Þá erum við flutt út litla kofanum okkar við sjóinn og komin í stórt 4ra herbergja hús sem líka liggur að sjónum. Hins vegar gengur sjórinn ekki undir húsið eins og hann gengur undir kofann svo ég á eflaust eftir að sakna þess að sofna við öldugjálfur. En það er í sjálfu sér óskaplegt lúxusvandamál.
Nýja húsið stendur á Hamnholmen, og er þetta eitt af verulega fáum staðarheitum á eyjunni. Hér eru nefnilega götur ekki nefndar, þannig að ég bý í húsi 18 á eyjunni Lovund. Fyndið í einfaldleika sínum.
Húsið er tiltölulega nýtt, 3-4 ára, með parketi á gólfi og flísum í hólf og gólf á baðherbergjunum. Rúmgóð eldhúsinnrétting, uppþvottavél og svo er bakaraofn líka, sem er algjör draumur eftir heilan vetur af því að hita brauð í þvottahúsinu! Í ofanálag þá keyptum við notaða þvottavél í gær svo ljúfa lífið virðist engum takmörkum háð.
Við deilum herlegheitunum með sænsku nágrönnunum sem nú geta víst ekki kallast nágrannar lengur heldur sambýlingar. Við hlökkum mikið til þess að sólin farin að skína því þá ætlum við að setjast út á risapallinn okkar sem liggur að sjónum og drekka eitthvað heitt úr bolla á meðan við öndum að okkur fersku sjávarloftinu. Og kannski gerum við nokkrar jógaæfingar til að halda mávunum á tánnum.
laugardagur, 3. mars 2012
fimmtudagur, 23. febrúar 2012
Vetrarævintýri með múmínívafi
Þá erum við komin heim eftir ævintýralega vetrarferð um Svíþjóð og Finnland. Í stuttu máli sagt: ferðin var frábær í alla staði. Við fengum risaskammt af frosti og snjó borinn fram á heiðbláum himni með gulri sól. Gerist vart betra!
Við fengum far með sænsku nágrönnunum okkar til heimabæjar þeirra Lycksele og þaðan fórum við síðan til Umeå þar sem við leigðum okkur bíl. Á leiðinni frá Lovund til Lycksele fór frostið niður fyrir -40°C og þegar við Baldur heimtuðum oftar en einu sinni að stíga út úr bílnum til að taka myndir frusu bifhárin í nefinu á nokkrum sekúndum. Það var mjög skemmtileg reynsla og virkjaði áður óþekkta nefvöðva.
Það sem heillaði okkur mest við Norður Svíþjóð var allur skógurinn að sjálfsögðu, verandi börn merkurinnar þá skal hið framandi ævinlega tæla. Skógurinn er svo þéttur þarna fyrir norðan að það sést ekki í byggðir og bæi eða til sjávar. Og í þessu mikla frosti voru greinar allra trjánna sem húðaðar hvítri glimmer málningu, og í loftinu svifu ískristallar sem kölluðu á marga lóðrétta regnboga á himninum. Ef þetta hljómar ævintýralega þá er það af því að þetta var alveg afskaplega ævintýralegt.
Við keyrðum í gegnum ýmsa skemmtilega bæi þarna í Norður Svíþjóð, eins og Skellefteå og Luleå, á leið okkar til Finnlands. Húsin sem kúra sig við aðalæðina eru öll rauð og hvít með A þaki og ofan á þökum lá hálfs meters lag af hvítum hvítum snjó. Ég held ég hafi aldrei séð svona mikinn snjó á ævinni. Þegar við komum yfir til Finnlands hélt þessi sama blanda landslags og vetrarhörku velli, eina sem var öðruvísi fyrir utan óskiljanlegt tungumálið í útvarpinu voru húsin sem voru frekar litdaufari en í Svíþjóð. Auk þess voru með reglulegu millibili skilti sem vöruðu við umferð elgdýra og það átti við bæði í Svíþjóð og Finnlandi þó svo að elgurinn á sænska skiltinu hafi haft stærri horn.
Á landamærum Svíþjóðar og Finnlands liggja bæirnir Haparanda (sænsku megin) og Tornio (Finnland) og á milli þeirra rennur á, Torneälven, sem þjónar sem náttúruleg landamæri. Við gerðum okkur leik að því að keyra marg oft yfir brúnna, frá Sverige yfir til Suomi, aftur og aftur. Og við vorum ekki bara að leika okkur að rúminu heldur einnig tímanum því það er svo ótrúlegt að þessir nágrannabæir eru á sitthvoru tímabeltinu. Við fórum yfir til Tornio og misstum einn tíma af deginum, fórum yfir til Haparanda og græddum hann aftur.
En svo ég geri langa sögu stutta þá kíktum við í nyrstu Ikea verslun heims sem er að finna í Haparanda, gistum í finnska bænum Rovaniemi sem er höfuðstaður Lapplands og heimabær jólasveinsins, fórum að pólbaug og yfir pólbaug, heimsóttum pósthús jólasveinsins þar sem starfsfólk stimplar allan póst með jólasveinastimpli, með bros á vör og jólasveinahúfu á höfði. Við fórum í finnska saunu og borðuðum finnskan lakkrís og versluðum finnska hönnun (iitala og Arabica baby), og rétt eins og í Svíþjóð urðum við að stinga bílnum í samband í hvert sinn sem við lögðum honum svo ekki frysi í vélinni. Út af frosthörkum urðum við að drasla öllu okkar dóti inn á herbergi hverja einustu nótt af ótta við að eitthvað myndi frjósa í köggul. Við fórum á æðislegt safn, Arktikum, í Rovaniemi, rétt renndum í gegnum borgina Oulu til að borða ógeðslegasta mat sem við höfum fengið og gistum á farfuglaheimili rétt utan við smábæinn Haukipudas þar sem við vörðum deginum á snjóþrúgum að þramma um finnskan skóg og elta kanínuslóð. Við komum við á múmínsafninu í Tampere, fórum hring í sporvagni í Helsinki og tókum ferju yfir til Stokkhólms. Við hittum mömmu og Sigga í Skövde, borðuðum mikið af góðum mat, heimsóttum Gautaborg, fórum í þrítugsafmæli í Stokkhólmi, versluðum og versluðum og síðast en ekki síst keyrðum og keyrðum.
Við keyrðum eina 4200 km. Það er fjögurÞÚSUND og tvöhundruð kílómetrar. Og keyrðum ekki á einn einasta elg, sáum ekki einu sinni elg nema á Arktikum safninu í Rovaniemi.
Það sem situr eftir svona ferð, þ.e. það sem ferðin hefur fært mér, er skýrleiki í hugsun og vorið! Já, allur þessi vetur, snjór, frost, heiðríkja og sól færðu mér sól í hjarta og mér finnst núna sem vorið sé á næsta leiti.
Þegar ég hef tækifæri til uppfæri ég einhverjar myndir úr þessari frábæru ferð yfir á flickr síðuna okkar.
Við fengum far með sænsku nágrönnunum okkar til heimabæjar þeirra Lycksele og þaðan fórum við síðan til Umeå þar sem við leigðum okkur bíl. Á leiðinni frá Lovund til Lycksele fór frostið niður fyrir -40°C og þegar við Baldur heimtuðum oftar en einu sinni að stíga út úr bílnum til að taka myndir frusu bifhárin í nefinu á nokkrum sekúndum. Það var mjög skemmtileg reynsla og virkjaði áður óþekkta nefvöðva.
Það sem heillaði okkur mest við Norður Svíþjóð var allur skógurinn að sjálfsögðu, verandi börn merkurinnar þá skal hið framandi ævinlega tæla. Skógurinn er svo þéttur þarna fyrir norðan að það sést ekki í byggðir og bæi eða til sjávar. Og í þessu mikla frosti voru greinar allra trjánna sem húðaðar hvítri glimmer málningu, og í loftinu svifu ískristallar sem kölluðu á marga lóðrétta regnboga á himninum. Ef þetta hljómar ævintýralega þá er það af því að þetta var alveg afskaplega ævintýralegt.
Við keyrðum í gegnum ýmsa skemmtilega bæi þarna í Norður Svíþjóð, eins og Skellefteå og Luleå, á leið okkar til Finnlands. Húsin sem kúra sig við aðalæðina eru öll rauð og hvít með A þaki og ofan á þökum lá hálfs meters lag af hvítum hvítum snjó. Ég held ég hafi aldrei séð svona mikinn snjó á ævinni. Þegar við komum yfir til Finnlands hélt þessi sama blanda landslags og vetrarhörku velli, eina sem var öðruvísi fyrir utan óskiljanlegt tungumálið í útvarpinu voru húsin sem voru frekar litdaufari en í Svíþjóð. Auk þess voru með reglulegu millibili skilti sem vöruðu við umferð elgdýra og það átti við bæði í Svíþjóð og Finnlandi þó svo að elgurinn á sænska skiltinu hafi haft stærri horn.
Á landamærum Svíþjóðar og Finnlands liggja bæirnir Haparanda (sænsku megin) og Tornio (Finnland) og á milli þeirra rennur á, Torneälven, sem þjónar sem náttúruleg landamæri. Við gerðum okkur leik að því að keyra marg oft yfir brúnna, frá Sverige yfir til Suomi, aftur og aftur. Og við vorum ekki bara að leika okkur að rúminu heldur einnig tímanum því það er svo ótrúlegt að þessir nágrannabæir eru á sitthvoru tímabeltinu. Við fórum yfir til Tornio og misstum einn tíma af deginum, fórum yfir til Haparanda og græddum hann aftur.
En svo ég geri langa sögu stutta þá kíktum við í nyrstu Ikea verslun heims sem er að finna í Haparanda, gistum í finnska bænum Rovaniemi sem er höfuðstaður Lapplands og heimabær jólasveinsins, fórum að pólbaug og yfir pólbaug, heimsóttum pósthús jólasveinsins þar sem starfsfólk stimplar allan póst með jólasveinastimpli, með bros á vör og jólasveinahúfu á höfði. Við fórum í finnska saunu og borðuðum finnskan lakkrís og versluðum finnska hönnun (iitala og Arabica baby), og rétt eins og í Svíþjóð urðum við að stinga bílnum í samband í hvert sinn sem við lögðum honum svo ekki frysi í vélinni. Út af frosthörkum urðum við að drasla öllu okkar dóti inn á herbergi hverja einustu nótt af ótta við að eitthvað myndi frjósa í köggul. Við fórum á æðislegt safn, Arktikum, í Rovaniemi, rétt renndum í gegnum borgina Oulu til að borða ógeðslegasta mat sem við höfum fengið og gistum á farfuglaheimili rétt utan við smábæinn Haukipudas þar sem við vörðum deginum á snjóþrúgum að þramma um finnskan skóg og elta kanínuslóð. Við komum við á múmínsafninu í Tampere, fórum hring í sporvagni í Helsinki og tókum ferju yfir til Stokkhólms. Við hittum mömmu og Sigga í Skövde, borðuðum mikið af góðum mat, heimsóttum Gautaborg, fórum í þrítugsafmæli í Stokkhólmi, versluðum og versluðum og síðast en ekki síst keyrðum og keyrðum.
Við keyrðum eina 4200 km. Það er fjögurÞÚSUND og tvöhundruð kílómetrar. Og keyrðum ekki á einn einasta elg, sáum ekki einu sinni elg nema á Arktikum safninu í Rovaniemi.
Það sem situr eftir svona ferð, þ.e. það sem ferðin hefur fært mér, er skýrleiki í hugsun og vorið! Já, allur þessi vetur, snjór, frost, heiðríkja og sól færðu mér sól í hjarta og mér finnst núna sem vorið sé á næsta leiti.
Þegar ég hef tækifæri til uppfæri ég einhverjar myndir úr þessari frábæru ferð yfir á flickr síðuna okkar.
föstudagur, 3. febrúar 2012
Vetrarfrí
Við erum á leið í fríið! Framundan er tveggja vikna stopp í laxinum og við höfum ákveðið að fara í smá vetrarfrí um Skandinavíu. Við erum búin að bóka bíl í Svíþjóð og ferju í Finnlandi og ætlum síðan í góðan bíltúr um löndin tvö í vetrarbúningi. Veðurspáin talar um alvöru kuldakast og í bænum Lycksels er víst 40°stiga frost núna. Og við verðum þar annað kvöld. Hvar er húfan mín, hvar er hettan mín?
Hér er ferðaáætlunin okkar fyrir næstu tvær vikurnar.
Hér er ferðaáætlunin okkar fyrir næstu tvær vikurnar.
laugardagur, 28. janúar 2012
Nýársheit 2012
Jæja, það er ekki seinna vænna að setja sér nýársheit ætli maður það sér á annað borð. Ég hef fram til þessa lítið sem ekkert tekið þátt í þessum sið, sem er kannski kaldhæðið í ljósi þess að ég er markmiðsdrifin allra jafna og kann vel við að marka stefnu.
Mér skilst að vænlegast til árangurs sé að setja sér vel skilgreind og nákvæm markmið. Ég á ekki erfitt með það, það er frekar að mér reynist erfitt að vera ekki of nákvæm. Hér eru 12 nýársheit fyrir 2012:
- prjóna á sjálfa mig lopapeysu
- ganga Laugaveginn
- blogga reglulegar en ég hef gert síðustu ár, helst vikulega yfir vetrarmánuðina
- gera mína fyrstu time lapse eða stop motion myndaseríu og fá mér í þeim tilgangi þrífót á Rebelinn minn og kannski fjarstýringu
- heimsækja allavega eitt nýtt land á árinu
- lesa The Course in Miracles
- taka a.m.k. mánaðarnammibindindi og huga meira að hráfæðinu
- lesa fimm klassísk bókmenntaverk, t.d. Frankenstein og Les Misérables
- ganga hringinn í kringum Lovund - það væri líka gaman að fara upp á fjallið en það verður ekki neitt sem ég ætla að lofa mér eða öðrum að gera
- byrja að hugleiða aftur
- skrifa smásögu - frekar mikil áskorun að setja þetta undir nýársheit en ég vil frekar gera það heldur en að gleyma þessum draum og rifja hann upp á níræðisaldri
- kraftganga reglulega og lyfta lóðum í litla gymminu
Svo eru önnur markmið sem ég hef velt fram og til baka, inn og út af listanum. Að endingu ákvað ég að setja þau ekki undir nýársheitin mín en læt þau hins vegar fljóta hér með svo ég gleymi ekki að láta af þeim verða:
- kaupa mér nýja jógadínu og fá hana senda á eyjuna
- kaupa mér upptökuvél og safapressu
- horfa á Star Wars myndirnar
- lesa allar bækurnar sem ég fékk í jóla- og afmælisgjafir, og Baldurs líka
- hlusta á Neil Young og Bítlan
- vera tímanleg í gjafakaupum
Nú er bara að bretta upp ermarnar og byrja að massa nýársheitin. Eitthvað segir mér að að eitt þeirra verði uppfyllt mjög fljótlega.
Mér skilst að vænlegast til árangurs sé að setja sér vel skilgreind og nákvæm markmið. Ég á ekki erfitt með það, það er frekar að mér reynist erfitt að vera ekki of nákvæm. Hér eru 12 nýársheit fyrir 2012:
- prjóna á sjálfa mig lopapeysu
- ganga Laugaveginn
- blogga reglulegar en ég hef gert síðustu ár, helst vikulega yfir vetrarmánuðina
- gera mína fyrstu time lapse eða stop motion myndaseríu og fá mér í þeim tilgangi þrífót á Rebelinn minn og kannski fjarstýringu
- heimsækja allavega eitt nýtt land á árinu
- lesa The Course in Miracles
- taka a.m.k. mánaðarnammibindindi og huga meira að hráfæðinu
- lesa fimm klassísk bókmenntaverk, t.d. Frankenstein og Les Misérables
- ganga hringinn í kringum Lovund - það væri líka gaman að fara upp á fjallið en það verður ekki neitt sem ég ætla að lofa mér eða öðrum að gera
- byrja að hugleiða aftur
- skrifa smásögu - frekar mikil áskorun að setja þetta undir nýársheit en ég vil frekar gera það heldur en að gleyma þessum draum og rifja hann upp á níræðisaldri
- kraftganga reglulega og lyfta lóðum í litla gymminu
Svo eru önnur markmið sem ég hef velt fram og til baka, inn og út af listanum. Að endingu ákvað ég að setja þau ekki undir nýársheitin mín en læt þau hins vegar fljóta hér með svo ég gleymi ekki að láta af þeim verða:
- kaupa mér nýja jógadínu og fá hana senda á eyjuna
- kaupa mér upptökuvél og safapressu
- horfa á Star Wars myndirnar
- lesa allar bækurnar sem ég fékk í jóla- og afmælisgjafir, og Baldurs líka
- hlusta á Neil Young og Bítlan
- vera tímanleg í gjafakaupum
Nú er bara að bretta upp ermarnar og byrja að massa nýársheitin. Eitthvað segir mér að að eitt þeirra verði uppfyllt mjög fljótlega.
þriðjudagur, 24. janúar 2012
Rjúkandi rauðlinsusúpa
Hér er afskaplega einföld uppskrift að linsusúpu sem hentar einstaklega vel til að nýta grænmetið í ísskápnum sem liggur undir skemmdum. Þar að auki er hún full af góðri næringu úr linsunum og svo er hún rjúkandi heit þannig að vetrarkvöldin eru kjörin félagsskapur með súpunni.
1 laukur
2 hvítlauksgeirar
2 gulrætur
1/2 kúrbítur
smá bútur af blómkáli
1 bolli rauðar linsur (ósoðnar)
1 dós tómatar
góð olía til steikingar
1-2 tsk cumin
1 tsk túrmerik
2-3 tsk papríka
2 tsk þurrkaður chilli (miðast við mildan chilli)
Salt og pipar eftir smekk
Grænmetiskraftur eftir smekk
Laukurinn skorinn smátt og steiktur upp úr olíu í potti í 3 mín. Kreista hvítlauksgeira út á og steikja í 2 mín. Því næst hræra allt krydd út í laukinn (fyrir utan salt, pipar og kraft) og steikja í 2 mín. Bæta við niðursneiddum gulrótum, kúrbít og blómkáli og leyfa að eldast í 3-5 mín. Skola linsurnar vel og bæta þeim út í. Hræra öllu saman. Því næst bæta við tómötum úr dós og vatni eftir smekk, u.þ.b. 1,3 l. Það má síðan alltaf bæta meira við meira vatni í lokin. Salti, pipar og grænmetiskrafti bætt út í.
Leyfa súpunni að sjóða í 45 mín með lokinu hálftylltu. Múla súpuna með töfrasprota. Smakka til og bæta við kryddum eftir smekk.
Með súpunni er frábært að bera fram heimagerða hvítlauksbrauðið hennar Salome. Einfalt, fljótlegt og síðast en ekki síst: Skemmtilegt!
sunnudagur, 22. janúar 2012
Myndband: 2011 í myndum og tónum
Síðustu helgi sat ég við lengi lengi og vann að því að púsla saman myndum og myndbandsbútum frá 2011. Árið var svo viðburðaríkt að mér fannst ég verða að sýna því tilhlýðilega virðingu og hér er afraksturinn.
laugardagur, 21. janúar 2012
Badstu og spilakvöld
Það er að komast á hefð fyrir þvi að við förum í badstu á föstudagskvöldum ásamt sænsku nágrönnunum okkar Alexander og Petru. Badstu er heit sána, allt að 90°C. Þegar við förum að basta eins og nágrannarnir kalla athöfnina tökum við oft með okkur eitthvað að drekka, eins og áfengislaust öl eða flösku af ísköldu vatni, og sitjum svo inni sveitt og kjöftum af okkur tuskurnar. Þetta er fínasta æfing fyrir okkur í sænsku (reyndar lærum við af krökkunum sértæka Nordland sænsku) en þetta er líka gott fyrir húð og kropp og svo hefur andinn af þessu mikla upplyftingu.
Eftir badstu spiluðum við yatzi með krökkunum. Þetta er annað spilakvöldið okkar og annað sinn sem við spilum yatzi. Við sjáum fram á að halda áfram að spila yatzi og bara yatzi. Vissulega eiga krakkarnir úr öðrum spilum að moða en þau hafa ekki komið til greina fyrir sakir tungumáls- og menningarmunar. Hvernig eigum við t.d. að vita hvað orðið yfir sumabústað er á norður sænskri mállýsku?
Auðvitað bætum við upp fyrir fábreyttni í spilavali með gotteríi og almennri glaðværð. Svo má líka alltaf hugsa sér að taka fram spilastokk, svona sem maður stokkar, og leggja upp í þannig spilamennsku. En þá þyrftum við að viðurkenna að það er ekki endilega tungumála- og menningarmunur sem stendur okkur fyrir þrifum, við kunnum bara ekkert svo vel að spila. Að því sögðu þá komum við öllum á óvart í gær með því að lenda í fyrsta og öðru sæti og þannig taka yngri kynslóðina í nefið eins og tóbak.
Eftir badstu spiluðum við yatzi með krökkunum. Þetta er annað spilakvöldið okkar og annað sinn sem við spilum yatzi. Við sjáum fram á að halda áfram að spila yatzi og bara yatzi. Vissulega eiga krakkarnir úr öðrum spilum að moða en þau hafa ekki komið til greina fyrir sakir tungumáls- og menningarmunar. Hvernig eigum við t.d. að vita hvað orðið yfir sumabústað er á norður sænskri mállýsku?
Auðvitað bætum við upp fyrir fábreyttni í spilavali með gotteríi og almennri glaðværð. Svo má líka alltaf hugsa sér að taka fram spilastokk, svona sem maður stokkar, og leggja upp í þannig spilamennsku. En þá þyrftum við að viðurkenna að það er ekki endilega tungumála- og menningarmunur sem stendur okkur fyrir þrifum, við kunnum bara ekkert svo vel að spila. Að því sögðu þá komum við öllum á óvart í gær með því að lenda í fyrsta og öðru sæti og þannig taka yngri kynslóðina í nefið eins og tóbak.
föstudagur, 20. janúar 2012
Te fyrir þrjá
Við fengum gest í kvöldmat áðan og buðum við upp á ítalska súpu, baguette, hvítlauksrjómaost, kertaljós og huggulegheit. Helltum svo upp á te eftir mat svo samræðurnar tækju á sig virðulegan blæ. Við töluðum meðal annars um steingeitur og lógík, tvö hugtök sem eru nánast óaðskiljanleg, og vandann við að lifa ekki bara lógísku lífi, heldur leyfa lífinu sinn gang af og til.
Svo var heimildarmynd um RAX á NRK 2 og þá langaði mig að taka nokkrar myndir. Líka að fara til Grænlands. Og soldið líka heim.
Svo var heimildarmynd um RAX á NRK 2 og þá langaði mig að taka nokkrar myndir. Líka að fara til Grænlands. Og soldið líka heim.
miðvikudagur, 18. janúar 2012
Góss og góðir grannar
Við urðum fyrir agalegu gjafmildi af hendi nokkurra Svía í dag, alveg óvænt og óvart. Fyrst voru það veiku nágrannarnir okkar Petra og Alexander sem eru núna búin að vera frá vinnu alla þessa viku. Þeim hefur augljóslega verið farið að leiðast þófið því þau hentu í bláberjapæ og gerðu vel við sig með því að bæta við þessari týpísku norsku vanillusósu. Þegar Baldur bankaði upp á til að huga að sjúklingunum réttu þau honum eldfast mót með hálfri bláberjapæ og fernu af vanillusósu og sögðu værsogú.
Varla var Baldur búinn að leggja frá sér pæið þegar Amanda litla kom með poka fulla af góssi sem hún vildi gefa okkur áður en hún flytur af eyjunni. Ólívuolía, hunang, pestó, chai og síðast en ekki síst hummus sem hún bjó til sjálf og setti í skreytta krukku. Talandi um að vera sæt í sér! Það er eins gott að kveðjudinnerinn sem við erum búin að bjóða henni í annað kvöld standi sig.
Pæið var algjört nammi og ég hlakka til að smakka hummusinn á morgun, en skemmtilegust er hlýjan í hjartanu yfir því hvað fólk getur verið sætt.
Varla var Baldur búinn að leggja frá sér pæið þegar Amanda litla kom með poka fulla af góssi sem hún vildi gefa okkur áður en hún flytur af eyjunni. Ólívuolía, hunang, pestó, chai og síðast en ekki síst hummus sem hún bjó til sjálf og setti í skreytta krukku. Talandi um að vera sæt í sér! Það er eins gott að kveðjudinnerinn sem við erum búin að bjóða henni í annað kvöld standi sig.
Pæið var algjört nammi og ég hlakka til að smakka hummusinn á morgun, en skemmtilegust er hlýjan í hjartanu yfir því hvað fólk getur verið sætt.
mánudagur, 16. janúar 2012
Jól og áramót á Lovund
Þá eru jólin og áramótin hér á Lovund komin og farin. Lífið er aftur að falla í sínar skorður, jólakortin eru komin niður af vegg og svo ætlum við að kveikja í restinni af skrautinu, þ.e. kertunum. Jafnvel þó eitthvað sé liðið á nýárið er ekki úr vegi að segja örlítið frá jólahaldinu hér á Lovund þar sem það var nú með aðeins óvenjulegu sniði. Vissulega ekki eins óvenjulegu og jólin þar áður í hita og mannmergð Indlands, en þó ekki það sem kalla mætti hefðbundin jól.
Í lok nóvember fórum við á jólahlaðborð í boði vinnunnar og innifalið í því boði var hótelgisting í bænum Mo i Rana. Við gripum tækifærið fegins hendi, ekki af því að norskur jólamatur væri svona ómótstæðilegur í okkar augum heldur freistaði það okkar að fá að versla annars staðar en í litlu búðinni á eyjunni okkar. Þannig æxlaðist það að við slógum eigið met í því að vera snemma í því með jólagjafirnar þessi jólin, og reyndar með jólamatinn líka því við notuðum tækifærið til að versla inní hnetusteikina og annað sem ekki má vanta í jólahaldið. Við fengum versta veður sem mögulegt er að fá í svona bæjarferð, stormurinn Berit sem gekk berserksgang í Færeyjum gekk yfir nóttina fyrir ferðina og var hvergi nærri hættur um morguninn þegar við fórum fótgangandi út að höfn til að taka bílferjuna þar sem hurtigbåten hafði verið aflýst vegna veðurs. Við náðum að rennblotna við það að arka götur Mo i Rana og verða skítkalt en eftir standa samt bara hlýjar minningar frá deginum.
Við gerðum okkar besta til að halda upp á aðdraganda jóla, m.a. með því að baka á aðventunni og gæða okkur á piparkökum. Reyndar voru súkkulaðismákökurnar hrærðar saman úr pakkadeigi og piparkökurnar komu í öskju keyptri í búðinni, en þegar haft er í huga að við erum ekki með ofn inn í kofanum okkar heldur verðum við að klæða okkur í skjólfatnað og rölta yfir sleipar klappir og vaða polla til að komast að ofninum, þá finnst mér það vel af sér vikið.
Á Þorláksmessu vorum við komin í jólafrí og gátum notið þess að útbúa hnetusteik í ró og næði og gera lokajólainnkaupin um kvöldið. Já, um kvöldið sagði ég! Búðin okkar var opin til hvorki meira né minna en níu um kvöldið! Það var varla að við vissum hvaðan á okkur stæði veðrið.
Á aðfangadag ákváðum við að sækja messu klukkan fjögur sem hafði verið auglýst í áðurnefndri búð. "Sing in julen sammen" var loforðið sem dreif okkur af stað, og sá ég fyrir mér að við sætum prúð og stillt og syngjum með englaröddum Heims um ból og aðra jólasálma. Því varð ég ekki lítið hissa þegar að loknu ávarpi öll sóknarbörn stóðu upp sem einn maður og tóku að færa til stóla svo við ættum nú öll auðveldara með að athafna okkur í kringum þetta líka stóra jólatré sem hafði verið skreytt og komið fyrir á miðju kirkjugólfinu. Já, nú skyldi dansað í kringum jólatréð. Ég var eitthvað efins í fyrstu en svo fellur hver heilvita maður fyrir jólalögum og hringdans, annað er bara ekki hægt.
Þegar heim var komið gerðumst við mjög þjóðrækin og hlustuðum á Rás 1 hringja kirkjuklukkunum og til að vera í takt við íslenska vitund og þjóð hringdum við inn jólin að íslenskum tíma. Svona erum við rómantísk inn við beinið. Jóladegi vörðum við svo framanaf heima með nef ofan í bók og lúkur í konfektkassa, og seinnipart dags röltum við svo yfir í næsta hús til að fagna jólum að filippískum sið. Þar tók á móti okkur anganin af soðnum grjónum og steiktum fisk í soja sósu. Þetta var eins fjarri hefðbundu íslensku jólahlaðborði og hægt er að hugsa sér og ég hugsaði bara: Júhú! Maturinn var frábærlega góður og nú verða varla jól héðan af án soðinna grjóna og soja sósu!
Gamlárskvöldi vörðum við svo í félagsskap nokkurra vina. Kvöldið var skemmtileg blanda af norskum, kanadískum og búlgörskum hefðum. Mest þótti mér koma til búlgörsku bökunnar banitsa. Hún er einhvers konar ósætt ostabrauð sem hefð er fyrir að bera fram á þessu kvöldi í Búlgaríu. Í bökuna er svo stungið nokkrum vel völdum óskum og kveðjum sem maður svo fær í hendurnar með sneiðinni sinni. Mér var spáð mikilli hamingju og nýju húsi á nýju ári á meðan Baldri var lofuð ný vinna.
Á miðnætti fórum við svo út til að fylgjast með herlegheitunum á eyjunni. Ólíkt öðrum byggðarkjörnum í Noregi má skjóta upp flugeldum á svona afskekktri eyju og það ku vera árleg keppni milli eyjanna Lovund og Sleneset, um það hver skyldi ná að skjóta upp meiru. Það kemur kannski engum á óvart að heyra að fyrir okkur var þetta óttalegt blístur og væl enda vön algjörri bilun heima fyrir.
Gleðilegt nýtt ár 2012! Megi nýja árið færa okkur öllum mikla gleði og hamingju, hugrekki til að grípa tækifæri sem okkur bjóðast og sjálfsöryggi til að vera við sjálf. Þetta verður massa fínt ár, ég er alveg með það á hreinu!
Í lok nóvember fórum við á jólahlaðborð í boði vinnunnar og innifalið í því boði var hótelgisting í bænum Mo i Rana. Við gripum tækifærið fegins hendi, ekki af því að norskur jólamatur væri svona ómótstæðilegur í okkar augum heldur freistaði það okkar að fá að versla annars staðar en í litlu búðinni á eyjunni okkar. Þannig æxlaðist það að við slógum eigið met í því að vera snemma í því með jólagjafirnar þessi jólin, og reyndar með jólamatinn líka því við notuðum tækifærið til að versla inní hnetusteikina og annað sem ekki má vanta í jólahaldið. Við fengum versta veður sem mögulegt er að fá í svona bæjarferð, stormurinn Berit sem gekk berserksgang í Færeyjum gekk yfir nóttina fyrir ferðina og var hvergi nærri hættur um morguninn þegar við fórum fótgangandi út að höfn til að taka bílferjuna þar sem hurtigbåten hafði verið aflýst vegna veðurs. Við náðum að rennblotna við það að arka götur Mo i Rana og verða skítkalt en eftir standa samt bara hlýjar minningar frá deginum.
Við gerðum okkar besta til að halda upp á aðdraganda jóla, m.a. með því að baka á aðventunni og gæða okkur á piparkökum. Reyndar voru súkkulaðismákökurnar hrærðar saman úr pakkadeigi og piparkökurnar komu í öskju keyptri í búðinni, en þegar haft er í huga að við erum ekki með ofn inn í kofanum okkar heldur verðum við að klæða okkur í skjólfatnað og rölta yfir sleipar klappir og vaða polla til að komast að ofninum, þá finnst mér það vel af sér vikið.
Á Þorláksmessu vorum við komin í jólafrí og gátum notið þess að útbúa hnetusteik í ró og næði og gera lokajólainnkaupin um kvöldið. Já, um kvöldið sagði ég! Búðin okkar var opin til hvorki meira né minna en níu um kvöldið! Það var varla að við vissum hvaðan á okkur stæði veðrið.
Á aðfangadag ákváðum við að sækja messu klukkan fjögur sem hafði verið auglýst í áðurnefndri búð. "Sing in julen sammen" var loforðið sem dreif okkur af stað, og sá ég fyrir mér að við sætum prúð og stillt og syngjum með englaröddum Heims um ból og aðra jólasálma. Því varð ég ekki lítið hissa þegar að loknu ávarpi öll sóknarbörn stóðu upp sem einn maður og tóku að færa til stóla svo við ættum nú öll auðveldara með að athafna okkur í kringum þetta líka stóra jólatré sem hafði verið skreytt og komið fyrir á miðju kirkjugólfinu. Já, nú skyldi dansað í kringum jólatréð. Ég var eitthvað efins í fyrstu en svo fellur hver heilvita maður fyrir jólalögum og hringdans, annað er bara ekki hægt.
Þegar heim var komið gerðumst við mjög þjóðrækin og hlustuðum á Rás 1 hringja kirkjuklukkunum og til að vera í takt við íslenska vitund og þjóð hringdum við inn jólin að íslenskum tíma. Svona erum við rómantísk inn við beinið. Jóladegi vörðum við svo framanaf heima með nef ofan í bók og lúkur í konfektkassa, og seinnipart dags röltum við svo yfir í næsta hús til að fagna jólum að filippískum sið. Þar tók á móti okkur anganin af soðnum grjónum og steiktum fisk í soja sósu. Þetta var eins fjarri hefðbundu íslensku jólahlaðborði og hægt er að hugsa sér og ég hugsaði bara: Júhú! Maturinn var frábærlega góður og nú verða varla jól héðan af án soðinna grjóna og soja sósu!
Gamlárskvöldi vörðum við svo í félagsskap nokkurra vina. Kvöldið var skemmtileg blanda af norskum, kanadískum og búlgörskum hefðum. Mest þótti mér koma til búlgörsku bökunnar banitsa. Hún er einhvers konar ósætt ostabrauð sem hefð er fyrir að bera fram á þessu kvöldi í Búlgaríu. Í bökuna er svo stungið nokkrum vel völdum óskum og kveðjum sem maður svo fær í hendurnar með sneiðinni sinni. Mér var spáð mikilli hamingju og nýju húsi á nýju ári á meðan Baldri var lofuð ný vinna.
Á miðnætti fórum við svo út til að fylgjast með herlegheitunum á eyjunni. Ólíkt öðrum byggðarkjörnum í Noregi má skjóta upp flugeldum á svona afskekktri eyju og það ku vera árleg keppni milli eyjanna Lovund og Sleneset, um það hver skyldi ná að skjóta upp meiru. Það kemur kannski engum á óvart að heyra að fyrir okkur var þetta óttalegt blístur og væl enda vön algjörri bilun heima fyrir.
Gleðilegt nýtt ár 2012! Megi nýja árið færa okkur öllum mikla gleði og hamingju, hugrekki til að grípa tækifæri sem okkur bjóðast og sjálfsöryggi til að vera við sjálf. Þetta verður massa fínt ár, ég er alveg með það á hreinu!
miðvikudagur, 29. júní 2011
Rishkesh í máli og myndum
Við erum búin að ákveða að segja frá því sem á daga okkar dreif í Rishikesh í máli og myndum. Þannig komum við frekar til að muna eftir ýmsum skemmtilegum atburðum og þið lesendur góðir fáið fréttir frá framandi slóðum. Það mætti kannski ætla að þetta verði stutt færsla þar sem langt er um liðið, en svo er aldeilis ekki. Þetta er löng færsla.
Eftir strembna ferð upp eftir til Rishikesh í skröltand rútuskratta komum við okkur fyrir á því allra fábrotnasta gistiheimili sem ég hef komið á. Við hittum tvo Rúmena á leið okkar upp til Rishikesh og deildum saman ricksaw síðasta spölin, og þau samfærðu okkur um að Namaste guesthouse væri æðislegt. Mér fannst það ekki. Ber steypa á gólfinu, rúmföt sem virtust ekki hafa verið þvegin og handklæði sem lyktuðu af tjöru. Samt ekki svo slæmt fyrir 180 rúpíur á nótt. Við létum okkur hafa það að fyriberast þarna í þrjár nætur og notuðum tímann á milli til að skoða alla, og þá meina ég ALLA, þá gististaði sem voru í grennd við yoga shalað okkar. Fundum loks fínt herbergi á Green Hills Cottage hjá þeim Krishna og Alberti, og enduðum á að gista hjá þeim í sex vikur í frábæru yfirlæti. Við vorum svo góð auglýsing fyrir hótelið að undir lokin vorum við orðin fjögur úr jógagrúppunni okkar sem gistum þarna, öll í einum, sætum hnapp.
Alla morgna utan laugardaga röltum við upp úr hálf átta niður í jóga shala til að stunda okkar æfingar. Við vorum svo stirð á fyrstu æfingunum að það var átakanlegt á að horfa, og einstaklega sársaukafullt að ganga um og vera til fyrstu dagana á eftir. Ef maður skiptir út jógaæfingum fyrir hoss í rútum þá má svo sem reikna með slíkum árangri. Jóga shalað okkar var í u.þ.b. 10 mínútna göngufæri frá hótelinu okkar, neðar í dalnum, sem þýddi að eftir æfingar, þegar maður er hvað uppgefnastur yfir daginn, var heimferðin ávallt upp í mót. Hins vegar gat það komið sér vel að hallinn væri niður í mót á morgnana því þá var auðveldara að spretta úr spori ef við heyrðum í asnabjöllu (kem betur að þessu síðar).
Jóga shalað var á efstu hæð á hóteli sem hefur mátt muna fífil sinn fegurri. Allt úr óþéttu gleri og málmi svo að við fundum fyrir hverri einustu vindhviðu. Og morgnarnir og kvöldin í Rishikesh eru sannarlega vindasöm. Að heyra í gnauðinu í vindinum og hvernig hann skók allt shalað að utan minnti helst á vetrarbyl heima nema bara ekki eins huggulegt því shalað var lítið sem ekkert upphitað og það var kalt. Og varð svo enn kaldara. Eftir því sem leið á dvölina mátti sjá skýra fylgni milli þess hve mikið hafði kólnað og hve bústin og bosmamikil við vorum á leið á æfingar. Yfir jógafötin klæddum við okkur í buxur, peysur og stakka, pasmínur og sokka. Allt sem við fundum. Kjöguðum svo á æfingu og týndum hægt og rólega af okkur varaspjarirnar eftir því sem uddjya öndunin tók að virka.
Þetta dúlluðum við okkar við sex daga vikunnar, tvo tíma á dag. Þess utan fórum við líka í svokallaða Yin yoga tíma tvisvar í viku, tvo tíma í senn. Þar leið okkur eins og gamalmennum við hlið samnemenda okkar sem létu sér fátt um finnast að renna í slitt og spíkat, fulla dúfu og ég veit ekki hvað. Stundirnar á milli tíma voru oft nýttar í að undirbúa jógakennaranámið, þá oft á svölunum okkar með útsýni yfir hæðir Himalayafjallanna. Eða þá að við sátum og lásum í góðri bók, horfðum á ógrynni auglýsinga í sjónvarpinu með smá bútum af kvikmynd inn á milli eða kjöftuðum við jógavini okkar. Hópurinn sem var að æfa með Louise Ellis þegar okkur bar að garði var fámáll til að byrja með en okkur tókst að hrista alla rækilega saman með reglulegum boðunum í sameiginlegan morgunmat eftir æfingar. Þannig kynntumst við frábæru fólki sem við vonumst til að sjá aftur einhvern daginn.
Við fórum í þrjár dagferðir sem vert er að segja frá. Sú fyrsta snerist um Bítlana, en við fórum og heimsóttum það sem kallast Bítlaashramið í Rishikesh. Þar dvöldu Bítlarnir víst fyrir einhverjum áratugum og sömdu efni í plötu. Eftir dvöl þeirra í þessu tiltekna ashrami blés starfsemi þess víst út, slík var aðsóknin, en í dag er þarna algör draugabær. Einhverjir flækingar hafa tekið sér bólfestu innan veggja ashramsins, halda hliðinu læstu og rukka ferðamenn um aðgang. Þeir segjast vera að vinna fyrir stofnun sem sér um viðhald og varðveislu sögulegra minja.
Maður veit aldrei hverju maður á að trúa hér í Indlandi nema því að trúa aldrei neinu, svo eftir nokkurt streð tókst okkur að semja við þá um hópafslátt fyrir okkur sex sem vorum saman á ferð. Við gengum um grundir ashramsins og stemmningin var notaleg og ljúf. Þarna hefur gróðurinn fengið að vaxa villt í allavega heilan áratug og aparnir eru hæstánægðir með friðinn þarna. Áhugaverðast fannst mér samt að virða fyrir mér byggingarnar og forvitnilegan arkitektúrinn. Margar bygginganna minntu helst á lítil stubbahús, eða kannski að Hobbitaholur sé virðulegri lýsing.
Önnur ferðin var farin með nokkurn veginn sama fólkinu. Við gengum upp að fossi sem er í um klukkutíma göngufæri frá ánni Ganga. Það var svalandi að komast aðeins út úr ysi og þys Laxman Jhula (hverfinu okkar), hvíla sig smá stund á látlausum bílflautunum og asnabjöllunum. Þaðan röltum við svo hærra upp í hlíðarnar þangað til við komum að litlu fjallaþorpi, Patna. Þetta er ábyggilega fallegasta þorp sem ég hef séð á Indlandi. Allt snyrtilegt, huggulegt og með eindæmum kyrrlátt. Íbúarnir virðast leggja mikla rækt við rósir og önnur skrúðblóm því allt var í litríkum blóma.
Við höfðum gengið smá spöl innan þorpsins þegar á móti okkur tók aldraður herramaður. Hann vildi endilega bjóða okkur heim til sín í chai. Garðurinn hans skaraði alveg fram út því sem við vorum búin að sjá fram til þessa, og hann var meira að segja með avókadó tré í bakgarðinum sem hann hafði ræktað upp af grísku avókadófræi. Meira að segja upp í fjallabæ á Indlandi nær hnattvæðingin að pota fingrum sínum.
Konan hans sauð handa okkur chai á hlóðum, og á meðan við sötruðum á því tók hún til við að elda handa okkur einhvers konar semolina korngraut með möndlum, kardimommum og mjólk. Síðan sýndu þau okkur stolt myndaalbúmið sitt sem einmitt var stútfullt af myndum af þeim við hlið hinna ýmsustu ferðamanna sem álpast hafa inn í þorpið í gegnum árin. Þegar við vorum búin að gæða okkur á gómsætum korngrautnum kvöddum við þau hjón með trega. Litla þorpið Patna hafði sýnt mér hlið á Indlandi sem ég hafði fram til þessa aðeins átt von í hjarta um að sjá.
Í þriðju ferðinni fóru jógarnir til heilaga bæjarins Haridwar til að taka út bæjarlífið og fylgjast með puju, eða helgiathöfn, sem fer fram á hverju kvöldi við sólsetur við bakka Ganga. Við leigðum okkur leigubíl og héldum af stað undir þeim skemmtilegu formerkjum að við værum að fara í school trip. Rétt utan við bæinn er risavaxinn stytta af guðinum Shiva sem við urðum að mynda í bak og fyrir. Við gengum síðan meðfram ánni og fylgdumst með fólki baða sig. Það minnti um margt á lífið í Varanasi nema töluvert afslappaðra og fámennara. Pujan sjálf var síðan tiltölulega einföld í sniðum en áhrifarík engu að síður. Þegar myrkrið skall á gengu sérstakir eldberar milli sitjandi fólksins og buðu þeim er vildu upp á heilun af heilögum eldi. Til að hljóta blessun eldsins ber maður hendurnar að eldinum og færir svo lófana að andlitinu og yfir höfuðið rétt eins og maður væri að skola á sér andlitið í vatnslaug. Falleg og áhrifarík helgiathöfn.
Útsýni yfir ánna Ganga
Baldur, Albert og Krishna skoða myndir af Íslandi
Alla morgna utan laugardaga röltum við upp úr hálf átta niður í jóga shala til að stunda okkar æfingar. Við vorum svo stirð á fyrstu æfingunum að það var átakanlegt á að horfa, og einstaklega sársaukafullt að ganga um og vera til fyrstu dagana á eftir. Ef maður skiptir út jógaæfingum fyrir hoss í rútum þá má svo sem reikna með slíkum árangri. Jóga shalað okkar var í u.þ.b. 10 mínútna göngufæri frá hótelinu okkar, neðar í dalnum, sem þýddi að eftir æfingar, þegar maður er hvað uppgefnastur yfir daginn, var heimferðin ávallt upp í mót. Hins vegar gat það komið sér vel að hallinn væri niður í mót á morgnana því þá var auðveldara að spretta úr spori ef við heyrðum í asnabjöllu (kem betur að þessu síðar).
Ásdís stúderar / Jógar á morgunæfingu
Jóga shalað var á efstu hæð á hóteli sem hefur mátt muna fífil sinn fegurri. Allt úr óþéttu gleri og málmi svo að við fundum fyrir hverri einustu vindhviðu. Og morgnarnir og kvöldin í Rishikesh eru sannarlega vindasöm. Að heyra í gnauðinu í vindinum og hvernig hann skók allt shalað að utan minnti helst á vetrarbyl heima nema bara ekki eins huggulegt því shalað var lítið sem ekkert upphitað og það var kalt. Og varð svo enn kaldara. Eftir því sem leið á dvölina mátti sjá skýra fylgni milli þess hve mikið hafði kólnað og hve bústin og bosmamikil við vorum á leið á æfingar. Yfir jógafötin klæddum við okkur í buxur, peysur og stakka, pasmínur og sokka. Allt sem við fundum. Kjöguðum svo á æfingu og týndum hægt og rólega af okkur varaspjarirnar eftir því sem uddjya öndunin tók að virka.
Kappklædd á æfingu í vetrakulda Indlands
Þetta dúlluðum við okkar við sex daga vikunnar, tvo tíma á dag. Þess utan fórum við líka í svokallaða Yin yoga tíma tvisvar í viku, tvo tíma í senn. Þar leið okkur eins og gamalmennum við hlið samnemenda okkar sem létu sér fátt um finnast að renna í slitt og spíkat, fulla dúfu og ég veit ekki hvað. Stundirnar á milli tíma voru oft nýttar í að undirbúa jógakennaranámið, þá oft á svölunum okkar með útsýni yfir hæðir Himalayafjallanna. Eða þá að við sátum og lásum í góðri bók, horfðum á ógrynni auglýsinga í sjónvarpinu með smá bútum af kvikmynd inn á milli eða kjöftuðum við jógavini okkar. Hópurinn sem var að æfa með Louise Ellis þegar okkur bar að garði var fámáll til að byrja með en okkur tókst að hrista alla rækilega saman með reglulegum boðunum í sameiginlegan morgunmat eftir æfingar. Þannig kynntumst við frábæru fólki sem við vonumst til að sjá aftur einhvern daginn.
Baldur, Maite & Olle / Hópmynd í shalanu
Við fórum í þrjár dagferðir sem vert er að segja frá. Sú fyrsta snerist um Bítlana, en við fórum og heimsóttum það sem kallast Bítlaashramið í Rishikesh. Þar dvöldu Bítlarnir víst fyrir einhverjum áratugum og sömdu efni í plötu. Eftir dvöl þeirra í þessu tiltekna ashrami blés starfsemi þess víst út, slík var aðsóknin, en í dag er þarna algör draugabær. Einhverjir flækingar hafa tekið sér bólfestu innan veggja ashramsins, halda hliðinu læstu og rukka ferðamenn um aðgang. Þeir segjast vera að vinna fyrir stofnun sem sér um viðhald og varðveislu sögulegra minja.
Þetta voru lítil hús
Maður veit aldrei hverju maður á að trúa hér í Indlandi nema því að trúa aldrei neinu, svo eftir nokkurt streð tókst okkur að semja við þá um hópafslátt fyrir okkur sex sem vorum saman á ferð. Við gengum um grundir ashramsins og stemmningin var notaleg og ljúf. Þarna hefur gróðurinn fengið að vaxa villt í allavega heilan áratug og aparnir eru hæstánægðir með friðinn þarna. Áhugaverðast fannst mér samt að virða fyrir mér byggingarnar og forvitnilegan arkitektúrinn. Margar bygginganna minntu helst á lítil stubbahús, eða kannski að Hobbitaholur sé virðulegri lýsing.
Önnur ferðin var farin með nokkurn veginn sama fólkinu. Við gengum upp að fossi sem er í um klukkutíma göngufæri frá ánni Ganga. Það var svalandi að komast aðeins út úr ysi og þys Laxman Jhula (hverfinu okkar), hvíla sig smá stund á látlausum bílflautunum og asnabjöllunum. Þaðan röltum við svo hærra upp í hlíðarnar þangað til við komum að litlu fjallaþorpi, Patna. Þetta er ábyggilega fallegasta þorp sem ég hef séð á Indlandi. Allt snyrtilegt, huggulegt og með eindæmum kyrrlátt. Íbúarnir virðast leggja mikla rækt við rósir og önnur skrúðblóm því allt var í litríkum blóma.
Það voru blóm sem tóku á móti okkur í þorpinu
Við höfðum gengið smá spöl innan þorpsins þegar á móti okkur tók aldraður herramaður. Hann vildi endilega bjóða okkur heim til sín í chai. Garðurinn hans skaraði alveg fram út því sem við vorum búin að sjá fram til þessa, og hann var meira að segja með avókadó tré í bakgarðinum sem hann hafði ræktað upp af grísku avókadófræi. Meira að segja upp í fjallabæ á Indlandi nær hnattvæðingin að pota fingrum sínum.
Konurnar í þorpinu / Gestir og gestgjafar
Konan hans sauð handa okkur chai á hlóðum, og á meðan við sötruðum á því tók hún til við að elda handa okkur einhvers konar semolina korngraut með möndlum, kardimommum og mjólk. Síðan sýndu þau okkur stolt myndaalbúmið sitt sem einmitt var stútfullt af myndum af þeim við hlið hinna ýmsustu ferðamanna sem álpast hafa inn í þorpið í gegnum árin. Þegar við vorum búin að gæða okkur á gómsætum korngrautnum kvöddum við þau hjón með trega. Litla þorpið Patna hafði sýnt mér hlið á Indlandi sem ég hafði fram til þessa aðeins átt von í hjarta um að sjá.
Baðferð í Ganga
Heilagur eldur í mannþrönginni
Af öðru skemmtilegu sem við gerðum má nefna fjögurra daga Thai Yoga Massage námskeið sem við sóttum, og indverskt matreiðslunámskeið. Hins vegar er miklu skemmtilegra að enda þessa færslu á að segja frá samskiptum okkar við dýrin í Rishikesh; apana og asnana.
Í Rishikesh sem og víðar um Indland eru asnar notaðir sem burðardýr. Yfir bakið á þeim eru strengdir níðsterkir strigapokar sem síðan eru fylltir til hliðana af sandi, möl eða múrsteinum. Og þetta ferja asnarnir svo á milli, frá stórri hrúgu af sandi, möl eða múrsteinum yfir að byggingasvæðinu. Já, svolítið öðruvísi en þetta er gert heima nú til dags! Hvað um það, asnarnir byrja yfirleitt sinn vinnudag milli fimm og sex á morgnana og oft vaknaði maður við óminn af litlu bjöllunum sem þeir bera um hálsinn. Þá gat maður velt sér á hina hliðina, viss um að eiga inni allavega klukkutíma svefn.
Asni
Það vildi svo þannig til að leiðin okkar niður í jóga shala reyndist líka vera leið asnanna yfir á vinnusvæðin. Því fór það svo að á hverjum morgni sendum við upp bæn um að verða ekki samferða ösnunum þann daginn. Hvað sem þeim bænum leið fór oft svo að við ýmist mættum þeim eða urðum að fletja okkur upp við húsvegg þegar þeir komu hlaupandi á eftir okkur og framúr okkur með hlössin sín, og hirðirinn hlaupandi á eftir með prik á lofti, hvetjandi þá áfram á einhverju dýramáli sem hljómaði svona: Hohoho, hehehe, hmhmhm. Verst var það þegar tvö teymi asna mættust á þröngum stígunum milli húsanna. Það þýddi yfirleitt bara eitt: við vorum föst í asnatappa. Þannig að í hvert sinn sem við svo mikið sem heyrðu í einni lítilli asnabjöllu tókum við á rás niður hlíðina til að forðast þann vandræðagang og verða okki of sein í tíma.
Langoor api í mestu makindum
Að lokum eru það blessaðir aparnir en nóg var af þeim í Rishikesh. Það eru tvær tegundir apa þar á bæ, langoor apar sem eru hærri, stærri og með langt skott, og rhesus aparnir sem eru allir minni en alveg jafn færir um að skjóta manni skelk í bringu. Fram að Rishikesh höfðum við ferðast fyrst í sex mánuði um Indland og síðan fimm vikur án þess að til nokkurra átaka kæmi milli okkar og apa. Í Rishikesh eru þeir hins vegar þekktir fyrir yfirgang og við gættum ekki nógu vel að okkur.
Eitt sinn vorum við á rölti milli Laxman Jhula og Ram Jhula og höfðum staldrað við hjá hnetusölumanninum til að fá hjá honum poka af nýristuðum og heitum jarðhnetum. Við héldum síðan för okkar áfram, gæðandi okkur á hnetunum og njótandi lífsins þessu megin Ganga árinnar. Engin umferð manna eða bíla, engar byggingar, bara við, vegurinn og skógurinn. Kemur þá ekki aðvífandi frakkur langoor api sem gerir sér lítið fyrir og stekkur á Baldur og tekur að rífa í ólina á töskunni hans. Notar svo takið sem hann er kominn með til að stíga upp á lærið á Baldri og teygja sig í hnetupokann. Baldur er ansi útlimalangur en það dugði ekki til því apinn náði að slá í pokann og áður en við vitum af eru hnetur fljúgandi í loftinu og sekúndu síðar eru þær útum allt á jörðinni fyrir framan okkur.
Hnetusalinn / Langoor apar að pjattast
Það er ekki að spyrja að því, í sömu andrá koma tíu aðrir hlaupandi á móti okkur, ekki mjög vinveittir að sjá. Ég fraus af skelfingu og á bak við mig heyri ég Baldur hvæsa og baða út öllum öngum til að virka stærri og þar með meira ógnandi. Apagengið hikaði og hélt sér í nægilegri fjarlægt til að við gætum flúið af vettvangi, einum vænum hnetupoka fátækari en blessunarlega laus undan öpunum.
Og rhesus aparnir, þeir eru svo sannarlega engir englar heldur. Hvæsandi á mann úr laufþykkni og berandi tennurnar þannig að hjartað hættir að slá. Ráðast á mann á almannafæri og hrifsa af manni poka fullan af guava ávöxtum. Og ég sem hafði keypt guavað sérstaklega í því skini að smakka það í fyrsta sinn. Það er ekki að ósekju sem við mannfólkið uppnefnum hvort annað apa þegar gengið er yfir strikið!
Fleiri myndir frá Rishikesh er að finna í albúminu okkar.
mánudagur, 27. júní 2011
Þögnin rofin
Loksins látum við í okkur heyra á þessum vettvangi! Undanfarnir mánuðir hafa ekki beinlínis boðið upp á safaríkar ferðalýsingar þar sem við höfum fyrst og fremst verið staðsett á hverjum stað fyrir sig til langs tíma og varið tíma okkar í jóga. Við höfum látið duga að minna á okkur í gegnum Facebook og hefur það að okkar mati komið vel út.
Seinast þegar við létum heyra í okkur vorum við í Rishikesh. Koma okkar þangað markaði ákveðin tímamót í ferðinni; við hættum bakpokaflandri og í staðinn sóttum við jógatíma hjá Louise Ellis. Þess á milli lásum við og undirbjuggum okkur fyrir jógakennaranámið, rifjuðum upp hvernig maður spilar á spil, fórum í gönguferðir og borðuðum góðan mat með góðum jógum.
Eftir sex yndislegar vikur í Rishikesh héldum við för okkar áfram suður á bóginn, sem var mjög viðeigandi og skynsamlegt í ljósi þess hve kalt var orðið norður frá í Rishikesh, og einkum og sér í lagi ef tekið er mið af því hve illa búin við vorum (og erum enn) fyrir kulda og vosbúð!
Fyrripart desembermánaðar flugum við til fylkisins Tamil Nadu, nánar tiltekið fórum við til uppáhaldsbæjarins okkar Auroville. Við dvöldum einmitt þar fyrir fjórum árum og vorum yfir okkur hrifin af rauðu leirvegunum sem maður þeytist eftir á mótorhjólinu. Þar dvöldum við í fjórar vikur og æfðum jóga hjá Monicu Marinoni.
Við tókum okkur tæplega viku jólafrí og fórum til smábæjarins Puttaparthi til að hitta fjölskylduna okkar, Stellu, Kristján og stelpurnar sem voru komin til Indlands til að heimsækja Sigrúnu móður Kristjáns. Við tókum næturrútu frá Pondy til Bangalore á aðfangadag og því fór það svo að á afmælisdaginn minn jóladag vaknaði ég í rútu við smellin jólalög sem ómuðu úr hátölurum rútunnar.
Frá Auroville flugum við svo snemma í janúar yfir til strandfylkisins Goa, þar sem jógakennaranámið fór fram. Þar dvöldum við í hvorki meira né minna en fjóra mánuði! Við komum tímanlega og fórum seint :) Námið tók níu vikur og var þar sem maður kallar á lélegri íslensku intense. Námið fór fram á vegum Brahmani Yoga Centre í Anjuna, og var í alla staði frábært. Við vorum að frá sjö á morgnana til sjö á kvöldin og fólst dagskráin m.a. í daglegri 2ja tíma jógaæfingu á morgnana, klukkutíma kvöldæfingu og klukkutíma önduaræfingum og hugleiðslu.
Þess á milli vorum við á fullu að fara yfir námsefnið, en þar var af nógu að taka: jógakennslufræði, jústeringar á stöðum, anatómía og jógaheimspeki svo eitthvað sé nefnt. Við sóttum líka svokallaða Talk through tíma þar sem við kenndum samnemendum okkar stöðurnar og fengum umsagnir um hvernig við stóðum okkur. Nokkrum sinnum í viku aðstoðuðum við í alvöru jógatímum. Undir lok námsins tókum við lokapróf þar sem við nemarnir kenndum 90 mínútna tíma frá A-Ö. Það gekk ljómandi vel og allir flugu í gegn enda var hér einstaklega vandaður hópur á ferð :)
Eftir að jógakennaranáminu lauk leið okkur örlítið eins og við hefðum verið í níu vikur inn í þvottavél á fullri vindu. Við vorum þreytt og undin, svo við tókum okkur góðan tíma í að ná áttum og melta það ógrynni af upplýsingum sem við höfðum meðtekið á þessum níu vikum. Við nutum þess að fara aftur í hlutverk ferðmannsins og skoða Panjim, höfuðborg Goa fylkis, fara í bíó og á strendurnar. Eftir nokkrar vikur af þessum vorum við hins vegar komin með nóg af hitanum og rakanum í Goa og héldum norður á bóginn.
Í byrjum maí flugum við upp í Himalayafjöllin til að dvelja á öðrum uppáhaldsstað okkar á Indlandi: McLeod Ganj. McLeod er smábær rétt fyrir ofan Dharamsala. Frægð og vinsældir þessa smábæjar má rekja til þess að hér býr Dalai Lama og því er bærinn líka að vanda uppfullur af tíbetsku flóttafólki og búddanunnum og munkum hvaðanæva.
Hér erum við enn í góðu yfirlæti. Í byrjun dvalar okkar var veðrið dásamlegt upp á hvern einasta dag: heiðskír himinn og ferskt og þurrt loft með barrnála angann í golunni. Veðrið minnti einna helst á sumardagana heima, eins og þeir gerast bestir. Við nýttum okkur þá auknu orku og framkvæmdagleði sem kemur yfir mann þegar maður loks sleppur úr þrúgandi hita og raka til að ganga hér um fjöll og firnindi. Við fundum fossa sem við vissum ekki af, sólböðuðum okkur á klettum innan um forvitna hunda og gapandi geitur, gengum upp að stöðuvatni sem reyndist vera tómt o.s.frv. Í stuttu máli sagt: Yndislegt líf á yndislegum stað.
Nú hefur veðrið hins vegar aðeins breyst og monsoon rigningarnar eru farnar að herja á litla fjallabæinn okkar. Og eins og áður hefur komið fram, þá erum við einstaklega illa búin undir vond veður, svo við erum farin að hugsa okkur til hreyfings. Við lofum engu, en vonum samt að við látum vita af ferðum okkar hér á næstu vikum :)
Seinast þegar við létum heyra í okkur vorum við í Rishikesh. Koma okkar þangað markaði ákveðin tímamót í ferðinni; við hættum bakpokaflandri og í staðinn sóttum við jógatíma hjá Louise Ellis. Þess á milli lásum við og undirbjuggum okkur fyrir jógakennaranámið, rifjuðum upp hvernig maður spilar á spil, fórum í gönguferðir og borðuðum góðan mat með góðum jógum.
Eftir sex yndislegar vikur í Rishikesh héldum við för okkar áfram suður á bóginn, sem var mjög viðeigandi og skynsamlegt í ljósi þess hve kalt var orðið norður frá í Rishikesh, og einkum og sér í lagi ef tekið er mið af því hve illa búin við vorum (og erum enn) fyrir kulda og vosbúð!
Fyrripart desembermánaðar flugum við til fylkisins Tamil Nadu, nánar tiltekið fórum við til uppáhaldsbæjarins okkar Auroville. Við dvöldum einmitt þar fyrir fjórum árum og vorum yfir okkur hrifin af rauðu leirvegunum sem maður þeytist eftir á mótorhjólinu. Þar dvöldum við í fjórar vikur og æfðum jóga hjá Monicu Marinoni.
Við tókum okkur tæplega viku jólafrí og fórum til smábæjarins Puttaparthi til að hitta fjölskylduna okkar, Stellu, Kristján og stelpurnar sem voru komin til Indlands til að heimsækja Sigrúnu móður Kristjáns. Við tókum næturrútu frá Pondy til Bangalore á aðfangadag og því fór það svo að á afmælisdaginn minn jóladag vaknaði ég í rútu við smellin jólalög sem ómuðu úr hátölurum rútunnar.
Frá Auroville flugum við svo snemma í janúar yfir til strandfylkisins Goa, þar sem jógakennaranámið fór fram. Þar dvöldum við í hvorki meira né minna en fjóra mánuði! Við komum tímanlega og fórum seint :) Námið tók níu vikur og var þar sem maður kallar á lélegri íslensku intense. Námið fór fram á vegum Brahmani Yoga Centre í Anjuna, og var í alla staði frábært. Við vorum að frá sjö á morgnana til sjö á kvöldin og fólst dagskráin m.a. í daglegri 2ja tíma jógaæfingu á morgnana, klukkutíma kvöldæfingu og klukkutíma önduaræfingum og hugleiðslu.
Þess á milli vorum við á fullu að fara yfir námsefnið, en þar var af nógu að taka: jógakennslufræði, jústeringar á stöðum, anatómía og jógaheimspeki svo eitthvað sé nefnt. Við sóttum líka svokallaða Talk through tíma þar sem við kenndum samnemendum okkar stöðurnar og fengum umsagnir um hvernig við stóðum okkur. Nokkrum sinnum í viku aðstoðuðum við í alvöru jógatímum. Undir lok námsins tókum við lokapróf þar sem við nemarnir kenndum 90 mínútna tíma frá A-Ö. Það gekk ljómandi vel og allir flugu í gegn enda var hér einstaklega vandaður hópur á ferð :)
Eftir að jógakennaranáminu lauk leið okkur örlítið eins og við hefðum verið í níu vikur inn í þvottavél á fullri vindu. Við vorum þreytt og undin, svo við tókum okkur góðan tíma í að ná áttum og melta það ógrynni af upplýsingum sem við höfðum meðtekið á þessum níu vikum. Við nutum þess að fara aftur í hlutverk ferðmannsins og skoða Panjim, höfuðborg Goa fylkis, fara í bíó og á strendurnar. Eftir nokkrar vikur af þessum vorum við hins vegar komin með nóg af hitanum og rakanum í Goa og héldum norður á bóginn.
Í byrjum maí flugum við upp í Himalayafjöllin til að dvelja á öðrum uppáhaldsstað okkar á Indlandi: McLeod Ganj. McLeod er smábær rétt fyrir ofan Dharamsala. Frægð og vinsældir þessa smábæjar má rekja til þess að hér býr Dalai Lama og því er bærinn líka að vanda uppfullur af tíbetsku flóttafólki og búddanunnum og munkum hvaðanæva.
Hér erum við enn í góðu yfirlæti. Í byrjun dvalar okkar var veðrið dásamlegt upp á hvern einasta dag: heiðskír himinn og ferskt og þurrt loft með barrnála angann í golunni. Veðrið minnti einna helst á sumardagana heima, eins og þeir gerast bestir. Við nýttum okkur þá auknu orku og framkvæmdagleði sem kemur yfir mann þegar maður loks sleppur úr þrúgandi hita og raka til að ganga hér um fjöll og firnindi. Við fundum fossa sem við vissum ekki af, sólböðuðum okkur á klettum innan um forvitna hunda og gapandi geitur, gengum upp að stöðuvatni sem reyndist vera tómt o.s.frv. Í stuttu máli sagt: Yndislegt líf á yndislegum stað.
Nú hefur veðrið hins vegar aðeins breyst og monsoon rigningarnar eru farnar að herja á litla fjallabæinn okkar. Og eins og áður hefur komið fram, þá erum við einstaklega illa búin undir vond veður, svo við erum farin að hugsa okkur til hreyfings. Við lofum engu, en vonum samt að við látum vita af ferðum okkar hér á næstu vikum :)
föstudagur, 5. nóvember 2010
While My Guitar Gently Weeps
Rishikesh, Rishikesh, Rishikesh! Ekki hægt að segja annað en að viss ævintýraljómi liggi yfir nafninu. Kannski er það bara af því að hingað komu bítlarnir til að læra jóga hjá Maharishi Mahesh Yogi árið 1968. Sumir telja einmitt að "The White Album" hafi fæðst hérna, eins og titill færslunnar gefur til kynna.
Bærinn kallar sig "Yoga Capital of the World" og hingað erum við komin til að stunda jóga hjá hinni þræljóguðu og viðkunnalegu konu, Louise Ellis. Síðan við komum höfum eiginlega lítið gert annað en að æfa jóga, borða góðan mat og vinna í heimaverkefnum fyrir námið í Goa.
Ferðin frá Kajuraho gekk vel, segi ekki vonum framar en vel. Þetta tók aðeins 25 tíma en mikil mildi var að u.þ.b. 11 af þeim voru í næturlest. Restin af klukkutímunum var aðallega í rickshaw-vögnum og rútuskrifli. Ætlunin var vitanlega að taka lestina alla leið en Diwali hefur líklega verið meginástæðan fyrir því að það plan gekk ekki.
Í dag er einmitt aðaldagurinn í Diwali. Diwali hefur svipað gildi fyrir hindúa og jólin hafa hjá Evrópubúum. Hér hefur allt verið skreytt með blikkandi ljósaseríum og flugeldum er skotið upp af miklum móð. Ein skreyting, sérstaklega, er frábrugðin því sem Íslendingar þekkja (músastigar og svoleiðis) en til að útbúa hana eru blómaknúpum safnað saman og svo hverjum og einum haganlega komið fyrir með límbandi á rúðum eða hurðum. Það er bara svolítil jólastemning í þessu ef maður leiðir hjá sér moskítókvikindin :)
Bærinn kallar sig "Yoga Capital of the World" og hingað erum við komin til að stunda jóga hjá hinni þræljóguðu og viðkunnalegu konu, Louise Ellis. Síðan við komum höfum eiginlega lítið gert annað en að æfa jóga, borða góðan mat og vinna í heimaverkefnum fyrir námið í Goa.
Ferðin frá Kajuraho gekk vel, segi ekki vonum framar en vel. Þetta tók aðeins 25 tíma en mikil mildi var að u.þ.b. 11 af þeim voru í næturlest. Restin af klukkutímunum var aðallega í rickshaw-vögnum og rútuskrifli. Ætlunin var vitanlega að taka lestina alla leið en Diwali hefur líklega verið meginástæðan fyrir því að það plan gekk ekki.
Í dag er einmitt aðaldagurinn í Diwali. Diwali hefur svipað gildi fyrir hindúa og jólin hafa hjá Evrópubúum. Hér hefur allt verið skreytt með blikkandi ljósaseríum og flugeldum er skotið upp af miklum móð. Ein skreyting, sérstaklega, er frábrugðin því sem Íslendingar þekkja (músastigar og svoleiðis) en til að útbúa hana eru blómaknúpum safnað saman og svo hverjum og einum haganlega komið fyrir með límbandi á rúðum eða hurðum. Það er bara svolítil jólastemning í þessu ef maður leiðir hjá sér moskítókvikindin :)
laugardagur, 30. október 2010
Kama Sutra í Kajuraho
Árið 1838 var breskur landkönnuður á ferðinni um Makudhya Pradesh sem er fylki norðarlega í Indlandi. Til að stytta sér leið braust hann í gegnum frumskóg nokkurn með föruneyti sínu. Þar rambaði hann á dýrðleg hof inn í miðjum frumskóginum, hof sem frumskógurinn hafði gleypt og varðveitt í nokkrar aldir. Flest hofanna voru í rúst en þó voru um 25 þeirra í nokkuð eða jafnvel mjög góðu ástandi. Það sem vakti sérlegan áhuga voru stytturnar og freskurnar sem hoggnar höfðu verið í mjúkan og ljósan stein úr árbakka Ken árinnar. Flestar myndirnar sýndu menn og fíla í bardögum en svo voru höggmyndir sem sýndu fólk í hinum ýmsustu kynlífsstellingum úr kama sutra fræðunum. Einstaklega áberandi voru styttur af barmmiklum konum með sveigju í baki og upprétta handleggi, í eggjandi dansi. Viti menn, nýr ferðamannastaður hafði fæðst.
Við komum hingað til Kajuraho til að skoða þessi hof og höggmyndir. Við leigðum okkur sitthvort ´80s vasadiskóið með leiðsögn um svæðið. Þannig fengum við að vita að samkvæmt helgisögum á tunglguðinn Chandra að hafa hrifist svo mjög af ungmey nokkurri þegar hún baðaði sig í lækjasprænu að hann kom til jarðar og gat henni son. Á þessi sonur að hafa byggt hofin við Kajuraho. Hins vegar halda sagnfræðingar því fram að Chandela ættveldið hafi staðið fyrir byggingu hofana á árunum 950 til 1050. Hofin eru helguð hinumm ýmsustu guðum: Shiva, Vishnu, Parvati, Surya, Kali, Ganesh og jafnvel Nandi, nautinu sem dregur vagn Shiva.
Við helgiathafnir voru guðunum færðar fórnir úr frumefnunum fimm; blómakransar og ávextir (jörð), bjölluhljómur (ether), eldur í lömpum og reykelsi (loft), og svo á vatn að hafa flætt um þar til gerðar rennur innan hofsins. Fyrir framan altarið var upphækkað svið sem var notað sem danspallur. Í öllum hornum upp í lofti voru styttur af þokkafullum kvendönsurum og sitthvoru megin ofan við sviðið voru gluggar og þar stóðu seiðkarlar sem stýrðu hreinsunargaldri á meðan brúðurin steig stimamjúkan dans á sviðinu fyrir neðan. Þvílík athöfn! Þetta hefur aldeilis verið sjón að sjá.
Við tókum góðan slatta af myndum og linsan beindist helst að kama sutra styttum. Við munum reyna að uppfæra þær á vefinn eins hratt og auðið er því ég veit að margir bíða spenntir haha!
Við komum hingað til Kajuraho til að skoða þessi hof og höggmyndir. Við leigðum okkur sitthvort ´80s vasadiskóið með leiðsögn um svæðið. Þannig fengum við að vita að samkvæmt helgisögum á tunglguðinn Chandra að hafa hrifist svo mjög af ungmey nokkurri þegar hún baðaði sig í lækjasprænu að hann kom til jarðar og gat henni son. Á þessi sonur að hafa byggt hofin við Kajuraho. Hins vegar halda sagnfræðingar því fram að Chandela ættveldið hafi staðið fyrir byggingu hofana á árunum 950 til 1050. Hofin eru helguð hinumm ýmsustu guðum: Shiva, Vishnu, Parvati, Surya, Kali, Ganesh og jafnvel Nandi, nautinu sem dregur vagn Shiva.
Við helgiathafnir voru guðunum færðar fórnir úr frumefnunum fimm; blómakransar og ávextir (jörð), bjölluhljómur (ether), eldur í lömpum og reykelsi (loft), og svo á vatn að hafa flætt um þar til gerðar rennur innan hofsins. Fyrir framan altarið var upphækkað svið sem var notað sem danspallur. Í öllum hornum upp í lofti voru styttur af þokkafullum kvendönsurum og sitthvoru megin ofan við sviðið voru gluggar og þar stóðu seiðkarlar sem stýrðu hreinsunargaldri á meðan brúðurin steig stimamjúkan dans á sviðinu fyrir neðan. Þvílík athöfn! Þetta hefur aldeilis verið sjón að sjá.
Við tókum góðan slatta af myndum og linsan beindist helst að kama sutra styttum. Við munum reyna að uppfæra þær á vefinn eins hratt og auðið er því ég veit að margir bíða spenntir haha!
miðvikudagur, 27. október 2010
Lífsreynsla fyrir allan peninginn
Undanfarna daga höfum við verið í höfuðvígi heilagleika hindúasiðs, Varanasi. Mig langar til að byrja þessa færslu á að mæla með borginni sem algeru mösti fyrir Indlandsfara af öllum gerðum. Um leið og við komum út úr lestinni frá Bodhgaya hófst fjörið, leigubílstjórar og útsendarar þeirra flykktust í kringum okkur og franska konu sem við hittum í þvögunni. Þetta er náttúrulega alvanalegt en fljótlega brá út af hefðinni og skemmtileg uppboðsstemning myndaðist, Slegið í fyrsta öðru ooooog þriðja: túristabúnt fyrir þig mæ frend!
Til að koma í veg fyrir svik og pretti, sem iðkaðir eru jöfnum höndum við heilagleikann, höfðum við pantað gistingu hóteli sem Lonely Planet mælti með. Bókin lýsti því sem svo að herbergin væru "large, clean and homely". Það reyndist á minni ensku vera "dark and dingy". Klukkan var orðin margt og við of þreytt til að sjoppa svo við fórum inn í dimman klefann og lögðumst til hvílu. Morguninn eftir fluttum við á frábært hótel við fyrsta hanagal og hittum þar vini, Noémi og Florent, sem voru með okkur í brúðkaupinu í Digha.
Svona brölt er allt hluti af reynslunni og þegar upp er staðið er þetta bara skemmtilegt, til að njóta fjallstinda þarf að heimsækja dalina líka. Varanasi er sannarlega full af hvoru tveggja. Gaman að fylgjast með sjálfum sér og sjá hvernig viðhorf til alls breytast um leið og maður hefur öruggt skjól: Gott hótelherbergi uppi á þakterras með útsýni yfir allan heiminn!
Terrasinn reyndist fullkominn staður til að fylgjast með tveimur aukasamgöngukerfum sem liggja ofanaá borginni. Fyrra kerfið er samgönguleið apanna, þeir hoppa þak af þaki og hvíla sig í skuggsælum skotum. Terrasinn okkar var vinsæll þar sem þar höfðu þeir bæði stóla og borð. Seinna kerfið var mun ofar og af öðrum toga. Hvern einasta eftirmiðdag þegar vindarnir breytast æfa þúsundir heimamanna á öllum aldri sig í að stýra heimasmíðuðum flugdrekum. Þann 14. janúar ár hvert er haldin flugdrekakeppni og er undirbúningurinn vægast sagt tilkomumikill, er samt hræddur um að fuglarnir séu ekki sammála mér.
Á neðri hæðum borgarinnar er engin einföld leið að neinu nema þá helst þegar gengið er upp eða niður með ánni. Nokkrar umferðaræðar liggja um borgina, allar fullar af mótorhjólum, beljum, sölubásum, mótor- og hjólarikkshawvögnum og stundum fílum. Aðrar samgönguleiðir þarf að fara fótgangandi þar sem þær liggja um eldgömul, kræklótt og örmjó miðaldastræti. Af fenginni reynslu get ég staðfest að það að ganga í flasið á svörtu risanauti í dimmu húsasundi seint að kveldi er ógleymanleg reynsla. Þar þarf að láta hart mæta hörðu en stundum er bara ekki pláss til þess og þá þarf að fara aðra leið. Í Varanasi telja menn það gæfumerki að stíga með vinstri fæti í mykju, heilladísirnar umvöfðu spúsu mína samkvæmt því -mikið lukkudýr þar á ferðinni.
Nokkrum sinnum gengum við upp og niður með Gangesfljóti og virtum fyrir okkur það sem fram fór. Þangað fer fólk til að baða sig, þvo þvott, bursta tennur, synda, hitta helga menn, fá rakstur og nudd, hugleiða og fylgja látnum til hinstu hvílu. Flest atriðin eru hirst og her með ánni en hið síðastnefnda er framkvæmt allan sólarhringinn á tveimur stöðum. Þar eru lík alla jafna brennd og í húsum þar við bíða aldraðir dauðans svo þeir megi leggjast til hinstu hvílu í hinu helga fljóti. Þó eru ekki allir brenndir. Börnum yngri en 10 ára, óléttum konum, fórnarlömbum kóbraslöngu, sadúum (helgum mönnum) og holdsveikum er hent út í ánna miðja án þess að eldur komi þar nærri. Ástæðan er sú að börnin, óléttu konurnar, sadúarnir og slöngufórnarlömbin þurfa ekki hreinsunareldinn þar sem þau eru hrein af heilagleika í gegn. Holdsveikir brenna víst með vondri lykt og klára dæmið því í næsta lífi.
Við heimsóttum báða brennslustaðina og horfðum á lík konu brennt, allt frá undirbúiningi og langt inn í syndahreinsunina, hvernig líkið varða smátt og smátt óþekkjanlegt. Einnig sáum við einn af þeim sem ekki hlaut bálköst á floti rétt hjá og verð ég að segja að bálkösturinn virkaði á mig sem eðlilegri leið í við þessar aðstæður. Fjölskyldur látinna stóðu þarna við og var áhugavert að standa svo nærri tímamótum annara, sjá siðina, lífið og dauðann. Þessu gleymir maður nú sennilega ekki.
Síðasta samgönguæðin sem við prófuðum var Ganges sjálf. Við lögðum í siglingu rétt fyrir sólarupprás til að sjá morgunverkin frá annari hlið, allt afskaplega litríkt lifandi og fallegt. Talandi um litríkt þá er í Varanasi haldin Puja (stærðarinnar trúarhátíð) hvert einasta kvöld. Möntrusöngur og hreinsunarathafnir á fullu gasi í u.þ.b. klukkustund. Fjöldi fólks mætir hvert einasta kvöld, syngur og leggur inn karma eftir bestu getur. Við tókum þátt í einni svona athöfn og fleyttum kertum á blómafylltum bananalaufsbátum sem ætlaðir voru fjölskyldum okkar. Önnur kvöld létum við duga að fylgjast með dýrðinni enda kappnóg fyrir augu og eyru að meðtaka.
Af öllu þessu má ætla að Varanasi sé skítug borg við mengaða á. Full af kúamykju, hundaskít, rusli og hráka. Það er líka alveg rétt, hún er stútfull af þessu öllu og í ánni fljóta lík fólks og hræ kúa auk þess sem magn saurgerla í hverjum lítra er þrjúþúsundfalt viðmiðunarmagn. Það er það magnaða við staðinn að þrátt fyrir akkúrat þetta skín sjarmerandi karakterinn í gegn, með kryddaðri reykelsisangan, og fer létt með það. Takk Varanasi.
Til að koma í veg fyrir svik og pretti, sem iðkaðir eru jöfnum höndum við heilagleikann, höfðum við pantað gistingu hóteli sem Lonely Planet mælti með. Bókin lýsti því sem svo að herbergin væru "large, clean and homely". Það reyndist á minni ensku vera "dark and dingy". Klukkan var orðin margt og við of þreytt til að sjoppa svo við fórum inn í dimman klefann og lögðumst til hvílu. Morguninn eftir fluttum við á frábært hótel við fyrsta hanagal og hittum þar vini, Noémi og Florent, sem voru með okkur í brúðkaupinu í Digha.
Svona brölt er allt hluti af reynslunni og þegar upp er staðið er þetta bara skemmtilegt, til að njóta fjallstinda þarf að heimsækja dalina líka. Varanasi er sannarlega full af hvoru tveggja. Gaman að fylgjast með sjálfum sér og sjá hvernig viðhorf til alls breytast um leið og maður hefur öruggt skjól: Gott hótelherbergi uppi á þakterras með útsýni yfir allan heiminn!
Terrasinn reyndist fullkominn staður til að fylgjast með tveimur aukasamgöngukerfum sem liggja ofanaá borginni. Fyrra kerfið er samgönguleið apanna, þeir hoppa þak af þaki og hvíla sig í skuggsælum skotum. Terrasinn okkar var vinsæll þar sem þar höfðu þeir bæði stóla og borð. Seinna kerfið var mun ofar og af öðrum toga. Hvern einasta eftirmiðdag þegar vindarnir breytast æfa þúsundir heimamanna á öllum aldri sig í að stýra heimasmíðuðum flugdrekum. Þann 14. janúar ár hvert er haldin flugdrekakeppni og er undirbúningurinn vægast sagt tilkomumikill, er samt hræddur um að fuglarnir séu ekki sammála mér.
Á neðri hæðum borgarinnar er engin einföld leið að neinu nema þá helst þegar gengið er upp eða niður með ánni. Nokkrar umferðaræðar liggja um borgina, allar fullar af mótorhjólum, beljum, sölubásum, mótor- og hjólarikkshawvögnum og stundum fílum. Aðrar samgönguleiðir þarf að fara fótgangandi þar sem þær liggja um eldgömul, kræklótt og örmjó miðaldastræti. Af fenginni reynslu get ég staðfest að það að ganga í flasið á svörtu risanauti í dimmu húsasundi seint að kveldi er ógleymanleg reynsla. Þar þarf að láta hart mæta hörðu en stundum er bara ekki pláss til þess og þá þarf að fara aðra leið. Í Varanasi telja menn það gæfumerki að stíga með vinstri fæti í mykju, heilladísirnar umvöfðu spúsu mína samkvæmt því -mikið lukkudýr þar á ferðinni.
Nokkrum sinnum gengum við upp og niður með Gangesfljóti og virtum fyrir okkur það sem fram fór. Þangað fer fólk til að baða sig, þvo þvott, bursta tennur, synda, hitta helga menn, fá rakstur og nudd, hugleiða og fylgja látnum til hinstu hvílu. Flest atriðin eru hirst og her með ánni en hið síðastnefnda er framkvæmt allan sólarhringinn á tveimur stöðum. Þar eru lík alla jafna brennd og í húsum þar við bíða aldraðir dauðans svo þeir megi leggjast til hinstu hvílu í hinu helga fljóti. Þó eru ekki allir brenndir. Börnum yngri en 10 ára, óléttum konum, fórnarlömbum kóbraslöngu, sadúum (helgum mönnum) og holdsveikum er hent út í ánna miðja án þess að eldur komi þar nærri. Ástæðan er sú að börnin, óléttu konurnar, sadúarnir og slöngufórnarlömbin þurfa ekki hreinsunareldinn þar sem þau eru hrein af heilagleika í gegn. Holdsveikir brenna víst með vondri lykt og klára dæmið því í næsta lífi.
Við heimsóttum báða brennslustaðina og horfðum á lík konu brennt, allt frá undirbúiningi og langt inn í syndahreinsunina, hvernig líkið varða smátt og smátt óþekkjanlegt. Einnig sáum við einn af þeim sem ekki hlaut bálköst á floti rétt hjá og verð ég að segja að bálkösturinn virkaði á mig sem eðlilegri leið í við þessar aðstæður. Fjölskyldur látinna stóðu þarna við og var áhugavert að standa svo nærri tímamótum annara, sjá siðina, lífið og dauðann. Þessu gleymir maður nú sennilega ekki.
Síðasta samgönguæðin sem við prófuðum var Ganges sjálf. Við lögðum í siglingu rétt fyrir sólarupprás til að sjá morgunverkin frá annari hlið, allt afskaplega litríkt lifandi og fallegt. Talandi um litríkt þá er í Varanasi haldin Puja (stærðarinnar trúarhátíð) hvert einasta kvöld. Möntrusöngur og hreinsunarathafnir á fullu gasi í u.þ.b. klukkustund. Fjöldi fólks mætir hvert einasta kvöld, syngur og leggur inn karma eftir bestu getur. Við tókum þátt í einni svona athöfn og fleyttum kertum á blómafylltum bananalaufsbátum sem ætlaðir voru fjölskyldum okkar. Önnur kvöld létum við duga að fylgjast með dýrðinni enda kappnóg fyrir augu og eyru að meðtaka.
Af öllu þessu má ætla að Varanasi sé skítug borg við mengaða á. Full af kúamykju, hundaskít, rusli og hráka. Það er líka alveg rétt, hún er stútfull af þessu öllu og í ánni fljóta lík fólks og hræ kúa auk þess sem magn saurgerla í hverjum lítra er þrjúþúsundfalt viðmiðunarmagn. Það er það magnaða við staðinn að þrátt fyrir akkúrat þetta skín sjarmerandi karakterinn í gegn, með kryddaðri reykelsisangan, og fer létt með það. Takk Varanasi.
föstudagur, 22. október 2010
Myndir úr indversku brúðkaupi
Við erum búin að henda inn myndum frá brúðkaupinu í Digha, endilega kíkið á þær á flickr síðunni okkar hér.
Hér koma nokkur sýnishorn:
Hér koma nokkur sýnishorn:
fimmtudagur, 21. október 2010
Í bænum hans Búdda
Við erum núna í smábænum Bodhgaya og komum hingað í fyrradag með næturlest. Bærinn er frægur fyrir eitt og aðeins eitt: Undir bodhi tré nokkru fyrir um 2600 árum uppljómaðist prinsinn Siddarta Gautama og varð Búdda. Bærinn er því einn helgasti áfangastaður búddista enda flykkjast pílagrímar frá Japan, Kambódíu, Tælandi, Víetnam, Bútan, Búrma, Tíbet og Kína til bæjarins. Flestar þessara þjóða eru auk þess með hof og klaustur í bænum og í klaustrunum er hægt að fá gistingu kæri menn sig um það. Í tengslum við allt þetta er síðan fjöldinn allur af námskeiðum í boði í hugleiðslu, vipassana (þagnarbúðir) og búddisma, jafnvel hægt að læra tíbetsku.
Bodhi tréð stendur í dag við fallegt hof sem var reist til heiðurs Búdda fyrir um 1400 árum. Mahabodhi hofið er á heimsminjaskrá SÞ enda um merkilegar minjar að ræða. Reyndar er ekki um upprunalega bodhi tréð að ræða því afbrýðisöm eiginkona konungsins Ashoka hjó það niður þegar henni fannst eiginmaðurinn hafa sýnt búddisma og trénu sjálfu of mikinn áhuga. Hinsvegar hafði einhver verið nógu hagsýnn til að taka afleggjara af trénu og plantað honum í Sri Lanka, svo tréð við Mahabodhi hofið er í raun afleggjari af þeim afleggjara.
Þegar við fórum að heimsækja hofið og tréð var þar allt krökkt af ferðamönnum. Sérstaklega vakti áhuga okkur hópur eldri borgara sem allir báru rauða derhúfu með gulum stöfum. Við giskuðum á að þau væru frá Kambódíu en komumst síðar að því að þau væru frá Búrma. Allir voru ferðamennirnir ólmir í að ná í lauf eða fræ af þessu merka tré og stóðu í því að troða spítum gegnum rimlana til að reyna að krækja í merkilegheitin alveg þangað til vörðurinn kom að þeim. Það var mjög skemmtilegt að fylgjast með aðförunum, og enn fyndnara var að tréð lét eitt af fræjum sínum detta beint ofan á hausinn á Baldri. Þeir sem sáu þetta vildu meina að um blessun væri að ræða svo Baldur lagði fræið á þar til gert fat sem fórn til Búdda eða trésins.
Núna erum við á netkaffihúsi hér í þessum annars lágstemmda bæ. Hér er möl á gólfum og tjald yfir, semsé einhverskonar kaffihúsatjald. Svo eru mýs á vappi sem við höfum gaman að fylgjast með. Ansi smáar og sætar en aðeins of kvikar fyrir minn smekk. Ég held mig allavega frá bekkjunum sem þær hlaupa undir og vona að þær haldi sér frá matnum mínum :)
Næsti áfangastaður: Varanasi. Lonely Planet segir borgina ekki hlífa neinum svo við erum nett spennt að sjá hvernig við fílum Varanasi.
Bodhi tréð stendur í dag við fallegt hof sem var reist til heiðurs Búdda fyrir um 1400 árum. Mahabodhi hofið er á heimsminjaskrá SÞ enda um merkilegar minjar að ræða. Reyndar er ekki um upprunalega bodhi tréð að ræða því afbrýðisöm eiginkona konungsins Ashoka hjó það niður þegar henni fannst eiginmaðurinn hafa sýnt búddisma og trénu sjálfu of mikinn áhuga. Hinsvegar hafði einhver verið nógu hagsýnn til að taka afleggjara af trénu og plantað honum í Sri Lanka, svo tréð við Mahabodhi hofið er í raun afleggjari af þeim afleggjara.
Þegar við fórum að heimsækja hofið og tréð var þar allt krökkt af ferðamönnum. Sérstaklega vakti áhuga okkur hópur eldri borgara sem allir báru rauða derhúfu með gulum stöfum. Við giskuðum á að þau væru frá Kambódíu en komumst síðar að því að þau væru frá Búrma. Allir voru ferðamennirnir ólmir í að ná í lauf eða fræ af þessu merka tré og stóðu í því að troða spítum gegnum rimlana til að reyna að krækja í merkilegheitin alveg þangað til vörðurinn kom að þeim. Það var mjög skemmtilegt að fylgjast með aðförunum, og enn fyndnara var að tréð lét eitt af fræjum sínum detta beint ofan á hausinn á Baldri. Þeir sem sáu þetta vildu meina að um blessun væri að ræða svo Baldur lagði fræið á þar til gert fat sem fórn til Búdda eða trésins.
Núna erum við á netkaffihúsi hér í þessum annars lágstemmda bæ. Hér er möl á gólfum og tjald yfir, semsé einhverskonar kaffihúsatjald. Svo eru mýs á vappi sem við höfum gaman að fylgjast með. Ansi smáar og sætar en aðeins of kvikar fyrir minn smekk. Ég held mig allavega frá bekkjunum sem þær hlaupa undir og vona að þær haldi sér frá matnum mínum :)
Næsti áfangastaður: Varanasi. Lonely Planet segir borgina ekki hlífa neinum svo við erum nett spennt að sjá hvernig við fílum Varanasi.
sunnudagur, 17. október 2010
Ta-ta Darjeeling!
Á morgun kveðjum við Darjeeling. Bærinn kúrir sig í fjallshlíð litla 2134 metra ofan við sjávarmál og ætli maður nokkurn skapaðan hlut annan verður maður að hlykkjast niður eftir fjallvegum 500 til 1000 metra niður (2-4 klst.) og svo aftur upp í næstu fjallshlíðarkúru.
Við komum hingað fyrir tíu dögum ásamt fjórum vinum úr brúðkaupinu í Digha. Komum okkur strax fyrir í herbergi sem við leigjum af Matildu og Genesis, hjónum á eftirlaunum sem reka vinsælt gistiheimili hér í bæ. Darjeeling er alger andstæða borga sem þekktar eru fyrir að sofa ekki að því leyti að klukkan átta á kvöldin lokar allt og öll ljós eru slökkt, það skýrir líka hvers vegna fólk er árrisult og engum þykir tiltökumál að fylgjast með sólarupprás milli fimm og hálfsex. Koma mér í hug máltæki eins og: Í háttinn klukkan átta, morgunstund gefur gull í mund og morgungull kallar á miðdegisblund. Höfum haft það gott hérna, aðallega rólegt ef frá er talin þriggja daga fjallganga.
Ég ætla nú ekki að tíunda gönguferðina lið fyrir lið en þetta var bæði upp og niður og svo aftur lengra upp og aðeins niður aftur. Í lok fyrsta dagsins, eftir 14 kílómtra göngu, gistum við í afar einfaldri en huggulegri bændagistingu. Þess ber að geta að bændagistingin var í Nepal. Rafmagnsnotkun var algerlega í lágmarki og húsið ókynt. Fyrir vikið varð eldhúsið aðalfélagsmiðstöðin enda eldstóin þar (og maturinn!). Húseigendur buðu okkur te og elduðu ofaní okkur bæði kvöld- og morgunmat meðan 9 ára nágrannadóttir gekk um beina. Á öðrum og þriðja degi gengum við u.þ.b. 21 km á hvorum en það sem meira er um vert að í 3636 metra hæð í Sandakhpur klukkan 5:20 sáum við sólina gægjast upp á milli fjallanna og lita hæstu tinda heims bleika, appelsínugula, gula og skjannahvíta. Ber þar helst að nefna hinn stórbrotna tind Khangchendzonga (8.598 m). Einnig sáum við hið margfræga Everest (8,848 m) þó það væri talsvert lengra frá.
Darjeeling er mikill ferðamannastaður og svolítið annar hópur þar en maður er vanur að sjá í Indlandi. Tók ég t.d. mun meira eftir frönskum ferðamönnum heldur en áður. Annað sem var öðruvísi en á flestum ferðamannastöðum Indlands: Úlpur, lokaðir skór, húfur, vettlingar, flíspeysur og så videre. Hér er talsvert svalara en niðurfrá.
Að þessu sinni var líka mikið af túristum frá öllum helstu nærsveitum (alveg til Delhi skilst mér) þar sem hátíðahöld kölluð Durga Puja stóðu yfir. Durga Puja þýðir í raun bara Durga Partí en Durga þessi er kvenorkudæmi, einhvers konar gyðja, afar flókin að gerð, erfitt að nálgast eða botna nokkuð í. Hún er semsagt þessi fjarlæga típa á sama tíma og hún er líka móðir alheimsins, afar mögnuð gella og tákngervingur heildar. Hún er vinsæl og veit af því. Í tilefni af hátíðinni var svið á aðaltorgi bæjarins og dans- og tónslistaratriði í lange baner, svolítil 17. júní stemning.
Í lokin má nefna að Darjeeling bær er frægur fyrir mikla teræktun og ber nokkuð þar á lífrænni ræktun, við heimsóttum verksmiðju Harrods sem einmitt er með lífrænt te. Einnig kíktum við í dýragarð staðarins og var jafnmikið tekið af myndum af okkur og Bengaltígrunum, Indverjum finnst nefnilega voðalega gaman að eiga myndir af sér með Norrænum fyrirmennum. Stundum hef ég líka gaman af þessum myndatökum en stundum alls ekki. Þennan dag hafði ég gaman af þeim :)
Við komum hingað fyrir tíu dögum ásamt fjórum vinum úr brúðkaupinu í Digha. Komum okkur strax fyrir í herbergi sem við leigjum af Matildu og Genesis, hjónum á eftirlaunum sem reka vinsælt gistiheimili hér í bæ. Darjeeling er alger andstæða borga sem þekktar eru fyrir að sofa ekki að því leyti að klukkan átta á kvöldin lokar allt og öll ljós eru slökkt, það skýrir líka hvers vegna fólk er árrisult og engum þykir tiltökumál að fylgjast með sólarupprás milli fimm og hálfsex. Koma mér í hug máltæki eins og: Í háttinn klukkan átta, morgunstund gefur gull í mund og morgungull kallar á miðdegisblund. Höfum haft það gott hérna, aðallega rólegt ef frá er talin þriggja daga fjallganga.
Ég ætla nú ekki að tíunda gönguferðina lið fyrir lið en þetta var bæði upp og niður og svo aftur lengra upp og aðeins niður aftur. Í lok fyrsta dagsins, eftir 14 kílómtra göngu, gistum við í afar einfaldri en huggulegri bændagistingu. Þess ber að geta að bændagistingin var í Nepal. Rafmagnsnotkun var algerlega í lágmarki og húsið ókynt. Fyrir vikið varð eldhúsið aðalfélagsmiðstöðin enda eldstóin þar (og maturinn!). Húseigendur buðu okkur te og elduðu ofaní okkur bæði kvöld- og morgunmat meðan 9 ára nágrannadóttir gekk um beina. Á öðrum og þriðja degi gengum við u.þ.b. 21 km á hvorum en það sem meira er um vert að í 3636 metra hæð í Sandakhpur klukkan 5:20 sáum við sólina gægjast upp á milli fjallanna og lita hæstu tinda heims bleika, appelsínugula, gula og skjannahvíta. Ber þar helst að nefna hinn stórbrotna tind Khangchendzonga (8.598 m). Einnig sáum við hið margfræga Everest (8,848 m) þó það væri talsvert lengra frá.
Darjeeling er mikill ferðamannastaður og svolítið annar hópur þar en maður er vanur að sjá í Indlandi. Tók ég t.d. mun meira eftir frönskum ferðamönnum heldur en áður. Annað sem var öðruvísi en á flestum ferðamannastöðum Indlands: Úlpur, lokaðir skór, húfur, vettlingar, flíspeysur og så videre. Hér er talsvert svalara en niðurfrá.
Að þessu sinni var líka mikið af túristum frá öllum helstu nærsveitum (alveg til Delhi skilst mér) þar sem hátíðahöld kölluð Durga Puja stóðu yfir. Durga Puja þýðir í raun bara Durga Partí en Durga þessi er kvenorkudæmi, einhvers konar gyðja, afar flókin að gerð, erfitt að nálgast eða botna nokkuð í. Hún er semsagt þessi fjarlæga típa á sama tíma og hún er líka móðir alheimsins, afar mögnuð gella og tákngervingur heildar. Hún er vinsæl og veit af því. Í tilefni af hátíðinni var svið á aðaltorgi bæjarins og dans- og tónslistaratriði í lange baner, svolítil 17. júní stemning.
Í lokin má nefna að Darjeeling bær er frægur fyrir mikla teræktun og ber nokkuð þar á lífrænni ræktun, við heimsóttum verksmiðju Harrods sem einmitt er með lífrænt te. Einnig kíktum við í dýragarð staðarins og var jafnmikið tekið af myndum af okkur og Bengaltígrunum, Indverjum finnst nefnilega voðalega gaman að eiga myndir af sér með Norrænum fyrirmennum. Stundum hef ég líka gaman af þessum myndatökum en stundum alls ekki. Þennan dag hafði ég gaman af þeim :)
miðvikudagur, 6. október 2010
Fréttir úr stórborginni
Dagarnir hafa liðið hratt hér í Kolkata og við erum búin að reyna eitt og annað. Við erum hér í félagsskap þriggja annarra para sem við kynntumst í brúðkaupinu: Fabian og Anissa, Yoann og Claire og Noémie og Flo. Við erum búin að ganga um helstu götur borgarinnar, ferðast með metróinu sem er bara ein lína í sitthvora áttina, skutlast um í gulum leigubílum og sitja föst í rosalegri umferðateppu sem virðist standa yfir frá sjö á morgnana til níu á kvöldin.
Mér finnst vert að minnast á að Kolkata er ólík öðrum stórborgum í Indlandi. Hún er vinalegri, borgarbúar eru mjög hjálpsamir en láta mann annars alveg vera og við höfum enn ekki lent á neinum sem vill svíkja og pretta sem er svo mikið um í t.d. Delhi. Þá virkar borgin líka hreinni á okkur, hér eru t.d. ekki opin holræsi eins og í Bangalore og svo er alveg frábært að geta nýtt sér metróið þó að biðraðir í miðasöluna séu langar og hæggengar.
Fyrr í vikunni heimsóttum við hjálparstofnun móður Teresu þar sem við fengum m.a. að sjá yfirlit yfir ævi hennar, hrátt herbergið sem hún bjó í lungann úr ævinni og gröfina. Við notuðum tækifærið og skráðum okkur sem sjálfboðaliðar til eins dags og mættum snemma um morguninn daginn eftir. Við völdum að fara á stað sem heitir Prem Dan þar sem hinir sjúku og deyjandi dvelja. Ég var í því að þvo þvott, bera eldivið og mata sjúklinga á meðan Baldur rakaði andlit og höfuð karlanna, hengdi upp þvott og skrúbbaði gólf. Þetta var vægast sagt mjög sérstök upplifun og oft á köflum erfið, sér í lagi var erfitt að sjá holdsveikt fólk og sárin sem veikin skilur eftir sig. En þarna voru margir sjálfboðaliðar sem höfðu verið í nokkrar vikur og augljóslega orðnir vanir aðstæðum og farnir að þekkja vistmenn með nafni, og tókust á við aðstæður með brosi og hlátri.
Í dag fórum við svo á öllu hefðbundnari ferðamannaslóðir hér í Kolkata og skoðuðum Victoria Memorial og Indian Museum. Á því síðarnefnda sá ég mína fyrstu múmíu en að öðru leyti hafði safnið ekki upp á margt áhugavert að bjóða.
Í kvöld kveðjum við stórborgina og förum ásamt tveimur af frönsku pörunum til Darjeeling með næturlest. Það verður frábært að komast aðeins úr hitanum og rakanum, og svo skilst mér að Darjeeling sé virkilega þess virði að heimsækja. Látum heyra í okkur síðar :)
Mér finnst vert að minnast á að Kolkata er ólík öðrum stórborgum í Indlandi. Hún er vinalegri, borgarbúar eru mjög hjálpsamir en láta mann annars alveg vera og við höfum enn ekki lent á neinum sem vill svíkja og pretta sem er svo mikið um í t.d. Delhi. Þá virkar borgin líka hreinni á okkur, hér eru t.d. ekki opin holræsi eins og í Bangalore og svo er alveg frábært að geta nýtt sér metróið þó að biðraðir í miðasöluna séu langar og hæggengar.
Fyrr í vikunni heimsóttum við hjálparstofnun móður Teresu þar sem við fengum m.a. að sjá yfirlit yfir ævi hennar, hrátt herbergið sem hún bjó í lungann úr ævinni og gröfina. Við notuðum tækifærið og skráðum okkur sem sjálfboðaliðar til eins dags og mættum snemma um morguninn daginn eftir. Við völdum að fara á stað sem heitir Prem Dan þar sem hinir sjúku og deyjandi dvelja. Ég var í því að þvo þvott, bera eldivið og mata sjúklinga á meðan Baldur rakaði andlit og höfuð karlanna, hengdi upp þvott og skrúbbaði gólf. Þetta var vægast sagt mjög sérstök upplifun og oft á köflum erfið, sér í lagi var erfitt að sjá holdsveikt fólk og sárin sem veikin skilur eftir sig. En þarna voru margir sjálfboðaliðar sem höfðu verið í nokkrar vikur og augljóslega orðnir vanir aðstæðum og farnir að þekkja vistmenn með nafni, og tókust á við aðstæður með brosi og hlátri.
Í dag fórum við svo á öllu hefðbundnari ferðamannaslóðir hér í Kolkata og skoðuðum Victoria Memorial og Indian Museum. Á því síðarnefnda sá ég mína fyrstu múmíu en að öðru leyti hafði safnið ekki upp á margt áhugavert að bjóða.
Í kvöld kveðjum við stórborgina og förum ásamt tveimur af frönsku pörunum til Darjeeling með næturlest. Það verður frábært að komast aðeins úr hitanum og rakanum, og svo skilst mér að Darjeeling sé virkilega þess virði að heimsækja. Látum heyra í okkur síðar :)
mánudagur, 4. október 2010
Í litlu hofi við hafið
Komin aftur til Kolkata eftir ljúfar stundir í Digha þar sem við vorum til að mæta í brúðkaup góðs vinar. Digha er nokkrar lestar-klukkustundir suðvestur af Kalkútta og er í raun lítið annað en mjög einfalt þorp með tveimur eða þremur lúxushóelum. Hingað kemur miðstéttarfólk úr nágrenninu til að hvíla sig á skarkala borganna og liggja í afslöppun á laugabökkum.
Til að undirbúa okkur almennilega fyrir hátíðahöldin fórum við ásamt nokkrum öðrum gestum og fjárfestum í indverskum spariklæðnaði í fínustu fatabúð þorpsins, ég fór til rakara og Ásdís fékk hennaflúr á hendurnar. Allt saman sérlega þjóðlegt og afskaplega skemmtilegt. Á morgni brúðkaupsins fór Ásdís svo ásamt öðrum kvendýrum hjarðarinnar og lærði að vefja sig sarí, kom svo aftur inná herbergi eins og glitrandi, litrík bollywoodbomba.
Það var semsagt á þeim herrans degi 1. október, nánar tiltekið afmæli Gandhis, sem okkar kæri vinur Valery giftist heitkonu sinni Puspu. Athöfnin fór fram í litlu hofi við hafið. Þetta var látlaust en fallegt. Þarna sat fólk á gólfinu umhverfis altarið (forvitnir þorpsbúar fylgdust grannt með að utan) og hlustaði á helgan mann kyrja möntrur og blessa brúðhjónin og fjölskyldur þeirra með öllum tiltækum ráðum og fjölmargir guðir kallaðir til vitnis: Shiva, Khali, Vishnu, Krishna og svo mætti leeeengi telja. Að kvöldinu var svo haldin veisla á heimili systur brúðarinnar. Kvöldið eftir var svo haldið vestrænt partí uppá hóteli með fjölþjóðlegu diskótjútti í restina.
Einn af hápunktum veru okkar í Digha var tvímælalaust að hitta Gary, sem við kynntumst líka í Bangalore í den, og unnustu hans Judy. Mikill innblástur sem maður fær af því að hitta svo jákvætt og orkumikið fólk, tókum þau meira að segja í jógatíma! Reyndar kynntumst við ofsalega mörgum og skemmtilegum manneskjum og fórum einmitt samferða nokkrum þeirra hingað til Kalkútta aftur. Nú er planið einfaldlega að berja nokkra áhugaverða staði í harðfisk með augunum, góðar stundir.
Til að undirbúa okkur almennilega fyrir hátíðahöldin fórum við ásamt nokkrum öðrum gestum og fjárfestum í indverskum spariklæðnaði í fínustu fatabúð þorpsins, ég fór til rakara og Ásdís fékk hennaflúr á hendurnar. Allt saman sérlega þjóðlegt og afskaplega skemmtilegt. Á morgni brúðkaupsins fór Ásdís svo ásamt öðrum kvendýrum hjarðarinnar og lærði að vefja sig sarí, kom svo aftur inná herbergi eins og glitrandi, litrík bollywoodbomba.
Það var semsagt á þeim herrans degi 1. október, nánar tiltekið afmæli Gandhis, sem okkar kæri vinur Valery giftist heitkonu sinni Puspu. Athöfnin fór fram í litlu hofi við hafið. Þetta var látlaust en fallegt. Þarna sat fólk á gólfinu umhverfis altarið (forvitnir þorpsbúar fylgdust grannt með að utan) og hlustaði á helgan mann kyrja möntrur og blessa brúðhjónin og fjölskyldur þeirra með öllum tiltækum ráðum og fjölmargir guðir kallaðir til vitnis: Shiva, Khali, Vishnu, Krishna og svo mætti leeeengi telja. Að kvöldinu var svo haldin veisla á heimili systur brúðarinnar. Kvöldið eftir var svo haldið vestrænt partí uppá hóteli með fjölþjóðlegu diskótjútti í restina.
Einn af hápunktum veru okkar í Digha var tvímælalaust að hitta Gary, sem við kynntumst líka í Bangalore í den, og unnustu hans Judy. Mikill innblástur sem maður fær af því að hitta svo jákvætt og orkumikið fólk, tókum þau meira að segja í jógatíma! Reyndar kynntumst við ofsalega mörgum og skemmtilegum manneskjum og fórum einmitt samferða nokkrum þeirra hingað til Kalkútta aftur. Nú er planið einfaldlega að berja nokkra áhugaverða staði í harðfisk með augunum, góðar stundir.
miðvikudagur, 29. september 2010
Komin til Kolkata
Ferðalagið frá Íslandi hingað til næststærstu borgar Indlands tók heilan sólarhring, og því vorum við ansi búin á því við komuna hingað. Við byrjuðum á því að fljúga til London snemma morguns, tókum þaðan næturflug til Delhi með Air India og enduðum síðan í Kolkata seinni part næsta dags.
Við tókum leigubíl frá flugvellinum niður í bæ og deildum honum með argentínsku pari sem var á sömu leið. Ég sat í leigubílnum, horfði á mannlífið út um gluggann og var ekki alveg að ná því að vera komin hingað aftur. Þegar ég kvaddi Indland í byrjun júní 2007 fannst mér land og þjóð eiga smá í mér og fannst ómögulegt annað en að ég myndi snúa aftur einn daginn, eiginlega bara skrýtin tilhugsun að koma ekki aftur hingað. Svo kom á daginn að mér fannst enn skrýtnara að snúa aftur.
Við fundum okkur gistingu nálægt Sudder St og höfum unað hag okkar vel síðustu tvo daga. Við erum búin að ná að sofa úr okkur flugþreytuna að mestu og aðlagast nýju tímabelti, en við erum fimm og hálfum tíma á undan Íslandi. Við höfum aðeins gengið um borgina og skoðað okkur um, tekið metróið sem virkar mjög vel, setið á loftkældum kaffihúsum og spásserað um bókabúðir, í reynd tekið lífinu með mikilli ró þessa fyrstu daga. Í gær fórum við reyndar á Howgah lestarstöðina til að verða okkur út um lestarmiða til Digha og það var hálft dagsverk með skriffinnskunni og bið í löngum röðum. Ætlum að reyna að kaupa lestarmiða í gegnum netið héðan í frá :)
Borgin hefur tekið vel á móti okkur og allir hafa verið boðnir og búnir að veita okkur hjálparhönd. Börn eru hvött af foreldrum til að heilsa okkur og aðrir gefa sig á tal við okkur til að forvitnast um okkur og ekki síður til að slípa til enskuna.
Núna erum við á leiðinni til strandbæjar fyrir sunnan Kolkata sem heitir Digha og þar munum við sækja brúðkaup sem mun standa yfir í tvo daga. Meira síðar gott fólk :)
Við tókum leigubíl frá flugvellinum niður í bæ og deildum honum með argentínsku pari sem var á sömu leið. Ég sat í leigubílnum, horfði á mannlífið út um gluggann og var ekki alveg að ná því að vera komin hingað aftur. Þegar ég kvaddi Indland í byrjun júní 2007 fannst mér land og þjóð eiga smá í mér og fannst ómögulegt annað en að ég myndi snúa aftur einn daginn, eiginlega bara skrýtin tilhugsun að koma ekki aftur hingað. Svo kom á daginn að mér fannst enn skrýtnara að snúa aftur.
Við fundum okkur gistingu nálægt Sudder St og höfum unað hag okkar vel síðustu tvo daga. Við erum búin að ná að sofa úr okkur flugþreytuna að mestu og aðlagast nýju tímabelti, en við erum fimm og hálfum tíma á undan Íslandi. Við höfum aðeins gengið um borgina og skoðað okkur um, tekið metróið sem virkar mjög vel, setið á loftkældum kaffihúsum og spásserað um bókabúðir, í reynd tekið lífinu með mikilli ró þessa fyrstu daga. Í gær fórum við reyndar á Howgah lestarstöðina til að verða okkur út um lestarmiða til Digha og það var hálft dagsverk með skriffinnskunni og bið í löngum röðum. Ætlum að reyna að kaupa lestarmiða í gegnum netið héðan í frá :)
Borgin hefur tekið vel á móti okkur og allir hafa verið boðnir og búnir að veita okkur hjálparhönd. Börn eru hvött af foreldrum til að heilsa okkur og aðrir gefa sig á tal við okkur til að forvitnast um okkur og ekki síður til að slípa til enskuna.
Núna erum við á leiðinni til strandbæjar fyrir sunnan Kolkata sem heitir Digha og þar munum við sækja brúðkaup sem mun standa yfir í tvo daga. Meira síðar gott fólk :)
sunnudagur, 6. júní 2010
Myndaalbúmin uppfærð!
Við Baldur höfum verið að taka til í myndaalbúmunum okkar, meðvituð um hve löt við höfum verið við að uppfæra nýjar myndir á flickr. Nú er öldin hins vegar önnur og erum við á hraðri leið að bæta upp fyrir 2009.
Mig langaði bara að tilkynna að eftirfarandi albúm eru núna komin netið, okkur öllum til yndisauka :)
Baldur 30!: Héldum upp á þrítugsafmæli Baldurs á fallegum og björtum vordegi.
Krýsuvík & Kleifarvatn: Heimsóttum þetta fallega svæði á Uppstigningardag.
Stokkhólmur 2009: Kíktum í brúðkaup í Stokkhólmi.
Glymur í Botnsá: Gengum upp að hæsta fossi landsins.
Fimmvörðuháls: Gengum þessa frægu leið milli Skóga og Þórsmerkur og milli tveggja jökla.
Mig langaði bara að tilkynna að eftirfarandi albúm eru núna komin netið, okkur öllum til yndisauka :)
Baldur 30!: Héldum upp á þrítugsafmæli Baldurs á fallegum og björtum vordegi.
Krýsuvík & Kleifarvatn: Heimsóttum þetta fallega svæði á Uppstigningardag.
Stokkhólmur 2009: Kíktum í brúðkaup í Stokkhólmi.
Glymur í Botnsá: Gengum upp að hæsta fossi landsins.
Fimmvörðuháls: Gengum þessa frægu leið milli Skóga og Þórsmerkur og milli tveggja jökla.
fimmtudagur, 8. apríl 2010
Afsakið rugling
Við fundum nokkrar fullbúnar færslur sem höfðu verið vistaðar undir drafts en áttu í raun að hafa farið út á bloggið fyrir löngu síðan. Við erum hér með að debjúta þessar færslur, versú:
5. mars 2006: Vatn
8. apríl 2006: Græna áherslan
5. september 2006: Saga af Tine
16. apríl 2007: Kerala samantekt
20. júní 2007: Smooth talking
9. desember 2007: Tveir á grein
3. febrúar 2008: Dagur með telpunni
14. febrúar 2008: Valentínan
5. mars 2006: Vatn
8. apríl 2006: Græna áherslan
5. september 2006: Saga af Tine
16. apríl 2007: Kerala samantekt
20. júní 2007: Smooth talking
9. desember 2007: Tveir á grein
3. febrúar 2008: Dagur með telpunni
14. febrúar 2008: Valentínan
þriðjudagur, 16. mars 2010
Menningarlíf vetrarins
Ég var að hugsa hve sorglegt það væri að hafa hvergi miðil til að skrásetja menningarviðburði sem maður sækir. Yfirleitt dugar myndaalbúmið ágætlega til þess brúks, þ.e. að rifja um hvað var gert og hvenær, en hins vegar á það ekki við um t.d. leiksýningar. Þá mundi ég allt í einu eftir kærri hnotskurninni og fannst tími til kominn að hleypa smá lífi á síður hennar með því að skrifa fáein orð um menningarlíf vetrarins.
Við Baldur höfum aldrei verið mjög leikhúsrækið fólk. Hins vegar virðist hafa orðið töluverð breyting þar á eftir heimkomuna frá Asíu, og eflaust má skrifa það jöfnum höndum á meiri tekjur, fleiri frístundir og meiri framkvæmdagleði. Þannig sáum við í það minnsta fjórar sýningar á fyrsta árinu okkar heima: Kommúnan, Fólkið í blokkinni, Ökutímar og Fló á skinni - allar sýndar í Borgarleikhúsinu.
Fyrir leikárið 2009-10 keyptum við okkur áskriftarkort hjá Borgarleikhúsinu á eftirtaldar sýningar: Jesú litli, Fjölskyldan, Fást og Rómeó & Júlía. Þar að auki notuðum við gjafabréf sem við áttum hjá Þjóðleikhúsinu til að útvega okkur miða á Brennuvargana.
Við sáum Jesú litla í desember, fyrir jól, og ég skemmti mér alveg stórvel. Til marks um hve hrifin við vorum þustum við í miðasöluna að sýningu lokinni til að athuga hvort enn væri verið að sýna Dauðasyndirnar, og okkur til ómældrar sorgar reyndist sýningin ekki lengur vera á fjölunum. Að sýningunni standa trúðarnir Barbara og Úlfur og með í för í þetta sinn var Kristjana trúður. Hvað get ég sagt meira? Bara dásamleg, dásamleg sýning sem ég hvet alla til að sjá fyrir næstu jól. Sýningin hreppti nýverið menningarverðlaun DV í leiklist. Pas mal.
Við fórum að sjá Brennuvargana í janúar og nú þarf ég að vera pínu hreinskilin. Við hefðum eflaust aldrei farið á sýningu í Þjóðleikhúsinu nema af því við áttum gjafakort, og eflaust aldrei á Brennuvargana nema af því að áðurnefnt gjafakort var við það að renna út. Spark í rassinn og við komin með miða á næstu sýningu sem var Brennuvargarnir. Kannski af því að við fórum að sjá sýninguna á föstudagskvöldi, og ég þreytt eftir vinnudaginn, þá átti ég erfitt með að halda einbeitingunni fyrir hlé, sérstaklega þegar kórinn tók til máls. Mér finnst frekar óþægilegt að sitja prúðbúin í leikhúsi og skilja ekki baun í því sem fer fram á sviðinu og finnast ég alltaf þurfa að grípa þráðinn aftur og aftur. En fyrir utan það þá var verkið vel út fært eftir minni bestu vitund, leikurinn góður (sérstaklega Ólafía Hrönn) og heildar útlitið allt hið ásættanlegasta. Brenn samt ekkert í skinninu að sjá Brennuvargana aftur...
Þá erum við komin að bestu sýningunni - og þá á ég ekki við aðeins þetta leikár heldur af öllum þeim sem ég hef séð (ok, þær eru vissulega ekki margar) en það er Fjölskyldan. Eftir nokkrar tilfærslur með miðana okkar enduðum við á að fara á sýninguna 13. febrúar og það er í rauninni sambands/sambúðarafmæli okkar B. svo við notuðum tækifærið og héldum upp á það með því að fara á Ítalíu fyrir leikhúsferð og þannig gera okkur dagamun. Í framhjáhlaupi langar mig að hripa niður að við héldum einmitt upp á sjö ára afmælið með ferð á Kommúnuna í febrúar 2008 og átta ára afmælið með Fló á skinni í febrúar 2009. Þetta er að verða trend hjá okkur skötuhjúum. Hvað um það, Fjölskyldan er dásamlega galin, öflug, fyndin, geysivel leikin og flutt, sorgleg, frábær... það væri kaldhæðið að segjast ekki eiga orð en þannig líður meir samt helst. Sjón er sögu ríkari (guði sé lof fyrir orðatiltækin).
Viku eftir að við sáum Fjölskylduna, og enn í vímu held ég, fórum við að sjá Fást í flutningi Vesturports. Alveg kreisí flott sýning, sérstaklega skemmtilegt að hafa hluta af sýningunni á neti strengdu yfir áhorfendur. Hjólastólakallinn vakti sérstaka lukku í hléinu. Þess utan var allt svo flott: loftfimleikarnir, sprengingar, klifrið í grindum, mannlegu fallbyssukúlurnar að ofan sem lentu í netinu, tónlistin hans Nicks Cave. Mmmm, algjört nammi þessi sýning.
Eina sýningin sem eftir er á áskriftarkortinu er Rómeó & Júlía í flutningi Vesturports. Þetta er ein af þessum sýningum sem ég hafði áhyggjur af að hafa aldrei séð, þið getið því ímyndað ykkur gleði mína þegar ég sá að taka átti verkið aftur til sýningar í maí. Get varla beðið ég hlakka svo til.
Af öðrum menningarviðburðum framundan ber helst að nefna Gerplu í Þjóðleikhúsinu í apríl og Dúfurnar í Borgarleikhúsinu (eigum eftir að kaupa miða). Síðast en ekki síst - og ótengt leikhúsum - förum við á tónleika með Amadou & Mariam í maí! Og það í annað sinn! Í fyrsta skiptið sáum við þau í Kaupmannahöfn haustið 2005 og það var frábært.
Við Baldur höfum aldrei verið mjög leikhúsrækið fólk. Hins vegar virðist hafa orðið töluverð breyting þar á eftir heimkomuna frá Asíu, og eflaust má skrifa það jöfnum höndum á meiri tekjur, fleiri frístundir og meiri framkvæmdagleði. Þannig sáum við í það minnsta fjórar sýningar á fyrsta árinu okkar heima: Kommúnan, Fólkið í blokkinni, Ökutímar og Fló á skinni - allar sýndar í Borgarleikhúsinu.
Fyrir leikárið 2009-10 keyptum við okkur áskriftarkort hjá Borgarleikhúsinu á eftirtaldar sýningar: Jesú litli, Fjölskyldan, Fást og Rómeó & Júlía. Þar að auki notuðum við gjafabréf sem við áttum hjá Þjóðleikhúsinu til að útvega okkur miða á Brennuvargana.
Við sáum Jesú litla í desember, fyrir jól, og ég skemmti mér alveg stórvel. Til marks um hve hrifin við vorum þustum við í miðasöluna að sýningu lokinni til að athuga hvort enn væri verið að sýna Dauðasyndirnar, og okkur til ómældrar sorgar reyndist sýningin ekki lengur vera á fjölunum. Að sýningunni standa trúðarnir Barbara og Úlfur og með í för í þetta sinn var Kristjana trúður. Hvað get ég sagt meira? Bara dásamleg, dásamleg sýning sem ég hvet alla til að sjá fyrir næstu jól. Sýningin hreppti nýverið menningarverðlaun DV í leiklist. Pas mal.
Við fórum að sjá Brennuvargana í janúar og nú þarf ég að vera pínu hreinskilin. Við hefðum eflaust aldrei farið á sýningu í Þjóðleikhúsinu nema af því við áttum gjafakort, og eflaust aldrei á Brennuvargana nema af því að áðurnefnt gjafakort var við það að renna út. Spark í rassinn og við komin með miða á næstu sýningu sem var Brennuvargarnir. Kannski af því að við fórum að sjá sýninguna á föstudagskvöldi, og ég þreytt eftir vinnudaginn, þá átti ég erfitt með að halda einbeitingunni fyrir hlé, sérstaklega þegar kórinn tók til máls. Mér finnst frekar óþægilegt að sitja prúðbúin í leikhúsi og skilja ekki baun í því sem fer fram á sviðinu og finnast ég alltaf þurfa að grípa þráðinn aftur og aftur. En fyrir utan það þá var verkið vel út fært eftir minni bestu vitund, leikurinn góður (sérstaklega Ólafía Hrönn) og heildar útlitið allt hið ásættanlegasta. Brenn samt ekkert í skinninu að sjá Brennuvargana aftur...
Þá erum við komin að bestu sýningunni - og þá á ég ekki við aðeins þetta leikár heldur af öllum þeim sem ég hef séð (ok, þær eru vissulega ekki margar) en það er Fjölskyldan. Eftir nokkrar tilfærslur með miðana okkar enduðum við á að fara á sýninguna 13. febrúar og það er í rauninni sambands/sambúðarafmæli okkar B. svo við notuðum tækifærið og héldum upp á það með því að fara á Ítalíu fyrir leikhúsferð og þannig gera okkur dagamun. Í framhjáhlaupi langar mig að hripa niður að við héldum einmitt upp á sjö ára afmælið með ferð á Kommúnuna í febrúar 2008 og átta ára afmælið með Fló á skinni í febrúar 2009. Þetta er að verða trend hjá okkur skötuhjúum. Hvað um það, Fjölskyldan er dásamlega galin, öflug, fyndin, geysivel leikin og flutt, sorgleg, frábær... það væri kaldhæðið að segjast ekki eiga orð en þannig líður meir samt helst. Sjón er sögu ríkari (guði sé lof fyrir orðatiltækin).
Viku eftir að við sáum Fjölskylduna, og enn í vímu held ég, fórum við að sjá Fást í flutningi Vesturports. Alveg kreisí flott sýning, sérstaklega skemmtilegt að hafa hluta af sýningunni á neti strengdu yfir áhorfendur. Hjólastólakallinn vakti sérstaka lukku í hléinu. Þess utan var allt svo flott: loftfimleikarnir, sprengingar, klifrið í grindum, mannlegu fallbyssukúlurnar að ofan sem lentu í netinu, tónlistin hans Nicks Cave. Mmmm, algjört nammi þessi sýning.
Eina sýningin sem eftir er á áskriftarkortinu er Rómeó & Júlía í flutningi Vesturports. Þetta er ein af þessum sýningum sem ég hafði áhyggjur af að hafa aldrei séð, þið getið því ímyndað ykkur gleði mína þegar ég sá að taka átti verkið aftur til sýningar í maí. Get varla beðið ég hlakka svo til.
Af öðrum menningarviðburðum framundan ber helst að nefna Gerplu í Þjóðleikhúsinu í apríl og Dúfurnar í Borgarleikhúsinu (eigum eftir að kaupa miða). Síðast en ekki síst - og ótengt leikhúsum - förum við á tónleika með Amadou & Mariam í maí! Og það í annað sinn! Í fyrsta skiptið sáum við þau í Kaupmannahöfn haustið 2005 og það var frábært.
laugardagur, 22. ágúst 2009
Ísafjörður-Viðey á einum degi
Við lögðum upp í síðbúna útilegu vestur á firði fyrir nokkrum dögum og lentum í því allra versta sumarveðri sem um getur, eða 1°C hita, hagléli/slyddu/beljandi vatnsflaumi og æðandi og óðum vestfirskum kára. Ég er að gleyma aðalatriðinu: við vorum í tjaldi allan tímann.
Við vorum komin til að tína bláber. Alla þessa leið komum við til að endurupplifa fallega sumarfríið sem við áttum á Vestfjörðunum 2008, þegar við heimsóttum Flatey, Tálknafjörð og Bíldudal, Korpudal og Ísafjörð, náttúrulaugar, Dynjanda og Tjöruhúsið. Og tíndum bláber eins og við fengjum borgað fyrir það. Keyptum berjatínur í kaupfélaginu á Ísafirði og fötur í bílasjoppu sem auglýsti þær til sölu á tilkynnigartöflunni hjá Bónus. Og nú vorum við mætt með téðar tínur og téðar fötur. En komust svo hvorki lönd né strönd því ekki tínir maður ber í óveðri og stormi, lítil rómantík yfir því. Það varð þó til þess að við skoðuðum okkur þeim mun betur í miðbænum og duttum niður á berjagrindur sem notast má við til að flokka berin og tína frá sprek og annað rusl.
Eftir nokkra daga af því að sæta færis í berjatínslunni en verða að láta sér lynda að fara í sundlaugina á Suðureyri eða Flateyri í staðinn vorum við orðin vonlítil. Í ofanálag var uppi sú hugmynd að taka jafnvel þátt í Viðeyjarsundinu sem fram fór á föstudeginn 21. ágúst. Að morgni þess dags vöknuðum við eftir enn eina brjálaða nótt í tjaldinu, illa sofin og pirruð. Sáum þá að það var að stytta upp svo við rifum niður blautt og aurugt tjaldið og brunuðum inn í næsta fjörð til að fylla fötur af berjum. Það er skemmst frá því að segja að okkur tókst að tína 20 lítra á rúmum klukkutíma. Svo þustum við í bæinn, fórum öll shortcut sem við fundum og hringdum meira að segja í Upplýsingamiðstöð ferðamanna á Ísafirði til að fá staðfest að við kæmumst Þorskafjarðarheiði á bílnum okkar þrátt fyrir vatnsflauminn sem ætt hafði yfir landið á undangengnum dögum. Ég ætla ekki að hafa hátt um hvernig við fórum að því en á mettíma náðum við niður á Sundahöfn áður en hópsundið út í Viðey hófst, og meira að segja með viðkomu heima til að afferma bílinn og snara okkur í sundföt.
Sjálft Viðeyjarsundið var svo geggjuð upplifun. Að standa í 300 manna hópi og ætla sér að synda út í Viðey í köldum og úfnum sjó er meira en að segja það, í það minnsta kallaði það fram fiðrildi í maga í stórum stíl hjá mér. Það bætti ekki úr skák að hugsa til þess að samsundmenn mínir (Baldur, Stella, Kristján og Jói) voru öll á sínum tíma keppnisfólk í sundi. Fiðrildin voru hins vegar fljót að láta sig hverfa þegar ég var komin út í sjó (of kalt kannski fyrir svona viðkvæmar verur) og áður en ég vissi af var maður að verða kominn á leiðarenda. Ég var hins vegar ansi þrekuð eftir sundið og það voru margir. Baldur hafði gleymt að taka með sér föt til að fara í eftir sundið og því varð Kristján að deila því sem hann hafði komið með til að halda lífinu í Baldri. Við skulfum öll af kulda í bátnum á leiðinni til baka og brunuðum beinustu leið í Laugardalslaug þar sem við möruðum í hálfu kafi í heitu pottunum.
Við vorum komin til að tína bláber. Alla þessa leið komum við til að endurupplifa fallega sumarfríið sem við áttum á Vestfjörðunum 2008, þegar við heimsóttum Flatey, Tálknafjörð og Bíldudal, Korpudal og Ísafjörð, náttúrulaugar, Dynjanda og Tjöruhúsið. Og tíndum bláber eins og við fengjum borgað fyrir það. Keyptum berjatínur í kaupfélaginu á Ísafirði og fötur í bílasjoppu sem auglýsti þær til sölu á tilkynnigartöflunni hjá Bónus. Og nú vorum við mætt með téðar tínur og téðar fötur. En komust svo hvorki lönd né strönd því ekki tínir maður ber í óveðri og stormi, lítil rómantík yfir því. Það varð þó til þess að við skoðuðum okkur þeim mun betur í miðbænum og duttum niður á berjagrindur sem notast má við til að flokka berin og tína frá sprek og annað rusl.
Eftir nokkra daga af því að sæta færis í berjatínslunni en verða að láta sér lynda að fara í sundlaugina á Suðureyri eða Flateyri í staðinn vorum við orðin vonlítil. Í ofanálag var uppi sú hugmynd að taka jafnvel þátt í Viðeyjarsundinu sem fram fór á föstudeginn 21. ágúst. Að morgni þess dags vöknuðum við eftir enn eina brjálaða nótt í tjaldinu, illa sofin og pirruð. Sáum þá að það var að stytta upp svo við rifum niður blautt og aurugt tjaldið og brunuðum inn í næsta fjörð til að fylla fötur af berjum. Það er skemmst frá því að segja að okkur tókst að tína 20 lítra á rúmum klukkutíma. Svo þustum við í bæinn, fórum öll shortcut sem við fundum og hringdum meira að segja í Upplýsingamiðstöð ferðamanna á Ísafirði til að fá staðfest að við kæmumst Þorskafjarðarheiði á bílnum okkar þrátt fyrir vatnsflauminn sem ætt hafði yfir landið á undangengnum dögum. Ég ætla ekki að hafa hátt um hvernig við fórum að því en á mettíma náðum við niður á Sundahöfn áður en hópsundið út í Viðey hófst, og meira að segja með viðkomu heima til að afferma bílinn og snara okkur í sundföt.
Sjálft Viðeyjarsundið var svo geggjuð upplifun. Að standa í 300 manna hópi og ætla sér að synda út í Viðey í köldum og úfnum sjó er meira en að segja það, í það minnsta kallaði það fram fiðrildi í maga í stórum stíl hjá mér. Það bætti ekki úr skák að hugsa til þess að samsundmenn mínir (Baldur, Stella, Kristján og Jói) voru öll á sínum tíma keppnisfólk í sundi. Fiðrildin voru hins vegar fljót að láta sig hverfa þegar ég var komin út í sjó (of kalt kannski fyrir svona viðkvæmar verur) og áður en ég vissi af var maður að verða kominn á leiðarenda. Ég var hins vegar ansi þrekuð eftir sundið og það voru margir. Baldur hafði gleymt að taka með sér föt til að fara í eftir sundið og því varð Kristján að deila því sem hann hafði komið með til að halda lífinu í Baldri. Við skulfum öll af kulda í bátnum á leiðinni til baka og brunuðum beinustu leið í Laugardalslaug þar sem við möruðum í hálfu kafi í heitu pottunum.
mánudagur, 3. ágúst 2009
Eyjafjörður
Um helgina fórum við á Akureyri í landsmótshugleiðingum. Við mættum á svæðið seint á föstudagskvöldi og vöknuðum snemma á laugardagsmorgni. Verkefni dagsins var að synda yfir Eyjaförðinn. Ásdís var klappliðið mitt og ég var þátttakandi á landsmóti ungmennafélaga :)
Siglt var með sjósundsfólk á ská yfir Eyjafjörðinn frá líkamsræktarstöðinni Átaki inn eftir. Þegar jullan var komin langleiðina yfir fjörðinn var sundfólk rekið frá borði og í land þaðan sem leikar hófust.
Blíðskaparveður var á svæðinu, sól og sjórinn á bilinu 10-12 gráður. Um miðjan fjörðinn var nokkur alda og straumur, sem gerðu sundið bara skemmtilegra, og fýllinn dýfði sér reglulega að manni í von um að fá að plokka eins og eitt auga eða tvö fyrir svanga unga. Hrekkjusvínið ég stóðst vitanlega ekki mátið að gusa svolítið yfir fiðurpúðana hvenær sem færi gafst.
Tilfinningin að synda á þessum slóðum er talsvert frábrugðin öðru sjósundi sem ég hef reynt og hef ég hoppað útí nokkuð víða. Sjórinn er svo útþynntur af stórum og vatnsmiklum ám að vart má greina saltbragð af honum. Vegna þessa er tilfinningin líkari því að vera í ölduglöðu ferskvatni en sjó.
Sundið sóttist vel og skiluðu allir sér í land með jafnmörg augu og lagt var af stað með. Eftir sund var svo legið í potti og gufu um hríð til að ná almennilegum hita í mannskapinn. Afrek af þessu tagi kalla á veisluhöld og fóru þau prúðmannlega fram á Bláu könnunni.
Að sundinu frátöldu vorum við ekki að neinu leyti í tygjum við landsmótið, dvöldum á tjaldstæðinu í Hrafnagili og heimsóttum frábæran bændamarkað þar á sunnudeginum. Á einhverjum tímapunkti röltum við upp í hlíðar meðfram Finnsstaðaá, pikknikkuðum og lögðum okkur í glampandi sól, mildum andvara, með félagsskap af flugnasuði og sauðfé.
Þessa helgi ókum við líka út á Tröllaskaga og skoðuðum bæði náttúru og krummaskuð, kíktum á Hjalteyri, stoppuðum til að fara í sund á Ólafsfirði og fengum okkur pizzu á Siglufirði. Á bakaleiðinni skoðuðum við Hofsós og Hóla í Hjaltadal, huggulegt. Á þriðjudeginum pökkuðum við saman og héldum suður eftir en fórum löngu leiðina, sem er Skagaströnd. Mæli eindregið með göngu að Glerhallavík, rétt hjá Grettislaug. Þá rigndi heil ósköp á okkur og sjórinn var eins og úrillur dreki með það að markmiði að ná í alla sem færu of nálægt, mögnuð upplifun og yndisleg snerting við hreinan náttúrukraft. Skyldustopp var í Kántríbæ áður en við lögðum í lokalegginn heim.
Siglt var með sjósundsfólk á ská yfir Eyjafjörðinn frá líkamsræktarstöðinni Átaki inn eftir. Þegar jullan var komin langleiðina yfir fjörðinn var sundfólk rekið frá borði og í land þaðan sem leikar hófust.
Blíðskaparveður var á svæðinu, sól og sjórinn á bilinu 10-12 gráður. Um miðjan fjörðinn var nokkur alda og straumur, sem gerðu sundið bara skemmtilegra, og fýllinn dýfði sér reglulega að manni í von um að fá að plokka eins og eitt auga eða tvö fyrir svanga unga. Hrekkjusvínið ég stóðst vitanlega ekki mátið að gusa svolítið yfir fiðurpúðana hvenær sem færi gafst.
Tilfinningin að synda á þessum slóðum er talsvert frábrugðin öðru sjósundi sem ég hef reynt og hef ég hoppað útí nokkuð víða. Sjórinn er svo útþynntur af stórum og vatnsmiklum ám að vart má greina saltbragð af honum. Vegna þessa er tilfinningin líkari því að vera í ölduglöðu ferskvatni en sjó.
Sundið sóttist vel og skiluðu allir sér í land með jafnmörg augu og lagt var af stað með. Eftir sund var svo legið í potti og gufu um hríð til að ná almennilegum hita í mannskapinn. Afrek af þessu tagi kalla á veisluhöld og fóru þau prúðmannlega fram á Bláu könnunni.
Að sundinu frátöldu vorum við ekki að neinu leyti í tygjum við landsmótið, dvöldum á tjaldstæðinu í Hrafnagili og heimsóttum frábæran bændamarkað þar á sunnudeginum. Á einhverjum tímapunkti röltum við upp í hlíðar meðfram Finnsstaðaá, pikknikkuðum og lögðum okkur í glampandi sól, mildum andvara, með félagsskap af flugnasuði og sauðfé.
Þessa helgi ókum við líka út á Tröllaskaga og skoðuðum bæði náttúru og krummaskuð, kíktum á Hjalteyri, stoppuðum til að fara í sund á Ólafsfirði og fengum okkur pizzu á Siglufirði. Á bakaleiðinni skoðuðum við Hofsós og Hóla í Hjaltadal, huggulegt. Á þriðjudeginum pökkuðum við saman og héldum suður eftir en fórum löngu leiðina, sem er Skagaströnd. Mæli eindregið með göngu að Glerhallavík, rétt hjá Grettislaug. Þá rigndi heil ósköp á okkur og sjórinn var eins og úrillur dreki með það að markmiði að ná í alla sem færu of nálægt, mögnuð upplifun og yndisleg snerting við hreinan náttúrukraft. Skyldustopp var í Kántríbæ áður en við lögðum í lokalegginn heim.
föstudagur, 17. júlí 2009
Yfir og til baka, í útgáfu Ásdísar
Ok, ég veit að þessi færsla kemur sooooooldið seint, hehemm, svona í ljósi þess að nú er mars 2010 og þessi færsla er fyrir 17. júlí 2009, en staldrið ekki við það og leyfið mér þessa sérvisku. Ég mundi bara allt í einu eftir þessu breikþrúi, þegar ég synti yfir Fossvoginn og til baka og mig langar að pára það niður áður en ég gleymi þessu alveg (sagði hún og byrjaði að pikka inn með tinandi hendi).
Í fimmtu sjósundferðinni minni, sem bar upp á föstudaginn 17. júlí, var heiðskírt og fallegt veður. Dagurinn var merkur fyrir þær sakir að það var akkúrat mánuður liðinn frá fyrstu sjósundsferðinni, en líka fyrir það að vera fyrsti dagurinn í sjö daga langri safaföstu. Og ég ákvað að fagna báðum áföngum, upphafi föstu og mánaðarafmæli, með góðum sundspretti.
Það besta við sjóinn er að mínútu eftir að maður er kominn ofan í og er kannski búinn að synda út í innri bauju þá hefur maður alveg vanist hitastiginu (sem er misvísandi orð því það er ekkert heitt við sjóinn nota bene). Í þetta skipti hefur sjórinn verið á bilinu 12-14°C, semsé alveg fín færð í góðan sundsprett. Til að halda upp á mánaðarafmælið ákvað ég að synda lengra en ég hafði hingað til gert og fara alveg út að miðju eða út að Jónasi feita. Þegar þangað var komið og við B. búin að skoða Jónas feita og klöngrast upp í hann og stinga okkur út í aftur, þá vildi ég halda örlítið lengra. Og svo aðeins lengra. Og jú, kannski bara aðeins lengra. Þangað til að fór a glitta í stöndina Kópavogsmegin. Þá var þetta eiginlega gefið mál og við syntum að nýju landfyllingunni (sem B. kallar Gunnarshólma í nokkrum hæðnistón) og hengum þar í þaranum á steinunum nógu lengi til að mér fyndist ég hafa synt yfir 100%, alveg án vafa, alveg örugglega (ég er soldið þannig sko). Þá snerum við við og dóluðum okkur til baka.
Þegar ég kom í land var ég uppfull af þessari tilfinningu að hafa áorkað einhverju. Ég var hreint og beint rígmontin af sjálfri mér :) Þegar við komum ofan í heita pottinn og sögðum Helenu og Benna frá afrekinu fullyrti ég að ég gæti þá og þegar endurtekið leikinn og enn þann dag í dag er ég fullviss um það, enda var þetta ekkert mál - bara gaman.
Í fimmtu sjósundferðinni minni, sem bar upp á föstudaginn 17. júlí, var heiðskírt og fallegt veður. Dagurinn var merkur fyrir þær sakir að það var akkúrat mánuður liðinn frá fyrstu sjósundsferðinni, en líka fyrir það að vera fyrsti dagurinn í sjö daga langri safaföstu. Og ég ákvað að fagna báðum áföngum, upphafi föstu og mánaðarafmæli, með góðum sundspretti.
Það besta við sjóinn er að mínútu eftir að maður er kominn ofan í og er kannski búinn að synda út í innri bauju þá hefur maður alveg vanist hitastiginu (sem er misvísandi orð því það er ekkert heitt við sjóinn nota bene). Í þetta skipti hefur sjórinn verið á bilinu 12-14°C, semsé alveg fín færð í góðan sundsprett. Til að halda upp á mánaðarafmælið ákvað ég að synda lengra en ég hafði hingað til gert og fara alveg út að miðju eða út að Jónasi feita. Þegar þangað var komið og við B. búin að skoða Jónas feita og klöngrast upp í hann og stinga okkur út í aftur, þá vildi ég halda örlítið lengra. Og svo aðeins lengra. Og jú, kannski bara aðeins lengra. Þangað til að fór a glitta í stöndina Kópavogsmegin. Þá var þetta eiginlega gefið mál og við syntum að nýju landfyllingunni (sem B. kallar Gunnarshólma í nokkrum hæðnistón) og hengum þar í þaranum á steinunum nógu lengi til að mér fyndist ég hafa synt yfir 100%, alveg án vafa, alveg örugglega (ég er soldið þannig sko). Þá snerum við við og dóluðum okkur til baka.
Þegar ég kom í land var ég uppfull af þessari tilfinningu að hafa áorkað einhverju. Ég var hreint og beint rígmontin af sjálfri mér :) Þegar við komum ofan í heita pottinn og sögðum Helenu og Benna frá afrekinu fullyrti ég að ég gæti þá og þegar endurtekið leikinn og enn þann dag í dag er ég fullviss um það, enda var þetta ekkert mál - bara gaman.
mánudagur, 6. júlí 2009
Fimmvörðuháls
Það virðist vera nokkur stígandi í gönguferðum okkar skötuhjúa því þessa helgi gengum við yfir Fimmvörðuháls frá Skógum og inn í Þórsmörk. Ferðin hófst með því að við ókum að Seljalandsfossi og þaðan að fyrstu sprænunni sem skilur Þórsmörk frá alfaraleið.
Þar sem allir bílar í hópnum okkar voru fullir var ekkert annað en að redda sér. Ég var varla byrjaður að húkka far þegar ungt fjölskyldufólk á heimabreyttum húsbíl bauð okkur að hoppa uppí. Fyrsti bíllinn, frábært!
Vitanlega þáðum við farið. Í upphafi ferðar vorum við eitthvað hrædd um að farangurinn okkar væri of umfangsmikill fyrir far-þega en hann var eins og krækiber aftast í bílnum og enginn tók eftir honum. Skammt undan hálflágum við í fleti og nutum landslagsins útum gluggana. Eftir að hafa dúndrað yfir hverja ánna á fætur annarri komum við í Þórsmörk.
Þar sem ekkert gsm samband er í Þórsmörk röltum við um tjaldstæðið, leituðum að og fundum okkar fólk. Tjöldun gekk svo að mestu vel nema hvað tappinn í vindsængina hafði misst af bílnum þegar ég keyrði úr Kópavogi -líklega fúll að fá ekki að koma. Þar sem allt hafði gengið eins og í sögu fram til þessa þá var tappinn eins líklegur til að eiga frænda á svæðinu.
Við röltum frá tjaldinu og spurðum fyrsta mann sem við hittum hvort hann ætti ekki tappa í Hagkaupavindsæng. Svarið var nei. Þá var bara að spyrja annan. Svarið var já! Hann átti eins vindsæng með eins tappa nema hvað vindsængin hans var sprungin, einnar vindsængur dauði er annarar vindsængur tappi :)
Eftir yndislega nótt á frábæru tappaþéttu vindsænginni okkar fórum við upp í rosalega rútu, sem er eiginlega bara blanda af rútu og heimili, aftur hálflágum við í fleti meðan þeyst var aftur yfir allar árnar og alla leið að Skógum. Hófst þá gangan.
Veðrið var milt og landslagið í kringum Skóga gróið og fallegt. Gaman að sjá hvað fossarnir fyrir ofan Skógafoss eru stórkostlegir og gefa bróður sínum í raun ekkert eftir. Ég mæli eindregið með þessum hluta leiðarinnar sem þægilegri skoðunarferð fram og til baka fyrir hvern sem treystir sér upp tröppurnar við Skógafoss.
Eftir gróna fegurðina tók við hrjóstrugt og kaldranalegt landslag og þannig var það nú stóran hluta leiðarinnar. Við Baldvinsskála áðum við örstutt og héldum svo áfram. Á svæðinu í kringum skálann er hellingur af snjó og var þá komin bjartasól svo við gengum píreyg þann kafla, reyndar hálfskíðaði ég brekkuna frá skálanum.
Ég veit ekki hvað það er í kílómetrum talið sem lá undir snjó en þeir voru tímafrekari en kílómetrarnir á undan þar sem fönnin hafði bráðnað nokkuð í sólinni. Ekki er þó á vísan að róa með veður á íslensku hálendi. Um það leyti sem við komum að minnisvarðanum um fólkið sem varð þar úti á áttunda áratugnum var komið hávaðarok og rétt áður en við komum að Bröttufönn var varla stætt. Þar féllu fossar svæðisins til himins. Á Bröttufönn var svo dúnalogn en á Heljarkambi aftur hávaðarok, upplifelsi.
Þá gerðist það sem svo margir hafa sagt mér frá. Þegar við sáum yfir Kattarhryggina og Þórsmörkina kom bara alltíeinu sóóóól og blíííiða. Algert himnaríki! 20 stiga hiti og ekkert annað að gera en að fara úr gönguskónum, leggjast í sólbað og fá sér smá rjómasúkkulaði, tölta svo restina þegar maður nennti.
Við vorum afskaplega ánægð með dagsverkið þegar við komum á tjaldstæðið og eftir kalda sturtu og mat var gengið til náða. Þegar við vorum nýlögst til hvílu byrjaði að rigna og hvað er betra en að sofa inni í tjaldi í mátulega mikilli rigningu?
Þar sem allir bílar í hópnum okkar voru fullir var ekkert annað en að redda sér. Ég var varla byrjaður að húkka far þegar ungt fjölskyldufólk á heimabreyttum húsbíl bauð okkur að hoppa uppí. Fyrsti bíllinn, frábært!
Vitanlega þáðum við farið. Í upphafi ferðar vorum við eitthvað hrædd um að farangurinn okkar væri of umfangsmikill fyrir far-þega en hann var eins og krækiber aftast í bílnum og enginn tók eftir honum. Skammt undan hálflágum við í fleti og nutum landslagsins útum gluggana. Eftir að hafa dúndrað yfir hverja ánna á fætur annarri komum við í Þórsmörk.
Þar sem ekkert gsm samband er í Þórsmörk röltum við um tjaldstæðið, leituðum að og fundum okkar fólk. Tjöldun gekk svo að mestu vel nema hvað tappinn í vindsængina hafði misst af bílnum þegar ég keyrði úr Kópavogi -líklega fúll að fá ekki að koma. Þar sem allt hafði gengið eins og í sögu fram til þessa þá var tappinn eins líklegur til að eiga frænda á svæðinu.
Við röltum frá tjaldinu og spurðum fyrsta mann sem við hittum hvort hann ætti ekki tappa í Hagkaupavindsæng. Svarið var nei. Þá var bara að spyrja annan. Svarið var já! Hann átti eins vindsæng með eins tappa nema hvað vindsængin hans var sprungin, einnar vindsængur dauði er annarar vindsængur tappi :)
Eftir yndislega nótt á frábæru tappaþéttu vindsænginni okkar fórum við upp í rosalega rútu, sem er eiginlega bara blanda af rútu og heimili, aftur hálflágum við í fleti meðan þeyst var aftur yfir allar árnar og alla leið að Skógum. Hófst þá gangan.
Veðrið var milt og landslagið í kringum Skóga gróið og fallegt. Gaman að sjá hvað fossarnir fyrir ofan Skógafoss eru stórkostlegir og gefa bróður sínum í raun ekkert eftir. Ég mæli eindregið með þessum hluta leiðarinnar sem þægilegri skoðunarferð fram og til baka fyrir hvern sem treystir sér upp tröppurnar við Skógafoss.
Eftir gróna fegurðina tók við hrjóstrugt og kaldranalegt landslag og þannig var það nú stóran hluta leiðarinnar. Við Baldvinsskála áðum við örstutt og héldum svo áfram. Á svæðinu í kringum skálann er hellingur af snjó og var þá komin bjartasól svo við gengum píreyg þann kafla, reyndar hálfskíðaði ég brekkuna frá skálanum.
Ég veit ekki hvað það er í kílómetrum talið sem lá undir snjó en þeir voru tímafrekari en kílómetrarnir á undan þar sem fönnin hafði bráðnað nokkuð í sólinni. Ekki er þó á vísan að róa með veður á íslensku hálendi. Um það leyti sem við komum að minnisvarðanum um fólkið sem varð þar úti á áttunda áratugnum var komið hávaðarok og rétt áður en við komum að Bröttufönn var varla stætt. Þar féllu fossar svæðisins til himins. Á Bröttufönn var svo dúnalogn en á Heljarkambi aftur hávaðarok, upplifelsi.
Þá gerðist það sem svo margir hafa sagt mér frá. Þegar við sáum yfir Kattarhryggina og Þórsmörkina kom bara alltíeinu sóóóól og blíííiða. Algert himnaríki! 20 stiga hiti og ekkert annað að gera en að fara úr gönguskónum, leggjast í sólbað og fá sér smá rjómasúkkulaði, tölta svo restina þegar maður nennti.
Við vorum afskaplega ánægð með dagsverkið þegar við komum á tjaldstæðið og eftir kalda sturtu og mat var gengið til náða. Þegar við vorum nýlögst til hvílu byrjaði að rigna og hvað er betra en að sofa inni í tjaldi í mátulega mikilli rigningu?
mánudagur, 29. júní 2009
Glymur í Botnsá
Í gær gengum við Ásdís á Glym ásamt Stellu og Kristjáni. Við fengum ágætisútivistarveður með örlitlum skúrum sem voru vel þegnar þar sem bæði var lofthiti mikill og á brattann var sótt.
Glymur er hæsti foss Íslands, staðsettur í botni Hvalfjarðar, og er skottúr frá Kópavogi. Eftir aðeins einnar klukkustundar akstur vorum við komin að fyrrum aðalsjoppustoppi borgarbúa: Botnskála. Sá man nú sinn fífil fegurri.
Þegar við komum á svæðið röltum við sem leið lá áfram og völdum það sem Útivistarbók Páls Ásgeirs Ásgeirssonar kallar austurleiðina upp meðfram gilinu. Sem betur fer völdum við þessa leið því aðeins er hægt að sjá fossinn frá þessari hlið. Til þess að komast þangað fórum við ævintýralega fallega leið, í gegnum helli og stikuðum yfir ánna á símastaur sem felldur hefur verið sem brú.
Okkur sóttist gangan vel en þó ber að hafa varann á sumstaðar þar sem grjót er víða laust og stígar þröngir. Alla leiðina nutum við fegurðar fossins en þó aldrei meira en á klettanípu einni nálægt miðju gljúfri. Þarna fær maður virkilega að meðtaka kraftinn í náttúrunni og dýpt gljúfursins, kjörinn staður til myndatöku. Bergið er þéttbýlt af fýl og flögrar hann makindalegur um og er bara nokkuð gæfur.
Þegar við vorum komin upp að fossinum sáum við fólk á göngu hinu megin við gilið og langaði auðvitað að ganga aðra leið niður en við komum upp. Brugðum við á það ráð að vaða yfir ána fyrir ofan fossinn með Stellu Soffíu sem forystukind, ahhhh eins og frítt fótanudd fyrir heita göngufætur.
Auðvitað voru allir með myndarlegt nesti og pikknikkuðum við á vesturbakkanum með útsýni yfir Hvalfjörðinn í dýrmætum félagsskap ágengra flugna. Vesturbakkinn er talsvert gróðursælli og léttari gönguleið en á göngunni nýtur maður ekki útsýnis í nánda nærri sama mæli og á hinni hliðinni.
Pakksödd rúlluðum við svo niður að eyðibýlinu Botni, röltum nokkra hringi í kringum kotið en ókum svo í humátt til Reykjavíkur. Fyrsta stopp var landsbyggðarlaugin í Grafarvogi þar sem sérstakt tilboð var á fótboltaleik og sundferð. Ekki veit ég hvaða lið voru að spila en rennibrautin var góð!
Ég mæli sérstaklega með þessari ferð en hún er afskaplega græn og falleg, gróður úti um allt og nokkuð fuglalíf þar sem enn er svolítið mýrlendi að finna. Gangan tekur um fjóra tíma og hvet ég fólk til að taka sérstakt tillit til fuglalífs og halda sig á stígum.
Glymur er hæsti foss Íslands, staðsettur í botni Hvalfjarðar, og er skottúr frá Kópavogi. Eftir aðeins einnar klukkustundar akstur vorum við komin að fyrrum aðalsjoppustoppi borgarbúa: Botnskála. Sá man nú sinn fífil fegurri.
Þegar við komum á svæðið röltum við sem leið lá áfram og völdum það sem Útivistarbók Páls Ásgeirs Ásgeirssonar kallar austurleiðina upp meðfram gilinu. Sem betur fer völdum við þessa leið því aðeins er hægt að sjá fossinn frá þessari hlið. Til þess að komast þangað fórum við ævintýralega fallega leið, í gegnum helli og stikuðum yfir ánna á símastaur sem felldur hefur verið sem brú.
Okkur sóttist gangan vel en þó ber að hafa varann á sumstaðar þar sem grjót er víða laust og stígar þröngir. Alla leiðina nutum við fegurðar fossins en þó aldrei meira en á klettanípu einni nálægt miðju gljúfri. Þarna fær maður virkilega að meðtaka kraftinn í náttúrunni og dýpt gljúfursins, kjörinn staður til myndatöku. Bergið er þéttbýlt af fýl og flögrar hann makindalegur um og er bara nokkuð gæfur.
Þegar við vorum komin upp að fossinum sáum við fólk á göngu hinu megin við gilið og langaði auðvitað að ganga aðra leið niður en við komum upp. Brugðum við á það ráð að vaða yfir ána fyrir ofan fossinn með Stellu Soffíu sem forystukind, ahhhh eins og frítt fótanudd fyrir heita göngufætur.
Auðvitað voru allir með myndarlegt nesti og pikknikkuðum við á vesturbakkanum með útsýni yfir Hvalfjörðinn í dýrmætum félagsskap ágengra flugna. Vesturbakkinn er talsvert gróðursælli og léttari gönguleið en á göngunni nýtur maður ekki útsýnis í nánda nærri sama mæli og á hinni hliðinni.
Pakksödd rúlluðum við svo niður að eyðibýlinu Botni, röltum nokkra hringi í kringum kotið en ókum svo í humátt til Reykjavíkur. Fyrsta stopp var landsbyggðarlaugin í Grafarvogi þar sem sérstakt tilboð var á fótboltaleik og sundferð. Ekki veit ég hvaða lið voru að spila en rennibrautin var góð!
Ég mæli sérstaklega með þessari ferð en hún er afskaplega græn og falleg, gróður úti um allt og nokkuð fuglalíf þar sem enn er svolítið mýrlendi að finna. Gangan tekur um fjóra tíma og hvet ég fólk til að taka sérstakt tillit til fuglalífs og halda sig á stígum.
mánudagur, 22. júní 2009
Esjan aftur
Í gær fórum við Baldur með pabba í sjósund og var þetta hans fyrsta ferð í sjóinn hér við Íslandsstrendur. Í þetta sinn synti ég út að ytri bauju og var feikimontin þegar ég kom í land. Baldur hefur oft lýst því fyrir mér hvernig honum finnist sem veður bíti ekki á hann eftir sjósund og í gær fékk ég að upplifa þessa sömu tilfinningu, þ.e. að vera sem í töfrahjúpi.
Eftir sjósundið ákváðum við að kýla á Esjuna, en hana hef ég nokkrum sinnum klifið upp í hálfhlíðar en aðeins einu sinni hef ég farið á toppinn. Þá var ég 15 ára, árið var 1995 og dagurinn var Esjudagur. Að þessu sinni hafði ég hugsað mér að fara upp að fjarka en þegar þangað var komið lét ég tilleiðast að fara upp að Steini. Eftir stutt stopp þar sáum við að skýin sem umvafið höfðu Þverfellshornið voru á undanhaldi og þá fannst mér kjörið að láta slag standa enda mesta gangan þegar að baki.
Á toppnum sögðu við hæ við loftin blá, páruðum nöfn okkar í úttroðna gestabókina og gerðum síðan það eina sem var í stöðunni: klöngrast aftur niður.
Eftir sjósundið ákváðum við að kýla á Esjuna, en hana hef ég nokkrum sinnum klifið upp í hálfhlíðar en aðeins einu sinni hef ég farið á toppinn. Þá var ég 15 ára, árið var 1995 og dagurinn var Esjudagur. Að þessu sinni hafði ég hugsað mér að fara upp að fjarka en þegar þangað var komið lét ég tilleiðast að fara upp að Steini. Eftir stutt stopp þar sáum við að skýin sem umvafið höfðu Þverfellshornið voru á undanhaldi og þá fannst mér kjörið að láta slag standa enda mesta gangan þegar að baki.
Á toppnum sögðu við hæ við loftin blá, páruðum nöfn okkar í úttroðna gestabókina og gerðum síðan það eina sem var í stöðunni: klöngrast aftur niður.
fimmtudagur, 18. júní 2009
Maríusundið
Ég fór í mitt fyrsta sjósund í Atlantshafinu í gær, á sjálfan þjóðhátíðardaginn og þótti mér það einkar viðeigandi. Það var tiltölulega skýjað þegar við hjóluðum af stað í Nauthólsvíkina en létti stöðugt til sem mér þótti nú ekki verra.
Þegar ég var komin í sundbolinn og þar með til í slaginn fór ég að finna fyrir fiðringi í maganum. Ég einblíndi hins vegar sem minnst á það en rifjaði í sífellu þær tvær reglur sem mér höfðu verið settar:
1. Ekki hika eina sekúndu, bara demba sér út í
2. Einblína á að ná tökum á andardrættinum þegar út í er komið
Þess utan voru tvær staðreyndir sem mér fannst gott að rifja upp meðan við gengum niður að sjó:
1. Sjórinn ER kaldur
2. Fyrstu 20-30 sekúndurnar eru verstar, eftir það venst maður kuldanum
Ég get stolt sagt frá því að ég nýtti mér reglurnar tvær til hins ýtrasta, ég dembdi mér út í sjóinn án þess að hika eitt andartak og þegar út í var komið hófst ég strax handa við að synda kröftuglega og anda eins reglulega og mér var unnt í 11° C heitum sjó. Ég verð þó að viðurkenna að sjórinn var miklu, miklu kaldari en mig hafði órað fyrir.
Ég synti að innri bauju og þegar þangað var komið var eins og við manninn mælt, andardrátturinn var orðinn reglulegur, ég hætt að skjálfa eins mikið og kuldinn farinn að venjast. Ég var því til í að synda lengra og fórum við Baldur sem leið liggur frá innri bauju yfir í upphitaða lónið. Það var svolítið eins og að synda yfir í heitan pott þegar komið var inn í lónið, sem er að mér skilst um 18°C heitt.
Eftir þetta mikla þrekvirki lögðumst við í heita pottinn eins og lög gera ráð fyrir og möruðum þar í hálfu kafi. Ég fór reyndar aftur út í og synti út að innri bauju, en það gaf mér bara tækifæri til að fara aftur ofan í heita pottinn.
Já, ég er ekki frá því að þetta Maríusjósund hafi gengið vonum framar, ég er í það minnsta hæstánægð.
Þegar ég var komin í sundbolinn og þar með til í slaginn fór ég að finna fyrir fiðringi í maganum. Ég einblíndi hins vegar sem minnst á það en rifjaði í sífellu þær tvær reglur sem mér höfðu verið settar:
1. Ekki hika eina sekúndu, bara demba sér út í
2. Einblína á að ná tökum á andardrættinum þegar út í er komið
Þess utan voru tvær staðreyndir sem mér fannst gott að rifja upp meðan við gengum niður að sjó:
1. Sjórinn ER kaldur
2. Fyrstu 20-30 sekúndurnar eru verstar, eftir það venst maður kuldanum
Ég get stolt sagt frá því að ég nýtti mér reglurnar tvær til hins ýtrasta, ég dembdi mér út í sjóinn án þess að hika eitt andartak og þegar út í var komið hófst ég strax handa við að synda kröftuglega og anda eins reglulega og mér var unnt í 11° C heitum sjó. Ég verð þó að viðurkenna að sjórinn var miklu, miklu kaldari en mig hafði órað fyrir.
Ég synti að innri bauju og þegar þangað var komið var eins og við manninn mælt, andardrátturinn var orðinn reglulegur, ég hætt að skjálfa eins mikið og kuldinn farinn að venjast. Ég var því til í að synda lengra og fórum við Baldur sem leið liggur frá innri bauju yfir í upphitaða lónið. Það var svolítið eins og að synda yfir í heitan pott þegar komið var inn í lónið, sem er að mér skilst um 18°C heitt.
Eftir þetta mikla þrekvirki lögðumst við í heita pottinn eins og lög gera ráð fyrir og möruðum þar í hálfu kafi. Ég fór reyndar aftur út í og synti út að innri bauju, en það gaf mér bara tækifæri til að fara aftur ofan í heita pottinn.
Já, ég er ekki frá því að þetta Maríusjósund hafi gengið vonum framar, ég er í það minnsta hæstánægð.
laugardagur, 30. maí 2009
Brauð með marmelaði
Langar til að deila með ykkur jákvæðri reynslu minni af marmelaðigerð en eins og sumum er kunnugt er ég marmelaðigrís nokkur. Þrátt fyrir það hef ég aldrei reynt að gera það sjálfur fyrr en nú. Ég átti nokkrar lífrænar appelsínur í ísskápnum og þar sem það er ekki alveg á hverjum degi langaði mig að nýta börkinn til einhvers. Hvað er þá betra en gamaldags marmelaði?
Marmelaðið er c.a. sem hér segir:
4-5 lífrænar appelsínur
2/3-1 bolli agave síróp
1/3 bolli vatn
Skar appelsínurnar í litla báta (c.a helmingi minni en maður borðar) og hakkaði þær svo saman við vatnið í matvinnsluvélinni. Öllu var svo sturtað í pott og agavesírópinu blandað saman við (smekksatriði hve sætt hver vill). Við vægan hita kom svo upp suða og lét malla í rúman hálftíma.
Úr þessari hræru kom svo yndælis appelsínumarmelaði, u.þ.b. ein krukka, sem fór sérdeilis vel á nýbökuðu ofurbrauði frá sjálfum mér :)
Marmelaðið er c.a. sem hér segir:
4-5 lífrænar appelsínur
2/3-1 bolli agave síróp
1/3 bolli vatn
Skar appelsínurnar í litla báta (c.a helmingi minni en maður borðar) og hakkaði þær svo saman við vatnið í matvinnsluvélinni. Öllu var svo sturtað í pott og agavesírópinu blandað saman við (smekksatriði hve sætt hver vill). Við vægan hita kom svo upp suða og lét malla í rúman hálftíma.
Úr þessari hræru kom svo yndælis appelsínumarmelaði, u.þ.b. ein krukka, sem fór sérdeilis vel á nýbökuðu ofurbrauði frá sjálfum mér :)
miðvikudagur, 27. maí 2009
Yfir og til baka
Eins og einhverjum lesendum er kunnugt hef ég stundað sjósund síðan snemma í vor og þykir mér það mikil heilsulind. Sjóböðin og sundið eru eiginlega bara hápunktur hvers dags, eins og lífsorkan þjóti upp um nokkur stig. Þarna mætir iðulega hópur af góðu fólki og hleður battaeríin saman og gleðin er sannarlega við völd.
Fram til þessa hef ég látið mér duga að synda að bátum sem liggja við festar nálægt miðju Fossvogs og hef svo bætt við túrum meðfram ströndinni þar sem ég hef aukið vegalengdina jafnt og þétt. Í dag var þó brotið blað í persónulegri heimsmetasögu minni því þegar ég dembdi mér í sjóinn hafði ég sett mér markmið að synda yfir í annað bæjarfélag, Kópavog.
Sundið sóttist vel og eftir að hafa spókað mig ásamt Bigga tölvukarli á Gunnarshólma, landfyllingunni á Kársnesi, synti ég aftur í Nauthólsvíkina og endaði túrinn í upphituðu ylstrandarlóninu. Ég get svo svarið að það var eins og að koma í heitasta pottinn í Laugardal, hitinn háfstakk mann. Við hitabreytinguna byrjar líkaminn að bregðast við með skondnum hætti eins og að stífna í kjálkunum og er ákaflega fyndin áskorun að reyna vitsmunaleg samtöl með andlitið strekkt eins og trumbuhúðir.
Svo lá maður náttúrulega bara í pottinum og slakaði sér niður fyrir hjólatúrinn heim. Það er eiginlega einskis virði að verja fleiri orðum í þetta því það veit enginn hvernig þetta er fyrr en reynt hefur á eigin skinni. Yndislegt.
Fram til þessa hef ég látið mér duga að synda að bátum sem liggja við festar nálægt miðju Fossvogs og hef svo bætt við túrum meðfram ströndinni þar sem ég hef aukið vegalengdina jafnt og þétt. Í dag var þó brotið blað í persónulegri heimsmetasögu minni því þegar ég dembdi mér í sjóinn hafði ég sett mér markmið að synda yfir í annað bæjarfélag, Kópavog.
Sundið sóttist vel og eftir að hafa spókað mig ásamt Bigga tölvukarli á Gunnarshólma, landfyllingunni á Kársnesi, synti ég aftur í Nauthólsvíkina og endaði túrinn í upphituðu ylstrandarlóninu. Ég get svo svarið að það var eins og að koma í heitasta pottinn í Laugardal, hitinn háfstakk mann. Við hitabreytinguna byrjar líkaminn að bregðast við með skondnum hætti eins og að stífna í kjálkunum og er ákaflega fyndin áskorun að reyna vitsmunaleg samtöl með andlitið strekkt eins og trumbuhúðir.
Svo lá maður náttúrulega bara í pottinum og slakaði sér niður fyrir hjólatúrinn heim. Það er eiginlega einskis virði að verja fleiri orðum í þetta því það veit enginn hvernig þetta er fyrr en reynt hefur á eigin skinni. Yndislegt.
mánudagur, 25. maí 2009
Torta 2009
Við áttum yndislegan Tortudag í gær. Tortudagur dregur nafn sitt af jörðinni Tortu sem er nágranni Geysis og Strokks og meðal virðulegra eigenda hennar er tengdafjölskyldan.
Á Tortudegi er iðulega og ötullega borinn áburður á Tortujörð og göngum við um mosa og lyng með fullar fötur og gula gúmmíhanska og ausum áburði í rofabörð. Að þessu sinni rigndi létt á skógræktarfólk og var ég þakklát fyrir að hafa fjárfest í forláta regngalla síðastliðið haust þegar ég var hvað duglegust að hjóla í vinnuna.
Svo er hefð fyrir því að pikknikka í skjólsælli laut eftir að hafa innt gott verk af hendi. Að þessu sinni vorum við með Salad Niçoise og nýbakaða baguette í nesti sem kom afskaplega vel út í sveitaloftinu. Í ofanálag stytti upp þegar við tylltum okkur niður sem var bara gott.
Punkturinn yfir i-ið var samt að komast í sund í Laugaskarði og baða sig í sólinni sem loks lét sjá sig. Svo er alltaf gaman að henda sér fram af stökkbrettinu og fara í boltaleik, en einmitt það gerðum við Baldur.
Á Tortudegi er iðulega og ötullega borinn áburður á Tortujörð og göngum við um mosa og lyng með fullar fötur og gula gúmmíhanska og ausum áburði í rofabörð. Að þessu sinni rigndi létt á skógræktarfólk og var ég þakklát fyrir að hafa fjárfest í forláta regngalla síðastliðið haust þegar ég var hvað duglegust að hjóla í vinnuna.
Svo er hefð fyrir því að pikknikka í skjólsælli laut eftir að hafa innt gott verk af hendi. Að þessu sinni vorum við með Salad Niçoise og nýbakaða baguette í nesti sem kom afskaplega vel út í sveitaloftinu. Í ofanálag stytti upp þegar við tylltum okkur niður sem var bara gott.
Punkturinn yfir i-ið var samt að komast í sund í Laugaskarði og baða sig í sólinni sem loks lét sjá sig. Svo er alltaf gaman að henda sér fram af stökkbrettinu og fara í boltaleik, en einmitt það gerðum við Baldur.
föstudagur, 22. maí 2009
Suður með sjó
Í dag tylltum við okkur á tá eins og trendsetterinn Jesús gerði um árið. Við vorum heldur jarðbundnari fyrri partinn en tókum svo flugið með kveldinu. Hálfdönsuðum eiginlega í restina, líklega ekkert nýtt fyrir trendsetternum.
Eftir almenn notalegheit í sólinni heimafyrir skunduðum við íklædd útivistarbúnaði úr bænum og námum hvergi staðar fyrr en við Kleifarvatn. Þar voru spóktaktarnir æfðir og rykmekkir úr áströlskum vegamyndum virtir viðlits úr öruggri fjarlægð við spegilslétt vatnið.
Auk þess að skoða þetta hefðbundna, Krýsuvíkurhverina og Grænavatn, renndum við niður að Krýsuvíkurbjargi. Þvílík fegurð! Í þessu mergjaða sólskini var engu líkt að virða fyrir sér svartfugl, ritu og fýl. Vegurinn niður eftir er torfær með meiru en vel þess virði að fikra sig niður eftir honum fyrir þennan yndislega stað. Það sem svo kórónaði allt saman var útsýnið, víðátta hafsins og stöku fiskiskipskorn við sjónarrönd.
Selatangar voru næsta stopp. Þangað höfðum við reynt að fara áður en misheppnast þar sem olíusían lét lífið er hún steytti á nibbu sem stóð upp úr veginum. Þá vorum við dregin á brott. Núna komumst við alla leið niður á sandinn og festum okkur barasta þar. Enn á ný vorum við dregin frá Selatöngum en að þessu sinni voru það bara nokkrir metrar. Sem betur fer er fjaran þarna full af köðlum og kom sér líka vel að sjóarinn sem dró okkur kunni vel til verka.
Selatangar eru sérstakur staður og ríkir ákveðinn kraftur í þögninni kringum rústirnar og brimrótinu í fjörunni. Þarna leynast ævintýri og sögur í hverjum hól og sér maður þær einhvern veginn fyrir sér. Þegar nærstaddir höfðu fengið nægju sína af fornleifafundum og rekaviðarpælingum tókum við strikið í bæinn, á koldrullugum kagganum, og mættum útitekin, rykug og ilmandi af sól og súrefni í kirtan í Yogashala. Þessi uppstigningardagur var góður uppstigningardagur.
Eftir almenn notalegheit í sólinni heimafyrir skunduðum við íklædd útivistarbúnaði úr bænum og námum hvergi staðar fyrr en við Kleifarvatn. Þar voru spóktaktarnir æfðir og rykmekkir úr áströlskum vegamyndum virtir viðlits úr öruggri fjarlægð við spegilslétt vatnið.
Auk þess að skoða þetta hefðbundna, Krýsuvíkurhverina og Grænavatn, renndum við niður að Krýsuvíkurbjargi. Þvílík fegurð! Í þessu mergjaða sólskini var engu líkt að virða fyrir sér svartfugl, ritu og fýl. Vegurinn niður eftir er torfær með meiru en vel þess virði að fikra sig niður eftir honum fyrir þennan yndislega stað. Það sem svo kórónaði allt saman var útsýnið, víðátta hafsins og stöku fiskiskipskorn við sjónarrönd.
Selatangar voru næsta stopp. Þangað höfðum við reynt að fara áður en misheppnast þar sem olíusían lét lífið er hún steytti á nibbu sem stóð upp úr veginum. Þá vorum við dregin á brott. Núna komumst við alla leið niður á sandinn og festum okkur barasta þar. Enn á ný vorum við dregin frá Selatöngum en að þessu sinni voru það bara nokkrir metrar. Sem betur fer er fjaran þarna full af köðlum og kom sér líka vel að sjóarinn sem dró okkur kunni vel til verka.
Selatangar eru sérstakur staður og ríkir ákveðinn kraftur í þögninni kringum rústirnar og brimrótinu í fjörunni. Þarna leynast ævintýri og sögur í hverjum hól og sér maður þær einhvern veginn fyrir sér. Þegar nærstaddir höfðu fengið nægju sína af fornleifafundum og rekaviðarpælingum tókum við strikið í bæinn, á koldrullugum kagganum, og mættum útitekin, rykug og ilmandi af sól og súrefni í kirtan í Yogashala. Þessi uppstigningardagur var góður uppstigningardagur.
mánudagur, 18. maí 2009
Blessuð blíðan
Síðan á föstudag hefur ekki farið framhjá neinum hér á höfuðborgarsvæðinu að veðrið hefur heldur betur batnað. Úr rokþurrki og eilífðarstreng síðustu viku er komið ekta skandinavískt sumar. Útivist hefur því skipað veigamikinn sess. Ekkert smá sem svona blessun lyftir þjóðinni upp.
Leiðin virðist æ oftar liggja að sólarströnd Reykvíkinga og í dag skellti ég mér í þangað með Bigga vini og eftir sjósund, pott og spjall skildu leiðir. Mætti þá á svæðið Ásdís nokkur María og tjilluðum við samam á ströndinni drjúga stund en hjóluðum svo niður í bæ að kíkja á mannlífið sem reyndist með líflegasta móti.
Eftir að hafa reddað broddmjólk vikunnar í Kolaportinu lá leiðin á Babalú á Skólavörðustíg í krepu og kaffi. Þar frétti ég símleiðis frá afar áreiðanlegri fréttaveitu að húllumhæ væri planað í bænum í tilefni að sigri Íslands í söngvakeppninni í gær.
Þar sem við vorum í bænum skelltum við okkur auðvitaðð í partíið og skemmtum okkur konunglega, Páll Óskar kann sko að koma fólki í stuð. Sólbrún og sæl hjóluðum við svo heim og reiknast mér til að við skötuhjú höfum varið ígildi góðs vinnudags í sól og sumaryl, atvinnutsjokkóar.
Leiðin virðist æ oftar liggja að sólarströnd Reykvíkinga og í dag skellti ég mér í þangað með Bigga vini og eftir sjósund, pott og spjall skildu leiðir. Mætti þá á svæðið Ásdís nokkur María og tjilluðum við samam á ströndinni drjúga stund en hjóluðum svo niður í bæ að kíkja á mannlífið sem reyndist með líflegasta móti.
Eftir að hafa reddað broddmjólk vikunnar í Kolaportinu lá leiðin á Babalú á Skólavörðustíg í krepu og kaffi. Þar frétti ég símleiðis frá afar áreiðanlegri fréttaveitu að húllumhæ væri planað í bænum í tilefni að sigri Íslands í söngvakeppninni í gær.
Þar sem við vorum í bænum skelltum við okkur auðvitaðð í partíið og skemmtum okkur konunglega, Páll Óskar kann sko að koma fólki í stuð. Sólbrún og sæl hjóluðum við svo heim og reiknast mér til að við skötuhjú höfum varið ígildi góðs vinnudags í sól og sumaryl, atvinnutsjokkóar.
mánudagur, 11. maí 2009
Laugardagsleikhús
Á laugardaginn mættum við Ásdís í Borgarleikhúsið og sáum þar Ökutíma. Ég vissi nú ekkert um verkið áður en við fórum annað en að mér líkaði tónlistin. Geisladiskur með músíkinni fylgdi okkur um Vestfirðina í fyrra og bætti smáaukabragði við þá mögnuðu upplifun.
Leikritið þótti mér í alla staði vel heppnað og líkaði frásagnarstíllinn sérdeilis vel. Ég vil alls ekki segja of mikið enda lítið fyrir froðukenndar endur- og umsagnir, mæli bara eindregið með sýningunni.
Langi fólk að lesa skemmtilegar umsagnir um eitthvað þá mæli ég með þessari stuttu umfjöllun um Klintrimús.
Leikritið þótti mér í alla staði vel heppnað og líkaði frásagnarstíllinn sérdeilis vel. Ég vil alls ekki segja of mikið enda lítið fyrir froðukenndar endur- og umsagnir, mæli bara eindregið með sýningunni.
Langi fólk að lesa skemmtilegar umsagnir um eitthvað þá mæli ég með þessari stuttu umfjöllun um Klintrimús.
þriðjudagur, 5. maí 2009
Þroskamerki?
Þann 26. apríl síðastliðinn varð ég þrítugur og hélt af því tilefni lítið kaffiboð fyrir nánustu ættingja. Þarf vart að fjölyrða um það en hér var glatt á hjalla, nóg að spjalla um daginn eftir kosningar auk þess sem Ásdís hafði galdrað fram sautjánhundruð sortir af hnallþórum, rúllutertum og öðru góðgæti.
Síðan þá hef ég tekið út ansi öran þroska og var einna mest hressandi þegar ofninn í tölvuherberginu brast með og gerði úr því gufubað með sturtu. Ég fann samstundis að þroskinn hrannaðist upp meðan ég tókst á við ástandið með stakri lipurð.
Svo mjög á ég nú af þroska að mér var gjörsamlega ómögulegt að spássera í gegnum Kolaportið í gær án þess að grípa með mér vænan pela af Flóa-broddi. Drakk ég slatta af honum í kvöld með bestu lyst og skellti meira að segja í einn ábrysti með rjóma og kanilsykri. Er ég ekki frá því að hér sé kominn nýr uppáhaldseftirréttur.
Fyrir þau ykkar sem ekki hafa tekið út jafnöran þroska og undirritaður er bent á umfjöllun wikipediu um ábrysti. Fróður maður fræddi mig á því að fyrir vestan væri notuð aðalbláberjasaft eða -sulta í stað kanilsykurs og hygg ég á að reyna það fljótlega.
Síðan þá hef ég tekið út ansi öran þroska og var einna mest hressandi þegar ofninn í tölvuherberginu brast með og gerði úr því gufubað með sturtu. Ég fann samstundis að þroskinn hrannaðist upp meðan ég tókst á við ástandið með stakri lipurð.
Svo mjög á ég nú af þroska að mér var gjörsamlega ómögulegt að spássera í gegnum Kolaportið í gær án þess að grípa með mér vænan pela af Flóa-broddi. Drakk ég slatta af honum í kvöld með bestu lyst og skellti meira að segja í einn ábrysti með rjóma og kanilsykri. Er ég ekki frá því að hér sé kominn nýr uppáhaldseftirréttur.
Fyrir þau ykkar sem ekki hafa tekið út jafnöran þroska og undirritaður er bent á umfjöllun wikipediu um ábrysti. Fróður maður fræddi mig á því að fyrir vestan væri notuð aðalbláberjasaft eða -sulta í stað kanilsykurs og hygg ég á að reyna það fljótlega.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)