Af einskærri hégómagirnd hef ég verið á höttunum eftir að skrifa færslu með titlinum Maístjarnan. Maístjarnan er vitaskuld ljóð eftir Halldór Laxness og hefst á þessum orðum: Ó hve létt er þitt skóhljóð. Hver þekkir ekki þessa línu utanað? Þurftum við ekki öll að læra lagið í barnaskóla?
Nú er seinasti dagur maímánaðar og því seinasta tækifærið til að skrifa um stjörnur í maí. Núnú, þær hafa ekki verið margar stjörnurnar sem ég hef séð á himinhvolfinu þennan maímánuð. Við stoppuðum reyndar eitt kvöldið á leið heim úr bíó eða veitingastað til að kíkja á stjörnurnar, en þar sem rúmið beið heima varð stoppið og glápið ekki langt.
Ég held því að aðalmaístjarnan sé Richard Gere. Já, sko Baldur sat kannski í sætinu hans James Bond en myndin Richard Gere is My Hero var frumsýnd í maímánuði hér í McLeod Ganj. Mér þykir þetta ansi augljóst.
fimmtudagur, 31. maí 2007
miðvikudagur, 30. maí 2007
Úr viðgerð
Tveir af ferðafélögum mínum voru farnir að láta á sjá eftir stöðugan þvæling og mikla notkun. Þetta voru bakbokinn og gallabuxurnar. Gallabuxurnar hafa reyndar átt við gömul íþróttameiðsl að stríða um langt skeið þar sem þær eru orðnar ansi þunnar um hnakksvæðið eftir miklar hjólreiðar, þetta var ekki þeirra fyrsta innlögn.
Ég fór því með þetta tvennt til skraddara í gær og tók hann verkefnunum með brosi á vör. Hann rekur litla stofu í bárujárnsskúr hér rétt hjá og vinnur öll sín verk á handstigna saumavél sem virðist duga vel til verksins.
Ég fór því með þetta tvennt til skraddara í gær og tók hann verkefnunum með brosi á vör. Hann rekur litla stofu í bárujárnsskúr hér rétt hjá og vinnur öll sín verk á handstigna saumavél sem virðist duga vel til verksins.
Góða fólkið í N-Indlandi
Þá er komið að seinni hluta færslunnar Góða fólkið í Indlandi.
Strax í flugvélinni á leið til Delhi hittum við mjög viðkunnalegan mann sem er fæddur og uppalinn í Kerala en hefur undanfarin sjö ár verið búsettur í Kanada með konu sinni og börnum. Þessi sami maður hjálpaði okkur þegar við vorum að skrá farangurinn okkar inn í vélina og síðan kom í ljós að við vorum sessunautar í vélinni. Það að hann skyldi tala kanadíska ensku og alltaf kalla okkur “guys” var mjög góð tilbreyting frá hinglish og því að vera kölluð sir og madam.
Í Agra kynntumst við hjólaléttivagnsstjórunum Lala og Rama. Það voru þeir sem létu okkur vita að frítt væri inn í Taj Mahal kvöldið sem við ætluðum út í smá rölt. Það voru líka þeir sem alltaf voru að bjóða okkur skoðunarferð um Agra. Þeir gerðu það hins vegar á svo ljúfan máta og brosmildan að það var skemmtilegra en hitt að þurfa að hrista þá af sér.
Þegar við fórum að kaupa okkur rútumiða frá Agra til Jaipur hittum við herra Pradeep Parashar. Við sátum og spjölluðum saman í tvo tíma eftir að hafa fest kaup á miðunum. Það kom í ljós að herra Deep eins og hann kallar sig vann á sínum yngri árum sem aðstoðarmaður mannfræðingsins Dr. Paul C. Winther og úr því samstarfi kom út þriggja binda verkið Panihar sem nefnt er eftir þorpinu sem rannsókn Winthers fór fram í.
Ekki nóg með það heldur kenndi herra Deep okkur ýmislegt áhugavert úr vedísku fræðunum en það sem helst stendur upp úr eru ráðleggingar um hvernig maður kemur sér úr döpru skapi yfir í gleðilegt skap:
1. Maður syngur
2. Maður dansar
3. Maður borðar góðan mat (góður er hér skilgreint út frá vedísku fræðunum en ekki persónulegum smekk hvers og eins)
Í Meherangarh virkinu í Jodhpur hittum við fyrir faglegasta og vingjarnlegasta starfsmann Indlands. Og hún stóð sig ekki bara vel í samanburði við aðra Indverja heldur var hún heimsklassastarfsmaður. Þar við við höfðum gleymt öllum skilríkjum á hótelinu gátum við ekki sett þau upp í tryggingu fyrir leiðarhljóðbók um virkið. Hún leyfði okkur hins vegar að setja gemmsana og nokkra rúpíuseðla upp í trygginguna og óskaði okkur svo frábærra ævintýra í virkinu: I wish you wonderful time as you embark upon your magnificent journey. Vá!
Í Jaisalmer veiktist ég í maganum fyrsta kvöldið. Við sátum á tíbetskum veitingastað og vorum búin að panta okkur þegar flökurleikinn tók yfir. Ég varð að sitja með höfuðið milli fótanna í tröppum veitingastaðarins, föl og hvít. Þjónninn stakk upp á lemon sóda, skrifaði niður nafnið á ayurvedíska magalyfinu Pudin Hara og sendi okkur heim með tvær límónur í farteskinu.
Elskulegi hótelstjórinn okkar í Amritsar, sem við höfðum daginn áður prúttað mikið við um verð á herberginu, skutlaði okkur svefndrukkinn og ringlaður á spítala þegar Baldur var veikur. Hann túlkaði milli okkar og læknisins, náði í lyfin og lagði síðan út fyrir öllu saman.
Hér í McLeod Ganj eru allir vinalegir og því svolítið erfiðara að sigta út skærustu blómin þegar blómahafið er svona fallegt :o) Það er madamman á Gakyi og allt hennar brosmilda starfsfólk, það er úbertöffarinn á Nick’s og sá röggsami á Nick’s sem við köllum okkar á milli býfluguna, það er Bir Singh á McLLo sem er þjónn á heimsmælikvarða, það er litli búddinn á Kokonor sem er vandvirkasta manneskja heims, það er Diggí á Jimmy’s sem er svo ræðin og hress og opin...
Ég veit varla hvar ég á að hætta en ég held ég láti þennan lista duga. En kannski einn í viðbót. Ég held nefnilega að það sé óhætt að fullyrða, þó ég hafi ekki beina reynslu af því sjálf, að Dalai Lama geti fengið að fljóta með í hópnum góða fólkið í N-Indlandi.
Strax í flugvélinni á leið til Delhi hittum við mjög viðkunnalegan mann sem er fæddur og uppalinn í Kerala en hefur undanfarin sjö ár verið búsettur í Kanada með konu sinni og börnum. Þessi sami maður hjálpaði okkur þegar við vorum að skrá farangurinn okkar inn í vélina og síðan kom í ljós að við vorum sessunautar í vélinni. Það að hann skyldi tala kanadíska ensku og alltaf kalla okkur “guys” var mjög góð tilbreyting frá hinglish og því að vera kölluð sir og madam.
Í Agra kynntumst við hjólaléttivagnsstjórunum Lala og Rama. Það voru þeir sem létu okkur vita að frítt væri inn í Taj Mahal kvöldið sem við ætluðum út í smá rölt. Það voru líka þeir sem alltaf voru að bjóða okkur skoðunarferð um Agra. Þeir gerðu það hins vegar á svo ljúfan máta og brosmildan að það var skemmtilegra en hitt að þurfa að hrista þá af sér.
Þegar við fórum að kaupa okkur rútumiða frá Agra til Jaipur hittum við herra Pradeep Parashar. Við sátum og spjölluðum saman í tvo tíma eftir að hafa fest kaup á miðunum. Það kom í ljós að herra Deep eins og hann kallar sig vann á sínum yngri árum sem aðstoðarmaður mannfræðingsins Dr. Paul C. Winther og úr því samstarfi kom út þriggja binda verkið Panihar sem nefnt er eftir þorpinu sem rannsókn Winthers fór fram í.
Ekki nóg með það heldur kenndi herra Deep okkur ýmislegt áhugavert úr vedísku fræðunum en það sem helst stendur upp úr eru ráðleggingar um hvernig maður kemur sér úr döpru skapi yfir í gleðilegt skap:
1. Maður syngur
2. Maður dansar
3. Maður borðar góðan mat (góður er hér skilgreint út frá vedísku fræðunum en ekki persónulegum smekk hvers og eins)
Í Meherangarh virkinu í Jodhpur hittum við fyrir faglegasta og vingjarnlegasta starfsmann Indlands. Og hún stóð sig ekki bara vel í samanburði við aðra Indverja heldur var hún heimsklassastarfsmaður. Þar við við höfðum gleymt öllum skilríkjum á hótelinu gátum við ekki sett þau upp í tryggingu fyrir leiðarhljóðbók um virkið. Hún leyfði okkur hins vegar að setja gemmsana og nokkra rúpíuseðla upp í trygginguna og óskaði okkur svo frábærra ævintýra í virkinu: I wish you wonderful time as you embark upon your magnificent journey. Vá!
Í Jaisalmer veiktist ég í maganum fyrsta kvöldið. Við sátum á tíbetskum veitingastað og vorum búin að panta okkur þegar flökurleikinn tók yfir. Ég varð að sitja með höfuðið milli fótanna í tröppum veitingastaðarins, föl og hvít. Þjónninn stakk upp á lemon sóda, skrifaði niður nafnið á ayurvedíska magalyfinu Pudin Hara og sendi okkur heim með tvær límónur í farteskinu.
Elskulegi hótelstjórinn okkar í Amritsar, sem við höfðum daginn áður prúttað mikið við um verð á herberginu, skutlaði okkur svefndrukkinn og ringlaður á spítala þegar Baldur var veikur. Hann túlkaði milli okkar og læknisins, náði í lyfin og lagði síðan út fyrir öllu saman.
Hér í McLeod Ganj eru allir vinalegir og því svolítið erfiðara að sigta út skærustu blómin þegar blómahafið er svona fallegt :o) Það er madamman á Gakyi og allt hennar brosmilda starfsfólk, það er úbertöffarinn á Nick’s og sá röggsami á Nick’s sem við köllum okkar á milli býfluguna, það er Bir Singh á McLLo sem er þjónn á heimsmælikvarða, það er litli búddinn á Kokonor sem er vandvirkasta manneskja heims, það er Diggí á Jimmy’s sem er svo ræðin og hress og opin...
Ég veit varla hvar ég á að hætta en ég held ég láti þennan lista duga. En kannski einn í viðbót. Ég held nefnilega að það sé óhætt að fullyrða, þó ég hafi ekki beina reynslu af því sjálf, að Dalai Lama geti fengið að fljóta með í hópnum góða fólkið í N-Indlandi.
Kveðjuhóf
Jamie göngufélagi minn er að fara að flytja til Chiang Mai á morgun, lukkunapamfíllinn sá, eftir tveggja ára dvöl hér í McLeod Ganj. Í tilefni af því bauð hann okkur og fleiri vinum sínum í kveðjuhóf á ítalskan veitingastað hér í götunni okkar.
Þessi veitingastaður er einn af þeim fáu sem við höfum getað hugsað okkur að borða á í kringum veikindin. Því var það svo að þetta var þriðja kvöldið í röð sem við borðuðum á staðnum, sem betur fer er maturinn mjög góður og ungi búddinn sem þjónar til borðs setur mjög hlýlegan svip á staðinn.
Eins og öll almennileg kveðjuhóf endaði þetta í allsherjar kjaftagangi og vorum við að sjálfsögðu síðustu gestir út.
Þessi veitingastaður er einn af þeim fáu sem við höfum getað hugsað okkur að borða á í kringum veikindin. Því var það svo að þetta var þriðja kvöldið í röð sem við borðuðum á staðnum, sem betur fer er maturinn mjög góður og ungi búddinn sem þjónar til borðs setur mjög hlýlegan svip á staðinn.
Eins og öll almennileg kveðjuhóf endaði þetta í allsherjar kjaftagangi og vorum við að sjálfsögðu síðustu gestir út.
mánudagur, 28. maí 2007
Góða fólkið í S-Indlandi
Ég veit ekki hvaða hugmyndir þið kæru lesendur hafið um Indverja eftir að hafa fylgst með ferð okkar fram til þessa. Kannski hafið þið fengið verri mynd af þeim en sanngjarnt er þar sem maður á það til að tala frekar um það sem fer í taugarnar á manni heldur en það sem vel er gert.
Þannig hafið þið fengið að lesa um að Indverjar stara á mann hvert sem maður fer, hóa í mann, eru utan í manni, vilja helst gleypa mann með húð og hári. Allir vilja þeir taka í höndina á okkur og fá mynd af sér með okkur. Við höfum meira að segja lent í því að sitja á góðu veitingahúsi að snæða kvöldverð þegar Indverji af götunni kemur inn og ætlast til að við stöndum upp frá matnum til að pósa fyrir framan myndavélina.
Þetta er allt rétt og satt, svona er þetta í Indlandi. Ég hefði reyndar orðið sársvekkt hefðum við ekki lent í neinu slíku og ekki fundist reynslan af Indlandi vera nógu “ekta”. En svo eru það skemmtilegu atvikin sem ég hefði heldur ekki viljað missa af og langar mig nú í tveimur færslum að tala um góða fólkið í Indlandi. Ég ætla að skipta þeim eftir suður og norður Indlandi, og byrja á sunnanmönnum.
Góða fólkið fyrir sunnan var:
o Gaurinn á lestarstöðinni í Mumbai sem þekkti til Íslands og meira að segja Reykjavíkur og bjargaði okkur undan betlurum. Og við sem höfðum stimplað hann róna og reynt að forðast hann!
o Nuddarinn í Goa sem gaf okkur góð ráð við niðurgangi, sagði okkur að drekka kókoshnetuvatn (þó svo að annað okkar hafi reyndar misskilið það sem water from cock).
o Strákarnir tveir í Hampi sem stukku úr buxunum sínum og óðu á undan okkur yfir ánna í niðamyrkri til að koma okkur yfir á hinn bakkann eftir að við misstum af síðustu ferjunni.
o Samstarfskonur mínar Elizabeth og Asha í Bangalore sem sýndu okkur svo mikla umhyggju og áhuga.
o Fjölmiðlafræðingurinn frá Kalkutta sem við hittum í Bangalore sem var svo áhugasamur um Ísland og var svo kurteis og vel máli farinn.
o Sætu flugustelpurnar hans Geira sem gáfu okkur rauða vatnsmelónu.
o Baptistinn í Kumily sem vann á netkaffi fjölskyldunnar og sagði okkur að Jesú Kristur byggi í hjarta okkar. Við eigum heimboð til hans og fjölskyldunnar en þá þurfum við örugglega að lesa Biflíuna á hverjum degi.
o Mæðginin í Alappuzha sem elduðu fyrir okkur besta morgunverð sem sögur fara af og sýndu okkur fjölskyldumyndir.
o Þjónninn í Kochi sem lánaði okkur risaregnhlífina í rigningunni miklu.
Fólkið í Suður Indlandi er nú einstaklega ljúft!
Þannig hafið þið fengið að lesa um að Indverjar stara á mann hvert sem maður fer, hóa í mann, eru utan í manni, vilja helst gleypa mann með húð og hári. Allir vilja þeir taka í höndina á okkur og fá mynd af sér með okkur. Við höfum meira að segja lent í því að sitja á góðu veitingahúsi að snæða kvöldverð þegar Indverji af götunni kemur inn og ætlast til að við stöndum upp frá matnum til að pósa fyrir framan myndavélina.
Þetta er allt rétt og satt, svona er þetta í Indlandi. Ég hefði reyndar orðið sársvekkt hefðum við ekki lent í neinu slíku og ekki fundist reynslan af Indlandi vera nógu “ekta”. En svo eru það skemmtilegu atvikin sem ég hefði heldur ekki viljað missa af og langar mig nú í tveimur færslum að tala um góða fólkið í Indlandi. Ég ætla að skipta þeim eftir suður og norður Indlandi, og byrja á sunnanmönnum.
Góða fólkið fyrir sunnan var:
o Gaurinn á lestarstöðinni í Mumbai sem þekkti til Íslands og meira að segja Reykjavíkur og bjargaði okkur undan betlurum. Og við sem höfðum stimplað hann róna og reynt að forðast hann!
o Nuddarinn í Goa sem gaf okkur góð ráð við niðurgangi, sagði okkur að drekka kókoshnetuvatn (þó svo að annað okkar hafi reyndar misskilið það sem water from cock).
o Strákarnir tveir í Hampi sem stukku úr buxunum sínum og óðu á undan okkur yfir ánna í niðamyrkri til að koma okkur yfir á hinn bakkann eftir að við misstum af síðustu ferjunni.
o Samstarfskonur mínar Elizabeth og Asha í Bangalore sem sýndu okkur svo mikla umhyggju og áhuga.
o Fjölmiðlafræðingurinn frá Kalkutta sem við hittum í Bangalore sem var svo áhugasamur um Ísland og var svo kurteis og vel máli farinn.
o Sætu flugustelpurnar hans Geira sem gáfu okkur rauða vatnsmelónu.
o Baptistinn í Kumily sem vann á netkaffi fjölskyldunnar og sagði okkur að Jesú Kristur byggi í hjarta okkar. Við eigum heimboð til hans og fjölskyldunnar en þá þurfum við örugglega að lesa Biflíuna á hverjum degi.
o Mæðginin í Alappuzha sem elduðu fyrir okkur besta morgunverð sem sögur fara af og sýndu okkur fjölskyldumyndir.
o Þjónninn í Kochi sem lánaði okkur risaregnhlífina í rigningunni miklu.
Fólkið í Suður Indlandi er nú einstaklega ljúft!
sunnudagur, 27. maí 2007
Á sjúkrabeði, III
Eins og algengt er með kvikmyndir kemur þessi líka í þremur hlutum, vonandi ekki fleiri samt. Það verður samt að segjast eins og er að nýja myndin hefur ekkert framyfir hinar ef frá eru talin nokkur ansi vel skrifuð uppkastsatriði.
En þegar söguþráður fyrri myndanna er farinn að endurtaka sig í magaverkjum og niðurgangi má segja að botninn fari aðeins úr myndinni. Einn meginmunur er þó á þessari nýjustu afurð Sjúkrabeðs seríunnar og liggur hann í því að aðalleikararnir hafa víxlað hlutverkum. Ásdís sem var í hlutverki vakthafandi yfirlæknis í myndum eitt og tvö lá nú rúmföst en frægasti sjúklingur seríunnar, Baldur, var kominn í læknasloppinn.
Það má segja að myndin hafi í heildina tekist ágætlega en sökum frumleikaleysis er verið að hugsa um að skipta um leikara og taka upp 600 þátta sápuóperu. Hafa nöfnin Tágrannar, Neyðarljós og Skítalalíf verið orðuð við hina nýju sápu, en hverjum er ekki sama.
En þegar söguþráður fyrri myndanna er farinn að endurtaka sig í magaverkjum og niðurgangi má segja að botninn fari aðeins úr myndinni. Einn meginmunur er þó á þessari nýjustu afurð Sjúkrabeðs seríunnar og liggur hann í því að aðalleikararnir hafa víxlað hlutverkum. Ásdís sem var í hlutverki vakthafandi yfirlæknis í myndum eitt og tvö lá nú rúmföst en frægasti sjúklingur seríunnar, Baldur, var kominn í læknasloppinn.
Það má segja að myndin hafi í heildina tekist ágætlega en sökum frumleikaleysis er verið að hugsa um að skipta um leikara og taka upp 600 þátta sápuóperu. Hafa nöfnin Tágrannar, Neyðarljós og Skítalalíf verið orðuð við hina nýju sápu, en hverjum er ekki sama.
laugardagur, 26. maí 2007
Mugfliðakaup
Nú styttist í að dvalarleyfi okkar hér í Indlandi renni út og erum við því farin að hugsa okkur til hreyfings. Það fer reyndar það vel um okkur hér í fjöllunum að við nennum varla að fara nokkuð því sama hvert stefnan er tekin þá liggur leiðin alltaf til Delhi og þar er hitinn 45-48°C!
Í dag horfðumst við þó í augu við þessa staðreynd af nægilega mikilli alvöru til að úr yrðu mugfliðakaup. Miðakaupin voru svosum bæði ævintýri og ferðalag í sjálfu sér. Fyrir það fyrsta var gaurinn sem rekur ferðaskrifstofuna svo eiturhress að leitun væri að öðru eins ef ekki hefði verið fyrir kjölturakkann hans sem ætlaði alveg að springa úr félagslyndi.
Þarna var líka þýsk vinkona gæjans sem var nýkomin frá Srinagar í Kashmir og fengum við heldur betur fróðleiksmolana um Kashmir og íbúa þess frá ferðaskrifstofugaurnum. Hann sagði þá svo tungulipra, segja eitt, meina annað og gera allt annað. Sterkasta dæmið var að þeir gætu stungið mann í bakið án þess að maður fattaði það.
Að lokum kom þó að greiðslu og kaus ég að nota kort svo að ferðatryggingarnar héldust í fullu gildi. Ekkert mál félagi, við förum bara í næsta hús og straujum það! Þar tók á móti okkur maður með skærappelsínugulan posa og sagði sá: Ekkert mál félagi, við förum bara yfir götuna og tengjum hann þar! Svo brostu þeir báðir, ypptu öxlum og sögðu: Svona er þetta í Indlandi.
Þetta var semsagt ævintýri og ferð í sama pakkanum auk þess sem við fengum skemmtilega innsýn í tengslanet tíbetskra flóttamanna í Indlandi. Þeir standa saman, eru eiturhressir og eiga fallega hunda.
Í dag horfðumst við þó í augu við þessa staðreynd af nægilega mikilli alvöru til að úr yrðu mugfliðakaup. Miðakaupin voru svosum bæði ævintýri og ferðalag í sjálfu sér. Fyrir það fyrsta var gaurinn sem rekur ferðaskrifstofuna svo eiturhress að leitun væri að öðru eins ef ekki hefði verið fyrir kjölturakkann hans sem ætlaði alveg að springa úr félagslyndi.
Þarna var líka þýsk vinkona gæjans sem var nýkomin frá Srinagar í Kashmir og fengum við heldur betur fróðleiksmolana um Kashmir og íbúa þess frá ferðaskrifstofugaurnum. Hann sagði þá svo tungulipra, segja eitt, meina annað og gera allt annað. Sterkasta dæmið var að þeir gætu stungið mann í bakið án þess að maður fattaði það.
Að lokum kom þó að greiðslu og kaus ég að nota kort svo að ferðatryggingarnar héldust í fullu gildi. Ekkert mál félagi, við förum bara í næsta hús og straujum það! Þar tók á móti okkur maður með skærappelsínugulan posa og sagði sá: Ekkert mál félagi, við förum bara yfir götuna og tengjum hann þar! Svo brostu þeir báðir, ypptu öxlum og sögðu: Svona er þetta í Indlandi.
Þetta var semsagt ævintýri og ferð í sama pakkanum auk þess sem við fengum skemmtilega innsýn í tengslanet tíbetskra flóttamanna í Indlandi. Þeir standa saman, eru eiturhressir og eiga fallega hunda.
föstudagur, 25. maí 2007
Heimsókn frá Svíþjóð
Morgnarnir hér á Green Hotel eru stundum svolítil áskorun fyrir eyrun því inn í herbergið berast öll hljóð af götunni: Bílflautur, búðaeigendabrölt, hringlur betlandi hindúa, hundsgelt, beljubaul og mótorhjólagnýr. Maður er nú orðinn öllu vanur en eitthvað teygði þetta sig inn í drauma mína.
Í morgun dreymdi mig að ég og Ásdís værum að passa Áslaugu Eddu og var, eins og við má búast, glatt á hjalla. Áslaug Edda lék við hvurn sinn fingur og veifaði háværum plasthringlum af miklum móð. Eftir smástund varð ég þreyttur á hringlunum og bauð henni önnur leikföng en hún vildi ekki sjá þau.
Ég rótaði um allt og bauð henni enn fleiri leikföng, hljóðlaus leikföng, en allt vildi fyrir ekki því hristur skyldu það vera. Ekki man ég glögglega hve lengi þetta gekk á en að lokum fattaði ég að litla frænka var alsaklaus af þessum hávaða. Þetta voru hinir hristuóðu og fégráðugu hindúar, menn af holdi og blóði en ekki draumverur.
Þeir hafa þann sið að ganga á milli hótela og verslana með hringlur og reykelsi og biðja um peninga í skiptum fyrir blessun. Venjulega henda búðareigendur í þá einhverju klinki því ekki er reykelsið alltaf ilmgott og því engin blessun fyrir viðskiptin. Sennilega telst það blessun að vera snöggur að borga því þá stoppa þeir stutt.
Í morgun dreymdi mig að ég og Ásdís værum að passa Áslaugu Eddu og var, eins og við má búast, glatt á hjalla. Áslaug Edda lék við hvurn sinn fingur og veifaði háværum plasthringlum af miklum móð. Eftir smástund varð ég þreyttur á hringlunum og bauð henni önnur leikföng en hún vildi ekki sjá þau.
Ég rótaði um allt og bauð henni enn fleiri leikföng, hljóðlaus leikföng, en allt vildi fyrir ekki því hristur skyldu það vera. Ekki man ég glögglega hve lengi þetta gekk á en að lokum fattaði ég að litla frænka var alsaklaus af þessum hávaða. Þetta voru hinir hristuóðu og fégráðugu hindúar, menn af holdi og blóði en ekki draumverur.
Þeir hafa þann sið að ganga á milli hótela og verslana með hringlur og reykelsi og biðja um peninga í skiptum fyrir blessun. Venjulega henda búðareigendur í þá einhverju klinki því ekki er reykelsið alltaf ilmgott og því engin blessun fyrir viðskiptin. Sennilega telst það blessun að vera snöggur að borga því þá stoppa þeir stutt.
fimmtudagur, 24. maí 2007
Á sjúkrabeði, II
Lífið heldur áfram að endurtaka sig fyrir okkur skötuhjú. Eftir spítalaferð Baldurs um daginn versnaði honum stöðugt og í dag var svo komið að ég fór í Snow Lion apótekið til að kaupa sýklalyf og sölt með appelsínubragði. Á leiðinni heim kom ég við í litla súpermarkaðnum og keypti Pepsí og Snickers.
Eftir að hafa tekið "töfrasteinana" og drukkið vel af saltlausninni og Pepsínu sofnaði okkar maður værum og kærkomnum svefni. Það er ólíkt þægilegra að vera veikur hér í McLeod Ganj en í Amritsar. Hitinn hefur að sjálfsögðu mest að segja, hér er veðrið alltaf eins og á góðum sumardegi á Íslandi. Annað sem einnig skiptir máli er að hér er allt til alls og það í seilingarfjarlægð. Ólíkt Amristar er mér óhætt að fara einni út fyrir hússins dyr til að sækja björg í bú.
Eins og stendur eru innkaupin fyrir sjúklinginn mjög einföld, það eina sem Baldur hefur lyst á þessa dagana er Snickers og gosdrykkir.
Eftir að hafa tekið "töfrasteinana" og drukkið vel af saltlausninni og Pepsínu sofnaði okkar maður værum og kærkomnum svefni. Það er ólíkt þægilegra að vera veikur hér í McLeod Ganj en í Amritsar. Hitinn hefur að sjálfsögðu mest að segja, hér er veðrið alltaf eins og á góðum sumardegi á Íslandi. Annað sem einnig skiptir máli er að hér er allt til alls og það í seilingarfjarlægð. Ólíkt Amristar er mér óhætt að fara einni út fyrir hússins dyr til að sækja björg í bú.
Eins og stendur eru innkaupin fyrir sjúklinginn mjög einföld, það eina sem Baldur hefur lyst á þessa dagana er Snickers og gosdrykkir.
miðvikudagur, 23. maí 2007
Apinn sem stal eplinu mínu
Ég sat á svölunum í dag og las eins og venjulega. Í þetta sinn hafði ég sankað að mér ýmsu dóti sem ég hafði dreift um allar svalirnar. Það var vasahnífur á öðrum kollinum, sæng til viðris á svalahandriðinu, kexpakki í gluggakarminum, bréfpoki með eplaskræli á gólfinu og ofan á honum rautt og girnilegt epli.
Ég ákvað að taka mér smá hvíld frá sólinni og fór inn. Ég lagðist upp í rúm þannig að ég sæi eitthvað út á svalir. Ekki vildi ég nefnilega að apinn færi að endurtaka heimsókn sína án minnar vitundar.
Til að sem best færi um mig hafði ég hátt en mjúkt undir höfði og bók í hönd. En ég dottaði og vissi ekki af mér fyrr en ég rumskaði, kannski hálftíma síðar. Ég fór þá út á svalir til að teygja úr mér. Í fyrstu tók ég ekki eftir neinu óeðlilegu jafnvel þó ég kíkti, allt virtist vera á sínum stað. Síðan varð mér litið á eplið mitt: það eina sem eftir var af því var bleika plastfrauðið. Mér varð svo hverft við því ég trúði ekki að apinn hefði leikið svona á mig. Ég leitaði af mér allan grun og komst þannig að því að allt hafrakexið var horfið og meira að segja hýðið úr bréfpokanum.
Ég veit ekki hvort þetta var vinur minn frá því í fyrradag en hver svo sem það var vona ég að hann hafi notið veiganna í botn. Ekki gat ég grátið eplið sem var "mitt", mannasetningar á borð við eignarétt og stuld eru nefnilega ekki til í hugum apa.
Ég ákvað að taka mér smá hvíld frá sólinni og fór inn. Ég lagðist upp í rúm þannig að ég sæi eitthvað út á svalir. Ekki vildi ég nefnilega að apinn færi að endurtaka heimsókn sína án minnar vitundar.
Til að sem best færi um mig hafði ég hátt en mjúkt undir höfði og bók í hönd. En ég dottaði og vissi ekki af mér fyrr en ég rumskaði, kannski hálftíma síðar. Ég fór þá út á svalir til að teygja úr mér. Í fyrstu tók ég ekki eftir neinu óeðlilegu jafnvel þó ég kíkti, allt virtist vera á sínum stað. Síðan varð mér litið á eplið mitt: það eina sem eftir var af því var bleika plastfrauðið. Mér varð svo hverft við því ég trúði ekki að apinn hefði leikið svona á mig. Ég leitaði af mér allan grun og komst þannig að því að allt hafrakexið var horfið og meira að segja hýðið úr bréfpokanum.
Ég veit ekki hvort þetta var vinur minn frá því í fyrradag en hver svo sem það var vona ég að hann hafi notið veiganna í botn. Ekki gat ég grátið eplið sem var "mitt", mannasetningar á borð við eignarétt og stuld eru nefnilega ekki til í hugum apa.
þriðjudagur, 22. maí 2007
Á spítalann, II
Einu sinni, einu sinni enn var sungið í einhverju júróvisjónlaginu og hefur þessi lína komið í huga minn mjög reglulega síðustu fimm vikur. Yfirleitt hef ég annaðhvort verið kominn eða á leiðinni á klóið þegar laglínan hefur látið á sér kræla. Ég hef semsé verið með stöðugan niðurgang í fimm vikur ef hægt er að kalla niðurgang stöðugan.
Einu sinni, einu sinni enn gerði ég mér því ferð á sjúkrahús en ólíkt síðustu ferð var ég að þessu sinni vopnaður litlu glasi sem innihélt sýnishorn af því hvernig meltingarvegurinn virkar ekki. Ég deildi leigubíl með belgískri kunningjakonu sem einmitt átti sama eirindi við spítalann. Meðan beðið var eftir niðurstöðum settumst við á kaffihús og ræddum málin.
Skoski læknirinn doktor John tók svo á móti mér og útskýrði niðurstöður rannsóknarinnar. Eitthvað vissi hann um íslenska menningu og sagði mér í framhjáhlaupi að við hefðum gleymt nokkrum genum í heimalandi hans fyrir nokkrum árhundruðum. Ég kvaðst alsaklaus af því og lét hann mér þá í té upplýsingar um að í Skotlandi sé staður sem beri merkingarlega nákvæmlega sama nafn og Reykjavík. Ekkert af þessu var þó að finna í glasinu sem ég kom með til rannsóknar.
Samkvæmt greiningu doktorsins var ekki um matareitrun að ræða þarna í Agra um daginn, heldur amöbur. Þetta frumstæða lífsform hefur nú til allrar hamingju yfirgefið mig en meltingarvegurinn er enn eitthvað skelkaður og berst nú við afleiðingar skemmdarverkanna. Doktor John skrifaði því lyfseðil fyrir töfrasteinum þeim er sýklalyf heita ef ástandið hefði ekki lagast innan tveggja daga. Nú er bara að sjá hvað setur.
Einu sinni, einu sinni enn gerði ég mér því ferð á sjúkrahús en ólíkt síðustu ferð var ég að þessu sinni vopnaður litlu glasi sem innihélt sýnishorn af því hvernig meltingarvegurinn virkar ekki. Ég deildi leigubíl með belgískri kunningjakonu sem einmitt átti sama eirindi við spítalann. Meðan beðið var eftir niðurstöðum settumst við á kaffihús og ræddum málin.
Skoski læknirinn doktor John tók svo á móti mér og útskýrði niðurstöður rannsóknarinnar. Eitthvað vissi hann um íslenska menningu og sagði mér í framhjáhlaupi að við hefðum gleymt nokkrum genum í heimalandi hans fyrir nokkrum árhundruðum. Ég kvaðst alsaklaus af því og lét hann mér þá í té upplýsingar um að í Skotlandi sé staður sem beri merkingarlega nákvæmlega sama nafn og Reykjavík. Ekkert af þessu var þó að finna í glasinu sem ég kom með til rannsóknar.
Samkvæmt greiningu doktorsins var ekki um matareitrun að ræða þarna í Agra um daginn, heldur amöbur. Þetta frumstæða lífsform hefur nú til allrar hamingju yfirgefið mig en meltingarvegurinn er enn eitthvað skelkaður og berst nú við afleiðingar skemmdarverkanna. Doktor John skrifaði því lyfseðil fyrir töfrasteinum þeim er sýklalyf heita ef ástandið hefði ekki lagast innan tveggja daga. Nú er bara að sjá hvað setur.
mánudagur, 21. maí 2007
Svalapar
Í dag, einu sinni sem oftar, sátum við Ásdís og lásum bækur í þægilegri forsælu svalanna. Yfirleitt erum við þar óáreitt ef frá eru taldar skemmtilegar kjaftatarnir við nágrannana og tai chi einkatímar sem fara fram á planinu fyrir neðan.
Í dag bættist fallegur loðinn vinur í kreðsinn, bráðfimur og félagslyndur api. Okkur brá töluvert og höskuðum okkur inn því þó þetta séu meinleysisgrey eru góðar líkur á hundaæði ef eitthvað fer úrskeiðis, ekki eins og í Disney. Ég náði að festa á filmu þegar svalaparið eða svalaparnir áttu í orðalausum en djúpstæðum samræðum um náttúrufegurð Himalayafjallanna.
Í dag bættist fallegur loðinn vinur í kreðsinn, bráðfimur og félagslyndur api. Okkur brá töluvert og höskuðum okkur inn því þó þetta séu meinleysisgrey eru góðar líkur á hundaæði ef eitthvað fer úrskeiðis, ekki eins og í Disney. Ég náði að festa á filmu þegar svalaparið eða svalaparnir áttu í orðalausum en djúpstæðum samræðum um náttúrufegurð Himalayafjallanna.
sunnudagur, 20. maí 2007
Morðsaga úr fjöllunum
Elskulegu lesendur, örvæntið ekki! Ég og Jamie komum báðir heilir úr göngunni í gær en á leiðinni sagði hann mér afar krassandi sögu úr nágrenninu. Hún byrjaði þannig að þegar við vorum komnir niður gilið og að ánni hér fyrir neðan benti Jamie upp eina hlíðina og sagði: Þarna er hótelið þar sem morðið var framið. Þetta sagði hann eins og um almenna vitneskju á borð við glímu Grettis við Glám væri að ræða. Ég hváði.
Þannig reyndist þá mál með vexti að nokkrum dögum áður en ég og lagskona mín komum til bæjarins var framið morð. Enginn skal halda að norðanmenn hér séu öðruvísi en annars staðar því sögunni fylgdi að vitanlega voru eingöngu utanbæjarmenn flæktir í málið.
Já og þá er sagan búin, neeeii djók. Fórnarlambið og morðingjar hennar, tveir ungir karlmenn, komu hingað frá fylkinu Punjab (öll indversk) og skráðu sig inn á hótel. Ekki stöldruðu karlarnir þó lengi og yfirgáfu hótelið fljótlega, kvenmannslausir og með lítinn farangur.
Eitthvað þótti hóteleiganda andrúmsloftið einkennilegt því hann ákvað að athuga hvort ekki væri allt með felldu í hinu nýleigða herbergi. Kannski heyrði hann eitthvað á borð við dynki eða óeðlilega háreysti, það fylgdi ekki sögunni. Hann bankar á dyrnar án þess að viðbragða verði vart úr herberginu. Hann bankaði meira en brá að lokum á það ráð að opna herbergið og blasti þá við honum nokkuð sem hann óraði sjálfsagt ekki fyrir og fáir vilja finna í sínum húsum.
Í herberginu blasti afhausaður kvenmannsbúkur við aumingja manninum, sami búkur og skömmu áður hafði borið höfuð og skráð sig inn á hótelið. Gera má ráð fyrir að aðkoman hafi verið frekar ömurleg því ef konan hefur verið lifandi þegar hún var hálshöggvin hlýtur blóðið að hafa spýst upp um alla veggi. Jafnvel þótt hún hafi mögulega verið dáin þegar hausinn var skilinn frá búknum gerir það upplifun hóteleigandans ekki skemmtilegri.
Farangur mannanna reyndist því vera höfuð konunnar og fannst það innpakkað í poka sem lá á veginum sem við búum við tveimur dögum síðar og er ég bara nokkuð ánægður með að hafa sloppið við að reka tærnar í eitthvað einkennilegt þungt rusl á veginum. Ekki fylgdi sögunni hvort ástæður morðsins væru einhverjar en ungu mennirnir voru víst að vinna fyrir konuna.
Að sögn Jamies telst málið upplýst því pokinn sem hausinn var settur í reyndist vera frá einhverri lítilli og sérhæfðri verslun í heimabæ þessara dularfullu gesta. Það reyndist því auðvelt að finna út hvaða viðskiptavinir hennar stóðu að ódæðisverkinu. Klókindi og morð fara víst ekki alltaf saman en ætli klókindi og það að vera utanbæjarmaður fari nokkurn tímann saman?
Þannig reyndist þá mál með vexti að nokkrum dögum áður en ég og lagskona mín komum til bæjarins var framið morð. Enginn skal halda að norðanmenn hér séu öðruvísi en annars staðar því sögunni fylgdi að vitanlega voru eingöngu utanbæjarmenn flæktir í málið.
Já og þá er sagan búin, neeeii djók. Fórnarlambið og morðingjar hennar, tveir ungir karlmenn, komu hingað frá fylkinu Punjab (öll indversk) og skráðu sig inn á hótel. Ekki stöldruðu karlarnir þó lengi og yfirgáfu hótelið fljótlega, kvenmannslausir og með lítinn farangur.
Eitthvað þótti hóteleiganda andrúmsloftið einkennilegt því hann ákvað að athuga hvort ekki væri allt með felldu í hinu nýleigða herbergi. Kannski heyrði hann eitthvað á borð við dynki eða óeðlilega háreysti, það fylgdi ekki sögunni. Hann bankar á dyrnar án þess að viðbragða verði vart úr herberginu. Hann bankaði meira en brá að lokum á það ráð að opna herbergið og blasti þá við honum nokkuð sem hann óraði sjálfsagt ekki fyrir og fáir vilja finna í sínum húsum.
Í herberginu blasti afhausaður kvenmannsbúkur við aumingja manninum, sami búkur og skömmu áður hafði borið höfuð og skráð sig inn á hótelið. Gera má ráð fyrir að aðkoman hafi verið frekar ömurleg því ef konan hefur verið lifandi þegar hún var hálshöggvin hlýtur blóðið að hafa spýst upp um alla veggi. Jafnvel þótt hún hafi mögulega verið dáin þegar hausinn var skilinn frá búknum gerir það upplifun hóteleigandans ekki skemmtilegri.
Farangur mannanna reyndist því vera höfuð konunnar og fannst það innpakkað í poka sem lá á veginum sem við búum við tveimur dögum síðar og er ég bara nokkuð ánægður með að hafa sloppið við að reka tærnar í eitthvað einkennilegt þungt rusl á veginum. Ekki fylgdi sögunni hvort ástæður morðsins væru einhverjar en ungu mennirnir voru víst að vinna fyrir konuna.
Að sögn Jamies telst málið upplýst því pokinn sem hausinn var settur í reyndist vera frá einhverri lítilli og sérhæfðri verslun í heimabæ þessara dularfullu gesta. Það reyndist því auðvelt að finna út hvaða viðskiptavinir hennar stóðu að ódæðisverkinu. Klókindi og morð fara víst ekki alltaf saman en ætli klókindi og það að vera utanbæjarmaður fari nokkurn tímann saman?
laugardagur, 19. maí 2007
Gönguferð um fjöllin
Í dag átti ég stefnumót við Jamie vin minn og var gönguferð um fjöllin á döfinni. Þar sem við erum í Himalaya fjöllunum er svo sem hægt að segja að hvert sem ferðinni sé heitið þá er það alltaf gönguferð um fjöllin en það er önnur saga.
Þar sem Jamie hefur búið hér í tvö ár og er vanur göngumaður þekkir hann ýmsar leiðir hér í grenndinni og veit hvað er markvert að sjá. Leiðin sem hann valdi fyrir okkur reyndist gullfalleg og friðsæl, úr alfaraleið túrhesta og sölumanna.
Til að byrja með lá leiðin niður að á sem rennur í gegnum gil hér rétt fyrir neðan og þaðan upp á fjallið sem ég horfi alltaf á af svölunum á hótelinu. Á leið okkar hittum við fólk sem býr afskekkt frá skarkala heimsins, svolítið eins og tímaferðalag eða í það minnsta ferð í aðrar víddir. Fólkið tók okkur brosandi, sumir kinkuðu vinalega kolli, aðrir heilsuðu upp á Hindí: Namaste.
Tvisvar á leiðinni gengum við fram á pínulitla og afskekkta barnaskóla og það er alveg á hreinu að þessi börn taka ekki skólabílinn til að komast þangað, eina leiðin eru slóðar troðnir af sandölum, tám og klaufum. Þegar okkur bar að fyrri skólanum var drekkutíminn að byrja. Börnin gengu í litlum halarófum út úr skólanum og af skólalóðinni hvert með sína blikkskálina fulla af hrísgrjónum og linsubaunadali.
Áfram gengum við og náðum að lokum upp á toppinn, þeir eru margir hér um slóðir en þetta var okkar toppur. Við blasti útsýni yfir nærsveitir, önnur fjöll þar á meðal hæðina sem hótelið okkar Ásdísar stendur á. Þetta var sérdeilis fallegur dagur, heiðskýr og sólríkur svo skyggnið var mjög gott. Á andartökum sem þessu er ekki aðeins auðvelt að njóta þess að vera í núinu, það kemur algerlega að sjálfu sér.
Enn einn ótvíræður kostur við að þekkja alvanan mann eins og Jamie er sá að hann veit sko hvar er hægt að fá eftirrétti sniðna að bragðlaukum sælkera. Eftir veitingastaðinn kíktum við á stað sem selur súkkulaðikökur sem eru heimsfrægar hér um slóðir. Ég keypti tvo bita, fór heim til Ásdísar og saman smjöttuðum við á góðgætinu en skildum þó ekkert í því hvers vegna ég keypti bara tvo bita.
Þar sem Jamie hefur búið hér í tvö ár og er vanur göngumaður þekkir hann ýmsar leiðir hér í grenndinni og veit hvað er markvert að sjá. Leiðin sem hann valdi fyrir okkur reyndist gullfalleg og friðsæl, úr alfaraleið túrhesta og sölumanna.
Til að byrja með lá leiðin niður að á sem rennur í gegnum gil hér rétt fyrir neðan og þaðan upp á fjallið sem ég horfi alltaf á af svölunum á hótelinu. Á leið okkar hittum við fólk sem býr afskekkt frá skarkala heimsins, svolítið eins og tímaferðalag eða í það minnsta ferð í aðrar víddir. Fólkið tók okkur brosandi, sumir kinkuðu vinalega kolli, aðrir heilsuðu upp á Hindí: Namaste.
Tvisvar á leiðinni gengum við fram á pínulitla og afskekkta barnaskóla og það er alveg á hreinu að þessi börn taka ekki skólabílinn til að komast þangað, eina leiðin eru slóðar troðnir af sandölum, tám og klaufum. Þegar okkur bar að fyrri skólanum var drekkutíminn að byrja. Börnin gengu í litlum halarófum út úr skólanum og af skólalóðinni hvert með sína blikkskálina fulla af hrísgrjónum og linsubaunadali.
Áfram gengum við og náðum að lokum upp á toppinn, þeir eru margir hér um slóðir en þetta var okkar toppur. Við blasti útsýni yfir nærsveitir, önnur fjöll þar á meðal hæðina sem hótelið okkar Ásdísar stendur á. Þetta var sérdeilis fallegur dagur, heiðskýr og sólríkur svo skyggnið var mjög gott. Á andartökum sem þessu er ekki aðeins auðvelt að njóta þess að vera í núinu, það kemur algerlega að sjálfu sér.
Enn einn ótvíræður kostur við að þekkja alvanan mann eins og Jamie er sá að hann veit sko hvar er hægt að fá eftirrétti sniðna að bragðlaukum sælkera. Eftir veitingastaðinn kíktum við á stað sem selur súkkulaðikökur sem eru heimsfrægar hér um slóðir. Ég keypti tvo bita, fór heim til Ásdísar og saman smjöttuðum við á góðgætinu en skildum þó ekkert í því hvers vegna ég keypti bara tvo bita.
Vakin um miðja nótt
Í nótt dreymdi mig skringilega. Úti voru þrumur farnar að óma um himingeiminn og undirmeðvitundin skynjaði það og gerði úr því draum. Mér fannst sem sagt að einhver maður, sem ég skynjaði að ég þekkti, stæði í brekkunni fyrir neðan hótelið okkar og væri að magna upp þrumuveðrið. Það fyllti mig sérkennilegri tilfinningu, mér fannst það hálfóhuggulegt.
Og allt í einu var ég glaðvöknuð, veðrið úti sá til þess. Mér heyrðist vindurinn vera að færast í aukana svo ég stökk fram úr til að bjarga þvottinum af svölunum frá því að feykjast um allar sveitir. Þá var það hellidemba sem var skollin á en ekki vindur. Þvotturinn, hálfþurr aðeins einni mínútu fyrr, var nú orðinn rennblatur. Við Baldur bárum hann inn í eins miklum flýti og myrkrið leyfði okkur og fundum hverri flík stað í herbergi: handklæðin ofan á skápshurðirnar og hettupeysa með, gallabuxur á snaga inn á baðherbergi, bolur á handklæðaslá o.s.frv.
Það tók okkur síðan nokkra stund að sofna aftur, þrumurnar voru svo háværar, rigningin svo ofsafengin og eldingarnar svo bjartar að herbergi okkar minnti helst á diskótek. Þá stóð mér líka smá beygur af þrumuveðrinu eftir drauminn sérkennilega og í ofanálagt var ég alltaf að fara yfir það í huganum hvort allar flíkur væru komnar inn úr óveðrinu.
Núna er hins vegar kominn morgun og skínandi morgunsól. Þvotturinn er kominn út á svalir og þornar hratt og allur beygur er á bak og burt. Ég man ekki einu sinni eftir draumnum sem kallaði fram þennan beyg, hvað þá meir.
Og allt í einu var ég glaðvöknuð, veðrið úti sá til þess. Mér heyrðist vindurinn vera að færast í aukana svo ég stökk fram úr til að bjarga þvottinum af svölunum frá því að feykjast um allar sveitir. Þá var það hellidemba sem var skollin á en ekki vindur. Þvotturinn, hálfþurr aðeins einni mínútu fyrr, var nú orðinn rennblatur. Við Baldur bárum hann inn í eins miklum flýti og myrkrið leyfði okkur og fundum hverri flík stað í herbergi: handklæðin ofan á skápshurðirnar og hettupeysa með, gallabuxur á snaga inn á baðherbergi, bolur á handklæðaslá o.s.frv.
Það tók okkur síðan nokkra stund að sofna aftur, þrumurnar voru svo háværar, rigningin svo ofsafengin og eldingarnar svo bjartar að herbergi okkar minnti helst á diskótek. Þá stóð mér líka smá beygur af þrumuveðrinu eftir drauminn sérkennilega og í ofanálagt var ég alltaf að fara yfir það í huganum hvort allar flíkur væru komnar inn úr óveðrinu.
Núna er hins vegar kominn morgun og skínandi morgunsól. Þvotturinn er kominn út á svalir og þornar hratt og allur beygur er á bak og burt. Ég man ekki einu sinni eftir draumnum sem kallaði fram þennan beyg, hvað þá meir.
föstudagur, 18. maí 2007
Sókrates og félagar
Í bókinni sem ég er að lesa um þessar mundir, The Mustard Seed, vitnar höfundurinn Osho oft í aðra heimspekinga, suma sem ég kannast við og aðra sem ég veit lítið sem ekkert um. Þannig setur hann boðskap Jesú í samhengi við austræna speki eins og Zen og Vedafræðin en einnig sálfræði og gríska speki. Þetta gerir hann til að koma í veg fyrir að fólk tengi Osho nafnið við ein trúarbrögð, trúarhóp eða heimspekistefnu.
Af þeim heimspekingum sem hann hefur minnst og sem ég hef áhuga á að kynna mér frekar eru Búdda, Mahavira, Zarathustra, Lao Tzu og Sókrates. Svo má ekki gleyma blessuðum Mulla Nasruddin, bókin er öll full af frásögnum af honum. Hann telst þó varla til heimspekings.
Eins og ég sagði þá var forvitni mín á hugmyndum þessara heimspekinga og verka vakin. Til að byrja einhversstaðar ákvað ég að kynna mér Sókrates fyrst. Ólíkt öðrum menntskælingum lærði ég ekkert um gríska heimspeki á sínum tíma og verð því að gjöra svo vel og viða að mér þeim upplýsingum núna, kæri ég mig um að vera lesin á því sviði.
Í gær hlóð ég semsé niður nokkrum vefsíðum með upplýsingum um Sókrates og heimspeki hans. Í dag settist ég svo spennt niður og hóf lesturinn. Ég rakst hins vegar fljótlega á vegg. Svo virðist nefnilega í pottinn búið að ef maður vill kynna sér Sókrates verður maður líka að kynna sér Plató, þar sem Sókrates skrifaði ekkert sjálfur og öll heimspeki hans er samankomin í ritum Platós. Vandamálið sem skapast við þetta fyrirkomulag er að erfitt er að greina á milli raddar hans og raddar Sókratesar. Svolítið eins og að reyna að greina dansarann frá dansinum.
Svo nú er ég aftur komin á netið, leitandi að upplýsingum um Plató svo ég geti frætt mig um Sókrates.
Af þeim heimspekingum sem hann hefur minnst og sem ég hef áhuga á að kynna mér frekar eru Búdda, Mahavira, Zarathustra, Lao Tzu og Sókrates. Svo má ekki gleyma blessuðum Mulla Nasruddin, bókin er öll full af frásögnum af honum. Hann telst þó varla til heimspekings.
Eins og ég sagði þá var forvitni mín á hugmyndum þessara heimspekinga og verka vakin. Til að byrja einhversstaðar ákvað ég að kynna mér Sókrates fyrst. Ólíkt öðrum menntskælingum lærði ég ekkert um gríska heimspeki á sínum tíma og verð því að gjöra svo vel og viða að mér þeim upplýsingum núna, kæri ég mig um að vera lesin á því sviði.
Í gær hlóð ég semsé niður nokkrum vefsíðum með upplýsingum um Sókrates og heimspeki hans. Í dag settist ég svo spennt niður og hóf lesturinn. Ég rakst hins vegar fljótlega á vegg. Svo virðist nefnilega í pottinn búið að ef maður vill kynna sér Sókrates verður maður líka að kynna sér Plató, þar sem Sókrates skrifaði ekkert sjálfur og öll heimspeki hans er samankomin í ritum Platós. Vandamálið sem skapast við þetta fyrirkomulag er að erfitt er að greina á milli raddar hans og raddar Sókratesar. Svolítið eins og að reyna að greina dansarann frá dansinum.
Svo nú er ég aftur komin á netið, leitandi að upplýsingum um Plató svo ég geti frætt mig um Sókrates.
fimmtudagur, 17. maí 2007
Skorkvikindin
Það er ekki hægt að hafa verið í Indlandi í fimm mánuði og ekki segja eitt orð um skorkvikindin hér. Þau eru af ýmsu tagi, ýmsum litum og lagi og af nógu er að taka. Gefðu mér maura, segirðu. Gjörðu svo vel, beint frá Auroville. Gefðu mér kakkalakka, segirðu. Gjörðu svo vel, beint úr örbylgjuofni í Bangalore. Gefðu mér mýflugur, blinda flugmaura, fljúgandi kakkalakka, sporðdreka, húsflugur, drekaflugur, bjöllur stórar og smáar, köngulær loðnar og litaðar, fiðrildi dags og nætur, þúsundfætlur feitar og langar, segirðu. Listinn er nær ótæmandi en komdu til Indlands, þar er úrvalið frábært.
Í Auroville voru maurar okkar helsta plága. Þeir voru allstaðar: upp á borðum, ofan í diskum, inn í innkaupapokum, upp um alla veggi og skápa, jafnvel í óhreina tauinu. Maurar eru mjög upptekin skorkvikindi: flytja þetta fiðrildi gegnum stjarnfræðilega litla sprungu á veggnum, bera brauðmola af eldhúsborðinu lengst upp í rjáfur, draga kexpakka þvert yfir gólfið. Okkar helsta dægrastytting var að stríða maurunum. Ef maður bleytir fingur með munnvatni og strýkur honum yfir mauraslóð þannig að hún þurrkist út á einum kafla verða þeir alveg ringlaðir og vita allt í einu ekkert í sinn haus. Og það tekur þá furðulangan tíma að átta sig á hvernig skuli tækla slíkar aðstæður. Kannski geri ég of miklar kröfur til vitsmuna þeirra.
Hér í McLeod Ganj er það húsflugurnar sem pirra mig hvað mest. Þetta eru hinar hefðbundnu húsflugur sem við þekkjum að heiman þó Baldur vilji reyndar meina að þar séu þær litríkari. Ég veit ekkert um það en get hins vegar staðfest að þær kunna sig betur heima, þær sækja kannski í matvæli en láta mann sjálfan að mestu vera. Flugurnar hér eru öðruvísi, þær eru alltaf utan í okkur og gefa okkur ekki stundarfrið. Meira að segja skorkvikindin hér á landi eru uppáþrengjandi.
Þegar maður sefur setjast þær á andlitið og helst varirnar svo mann kitli sem mest og rjúki upp bálreiður. Í hugleiðslu sækja þær í lófana og fingurna, dingla sér þar eins og um sé að ræða félagsmiðstöð. Svo er líka afskaplega pirrandi þegar þær fljúga í hárið á manni en þangað sækja þær mjög. Mig grunar að það sé hunangsjampóið sem ég nota. Ergo: ég hlakka mest til að sjampóbrúsinn klárist.
Í Auroville voru maurar okkar helsta plága. Þeir voru allstaðar: upp á borðum, ofan í diskum, inn í innkaupapokum, upp um alla veggi og skápa, jafnvel í óhreina tauinu. Maurar eru mjög upptekin skorkvikindi: flytja þetta fiðrildi gegnum stjarnfræðilega litla sprungu á veggnum, bera brauðmola af eldhúsborðinu lengst upp í rjáfur, draga kexpakka þvert yfir gólfið. Okkar helsta dægrastytting var að stríða maurunum. Ef maður bleytir fingur með munnvatni og strýkur honum yfir mauraslóð þannig að hún þurrkist út á einum kafla verða þeir alveg ringlaðir og vita allt í einu ekkert í sinn haus. Og það tekur þá furðulangan tíma að átta sig á hvernig skuli tækla slíkar aðstæður. Kannski geri ég of miklar kröfur til vitsmuna þeirra.
Hér í McLeod Ganj er það húsflugurnar sem pirra mig hvað mest. Þetta eru hinar hefðbundnu húsflugur sem við þekkjum að heiman þó Baldur vilji reyndar meina að þar séu þær litríkari. Ég veit ekkert um það en get hins vegar staðfest að þær kunna sig betur heima, þær sækja kannski í matvæli en láta mann sjálfan að mestu vera. Flugurnar hér eru öðruvísi, þær eru alltaf utan í okkur og gefa okkur ekki stundarfrið. Meira að segja skorkvikindin hér á landi eru uppáþrengjandi.
Þegar maður sefur setjast þær á andlitið og helst varirnar svo mann kitli sem mest og rjúki upp bálreiður. Í hugleiðslu sækja þær í lófana og fingurna, dingla sér þar eins og um sé að ræða félagsmiðstöð. Svo er líka afskaplega pirrandi þegar þær fljúga í hárið á manni en þangað sækja þær mjög. Mig grunar að það sé hunangsjampóið sem ég nota. Ergo: ég hlakka mest til að sjampóbrúsinn klárist.
Sakleysislega spurningin
Við borðuðum í kvöld á Jimmy’s Italian Kitchen sem ég held að lesendur dagbókarinnar ættu að vera farnir að kannast við. Við borðum þar ansi oft þessa dagana og ástæðan er einföld: maturinn er góður, staðurinn verlega huggulegur og sú sem rekur staðinn, Diggí, er mjög alúðleg og ræðin. Svo skemmir heldur ekki að hún hefur góðan tónlistarsmekk, hvergi annarsstaðar höfum við t.d. fengið að hlusta á Jack Johnson.
Við höfum hingað til aðeins spjallað lítillega við Diggí en það hefur verið nóg til að sannfæra okkur um að hún er mjög góð í ensku. Í kvöld tókum við síðan eftir því að hún talaði við einn af kokkunum á hindí. Baldur spurði því af kurteisi og áhuga sakleysislegrar spurningar: “Hversu mörg tungumál talarðu eiginlega?”
Spurningin leiddi okkur út í áhugavert spjall sem stóð yfir alla máltíðina. Við komumst t.d. að því að Diggí talar frönsku því hún hlaut alla sína menntun fram að háskóla í klaustri í Pondicherry, klaustrinu sem er á vegum Móðurinnar, en Móðirin er einmitt sú sem byggði Auroville. Við fengum líka að vita að menntunin sem boðið er upp á í klaustrinu er óvenjuleg að því leyti að mikið er lagt upp úr því að nemendur verði meðvitaðir um sjálfa sig og umhverfi sitt og mikil áhersla er lögð á sjálfstæði hvers og eins. Þá lærðu þau einnig heimspeki Sri Aurobindo og öll kennsla fór fram á frönsku.
Við fengum líka að vita að Diggí ætlaði upphaflega að læra tölvufræði en leiddist út í að læra sanskrít, og til að læra sanskrít þarf maður að fyrst að ná góðum tökum á hindí. Hún kláraði B.A. í sanskrít og þýðingum og vann sem þýðandi áður en hún fór út í veitingahússrekstur. Hún þýddi m.a. fornrit úr Palí (tungumáli Búdda) yfir á sanskrít.
Að lokum fengum við að vita að fjölskyla hennar býr í Kathmandu í Nepal. Diggí ólst hins vegar upp í Pondy og fyrir vikið talar hún ekki nepölsku. Einhvern veginn nær hún samt að bjarga sér. Þegar hún er á markaðnum í Kathmandu blandar hún bara saman bengalí og hindí og nær þannig að gera sig skiljanlega í eyrum Nepalanna.
Sakleysislega spurningin varð semsé að smáævisögu! En hvert er svo svarið við spurningunni? Hvað talar Diggí eiginlega mörg tungumál? Sko, hún talar frönsku, ensku, tíbetsku, hindí, sanskrít, bengalí, tamíl og getur lesið Palí. Engin furða að það tók allt kvöldið að svara spurningunni, þetta er langur listi!
Við höfum hingað til aðeins spjallað lítillega við Diggí en það hefur verið nóg til að sannfæra okkur um að hún er mjög góð í ensku. Í kvöld tókum við síðan eftir því að hún talaði við einn af kokkunum á hindí. Baldur spurði því af kurteisi og áhuga sakleysislegrar spurningar: “Hversu mörg tungumál talarðu eiginlega?”
Spurningin leiddi okkur út í áhugavert spjall sem stóð yfir alla máltíðina. Við komumst t.d. að því að Diggí talar frönsku því hún hlaut alla sína menntun fram að háskóla í klaustri í Pondicherry, klaustrinu sem er á vegum Móðurinnar, en Móðirin er einmitt sú sem byggði Auroville. Við fengum líka að vita að menntunin sem boðið er upp á í klaustrinu er óvenjuleg að því leyti að mikið er lagt upp úr því að nemendur verði meðvitaðir um sjálfa sig og umhverfi sitt og mikil áhersla er lögð á sjálfstæði hvers og eins. Þá lærðu þau einnig heimspeki Sri Aurobindo og öll kennsla fór fram á frönsku.
Við fengum líka að vita að Diggí ætlaði upphaflega að læra tölvufræði en leiddist út í að læra sanskrít, og til að læra sanskrít þarf maður að fyrst að ná góðum tökum á hindí. Hún kláraði B.A. í sanskrít og þýðingum og vann sem þýðandi áður en hún fór út í veitingahússrekstur. Hún þýddi m.a. fornrit úr Palí (tungumáli Búdda) yfir á sanskrít.
Að lokum fengum við að vita að fjölskyla hennar býr í Kathmandu í Nepal. Diggí ólst hins vegar upp í Pondy og fyrir vikið talar hún ekki nepölsku. Einhvern veginn nær hún samt að bjarga sér. Þegar hún er á markaðnum í Kathmandu blandar hún bara saman bengalí og hindí og nær þannig að gera sig skiljanlega í eyrum Nepalanna.
Sakleysislega spurningin varð semsé að smáævisögu! En hvert er svo svarið við spurningunni? Hvað talar Diggí eiginlega mörg tungumál? Sko, hún talar frönsku, ensku, tíbetsku, hindí, sanskrít, bengalí, tamíl og getur lesið Palí. Engin furða að það tók allt kvöldið að svara spurningunni, þetta er langur listi!
miðvikudagur, 16. maí 2007
Í sporum stórstjörnu
Fyrir tilstilli Dalai Lama og Tíbetanna í McLeod Ganj er bærinn einskonar pílagrímsstaður fyrir búddista hvaðan að æva. Á meðal þeirra sem heimsótt hafa staðinn eru stórstjörnurnar Richard Gere, Goldie Hawn og Uma Thurman. Richard Gere er meira að segja í svo miklum metum hér á bæ, fyrir að vekja athygli á málstað Tíbeta, að í bígerð er kvikmynd úr smiðju Tíbeta sem kallast Richard Gere Is My Hero.
Þrátt fyrir allan þennan stjörnuljóma höfum við ekki rekist á neinar stórstjörnur. Engu að síður höfum við fengið okkar skerf því í kvöld þegar við vorum sest inn á veitingastað fengum við að vita að Pierce Brosnan, sjálfur James Bond, borðaði á staðnum ekki alls fyrir löngu. Og ekki nóg með það heldur sat Baldur í sama stól og Brosnan. Þjónninn kom meira segja með mynd af leikaranum því til staðfestingar. Og hann fræddi okkur um hvað Brosnan pantaði sér: chicken tikka masala, butter naan og bjór.
Þetta er svo sem ekki í fyrsta sinn sem Baldur og Bond fara saman. Sumarið 2001 héldum við í Evrópureisu og fyrsta stopp var London. Þar gistum við á fínu hóteli við Queen’s Gate Gardens. Svo skemmtilega vildi til að herbergið okkar var númer 007.
Einn morguninn var hringt í okkur inn á herbergi úr móttökunni og Baldur svaraði, nýlega vaknaður og ringlaður. Starfsmaður hótelsins hóf samtalið á því að ávarpa Baldur kurteisislega með eftirnafni. Hann átti hins vegar eitthvað erfitt með að bera fram Jóhannesson, svo mikið reyndar að Baldri fannst hann hljóta að vera að fara herbergisvillt. Til að hjálpa manngreyinu að átta sig á því að líklegast hefði hann hringt í rangt númer sagði Baldur hátt og snjallt í símtólið: This is Double O Seven. Eftir það fengum við alltaf sérstakt bros frá starfsfólkinu í móttökunni.
Þrátt fyrir allan þennan stjörnuljóma höfum við ekki rekist á neinar stórstjörnur. Engu að síður höfum við fengið okkar skerf því í kvöld þegar við vorum sest inn á veitingastað fengum við að vita að Pierce Brosnan, sjálfur James Bond, borðaði á staðnum ekki alls fyrir löngu. Og ekki nóg með það heldur sat Baldur í sama stól og Brosnan. Þjónninn kom meira segja með mynd af leikaranum því til staðfestingar. Og hann fræddi okkur um hvað Brosnan pantaði sér: chicken tikka masala, butter naan og bjór.
Þetta er svo sem ekki í fyrsta sinn sem Baldur og Bond fara saman. Sumarið 2001 héldum við í Evrópureisu og fyrsta stopp var London. Þar gistum við á fínu hóteli við Queen’s Gate Gardens. Svo skemmtilega vildi til að herbergið okkar var númer 007.
Einn morguninn var hringt í okkur inn á herbergi úr móttökunni og Baldur svaraði, nýlega vaknaður og ringlaður. Starfsmaður hótelsins hóf samtalið á því að ávarpa Baldur kurteisislega með eftirnafni. Hann átti hins vegar eitthvað erfitt með að bera fram Jóhannesson, svo mikið reyndar að Baldri fannst hann hljóta að vera að fara herbergisvillt. Til að hjálpa manngreyinu að átta sig á því að líklegast hefði hann hringt í rangt númer sagði Baldur hátt og snjallt í símtólið: This is Double O Seven. Eftir það fengum við alltaf sérstakt bros frá starfsfólkinu í móttökunni.
mánudagur, 14. maí 2007
Fyrri líf og framandi plánetur
Ég sat í dag á kaffihúsi og las í bók. Aldrei þessu vant var ég nefnilega einn á kaffihúsi, Ásdís heima að lesa á svölunum eins og henni er einni lagið. Þegar maður er einn á kaffihúsi er allt í lagi að lesa í bók.
Núnú, það var margt um manninn á kaffihúsinu og notaleg stemmning. Á næsta borði við mig sitja tvær virðulegar dömur á spjalli og komst ég ekki hjá því að heyra dágóðan hluta af því sem þeim fór á milli, nýjunga-radarinn sá til þess.
Sú eldri, sem var um sjötugt, spyr þá yngri, sennilega á fertugsaldri, hvar hún hafi fengið krafta sína. Án þess að blikna svaraði hún að kraftarnir hefðu komið úr kristal á fjarlægri stjörnu í fyrra lífi. Ýmislegt fór þeim fleira á milli en ég verð að játa að þetta stóð helst upp úr.
Auðvitað var ég frekar hissa, lét þó vera að spyrja, en á sama tíma opnaði ég hugann fyrir nýjum og ekki nýjum pælingum. Ef heimurinn er óendanlega stór er heldur betur sennilegt að líf finnist á öðrum hnöttum, annað hljómar fremur þröngsýnt. Sé þetta líf einhvers staðar aukast líkurnar á að einhvers staðar séu lífsform með svipaðan eða meiri vitsmunaþroska en mannkyn.
Ef fólk trúir á sama tíma á hringrás endurfæðinga hlýtur sú hugmynd að vera án landamæra, leyfi mér hér að ætla að pólitík hafi ekkert með þetta að gera. Ef endurfæðingin tekur ekki tillit til landamæra, litarháttar eða kyns og er tilkomin vegna einhvers almáttugs afls hlýtur það sama að gilda um alheiminn.
Samkvæmt þessu ættum við því vel að geta endurfæðst sem fjólubláir þríkynja drekar í þrettándu vídd Djúbb Tontont í Brabra sjtörnuþokunni á bak við fjöll bleiku sólanna þar sem Ikarus selur kerti úr endurunnu vaxi. Ja, hví ekki?
Núnú, það var margt um manninn á kaffihúsinu og notaleg stemmning. Á næsta borði við mig sitja tvær virðulegar dömur á spjalli og komst ég ekki hjá því að heyra dágóðan hluta af því sem þeim fór á milli, nýjunga-radarinn sá til þess.
Sú eldri, sem var um sjötugt, spyr þá yngri, sennilega á fertugsaldri, hvar hún hafi fengið krafta sína. Án þess að blikna svaraði hún að kraftarnir hefðu komið úr kristal á fjarlægri stjörnu í fyrra lífi. Ýmislegt fór þeim fleira á milli en ég verð að játa að þetta stóð helst upp úr.
Auðvitað var ég frekar hissa, lét þó vera að spyrja, en á sama tíma opnaði ég hugann fyrir nýjum og ekki nýjum pælingum. Ef heimurinn er óendanlega stór er heldur betur sennilegt að líf finnist á öðrum hnöttum, annað hljómar fremur þröngsýnt. Sé þetta líf einhvers staðar aukast líkurnar á að einhvers staðar séu lífsform með svipaðan eða meiri vitsmunaþroska en mannkyn.
Ef fólk trúir á sama tíma á hringrás endurfæðinga hlýtur sú hugmynd að vera án landamæra, leyfi mér hér að ætla að pólitík hafi ekkert með þetta að gera. Ef endurfæðingin tekur ekki tillit til landamæra, litarháttar eða kyns og er tilkomin vegna einhvers almáttugs afls hlýtur það sama að gilda um alheiminn.
Samkvæmt þessu ættum við því vel að geta endurfæðst sem fjólubláir þríkynja drekar í þrettándu vídd Djúbb Tontont í Brabra sjtörnuþokunni á bak við fjöll bleiku sólanna þar sem Ikarus selur kerti úr endurunnu vaxi. Ja, hví ekki?
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)