaða á mig anorak, húfu og trefli og þramma út í Bókó. Baldur gleymdi sko gemmsanum heima og ég get því ekki hringt bara og sagt honum að koma hingað. Það skiptir samt ekki öllu máli, ég veð sko brennistein fyrir Baldur og smá sól og stilla stoppar mig ekki í að fara út.

Jæja, má ekki vera að þessu, er orðin ansi hungruð og langar í núðlusúpu, hrökkbrauð með papríkusmurosti og rauða, ferska papríku til að bíta í svo safinn sprautist upp á nebbatappann. Bon appetit.

Uppfært: Hádegismaturinn girnilegi reyndist nánast frosinn þegar kom að því að gæða sér á honum. Við geymum nefnilega alltaf nestið í bílnum og hlaupum svo út og náum í það. Með áframhaldandi kólnandi veðri sé ég fram á að þurfa að koma upp öðru og skynsamlegra fyrirkomulagi, ég kæri mig nefnilega ekki um að fá kul í tennurnar af því bíta í papríkuna eða brjóta tennurnar við að narta í gulrót.

Tweet

Í góðu standi...

Eins og flestir vita þá er ég nýbyrjaður að læra rafmagnsverkfræði og þarf því að bogra yfir bókum daginn út og daginn inn. En hef ég ákveðið að hætta því öllu saman. Það er nefnilega ekkert gott að bogra yfir bókunum. Nei ég er ekki hættur í rafmagnsverkfræði, ég er hættur að bogra yfir bókunum.

Í fyrradag hringdi ég í mann sem heitir Ágúst og smíðar bókastanda og bað um einn svona bókastand og viti menn í gær þá birtist maðurinn heima hjá mér með bókastand. Þannig að dag ætla ég ekki að bogra yfir neinum bókum heldur mun ég sitja með fullri reisn og með bókastand.

Tweet

Nýju fötin keisarans

Á sunnudaginn var sá ég fram á að hafa ekkert að gera. Ég hafði enga eirð í mér til að lesa námsbækur eða vinna að rannsókninni minni og því sat ég bara upp í rúmi og las Minningar geisju eftir Arthur Golden í annað sinn. Smá innskot: Það er víst verið að gera kvikmynd eftir sögunni, sjálfur Steven Spielberg þar á bakvið.

Hvað um það, þennan tjáða sunnudag sat ég því og las og hafði mjög gaman af því. Hins vegar langaði mig að nýta tímann og kíkja hvort ég fyndi einhverjar flíkur á mig en þar sem það var sunnudagur afskrifaði ég það og taldi engar líkur á því að einhverjar verslanir væru opnar. En þá rak ég augun í Fréttablaðið þar sem sagði að Kringlukast stæði yfir þessa helgina þannig að ég hringdi í mömmu og saman fórum við í búðarleiðangur.

Það var sannarlega ferð til fjár því ég keypti hvorki meira né minna en tvennar buxur, tvær skyrtur/blússur og einn bol. Í þokkabót fann ég skó á viðráðanlegu verði og úr almennilegu efni sem þar að auki voru smekklegir. En þar sem ég var ekki alveg ákveðin lét ég taka þá frá. Það var eins gott því nógu hlaðin var ég fyrir að mér fannst. Ég held ég hafi barasta aldrei verslað svona mikið í einu af fötum á Íslandi áður, ég segi ekki annað.

Næsta dag fórum við Baldur síðan og keyptum á mig blessaða skóna. Ég mátaði þá, Baldur heimtaði að kaupa þá og ég fór ekkert úr þeim aftur þann daginn, þ.e.a.s. ég gekk í þeim út úr búðinni og alveg yfir í gæludýraverslunina beint á móti. Baldur fékk að halda á gömlu skónum. Í gæludýrabúðinni keyptum við síðan höll, ekki blokk, fyrir hana Fríðu Sól. Hún er nefnilega svolítið eins og Linda í Gauragangi sem segist ekki vera gerð til að búa í blokk, hún vilji frekar búa í höll með þjón og kokk.

Við Fríða Sól erum sem sagt tilbúnar í jólköttinn. Grey Baldur hefur ekkert nýtt fengið, en ef ég bæti gallabuxurnar og staga í sokkana hans, ætli hann sleppi þá?

Tweet

Hvað er ég eiginlega að bralla?

Í gær keyptum við blokk. Já blokk og hún er fjögurra hæða ef kjallarinn er talinn með. Það er bara ein íbúð í blokkinni og hún er strax komin í útleigu. Nú fer fólk að pæla...

Á mannamáli: Við fórum í gær og keyptum nýtt búr undir Snæfríði Íslandssól, hamstur vorn. Gamla búrið var búið að vera enda sá Fríða Sól til þess að botninn eyddist alltaf smátt og smátt og einu vísbendingarnar voru litlir plastspænir hér og þar, hmmmmm... Þessi hamstur var nefnilega skapaður til þess að til væri haldbær og einföld skilgreining á orðinu nagdýr.

nagdýr; þgf. -i, hvorugkynsorð; 1) Hamstur í Kópavogi einkum notaður til að klára gamalt morgunkorn. 2) Snæfríður Íslandssól; sjá hamstur og Halldór Laxness.

Flettið þessu bara upp. :)

Tweet

Hnattvæðing

Ég var að koma af setningu alþjóðaráðstefnu um hnattvæðingu sem Háskólinn stendur fyrir. Ég mætti reyndar 40 mínútum of seint því ég þurfti að klára skýrslu fyrir Gallup en í bjartsýni minni hélt ég að það kæmi ekki að sök, það kæmu hvort eð er ekki svo margir á þessa ráðstefnu.

Þegar ég gekk hins vegar inn í Hátíðarsal Háskólans blasti við mér mannhaf mikið, hvergi var laust sæti að sjá og upp við veggina hafði fólk búið sér tímabundið bæli. Ég fór því að ráði þeirra og hallaðir mér upp að næsta lausa veggplássi. Það var hvorki meira né minna en Zygmunt Bauman sem stóð í pontu og flutti ræðu sína af miklum krafti. Hann er háaldraður en í feiknagóðu formi, með þennan líka fína hvíta hárkraga. Ég náði því miður litlu af því sem hann sagði því varla var ég komin inn fyrir þegar hann sagði máli sínu lokið og settist í sætið sitt. Það sama gerði ég, þ.e.a.s. ég settist í næsta sæti því eftir að ræðu hans lauk fóru margir af fundinum og við veggjalúsirnar gripum þau glóðvolg, í bókstaflegri merkingu.

Eftir setninguna var boðið upp á kleinur og kaffi og þáði ég það fyrrnefnda. Mér til mikillar furðu var þarna ólíklegasta fólk samankomið, fræðimenn, forseti og stúdentar. Á morgun er síðan seinni dagur þessarar ráðstefnu og ætlað ég að nýta tækifærið, hamstra nesti og overdósa af fræðilegum fyrirlestrum.

Tweet

Heimsókn í Mosó

Ég tók mér frí frá bókum og Baldri í gær og kíkti til Maríu vinkonu. Ég var nefnilega ekki búin að sjá nýju íbúðina hennar í Mosó. Áður en ég lagði af stað stúderaði ég vel kortið í Gulu bókinni, fann götuheitið og dró stóran, bleikan hring á kortið þar sem götuna var að finna. Síðan lagið ég af stað og leið nokkurn veginn eins og ég væri að fara í ferðalag, með kort og myndavél í framsætinu og Baldur í dyragættinni að óska mér góðrar ferðar.

Ferðin sóttist vel. Eina truflandi var sólin í augun en það flokkast ekki sem vandamál því ekki má hallmæla sólinni eins og við öll vitum. Það var sem sagt dýrindis veður, orðum það frekar þannig, og allt ljómaði af fallegu hausti. Mosfellsbær er óskaplega fallegur svona í haustbirtunni.

Þegar ég var komin ískyggilega nálægt Esjunni og Akranesi og farin að efast um að vera á réttri braut kom loksins að beygjunni sem ég hafði beðið eftir sem leiddi mig síðan að húsinu hennar Maríu. Þegar ég drap á dyr og þeim var upp lokið kom blaðskellandi sá allra krullaðasti hundur sem ég hef séð, sá er við Bangsa er kenndur. Ég var svo upptekin að reyna að fæla hann frá mér að ég hafði varla tíma til að heilsa upp á Maríu, Kára og Gabríel. Hundurinn fékk þó að lokum leið á mér og þá gat ég klipið í kinnarnar á Gabríel sem brást óhress við og kúrði sig enn frekar hjá mömmu sinni. Hann er nefnilega orðinn það stór að vera orðinn feiminn og við mig var hann sannarlega feiminn.

Ég fékk auðvitað sight-seeing tour um húsið og var mest allan tímann gapandi af undrun því þau skötuhjú standa í stórframkvæmdum. Ég fékk m.a. að vita að núverandi baðherbergi þeirra var áður fyrr eldhús, bílskúrinn er verið að gera upp og breyta í eldhús, núverandi eldhús verður að herbergi Gabríels og síðan ætla þau að rífa burt stigann sem tengir hæðirnar saman og útbúa þar aðstöðu fyrir tölvuna. Talandi um framkvæmdagleði.

Við fórum í smá göngutúr öll fjögur þ.e. ég, María, Gabríel og Bangsi og ekki höfðum við gengið langt þegar við komum að slegnum túnum með kindum og hestum á beit. Við heilsuðum upp á hestana og gáfum þeim brauð. Ég var reyndar óttarlega skræfa og ætlaði aldrei að manna mig upp í að rétta brauðsneiðina að hestunum, þeir eru með svo stórar tennur! Á leiðinni heim benti María mér á bóndabæinn sem er steinsnar frá hennar eigin heimili og þar voru m.a. tvær kanínur í mestu makindum í garðinum. Yfir öllu lúrði þessi rómaða sveitaró og friður og auðvitað ferskt loft og sól í heiði.

Tweet

Hmmmm... Átti dagbókin okkar ekki eins árs afmæli í gær klukkan tíu mínútur yfir tíu.

Tweet

Immaqa

Þessa dagana hrjáir okkur einhvers konar skrifteppa og við höfum engan veginn staðið okkur vel í blogg-skrifum. Núna hef ég þó riðið á vaðið og rofið þessa tæplega tveggja vikna þögn á síðunni okkar. Ég sá í Kastljósi í gær viðtal við tvo bloggara, kannski það hafi verið spark í rassinn?

Af skiljanlegum ástæðum skrifaði ég ekkert á tímabilinu 26. september til 3. október því þá dvaldist ég meðal Inúíta í smáþorpinu Kulusuk á austurströnd Grænlands. Þar eru engin vatnsklósett né rennandi vatn í hús þannig að ég lét mig ekki dreyma um að þefa uppi nettengingu. Hvað um það, ferðin var frábær í alla staði og sérstaklega skemmtilegt að kynnast svona ólíkum lifnaðarháttum. Af því sem á daga mína dreif var m.a. grænlenskur trommudans, grænlenskt dansi-mik, grænlensk messa (smjög spes), ísjakar og aftur ísjakar, fárviðri, blíðviðri, hvalaskoðun og hvalveiðar (næstum), ganga á Grænlandsjökul, selverkun, hike um grýtta náttúru Kulusuk, spilamennska, hundar og aftur hundar og látinn hvolpur undir húsinu okkar. Ég hef engan tíma til að skýra þetta betur en það er aldrei að vita nema ég komi með ferðasöguna, svo framarlega sem ég man hvað gerðist.

Svo ég útskýri nafnbót þessarar færslu þá er immaqa orð í grænlenskri tungu sem innfæddir nota mikið í daglegu tali. Það þýðir kannski/ef til vill og á að vera vísun í það að Inúítar eru nær algjörlega háðir náttúrunni, þ.e. verðri og vindáttum og því oft erfitt að plana viðburði sökum þessa. Ég vildi að ég hefði vitað af þessu áður en ferðin hófst því þá hefði ég lagt eyrun við og reynt að höggva eftir þessu orði. Það er þó spurning hvort það hefði eitthvað hjálpað því í raun fannst mér tungumál þeirra það óskiljanlegt að ég greindi ekki hvenært eitt orð endaði og það næsta byrjaði, þetta var svona ein heild í mínum eyrum.

Tweet

Grasekkill

Nú er Ásdís farin til Grænlands að mannfræðast. Ég verð heima í kotinu og passa upp á að allt sé í lagi þannig að allt verði fínt þegar Dísa skvísa rennir í hlað (og ég hlakka til). Hún verður viku í burtu og ég vona að ísbirnirnir séu enn í sumarfríi. Ég hafði samband við stéttarfélag ísbjarna um daginn og mútaði forbirni þess til að gulltryggja að þeir færu í verkfall eftir sumarfríið þ.a. allt ætti að vera í orden.

Áðan var ég í verklegri eðlisfræði með Þirni Bjór vini mínum að gera tilraun með sveiflusjá okkur gekk sæmilega með tilraunina enda listhneigðir í meira lagi. Listhneigðir, sagði einhver listhneigðir? Já ég sagði fokkinglistgoddemhneigðir. Okkur tókst að fá sveiflusjánna til að tala. Að vísu lánuðum við henni raddir okkar en hún hreyfði munninn og þegar ég var eitthvað að láta hana babbla þá gerði Björn Þór sér lítið fyrir og festi augu fyrir ofan munninn. Með þessu þrekvirki urðum við okkur úti um plúspunkta í kladdann enda var kennarinn mjög hrifinn af uppátækinu.

Tweet

Kalaallit Nunaat

Þá loksins lætur maður heyra í sér. Það er orðið svo langt um liðið að maður kíkti á bloggerinn að lykilorðið er farið að fölna í minninu. Mér tókst þó að komast inn, svo gleymin er ég í rauninni ekki. Í rauninni tel ég mig alls ekki gleymna manneskju. Hvað um það, það er ekki eins og ég hafi beint tíma til að sitja og blaðra um gleymsku mína. Ég er nefnilega svo á kafi í annríki að annað eins hefur ekki sést langa lengi (smá ýkjur). Ég er á fullu á lokaárinu mínu í mannfræði og er farin að undirbúa skrif á lokaritgerðinni minni. Síðan er ég þar að auki að taka fjóra kúrsa og vinn á tveimur stöðum, þ.e. Háskólanum og Gallup. Er ég geðveik eða er ég geðveik?

Einn kúrsinn, Trú og tákn, er ósköp þægilegur og hefðbundinn. Maður les bókina, mætir í tíma og glósar af lífi og sál, síðan gerir maður eitt stykki fyrirlestur og eitt stykki ritgerð og tekur síðan próf fyrir jól. Sama gamla sagan.

Síðan er ég í lesnámskeiði og það er aðeins nýstárlegra fyrir mér því ég hef aldrei tekið slíkt námskeið áður. Þá er maður algjörlega sjálfs síns herra og velur sitt eigið námsefni sjálfur og jafnvel einingafjöldan líka. Og kennarann líka (það er það góða). Ég valdi mér eina ritstýrða bók sem ég mun án efa nota mikið í BA ritgerðinni og er búin að lesa hana svona ágætlega. Það sem ég geri síðan næst er að velja nokkrar greinar úr bókinni, fjalla um þær og draga úr þeim þær upplýsingar sem mér finnst skipa máli, set það saman í netta ritgerð og skila til kennara. Tvær einingar takk. Ekki svo óhefðbundið en reynir meira á manns eigin sjálfstæðu vinnubrögð.

Þriðji kúrsinn er síðan inngangur að eigindlegum rannsóknaraðferðum en slíkar rannsóknaraðferðir hafa átt vaxandi fylgi að fagna innan félagsvísindanna á undanförunum áratugum. Í þeim kúrs á ég að gera mína eigin rannsókn á því viðfangsefni sem ég hef áhuga á. Ég er nú þegar búin að skila inn rannsóknaráætlun og hafa samband við þrjá aðila sem vonandi verða mínir tengiliðir og hjálpa mér að komast í kynni við viðmælendur. Ég vel síðan þrjá viðmælendur og tek opin viðtöl við þá sem ég síðan afrita og greini. Þetta er þvílík vinna og oft er erfiðast að finna fólk sem viljugt er að taka þátt í rannsókn manns. Ég er þó strax búin að fá svar við einu bréfanna sem ég sendi út og það var mjög jákvætt. Ég ætti því ekki að hafa of miklar áhyggur af því.

En þá kem ég að síðasta námskeiðinu sem er það allra skrýtnast, námskeið sem á ekki sinn líka í minni skólagöngu. Það er tveggja eininga námskeið sem kallast Vettvangsferð þar sem farið er í eina viku til Kulusuk í Grænlandi (Kalaallit Nunaat). Þetta er námskeið ætlað mannfræðinemum en er í raun opið öllum. Það er því mikið um að fólk úr öðrum greinum taki kúrsinn en sleppi einingunum. Það gerum við stelpurnar í Verð að skilja hins vegar ekki og því verður okkar dvöl námslegs eðlis (svona hluta tímans allavega). Við eigum að gera athugun á hverju því sem við höfum áhuga á og skila niðurstöðu í lok annar. Þetta verður eflaust þvílíkt gaman og ég hlakka mikið til að fara.

Jæja, þá er ég aldeilis búin að borga bloggernum mína skuld. Nú getur hann farið að kvabba í Baldri.

P.s. Ég fer til Grænlands á morgun, óskið mér góðrar ferðar!

Tweet

Skrýtin bráð!

Ég var að browsa á netinu um daginn og rakst á þessa skemmtilegu grein á huga.is. Hún lýsir skemmtilegri hegðun litla kettlingsins Huga og sýnir hvað kettir geta verið frábærir. Hér kemur sagan.

Langaði til að deila með ykkur nýjasta uppátækinu hjá kettinum mínum honum Huga sem er 8 mánaða, norskur skógarköttur. Nafnið hans er nú samt ekki komið héðan, heldur var hann víst alveg rosalega hugaður kettlingur, fyrstur til að yfirgefa skápinn sem hann fæddist í. Ég hef ákveðið að halda nafninu því hann stendur sko alveg undir því. Étur t.d. fyrir mig allar kóngurlær sem ég þori ekki að drepa sjálf.

Hann fer alveg út hjá mér, og eftir hann fór að stækka hef ég haft svolitlar áhyggjur af því að hann færi kannski að veiða fugla og mýs og sérstaklega ef hann myndi nú koma með þetta dautt inn, alveg eins og kettir systur minnar gera alltaf.

Ég gat því ekki annað en hlegið þegar ég fór á fætur einn morgunin og fann einn svartan fingravettling liggja á miðju stofugólfinu. Mig grunaði auðvitað strax köttinn og henti svo bara vettlingnum. En nokkrum dögum seinna kom ég á fætur og fann annan vettling, að þessu sinni lítinn, bleikan barnavettling. Svo kom ullarvettlingur, svo leðurhanski og loksins kom hann inn eitt kvöldið þegar ég sat í stofunni, og með heila lúffu í kjaftinum!!!! Lagði hana voða pent fyrir framan mig og leit á mig voða stoltur. Greyið, hann er auðvitað að koma með þetta handa mér, og er örugglega voða fúll að ég geymi þá ekki. En ekki skil ég hvar hann finnur þetta allt. Hann hlýtur bara að fara inn til fólks. Hann er samt hættur þessu í bili, vonandi koma ekki mýs næst :) Munið síðan að vera dugleg að knúsa kettina ykkar.

Tweet

Á framabraut

Síðast var ég höfuðpaur höfuðpauranna en nú er ég bara höfuðpaur ég sagði af mér. Ég get ekki tjáð mig um málið að svo stöddu þar sem ég hef ekki kynnt mér staðreyndir þess til hlítar, takk.

En að stjórnmáladjóki slepptu þá er ástæðan er sú það á að taka kennslubók námskeiðsins þýða, breyta, bæta og samþjappa yfir á íslensku. Þar sem hún er hluti af lesefni vetrarins þarf verkið að vinnast hratt og þá hef ég ekki tíma fyrir nein stjórastörf höfuðpaura í ljósi þess að ég var valinn sem ritstjóri verksins. :)

Ef fólk vill kynna sér eitthvað rafmagnsverkfræðilegt stöff þá er þetta eitthvað til að kíkja á. Jahá!

Tweet

Hringferðin 2002

10. ágúst - Skógar, Vík í Mýrdal & Kirkjubæjarklaustur
Við brettum upp ermar um morguninn, drifum útilegudótið út í bíl og gerðum allt fínt og flott á nýja heimilinu okkar. Fríða Sól fékk sinn skerf af nýjum gulrótum og blómin fengu öll vökvun og klapp. Síðan var lagt í´ann rétt eftir klukkan 13.

Þar sem við fórum suðurleiðina keyrðum við sem leið lá til Hveragerðis og svo í gegnum Selfoss, Hellu, Hvolsvöll o.s.frv. Fyrsta stopp var á Skógum þar sem við gengum upp litlu hlíðina við Skógarfoss. Þegar upp var komið gengum við ofan á hlíðinni og niður í gil þar sem áin rennur um.

Eftir fossabröltið var haldið áfram að Vík í Mýrdal þar sem við kíktum á mömmu hennar Kiddu. Kidda sjálf var á svæðinu þegar við bönkuðum upp á og fengum við kleinur og með því hjá þeim mæðgum.

Þegar við loksins höfðum okkur á brott úr góðum selskap brunuðum við á Kirkjubæjarklaustur í þeirri von að ná ofan í sundlaugina áður en lokaði. Hún var lokuð þegar okkur bar að garði og þá var bara um eitt að ræða: finna stað til að tjalda, borða og lúra. Við fórum að hólunum vestan við Klaustur. Þar er nefnilega hægt að fela sig og bílinn og gistingin hefur hingað til verið frí.

11. ágúst - Systrastapi, Skaftafell, Jökulsárlón & Höfn

Við hófum daginn á því að klifra upp Systrastapa með nestispakka og góða skapið. Upp á fjallinu er Systravatn sem Systrafoss rennur úr. Þar er líka berjamó og týndum við nokkur súr krækiber. Síðan var hlaupið niður fjallið ef fjall skyldi kalla. Reyndar væri líka viðeigandi að segja 'ef hlaup skyldi kalla' því við kjöguðum þarna niður eins og andapabbar. Baldur vildi nefnilega endilega að við færum að ráðum Hjálparsveita skáta eða einhverra og láta hnén dúa í hverju spori. Það tók okkur óratíma að klöngrast þannig niður en þegar á jafnsléttu var komið hentumst við í sund.

Eftir sundið var haldið áfram í austur og ekki stoppað fyrr en í Skaftafelli. Þar skoðuðum við upplýsingamiðstöðina eins og ekta túristum sæmir og horfðum meira að segja á myndband um hlaupið í Skaftá 1996. Þá hafði Gjálpi gosið þremur vikum fyrr og var hlaupið bein afleiðing þess. Vatnsmagnið í ánni stórjókst og þegar mest lét runnu fimmtíu þúsund tonn af vatni á sekúndu!

Fórum síðan í gönguferð um Skaftafell, gengum að Hundafossi og Magnúsarfossi, sáum lítið bjálkahús við árbakka, kíktum á Svartafoss og virtum fyrir okkur útsýnið frá þar til gerðri skífu. Heimsóttum líka gamalt eyðibýli, Sel, en í því var búið fram undir miðja tuttugustu öld. Á leiðinni til baka fundum við lítið rjóður sem veitti okkur skjól fyrir rigningunni sem skollið hafði á.

Á leið okkur frá Skaftafelli til Hafnar í Hornafirði áðum við vitaskuld við Jökulsárslón. Við tókum nokkrar myndir af ísjökunum en mest um vert fannst okkur að skoða selina sem þarna syntu um.

Við kíktum á Höfn í Hornafirði og ætluðum síðan að tjalda einhvers staðar utan fyrir bæinn. Sú ráðagerð fór út um þúfur þar sem okkur tókst ekki að finna leiðina út úr bænum! Það var mjög sérkennileg upplifun svo ekki verði meira sagt. Við játuðum okkur að lokum sigruð og tjölduðum á tjaldstæði bæjarins á besta stað: útsýni yfir fjöll og dal og blátt vatn.

Afskaplega súr ber

Blóðberg var það heillin

Í Skaftafelli

Fífldjarfur að vanda

Glittir í Svartafoss

Sel

Hvönn

Rjóðrið góða

Jökulsárlón

Þjóðvegur 1

12. ágúst - Austfirðir

Við vorum vöknuð rétt fyrir klukkan sex næsta morgun. Skynsemin sagði mér að þetta væri allt of snemmt og því lagðist ég á hina hliðina og hélt áfram að dósa. Baldur hins vegar nennti ómögulega að hangsa meira og fór á fætur. Stuttu seinna var ég líka komin á fætur enda annað ómögulegt þar sem Baldur var farinn að rífa niður tjaldið! Svona á að gera þetta við þessi letiblóð sem liggja í bælinu fram eftir degi.

Hvað um það, við drifum okkur í sund eftir að hafa rifið niður tjaldið í mígandi rigningu og hent öllu okkar hafturtaski inn í greyið Nolla. Þar syntum við nokkrar ferðir í 12,5 m lauginni og ég gerði tilraun nr. 2 þetta sumarið til að læra flugsund. Og það tókst! Nú er bara að æfa sig og æfa því heyrst hefur að æfingin skapi meistarann.

Eftir þessa afdrifaríku sundferð héldum við för okkar áfram og nú vorum við komin á Austfirðina. Þar er mikið um malarvegi, þverhníptar brekkur, blindbeygjur og blindhæðir. Mæli með styrkri hönd á stýri og sterku hjarta fyrir þessa keyrslu. Ferðin var nokkur veginn svona:

Djúpivogur - pikknikkuðum og blunduðum í bílnum

Álftafjörður - allt fullt af álftum

Breiðdalsvík - ekkert stopp

Stöðvarfjörður - steinasafn Petru skoðað utan frá því við tímdum ekki að borga okkur inn

Fáskrúðsfjörður - franskur bær þar sem götuheiti eru á íslensku og frönsku

Reyðarfjörður - kíktum á stríðsminjasafnið

Eskifjörður - leigðum okkur lítinn kofa á 2.000 kr., fórum síðan að leita að hot springs en fundum ekki, náðum hins vegar að þurrka tjaldið okkar eftir úrhellið á Höfn

Á Fáskrúðsfirði

13. ágúst - Eskifjörður, Egilsstaðir & Atlavík

Yfirgáfum Eskifjörð eftir smá labbitúr um bæinn þar sem við kíktum m.a. á vindmyllu. Héldum síðan til Egilsstaða. Þegar nær dró Egilsstöðum tók landslagið að breytast. Vogskornir firðir viku fyrir miklum trjágróðri. Ekki slæm skipti það.

Við kíktum í sundlaug heimamanna og fundum síðan bílakirkjugarð. Þar hafði villikattarfjölskylda komið sér fyrir í hinu og þessu bílhræinu. Við gáfum þeim tvær síðustu makríldósirnar okkar. Keyrðum síðan að Hallormsstaðarskógi og gistum í Atlavík. Sá staður er alveg yndislegur, lítil vík við Lagarfljótið. Sáum reyndar ekki Lagarfljótsorminn.

Forvitnin að drepa mann

Sorpsamlag Mið-Austurlands, jahá!

Grease Lightning?

Svangur mangur

Gist í Atlavík

14. ágúst - Hallormsstaðarskógur, Skriðuklaustur, Hengifoss & Atlavík

Gengum um Atlavík og Hallormsstaðarskóg. Kíktum á trjásafnið en fundum ekki þessi frægu tré Kóng og Drottningu. Á leiðinni til baka gengum við yfir slegin tún með grænum heyböggum. Baldur náði að velta einum þeirra á bakið þrátt fyrir svakalega þyngd þeirra. Mér tókst ekki einu sinni að bifa þeim. Þegar við komum aftur á tjaldsvæðið náðum við í Nolla og drifum okkur að kíkja á Skriðuklaustur. Húsið er alveg geggjað, hannað af þýskum arkitekt.

Þaðan keyrðum við síðan að Hengifoss og klifruðum þangað upp. Það tók okkur alveg upp í tvo tíma enda leiðin brött og oft erfið yfirferðar. Þegar við komum til baka á tjaldsvæðið var það orðið yfirfullt af tjöldum. Í fjörunni var hópur fólks sem hafði kveikt varðeld og tékknesk rúta var mætt á svæðið.

Séð yfir Atlavík

Einn þungur heyböggull

Allt lagt í sölurnar

Hreykir sér

Skriðuklaustur

Hengifoss

Í Atlavík

15. ágúst - Mývatn & Dimmuborgir

Næsta morgun voru allir þessir ferðamenn, sem við höfðum séð kvöldið áður, horfnir og því var eins og við hefðum ímyndað okkur þá. Lögðum af stað til Mývatns. Leiðin þarna á milli er alveg grútleiðinleg, mikil auðn og endalausir malarvegir. Á Mývatn vorum við komin um tvö leytið og hittum þar Kristján, vin Baldurs sem vinnur á Hótel Reynihlíð og hafði boðið okkur gistingu á hótelinu.

Við kíktum á Dimmuborgir og rigndi okkur næstum niður þar. Dimmuborgir standa þó alltaf fyrir sínu hvað sem veðrinu líður. Um kvöldið borðuðum við síðan á veitingastað hótelsins í boði Kristjáns. Allt var einstaklega virðulegt og formlegt og því sátum við þarna og flissuðum eins og tvær unglingsspírur. Urðum ekki eldri þegar fiðluleikarinn sneri sér að okkur og spilaði fyrir okkur Er ég sá þig í fyrsta sinn.

Lífið er yndislegt

16. ágúst - Dettifoss, Ásbyrgi, Hljóðaklettar, Akureyri

Frá Mývatni að Dettifossi liggur leiðinlegasti vegur sem um getur á okkar landi. Við vorum svo illa haldin eftir þá svaðilför á litla sportbílnum okkar að við réttum litum á Dettifoss og héldum för okkar síðan áfram. Næsta stopp var nefnilega Ásbyrgi. Þegar þangað var komið vorum við allt í einu stödd á fegursta stað Íslands. Í léttum úðanum gengum við út að Grænutjörn og sátum þar í dágóða stund, nutum kyrrðarinnar og þagnarinnar. Nokkrar afar spakar endur gerðu sér dælt við okkur.

Eftir að hafa kvatt endurnar gengum við áfram um Ásbyrgi, upp á lítinn stapa og virtum fyrir okkur náttúruna. Gengum síðan að steyptum fleti í litlu rjóðri þar sem dansleikir hafa verið haldnir. Tókum nokkur dansspor en í þeim vetrarklæðnaði sem við vorum í komumst við ekki í stuð. Kíktum við hjá tjaldverðinum og spjölluðum við hann og tíkina hans sem flaðraði upp um alla. Spurðum hann út í bestu leiðina vestur á bóginn enda búin að brenna okkur á hræðilegum vegum.

Ákváðum að gista ekki í Ásbyrgi þrátt fyrir kynngi staðarins. Keyrðum að Hljóðaklettum og fórum í göngutúr um svæðið. Dagur var langt frá því að vera að kveldi kominn svo við brunuðum til Húsavíkur og ætluðum að gista þar. Þegar þangað var komið var nýbúið að loka sundlauginni og þá fannst okkur engin ástæða til að dvelja þar og héldum því rakleiðis til Akureyrar enda bara spölkorn frá. Enduðum á því að gista í Hrafnagili.

Þessi var skotin í Baldri

Grænatjörn ber nafn með rentu

Ásbyrgi

Kirkjan í Hljóðaklettum

Nettur sveppur

17. ágúst - Akureyri, Glaumbær & Snæfellsnes

Eins og okkar var von og vísa kíktum við í Akureyrarsundlaug. Eftir morgunbaðið röltum við um yndislegan miðbæinn, kíktum inn á Bláu könnuna og grömsuðum á bókaútsölu. Síðla dags héldum við síðan suður á Snæfellsnes en áðum í millitíðinni hjá Glaumbæ í Skagafirði.

Þar sem verið var að loka laumuðumst við inn í kirkjuna til að sjá hvernig var umhorfs en eftir á að hyggja var kannski óþarfi að laumast því varla getur verið óleyfilegt að kíkja inn í kirkju. Enduðum daginn á því að keyra fyrir Snæfellsjökul, hlustandi á Næturvörðinn Heiðu, og hentum upp tjaldi á Arnarstapa rétt fyrir miðnætti.

Þennan þekkja allir

Í Glaumbæ

Læðst inn í kirkjuna

Smá hvíld frá heyskapnum

Gist á Arnarstapa

18. ágúst - Arnarstapi, Búðir & Sönghellir

Seinasta deginum í ferðinni eyddum við á Snæfellsnesi. Við byrjuðum á því að labba þarna um eitthvert fuglabjarg þar sem allt var morandi í kríum. Sá labbitúr breyttist því flótlega í einhverskonar skokk-göngu. Við keyrðum síðan upp að Sönghelli sem er þarna rétt fyrir ofan Arnarstapa.

Þegar okkur bar að garði voru ekki margir á ferli svo Baldur greip tækifærið fegins hendi og blastaði vel út í hellinum. Þetta er greinilega ekki sönghellir fyrir ekki neitt. Á meðan Baldur kyrjaði sinn ástaróð til föðurlandsins komu þarna að erlendir túristar sem klöppuðu að söngnum loknum og virtust vera hrifnir og ánægðir með svona Íslending eins og Baldur.

Síðan var haldið í Lísuhólslaug sem er sú allra furðulegasta laug sem ég hef á ævinni komið í. Vatnið er grænt sem ætti ekki að koma á óvart þegar litið er til þess að vatnagróður vex í lauginni. Þegar sundferðinni var lokið keyrðum við að Búðum og gengum í fjörunni og létum heillast af fegurð staðarins.

Eftir það keyrði Nolli tvo þreytta en sátta ferðalanga heim til amsturs og hamsturs.

Bárður Snæfellsás

Ströndin við Búðir

(Ferðasaga fullgerð þann 15. desember 2005 og sett á netið)

Tweet