Það er búið að vera gaman hjá okkur í Nha Trang. Í gær fundum við litla verslun sem selur aðallega áfengi, snakk og sælgæti. Þarna var reyndar hægt að kaupa mjólk frá Tasmaníu en þar með er upptalið þær vörur sem innihéldu einhverja næringu. Þá var vörunum stillt upp á einstaklega ósmekklegan hátt, að mínu mati ætti whisky, vodka og konjak ekki að vera við hlið snyrtivaranna og snyrtivörurnar ekki að vera við hlið sælgætisins.
Það eru ekki bara verslanirnar sem fá okkur til að brosa, fólkið er frábært líka. Fyrr í dag gengum við framhjá gömlum kalli sem rekur rakarastofu út á stétt. Eina sem gefur til kynna að þarna sé rakarastofa á ferðinni er rakarastóllinn og afskorna hárið allt um kring. Í dag þegar við gengum framhjá honum fór hann að kalla á eftir Baldri en þar sem við erum svo ryðguð í víetnömskunni náðum við því ekki alveg. Við spekúleruðum þó helling og komumst að þeirri niðurstöðu að líklegast hefur hann verið að hrópa: Þú þarft að fara að láta raka þig, strákskott!
Sem betur fer sá hann ekki hárprútt höfuð strákskottsins, hann hefði heimtað klippingu líka. Ekki það að Baldur sé ekki meðvitaður um hve hárprúður hann er um þessar mundir, eins og hann orðaði það sjálfur þarf hann alltaf að skella húfu á höfuðið eftir sturtu svo hann komi ekki til með að líta út eins og Nancy Reagan. Það sem gerist hins vegar þegar hann setur húfuna á kollinn er að hárið við eyrun stendur út fyrir, stílbrot sem við köllum rebbaeyru.
Við höldum för okkar áfram í kvöld, enn ein næturrútuferð framundan. Hver veit nema við endurtökum leikinn frá gærkvöldi áður en við leggjum í'ann, þ.e. fá okkur grænt salat og ítalska flatböku á Good Morning Vietnam og jógúrt í eftirrétt á Café des Amis. Ég er þó nokkuð viss um að Baldur fái sér ekki víetnamskt kaffi í bráð, það fannst honum nóg að gera í morgun.
fimmtudagur, 12. júlí 2007
miðvikudagur, 11. júlí 2007
Sólbrennd á bakinu
Það mætti ljúga því að mér að ég væri ogguponku sólbrennd á bakinu eftir snorklævintýri gærdagsins. Hvað Baldur snertir get ég frætt ykkur á því að hann hvarf seinnipartinn í gær en í hans stað kom sætur karfi sem elti mig á röndunum. Það er sannarlega ekki tekið út með sældinni að vera í fríi...
Með tilliti til ástandsins á sumum okkar voru allar sólbaðs- og strandferðir snarlega afskrifaðar og við urðum að finna okkur eitthvað annað til dundurs. Þetta annað reyndist vera hangs á ískaffiteríu sem býr til dýrindis bananasplitt. Það sem ég tel að geri gæfumuninn eru muldu jarðhneturnar og kókoshnetuísinn, namm.
Við, eða öllu heldur ég, höfðum einnig nokkuð gaman af dramaleikritinu sem öllum að óvörum hóf göngu sína hér í næsta húsi. Þannig var að meðan ég sat við tölvuna niðri í anddyri hótelsins tóku að berast köll og hróp úr skrifstofu í næsta húsi. Thu, sú sem talar ensku hér á hótelinu, dró mig út til að fylgjast með og túlkaði jafnóðum fyrir mér hvað væri að gerast. Svo var málum háttað að eiginkona, systir hennar og sonur voru stödd fyrir utan skrifstofuna þar sem eiginmaðurinn vann. Mágkonan ásakaði hann um að eiga viðhald á skrifstofunni, sagði hann ekki lengur vera mág sinn og hótaði að drepa hann á hverri stundu. Þá heimtuðu þær að sjá viðhaldið sem þær töldu hann fela í einu herbergja skrifstofunnar.
Að sjálfsögðu var múgur og margmenni að fylgjast með þessu drama og að sjálfsögðu kom lögreglan á svæðið áður en langt um leið. Og að sjálfsögðu vildi löggan taka skýrslu af gerendum og ein þeirra bannaði konunni vinsamlegast að drepa mág sinn. Dramað endaði á mjög dramatískan máta: meinta viðhaldið kom hágrátandi fram í dyragættina og var reidd heim af samstarfsmanni.
Víetnamarnir héldu áfram að slúðra sín á milli í smá tíma og þannig komst ég m.a. að því að meinta viðhaldið ætti kærasta og þar með gat enginn skilið hvort hún væri í raun að halda við skrifstofublókina eða ekki. Fljótlega eftir þetta fór áhorfendahópurinn þó að þynnast og ég ákvað að láta mig hverfa, fór upp að segja Baldri frá heitasta slúðrinu úr hverfinu.
Með tilliti til ástandsins á sumum okkar voru allar sólbaðs- og strandferðir snarlega afskrifaðar og við urðum að finna okkur eitthvað annað til dundurs. Þetta annað reyndist vera hangs á ískaffiteríu sem býr til dýrindis bananasplitt. Það sem ég tel að geri gæfumuninn eru muldu jarðhneturnar og kókoshnetuísinn, namm.
Við, eða öllu heldur ég, höfðum einnig nokkuð gaman af dramaleikritinu sem öllum að óvörum hóf göngu sína hér í næsta húsi. Þannig var að meðan ég sat við tölvuna niðri í anddyri hótelsins tóku að berast köll og hróp úr skrifstofu í næsta húsi. Thu, sú sem talar ensku hér á hótelinu, dró mig út til að fylgjast með og túlkaði jafnóðum fyrir mér hvað væri að gerast. Svo var málum háttað að eiginkona, systir hennar og sonur voru stödd fyrir utan skrifstofuna þar sem eiginmaðurinn vann. Mágkonan ásakaði hann um að eiga viðhald á skrifstofunni, sagði hann ekki lengur vera mág sinn og hótaði að drepa hann á hverri stundu. Þá heimtuðu þær að sjá viðhaldið sem þær töldu hann fela í einu herbergja skrifstofunnar.
Að sjálfsögðu var múgur og margmenni að fylgjast með þessu drama og að sjálfsögðu kom lögreglan á svæðið áður en langt um leið. Og að sjálfsögðu vildi löggan taka skýrslu af gerendum og ein þeirra bannaði konunni vinsamlegast að drepa mág sinn. Dramað endaði á mjög dramatískan máta: meinta viðhaldið kom hágrátandi fram í dyragættina og var reidd heim af samstarfsmanni.
Víetnamarnir héldu áfram að slúðra sín á milli í smá tíma og þannig komst ég m.a. að því að meinta viðhaldið ætti kærasta og þar með gat enginn skilið hvort hún væri í raun að halda við skrifstofublókina eða ekki. Fljótlega eftir þetta fór áhorfendahópurinn þó að þynnast og ég ákvað að láta mig hverfa, fór upp að segja Baldri frá heitasta slúðrinu úr hverfinu.
Bátsferð út í eyjarnar
Við skemmtum okkur þvílíkt vel í dag. Við fórum nefnilega í bátsferð á partýbát um Suður-Kínahaf og það getur ekki verið annað en gaman.
Við vorum sótt á hótelið klukkan hálf níu í morgun og brunaði full rúta af Víetnömum, Tævönum og hinum og þessum Vesturlandabúanum niður að bryggju. Þar gengum við um borð í partýbátinn. Þegar sjálft partýið hófst runnu hins vegar á okkur tvær grímur því tónlistin var júrópopp af verstu sort. Það var reyndar svolítið fyndið þegar leiðsögumaðurinn tók Titanic lagið My Heart Will Go On.
Eftir dágóða siglingu um hafsflötinn var kominn tími til að snorkla. Og ég hef aldrei á ævinni snorklað! Það þurfti að kalla til skynsemdarröddina til að halda mér ofan í vatninu: Nei, þú ert ekki að drukkna, mundu að anda í gegnum pípuna í munninum, auðvitað kemur saltvatn upp í nefið ef þú andar með því...
Næst á dagskrá var hádegisverður upp á dekki. Í boði var steikt svínakjöt og vorrúllur með vafasömu innihaldi. Við vorum svo heppin að hafa pantað grænmetisfæði og fengum velútlátinn tófúrétt í bland við franskar kartöflur, skondin blanda.
Eftir hádegismat synti leiðsögumaðurinn út í sjó með rauðvínsflöskur og ananas, síðan var björgunarhringjum hent til hans og þar með var kominn svokallaður fljótandi bar. Þeir sem þorðu stukku af dekkinu en aðrir klifruðu niður á neðra þilfar og smokruðu sér þaðan ofan í vatnið. Ananas ofan í sjó er alveg ágætissnarl.
Myndir af deginum eru komnar á netið: Hér!
Við vorum sótt á hótelið klukkan hálf níu í morgun og brunaði full rúta af Víetnömum, Tævönum og hinum og þessum Vesturlandabúanum niður að bryggju. Þar gengum við um borð í partýbátinn. Þegar sjálft partýið hófst runnu hins vegar á okkur tvær grímur því tónlistin var júrópopp af verstu sort. Það var reyndar svolítið fyndið þegar leiðsögumaðurinn tók Titanic lagið My Heart Will Go On.
Eftir dágóða siglingu um hafsflötinn var kominn tími til að snorkla. Og ég hef aldrei á ævinni snorklað! Það þurfti að kalla til skynsemdarröddina til að halda mér ofan í vatninu: Nei, þú ert ekki að drukkna, mundu að anda í gegnum pípuna í munninum, auðvitað kemur saltvatn upp í nefið ef þú andar með því...
Næst á dagskrá var hádegisverður upp á dekki. Í boði var steikt svínakjöt og vorrúllur með vafasömu innihaldi. Við vorum svo heppin að hafa pantað grænmetisfæði og fengum velútlátinn tófúrétt í bland við franskar kartöflur, skondin blanda.
Eftir hádegismat synti leiðsögumaðurinn út í sjó með rauðvínsflöskur og ananas, síðan var björgunarhringjum hent til hans og þar með var kominn svokallaður fljótandi bar. Þeir sem þorðu stukku af dekkinu en aðrir klifruðu niður á neðra þilfar og smokruðu sér þaðan ofan í vatnið. Ananas ofan í sjó er alveg ágætissnarl.
Myndir af deginum eru komnar á netið: Hér!
mánudagur, 9. júlí 2007
Nha Trang strandbærinn
Við komum í morgun til Nha Trang og erum þar með komin í suðurhluta Víetnam. Ólíkt síðustu næturrútuferð náðum við að sofa að einhverju ráði þessa nóttina. Eina sem truflaði svefninn voru stoppin, þá eru ljósin nefnilega kveikt og allir ryðjast út. Það var í sjálfu sér merkilegt að fólk skyldi komast út úr rútunni, sessunautur okkar á vinstri hönd maulaði rauð fræ framan af ferðinni og henti hisminu á gólf rútunnar svo veglegur hraukur var farinn að myndast.
Besta stoppið er alltaf það fyrsta, þá fær maður sér bagettu með La vache qui ri, ommelettu og chilísósu, prúttar um banana og fer svo saddur og sæll að lúlla í sinn haus.
Við stigum úr rútunni rétt upp úr sex í morgun, komin til Nha Trang. Að þessu sinni tókum við fyrsta herberginu sem okkur bauðst, sem er óvanalegt því venjulega kíkjum við á nokkra staði. Þegar manni býðst hins vegar rúmt og snyrtilegt herbergi á $6 þarf ekki að leita lengra. Og ekki skemmir að herbergið er eins og skál af blönduðum rjómaís: súkkulaðiís í loftinu, vanilluís í köntum og jarðarberjaís á veggjunum sjálfum.
Í stað þess að byrja daginn á því að leggjast til svefns vorum við mætt á ströndina upp úr hálf átta. Við héldum að það væri sniðugt að taka út strandlengjuna meðan morgunsvalans nyti enn við en þar misreiknuðum við okkur lítillega, klukkan hálf átta að morgni en orðið óbærilega heitt í Víetnam. Við vorum því fljót að þefa uppi gott skjól sem að þessu sinni reyndist vera Café des Amis og þar fengum við okkur síðbúinn morgunverð.
Við erum ekki búin að ákveða hvað við ætlum að gera en við fréttum af súpermarkaði í nágrenninu, bókabúðir meðfram ströndinni selja notaðar bækur og svo er hægt að bóka sig í bátsferð út í eyjarnar. Núna langar okkur hins vegar helst að leggja okkur.
Besta stoppið er alltaf það fyrsta, þá fær maður sér bagettu með La vache qui ri, ommelettu og chilísósu, prúttar um banana og fer svo saddur og sæll að lúlla í sinn haus.
Við stigum úr rútunni rétt upp úr sex í morgun, komin til Nha Trang. Að þessu sinni tókum við fyrsta herberginu sem okkur bauðst, sem er óvanalegt því venjulega kíkjum við á nokkra staði. Þegar manni býðst hins vegar rúmt og snyrtilegt herbergi á $6 þarf ekki að leita lengra. Og ekki skemmir að herbergið er eins og skál af blönduðum rjómaís: súkkulaðiís í loftinu, vanilluís í köntum og jarðarberjaís á veggjunum sjálfum.
Í stað þess að byrja daginn á því að leggjast til svefns vorum við mætt á ströndina upp úr hálf átta. Við héldum að það væri sniðugt að taka út strandlengjuna meðan morgunsvalans nyti enn við en þar misreiknuðum við okkur lítillega, klukkan hálf átta að morgni en orðið óbærilega heitt í Víetnam. Við vorum því fljót að þefa uppi gott skjól sem að þessu sinni reyndist vera Café des Amis og þar fengum við okkur síðbúinn morgunverð.
Við erum ekki búin að ákveða hvað við ætlum að gera en við fréttum af súpermarkaði í nágrenninu, bókabúðir meðfram ströndinni selja notaðar bækur og svo er hægt að bóka sig í bátsferð út í eyjarnar. Núna langar okkur hins vegar helst að leggja okkur.
sunnudagur, 8. júlí 2007
Sonur minn vísundurinn
Önnur skoðunarferð! Í dag fórum við í skoðunarferð um rústir Hindúahofa í My Son. Síðla á fjórðu öld varð staðurinn að mikilli trúarmiðstöð fyrir Cham ættbálkinn og var ekki fullkláruð með öllum sínum turnum og hofum fyrr en á þrettándu öld. Cham-fólkið lagði mikinn metnað og natni í notkun múrsteina og notuðu einhvers konar trjákvoðu til að líma steinana niður. Tíminn og loftárásir hafa þó sett rækilegt mark á staðinn sem nú er á heimsminjalista UNESCO.
Eitt af því fyrsta sem leiðsögumaðurinn útskýrði fyrir okkur var að í Víetnam væri orðið bison (vísundur) ekki borið fram eins og í enskumælandi löndum (bæson) heldur væri það bíson.
Eitthvað var ég nývaknaður og skyldi ekkert hvers vegna maðurinn væri að tala um víetnamska vísunda þegar við værum að fara að skoða rústir og af hverju framburðurinn skipti svona miklu máli.
Þrátt fyrir það þótti mér gott að hann væri að vara hópinn við því þeir geta jú verið dyntóttir eins og Murugan í Kodai Kanal sagði okkur. Ég bar þetta undir Ásdísi sem gerðist óviðræðuhæf af hlátri og þá fattaði ég að nafn staðarins (My Son) í munni Víetnama hljómar helst til mikið eins og bæson. Morgunstund gefur gull í mund, ik'os...
Skoðunarferðin var bæði fróðleg og skemmtileg þrátt fyrir brennandi heitan dag. Rútan okkar var full af Áströlum en leið þeirra liggur gjarnan um þessar slóðir í sumarfríum, fara norður í hitann eins undarlega og það kann að hljóma fyrir íslensk eyru.
Eitt af því fyrsta sem leiðsögumaðurinn útskýrði fyrir okkur var að í Víetnam væri orðið bison (vísundur) ekki borið fram eins og í enskumælandi löndum (bæson) heldur væri það bíson.
Eitthvað var ég nývaknaður og skyldi ekkert hvers vegna maðurinn væri að tala um víetnamska vísunda þegar við værum að fara að skoða rústir og af hverju framburðurinn skipti svona miklu máli.
Þrátt fyrir það þótti mér gott að hann væri að vara hópinn við því þeir geta jú verið dyntóttir eins og Murugan í Kodai Kanal sagði okkur. Ég bar þetta undir Ásdísi sem gerðist óviðræðuhæf af hlátri og þá fattaði ég að nafn staðarins (My Son) í munni Víetnama hljómar helst til mikið eins og bæson. Morgunstund gefur gull í mund, ik'os...
Skoðunarferðin var bæði fróðleg og skemmtileg þrátt fyrir brennandi heitan dag. Rútan okkar var full af Áströlum en leið þeirra liggur gjarnan um þessar slóðir í sumarfríum, fara norður í hitann eins undarlega og það kann að hljóma fyrir íslensk eyru.
laugardagur, 7. júlí 2007
7-7-7
Í dag er þessi skemmtilegi dagur, 7. júlí 2007. Ekki að ég hafi eitthvað merkilegt fram að færa á þessum degi, annað en að hafa skrýtinn áhuga á dagsetningum og tölum. Það sem mér finnst kannski áhugaverðast er að þann 6. júní í fyrra var talað um dag djöfulsins með tilheyrandi fjaðrafoki í litlum hópum, en í dag vilja allir sem vettlingi geta valdið gifta sig við prúðlega athöfn.
Ég hlakka mest til að sjá hvernig fer 8. ágúst á næsta ári, 8 er nefnilega happatalan hjá Kínverjum og feng shui fræðunum. Talnaröðin 888 er meira að segja sérstaklega í hávegum höfð, svo ég vænti mikils af Kínverjum þegar þar að kemur.
Annars var hálfgerður annar í Innipúka í dag. Við gerðumst reyndar svo kræf að fá okkur morgunmat, síðbúinn hádegismat og kvöldmat í dag sem þýðir að við urðum þrisvar að fara út úr húsi til málsverðar. Til að svæla restina af kvefinu út vorum við passasöm með að fá okkur ferskan safa í hvert mál. Ananas-, gulróta- og appelsínublandan er gullin.
Ég hlakka mest til að sjá hvernig fer 8. ágúst á næsta ári, 8 er nefnilega happatalan hjá Kínverjum og feng shui fræðunum. Talnaröðin 888 er meira að segja sérstaklega í hávegum höfð, svo ég vænti mikils af Kínverjum þegar þar að kemur.
Annars var hálfgerður annar í Innipúka í dag. Við gerðumst reyndar svo kræf að fá okkur morgunmat, síðbúinn hádegismat og kvöldmat í dag sem þýðir að við urðum þrisvar að fara út úr húsi til málsverðar. Til að svæla restina af kvefinu út vorum við passasöm með að fá okkur ferskan safa í hvert mál. Ananas-, gulróta- og appelsínublandan er gullin.
föstudagur, 6. júlí 2007
Innipúkar
Við tókum því rólega í dag, fannst við eiga skilið smá hvíld eftir þeyting undanfarinna daga. Auk þess vorum við með vott af kvebbelsi og það ber alltaf að taka alvarlega. Það vildi svo vel til að sólin skein í fyrsta skiptið í þrjá daga svo það hefði ekki getað verið betri innidagur, við viljum bara vera úti þegar það er skýjað!
Í staðinn fyrir að fara út í sólina héngum við á netinu því tölvan góða þefaði uppi þráðlausa og ólæsta nettengingu. Við kíktum líka á sjónvarpið, á Star World var verið að sýna Dirty Work sem var fyndin og eftir hana horfðum við á Being Julia sem var bæði dramatísk og fyndin.
Með kvöldinu stungum við nefinu út fyrir hússins dyr. Vorum í stuði fyrir einfaldan kvöldmat og fengum okkur a la Digranesvegur: egg með hrísgrjónum og sætri chillísósu. Meira að segja sólhattsgostöflu með eins og gert er ráð fyrir.
Kvöldgönguna tókum við síðan um gamla hluta Hoi An. Þar er allt morandi í klæðskerum og margir koma hingað til að kaupa sér klæðskerasniðinn fatnað. Þar sem við höfum engan áhuga á því létum við okkur nægja að skoða úrvalið og strjúka flíkunum.
Enduðum bæjarferðina á skemmtilegu spjalli við stelpu í einu listagalleríanna. Sú er menntaður efnafræðingur sem hefur mikla ferðaþrá en sér ekki hvernig hún á að fjármagna ferðadraumana. Við ráðlögðum henni að fara í starfaskipti til Kína en þangað langar hana helst að fara.
Í staðinn fyrir að fara út í sólina héngum við á netinu því tölvan góða þefaði uppi þráðlausa og ólæsta nettengingu. Við kíktum líka á sjónvarpið, á Star World var verið að sýna Dirty Work sem var fyndin og eftir hana horfðum við á Being Julia sem var bæði dramatísk og fyndin.
Með kvöldinu stungum við nefinu út fyrir hússins dyr. Vorum í stuði fyrir einfaldan kvöldmat og fengum okkur a la Digranesvegur: egg með hrísgrjónum og sætri chillísósu. Meira að segja sólhattsgostöflu með eins og gert er ráð fyrir.
Kvöldgönguna tókum við síðan um gamla hluta Hoi An. Þar er allt morandi í klæðskerum og margir koma hingað til að kaupa sér klæðskerasniðinn fatnað. Þar sem við höfum engan áhuga á því létum við okkur nægja að skoða úrvalið og strjúka flíkunum.
Enduðum bæjarferðina á skemmtilegu spjalli við stelpu í einu listagalleríanna. Sú er menntaður efnafræðingur sem hefur mikla ferðaþrá en sér ekki hvernig hún á að fjármagna ferðadraumana. Við ráðlögðum henni að fara í starfaskipti til Kína en þangað langar hana helst að fara.
fimmtudagur, 5. júlí 2007
Í óspurðum ferðafréttum
Við erum komin til Hoi An sem er nokkurn veginn fyrir miðju Víetnam. Í rútunni út eftir var gert stutt stopp og þar hittum við lítinn og ákafan myntsafnara. Hann varð vonsvikinn að heyra að við værum ekki með neitt íslenskt klink á okkur og varð að gera sér að góðu seðil frá Óman og eina rúpíu.
Þegar við vorum komin á hótelið hér í Hoi An fóru þessu stuttu en alltof algengu samskipti fram:
Hún: Where you from?
Við: Iceland.
Hún: Oh, Ireland!
Ég get ekki sagt hve oft á dag þessi misskilningur kemur upp. Svo hjálpar það ekki þegar fólk spyr hvort við séu ekki rétt við Bretland því tæknilega séð er Bretland nágranninn í suðri og við getum ekki neitað. Þar með erum við þó að staðfesta í huga viðmælenda okkar að þeir hafi rétt fyrir sér, við séum í raun frá Írlandi og þannig botna þeir ekkert í því hvað við séum eiginlega að væla. Sumsé misskilingur sem er kominn til að vera.
Í óspurðum þá er tónik vatn drykkur drykkjanna hjá okkur skötuhjúum þessa daganna. Það vill svo heppilega til að í tónik vatni er kínín sem vinnur gegn malaríu. Svo hagkvæmt!
Af daglegu drykkjarvatni ber Aquafina höfuð og herðar yfir aðrar tegundir, 1,5 lítra flaska er á sex-átta þúsund dong, svona yfirleitt. Jógúrtin í Víetnam er mjög góð (og dísæt) en að horfa á erlent sjónvarpsefni er ekki gott. Maður heyrir í röddum leikaranna en yfir þær kemur síðan hljómlaus og óspennandi rödd sem snarar yfir á víetnömsku. Leikrænir tilburðir þar á bæ núll.
Að lokum vil ég benda á að við komumst ekki inn á blogspot síðuna okkar hér í Víetnam. Það var reyndar hægt í Hanoi en síðan ekki söguna meir. Við komumst hins vegar inn á blogger síðuna og getum því sent út færslur en fáum ekki að sjá útkomuna. Þetta er því nokkurs konar bloggað í blindni. Þetta þýðir að sjálfsögðu að við getum ekki svarað þeim skemmtilegu ummælum sem síðunni hafa borist að undanförnu, göngum í það strax og stjórnvöld leyfa. Góðar stundir.
Þegar við vorum komin á hótelið hér í Hoi An fóru þessu stuttu en alltof algengu samskipti fram:
Hún: Where you from?
Við: Iceland.
Hún: Oh, Ireland!
Ég get ekki sagt hve oft á dag þessi misskilningur kemur upp. Svo hjálpar það ekki þegar fólk spyr hvort við séu ekki rétt við Bretland því tæknilega séð er Bretland nágranninn í suðri og við getum ekki neitað. Þar með erum við þó að staðfesta í huga viðmælenda okkar að þeir hafi rétt fyrir sér, við séum í raun frá Írlandi og þannig botna þeir ekkert í því hvað við séum eiginlega að væla. Sumsé misskilingur sem er kominn til að vera.
Í óspurðum þá er tónik vatn drykkur drykkjanna hjá okkur skötuhjúum þessa daganna. Það vill svo heppilega til að í tónik vatni er kínín sem vinnur gegn malaríu. Svo hagkvæmt!
Af daglegu drykkjarvatni ber Aquafina höfuð og herðar yfir aðrar tegundir, 1,5 lítra flaska er á sex-átta þúsund dong, svona yfirleitt. Jógúrtin í Víetnam er mjög góð (og dísæt) en að horfa á erlent sjónvarpsefni er ekki gott. Maður heyrir í röddum leikaranna en yfir þær kemur síðan hljómlaus og óspennandi rödd sem snarar yfir á víetnömsku. Leikrænir tilburðir þar á bæ núll.
Að lokum vil ég benda á að við komumst ekki inn á blogspot síðuna okkar hér í Víetnam. Það var reyndar hægt í Hanoi en síðan ekki söguna meir. Við komumst hins vegar inn á blogger síðuna og getum því sent út færslur en fáum ekki að sjá útkomuna. Þetta er því nokkurs konar bloggað í blindni. Þetta þýðir að sjálfsögðu að við getum ekki svarað þeim skemmtilegu ummælum sem síðunni hafa borist að undanförnu, göngum í það strax og stjórnvöld leyfa. Góðar stundir.
Stimpill á ennið
Þegar við vöknuðum í morgun skrifuðum við orðið túrhestar á ennin á okkur, fórum niður í móttöku klukkan átta og biðum eftir að túrhestarútan kæmi að sækja okkur. Við áttum nefnilega bókaða sýnisferð um helstu ferðamannastaði bæjarins.
Þegar við komum í rútuna sáum við að stærstur hluti samferðafólks okkar var asískir ferðamenn. Þegar rútan rúllaði af stað og fararstjórinn var búinn að útlista dagskránni fór fólk að skrafa eins og venja er og fæstir á þeim tónamálum sem við erum vön að heyra hér um slóðir og ekki var það enska. Þau töluðu nánast öll hollensku!
Hué er helst þekkt fyrir að hafa verið höfuðvígi Víetnam á árunum 1802-1945, hún er nú á heimsminjaskrá UNESCO. Á þessum árum var Víetnam stjórnað af Nguyén keisaraveldinu og urðu keisarar þess þrettán talsins, þó misvaldamiklir. Fyrsti keisarinn var sennilega þeirra áhrifamestur og vísaði fararstjórinn í hann sem föður landsins.
Meðal þess sem hann kom í verk var að gefa landinu nafnið Víetnam. Fyrsta tillaga hans var reyndar Nam Viet en þeirri tillögu var hafnað af Kínverjum sem töldu nafnið minna um of á hérað í Kína (minnir aðeins á deilur Makedóníu og Grikklands á vorum dögum).
Í ferðinni skoðuðum við líka tvö grafhýsi konunga og eina pagódu. Fyrra grafhýsið, Tu Duc, var sveipað nokkurri dulúð því enginn veit hvar líkið er. Eitt er víst að það er ekki í grafhýsinu en gæti mögulega verið einhversstaðar í garðinum umhverfis, sem er ekki lítill.
Síðasta stoppistöðin var Thien Mu pagódan sem hefur verið starfrækt síðan 1601. Miðað við kyrjið sem við heyrðum frá lókalmunkadrengjum virðist hún enn vera í fullum gangi. Eftir stutt stopp sigldum við heim á leið í drekabáti eftir Ilmá. Áin heitir þessu skemmtilega nafni því á árum áður lagði af henni blómaangan að vori þegar blómin uxu meðfram bökkum hennar.
Þegar við komum í rútuna sáum við að stærstur hluti samferðafólks okkar var asískir ferðamenn. Þegar rútan rúllaði af stað og fararstjórinn var búinn að útlista dagskránni fór fólk að skrafa eins og venja er og fæstir á þeim tónamálum sem við erum vön að heyra hér um slóðir og ekki var það enska. Þau töluðu nánast öll hollensku!
Hué er helst þekkt fyrir að hafa verið höfuðvígi Víetnam á árunum 1802-1945, hún er nú á heimsminjaskrá UNESCO. Á þessum árum var Víetnam stjórnað af Nguyén keisaraveldinu og urðu keisarar þess þrettán talsins, þó misvaldamiklir. Fyrsti keisarinn var sennilega þeirra áhrifamestur og vísaði fararstjórinn í hann sem föður landsins.
Meðal þess sem hann kom í verk var að gefa landinu nafnið Víetnam. Fyrsta tillaga hans var reyndar Nam Viet en þeirri tillögu var hafnað af Kínverjum sem töldu nafnið minna um of á hérað í Kína (minnir aðeins á deilur Makedóníu og Grikklands á vorum dögum).
Í ferðinni skoðuðum við líka tvö grafhýsi konunga og eina pagódu. Fyrra grafhýsið, Tu Duc, var sveipað nokkurri dulúð því enginn veit hvar líkið er. Eitt er víst að það er ekki í grafhýsinu en gæti mögulega verið einhversstaðar í garðinum umhverfis, sem er ekki lítill.
Síðasta stoppistöðin var Thien Mu pagódan sem hefur verið starfrækt síðan 1601. Miðað við kyrjið sem við heyrðum frá lókalmunkadrengjum virðist hún enn vera í fullum gangi. Eftir stutt stopp sigldum við heim á leið í drekabáti eftir Ilmá. Áin heitir þessu skemmtilega nafni því á árum áður lagði af henni blómaangan að vori þegar blómin uxu meðfram bökkum hennar.
þriðjudagur, 3. júlí 2007
Svefnlaus nótt
Um þessar mundir er mikið um frí hér í Víetnam og þegar við ætluðum að kaupa okkur miða frá Ninh Binh til Hué reyndist uppbókað í bæði lestina og svefnrútur. Við létum okkur því duga sæti í loftkældri næturrútu. Skilaði hún okkur af sér hér í Hué um hálfsjöleytið í morgun, örþreyttum og svefnlausum.
Ég fór á hótelveiðar meðan Ásdís passaði farangurinn og bar nú heldur betur vel í veiði. Við fengum herbergi með loftkælingu, herbergisþjónustu, gervihnattasjónvarpi, ísskáp og síðast en ekki síst nettengdri tölvu. Öll herlegheitin fyrir átta dollara á sólarhring.
Þegar upp á herbergi var komið fórum við í yndislega sturtu og lögðum okkur. Restin af deginum var tekin á þessu þægilega tempói og svo er planið að fara snemma í háttinn því morgundagurinn verður sko tekin með trompi.
Ég fór á hótelveiðar meðan Ásdís passaði farangurinn og bar nú heldur betur vel í veiði. Við fengum herbergi með loftkælingu, herbergisþjónustu, gervihnattasjónvarpi, ísskáp og síðast en ekki síst nettengdri tölvu. Öll herlegheitin fyrir átta dollara á sólarhring.
Þegar upp á herbergi var komið fórum við í yndislega sturtu og lögðum okkur. Restin af deginum var tekin á þessu þægilega tempói og svo er planið að fara snemma í háttinn því morgundagurinn verður sko tekin með trompi.
mánudagur, 2. júlí 2007
Cuc Phuong þjóðgarðurinn
Það er ekki ofsögum sagt að Víetnam sé fallegt land, það vitum við nú eftir hjólarúnta gærdagsins og dagsins í dag. Hvergi höfum við litið eins mikinn gróður og mikla grænku. Hrísgrjónaakrar á hverju strái, maísakrar þess á milli, limestone klettar rísa upp úr jörðinni, ár renna um landsspildur og forfeðraaltörun bæta skærrauðum inn í landslagið og mynda skemmtilega andstæðu við heiðbláan himininn.
Í dag fengum við að horfa á fegurð landsins meðan við rúntuðum annan daginn í röð um sveitirnar í kringum Ninh Binh. Að þessu sinni vorum við á leið í þjóðgarðinn Cuc Phuong sem er sá merkilegasti í Víetnam (Ho Chi Minh gaf sér meira að segja tíma til að heimsækja garðinn á sínum tíma). Við höfðum í fórum okkar ansi einfalt kort af svæðinu (hálfgerðan uppdrátt) sem átti að hjálpa okkur að komast leiðar okkar. Oft stoppuðum við þó til að spyrja til vegar og í hver sinn bættum við framburð okkar á víetnömskunni. Að lokum vorum við farin að hrópa á fólk Kúkk Fooong! og halda förinni í þá átt sem handa- og höfuðbendingar gáfu til kynna.
Miðja vegu lentum við í smá skúrum og urðum að leita skjóls undir stóru tré við veginn. Við drógu við það tilefni fram tvo bláa ponsjóa sem við steyptum yfir höfuðið, stukkum því næst á fákinn og héldum áfram. Það þarf varla að taka fram að þegar við loks vorum búin að troða okkur í plastpokana með milli fyrirhöfn var hætt að rigna.
Þegar við náðum að þjóðgarðinum tókum við stefnuna beint á björgunarmiðstöð prímata í útrýmingahættu. Þar sáum við svarta lemúra með löngu skottin sín og skottlausu gibbonana með löngu handleggina sína. Við sáum líka nokkra prímataunga sem voru drop-dead-gorgeous, excuse my French.
Frá björgunarmiðstöðinni héldum við lengra inn í þjóðgarðinn, eina sjö kílómetra, allt að helli frummannsins. Við tókum vasaljós á leigu, klifum þessi tvö hundruð hálu þrep upp að munna hellisins, virtum fyrir okkur reykelsin sem potað hafði verið þar niður til heiðurs forfeðrunum (í þessu tilfelli frumforfeðrum), héldum lengra inn í hellinn þangað til við heyrðum í leðurblökum tísta og fundum fyrir vængjaslættinum við eyrum. Römbuðum á fáránlega brattann stiga sem við að sjálfsögðu urðum að klífa, gengum um ýmsa ranghala hellisins, lékum draugahljóð og tókum draugamyndir, príluðum upp kletta sem ekki á að príla á, virtum fyrir okkur leðublökuskít og tókst að forðast að ganga gegnum kóngulóarvef. Sem sagt allt sem tilheyrir góðri hellaheimsókn.
Þegar við komumst aftur til siðmenningar (mótorhjólakrílisins) urðum við að draga fram sítrónellu og Tiger balm því móskíturnar við hellinn höfðu staðið sína vakt og bitið okkur í tætlur. Við vorum því fegnust að komast aftur á fákinn og fá gustinn í fangið. Sögðum það gott af þjóðgarðinum, urðum að leggja tímanlega af stað til að ná heim fyrir rökkur.
Ferðin út eftir tók okkur tvo tíma, ferðin heim ekki nema rúman klukkutíma. Á leiðinni keyrðum við framhjá óteljandi mörgum og stórum hrísgrjónaökrum og sáum ófáan hrísgrjónaverkamanninn speglast í vatnsfletinum. Við stoppuðum til að mynda vatnabuffala í bak og fyrir og gefa sveitabörnunum víetnamskt gotterí, bættumst síðan í hóp verkamanna á leið heim að loknum vinnudegi í verksmiðjunni.
Í dag fengum við að horfa á fegurð landsins meðan við rúntuðum annan daginn í röð um sveitirnar í kringum Ninh Binh. Að þessu sinni vorum við á leið í þjóðgarðinn Cuc Phuong sem er sá merkilegasti í Víetnam (Ho Chi Minh gaf sér meira að segja tíma til að heimsækja garðinn á sínum tíma). Við höfðum í fórum okkar ansi einfalt kort af svæðinu (hálfgerðan uppdrátt) sem átti að hjálpa okkur að komast leiðar okkar. Oft stoppuðum við þó til að spyrja til vegar og í hver sinn bættum við framburð okkar á víetnömskunni. Að lokum vorum við farin að hrópa á fólk Kúkk Fooong! og halda förinni í þá átt sem handa- og höfuðbendingar gáfu til kynna.
Miðja vegu lentum við í smá skúrum og urðum að leita skjóls undir stóru tré við veginn. Við drógu við það tilefni fram tvo bláa ponsjóa sem við steyptum yfir höfuðið, stukkum því næst á fákinn og héldum áfram. Það þarf varla að taka fram að þegar við loks vorum búin að troða okkur í plastpokana með milli fyrirhöfn var hætt að rigna.
Þegar við náðum að þjóðgarðinum tókum við stefnuna beint á björgunarmiðstöð prímata í útrýmingahættu. Þar sáum við svarta lemúra með löngu skottin sín og skottlausu gibbonana með löngu handleggina sína. Við sáum líka nokkra prímataunga sem voru drop-dead-gorgeous, excuse my French.
Frá björgunarmiðstöðinni héldum við lengra inn í þjóðgarðinn, eina sjö kílómetra, allt að helli frummannsins. Við tókum vasaljós á leigu, klifum þessi tvö hundruð hálu þrep upp að munna hellisins, virtum fyrir okkur reykelsin sem potað hafði verið þar niður til heiðurs forfeðrunum (í þessu tilfelli frumforfeðrum), héldum lengra inn í hellinn þangað til við heyrðum í leðurblökum tísta og fundum fyrir vængjaslættinum við eyrum. Römbuðum á fáránlega brattann stiga sem við að sjálfsögðu urðum að klífa, gengum um ýmsa ranghala hellisins, lékum draugahljóð og tókum draugamyndir, príluðum upp kletta sem ekki á að príla á, virtum fyrir okkur leðublökuskít og tókst að forðast að ganga gegnum kóngulóarvef. Sem sagt allt sem tilheyrir góðri hellaheimsókn.
Þegar við komumst aftur til siðmenningar (mótorhjólakrílisins) urðum við að draga fram sítrónellu og Tiger balm því móskíturnar við hellinn höfðu staðið sína vakt og bitið okkur í tætlur. Við vorum því fegnust að komast aftur á fákinn og fá gustinn í fangið. Sögðum það gott af þjóðgarðinum, urðum að leggja tímanlega af stað til að ná heim fyrir rökkur.
Ferðin út eftir tók okkur tvo tíma, ferðin heim ekki nema rúman klukkutíma. Á leiðinni keyrðum við framhjá óteljandi mörgum og stórum hrísgrjónaökrum og sáum ófáan hrísgrjónaverkamanninn speglast í vatnsfletinum. Við stoppuðum til að mynda vatnabuffala í bak og fyrir og gefa sveitabörnunum víetnamskt gotterí, bættumst síðan í hóp verkamanna á leið heim að loknum vinnudegi í verksmiðjunni.
sunnudagur, 1. júlí 2007
Rúntað um sveitir
Í morgun tókum við vespu á leigu, þvílíkt frelsi. Í dag þurfti ég ekki að prútta um eitt einasta far því bensínverðið er fast. Frelsið nýttum við okkur til að keyra út fyrir bæinn á stað sem heitir Tam Coc og er stundum kallaður Halong flói hrísgrjónaakranna.
Landslagið á þessum stað er alveg magnað og einkar notalegt að fylgjast með því meðan maður líður hjá á litlum árabáti. Ekki fórum við framhjá öllum klettunum því stundum var hægt að róa undir þá með því að fara í gegnum hella. Öfugt við það sem tíðkast í kexverksmiðjunni töldum við okkur heppin með veður þar sem sólin skein ekki.
Báturinn var knúinn áfram af tveimur hressum kerlingum, 49 og 60 ára, eitthvað hjálpaði ég nú líka til sjálfur. Sérstakt þótti mér að sjá hvernig þær báru sig að róðrinum. Ýmist réru þær með höndum eða fótum og líktist það helst hjólatúr þegar fótunum var beitt en handaflið notuðu þær akkúrat öfugt við það sem við gerum heima og sneru fram í bátnum.
Þær kjöftuðu við okkur á víetnömsku í bland við frönsku- og enskuhrafl. Með mátulegum endurtekningum og handapati skildist flest. Þegar ferðin var hálfnuð fengu þær sér eitthvað sérvíetnamskt orkukex og gáfu okkur með. Nokkrum mínútum síðar kom í ljós að kexinu var ætlað að mýkja okkur fyrir háalvarlegan viðskiptafund um útsaum og stuttermaboli. Við stóðumst freistingarnar.
Ekki svalaði jullan á hrísgrjónaakrinum ævintýraþorstanum meira en svo að sakleysisleg heimsókn í klettahofið Bich Dong varð að heljarinnar fjallgöngu með klettaklifri í bland. Hvött áfram af þremur litlum stelpuskjátum og eðlislægri forvitni klifum við hamarinn og horfðum yfir iðagræna hrísgrjónaakra meðan við gæddum okkur á bagettu, hressum beljuosti og túnfiski í tómatsósu.
Á einu af makindalegustu augnablikunum rákum við augun í drengjahóp í sigurvímu. Þeir voru að rifna af stolti yfir að hafa komið sér upp á nálægan en nokkru lægri hól en okkar. Sem þeir litu upp og sáu okkur hvarf úr fasi þeirra öll sú gleði sem einkennir fjallgöngumenn á toppnum og í staðinn kom yfir þá óþreyja þess sem er alveg að ná á tindinn.
Þetta var allt eins og í teiknimynd og í hugsanablöðrum þeirra stóð: Hei, til hvers að príla upp á litla grjóthrúgu þegar þessi við hliðiná er miklu stærri? Furðufljótt voru þeir svo komnir upp til okkar og deildu með okkur vissu þess sem veit og getur.
Sennilega ekki hægt að kalla þetta lautarferð en eftir þetta brölt var ævintýraþörfin alveg orðin södd og rólegur vesputúr um nærsveitir látinn duga fram að kvöldmat. Í túrnum sáum við daglegt líf hrísgrjónaverkafólks, krakka að baða sig í ánni, anda- og gæsasmölun, flugdreka á lofti og margt, margt fleira.
Landslagið á þessum stað er alveg magnað og einkar notalegt að fylgjast með því meðan maður líður hjá á litlum árabáti. Ekki fórum við framhjá öllum klettunum því stundum var hægt að róa undir þá með því að fara í gegnum hella. Öfugt við það sem tíðkast í kexverksmiðjunni töldum við okkur heppin með veður þar sem sólin skein ekki.
Báturinn var knúinn áfram af tveimur hressum kerlingum, 49 og 60 ára, eitthvað hjálpaði ég nú líka til sjálfur. Sérstakt þótti mér að sjá hvernig þær báru sig að róðrinum. Ýmist réru þær með höndum eða fótum og líktist það helst hjólatúr þegar fótunum var beitt en handaflið notuðu þær akkúrat öfugt við það sem við gerum heima og sneru fram í bátnum.
Þær kjöftuðu við okkur á víetnömsku í bland við frönsku- og enskuhrafl. Með mátulegum endurtekningum og handapati skildist flest. Þegar ferðin var hálfnuð fengu þær sér eitthvað sérvíetnamskt orkukex og gáfu okkur með. Nokkrum mínútum síðar kom í ljós að kexinu var ætlað að mýkja okkur fyrir háalvarlegan viðskiptafund um útsaum og stuttermaboli. Við stóðumst freistingarnar.
Ekki svalaði jullan á hrísgrjónaakrinum ævintýraþorstanum meira en svo að sakleysisleg heimsókn í klettahofið Bich Dong varð að heljarinnar fjallgöngu með klettaklifri í bland. Hvött áfram af þremur litlum stelpuskjátum og eðlislægri forvitni klifum við hamarinn og horfðum yfir iðagræna hrísgrjónaakra meðan við gæddum okkur á bagettu, hressum beljuosti og túnfiski í tómatsósu.
Á einu af makindalegustu augnablikunum rákum við augun í drengjahóp í sigurvímu. Þeir voru að rifna af stolti yfir að hafa komið sér upp á nálægan en nokkru lægri hól en okkar. Sem þeir litu upp og sáu okkur hvarf úr fasi þeirra öll sú gleði sem einkennir fjallgöngumenn á toppnum og í staðinn kom yfir þá óþreyja þess sem er alveg að ná á tindinn.
Þetta var allt eins og í teiknimynd og í hugsanablöðrum þeirra stóð: Hei, til hvers að príla upp á litla grjóthrúgu þegar þessi við hliðiná er miklu stærri? Furðufljótt voru þeir svo komnir upp til okkar og deildu með okkur vissu þess sem veit og getur.
Sennilega ekki hægt að kalla þetta lautarferð en eftir þetta brölt var ævintýraþörfin alveg orðin södd og rólegur vesputúr um nærsveitir látinn duga fram að kvöldmat. Í túrnum sáum við daglegt líf hrísgrjónaverkafólks, krakka að baða sig í ánni, anda- og gæsasmölun, flugdreka á lofti og margt, margt fleira.
laugardagur, 30. júní 2007
Hugleiðingar í rútunni
Í dag tókst okkur að ná rútu til Ninh Binh og endurtókum í raun leikinn sem við lékum þegar við tókum rútuna til Halong borgar frá Hanoi um daginn. Mættum á rútustöðina upp úr hádegi eftir að hafa kvatt Hanoi í annað sinn á stuttum tíma og vorum fimm mínútum síðar komin upp í mínívagn á leið til Ninh Binh.
Þegar maður situr orðið svona mikið í rútum fer ekki hjá því að einhverjir hugrenningar slæðist upp á yfirborðið. Það er til að mynda gott að nota rútuferðir til að vega og meta landið sem maður er að heimsækja þá og þá stundina. Víetnam er ekkert öðruvísi en Indland með það að rúturferðir eru kjörin leið til að kynnast landi og þjóð betur.
Þannig höfum við tekið eftir sérkennilegu háttarlagi Víetnama í kringum loftkælingu í rútum. Fyrst þegar við fórum í loftkældan vagn hér í Víetnam gekk allt snuðrulaust fyrir sig en þegar við tókum Klepp hraðferð í gær var annað upp á teningnum og sama vitleysan endurtók sig síðan í dag. Þessi vitleysa lýsir sér í því að farþegar og miðasölumenn sérstaklega eru að opna glugga og dyr rútunnar í tíma og ótíma. Fyrir vikið verður loftið rakt og heitt og fljótlega verður alveg óbærilegt inn í rútunni.
Í dag fengum við þá útskýringu frá heimamanni að fólk kærði sig oft einfaldlega ekki um alla þessa loftkælingu og opnaði öll fög til að hleypa raka og hita inn. Og við sem héldum að þetta væri á einhverju órökréttum viðbrögðum byggt!
Annað sem er skemmtilegt að minnast á eru auglýsingaskiltin sem maður rekur augun í á vegum úti. Algengast er að verið sé að auglýsa com (hrísgrjón), bó (nautakjöt) og pho (núðlur). Einnig er mjög algengt að sjá fólk í umferðinni með maska fyrir vitunum og fást þessir maskar að því er virðist í öllum regnbogans litum, sbr. sá guli sem xe om bílstjórinn okkar bar fyrsta daginn okkar í Hanoi.
Að lokum eru það háu hanskarnir sem konur skarta margar hverjar utandyra og er sú tíska í takt við hvítunarkremin sem fást hér í Suðaustur Asíu. Hver vill svo sem fá sólbrúna upphandleggi þegar maður getur gengið með frúarhanska uppfyrir olnbogabót í 40 stiga hita?
Þegar maður situr orðið svona mikið í rútum fer ekki hjá því að einhverjir hugrenningar slæðist upp á yfirborðið. Það er til að mynda gott að nota rútuferðir til að vega og meta landið sem maður er að heimsækja þá og þá stundina. Víetnam er ekkert öðruvísi en Indland með það að rúturferðir eru kjörin leið til að kynnast landi og þjóð betur.
Þannig höfum við tekið eftir sérkennilegu háttarlagi Víetnama í kringum loftkælingu í rútum. Fyrst þegar við fórum í loftkældan vagn hér í Víetnam gekk allt snuðrulaust fyrir sig en þegar við tókum Klepp hraðferð í gær var annað upp á teningnum og sama vitleysan endurtók sig síðan í dag. Þessi vitleysa lýsir sér í því að farþegar og miðasölumenn sérstaklega eru að opna glugga og dyr rútunnar í tíma og ótíma. Fyrir vikið verður loftið rakt og heitt og fljótlega verður alveg óbærilegt inn í rútunni.
Í dag fengum við þá útskýringu frá heimamanni að fólk kærði sig oft einfaldlega ekki um alla þessa loftkælingu og opnaði öll fög til að hleypa raka og hita inn. Og við sem héldum að þetta væri á einhverju órökréttum viðbrögðum byggt!
Annað sem er skemmtilegt að minnast á eru auglýsingaskiltin sem maður rekur augun í á vegum úti. Algengast er að verið sé að auglýsa com (hrísgrjón), bó (nautakjöt) og pho (núðlur). Einnig er mjög algengt að sjá fólk í umferðinni með maska fyrir vitunum og fást þessir maskar að því er virðist í öllum regnbogans litum, sbr. sá guli sem xe om bílstjórinn okkar bar fyrsta daginn okkar í Hanoi.
Að lokum eru það háu hanskarnir sem konur skarta margar hverjar utandyra og er sú tíska í takt við hvítunarkremin sem fást hér í Suðaustur Asíu. Hver vill svo sem fá sólbrúna upphandleggi þegar maður getur gengið með frúarhanska uppfyrir olnbogabót í 40 stiga hita?
föstudagur, 29. júní 2007
Kleppur - hraðferð
Ekki er hægt að segja að neitt hafi gengið eftir áætlun í dag, eða í það minnsta ákaflega fátt. Til að yfirgefa Halong borg þarf að kaupa rútumiða og til að kaupa hann þarf að eiga peninga og til að nálgast þá þarf að komast í hraðbanka.
Í bænum eru tveir hraðbankar og virkaði hvorugur sem skyldi og þá vorum við nú fegin að hafa í fórum okkar ferðatékka, gengum í bankann. Þar sem hann var auðvitað lokaður fórum við aftur í hraðbankann og jesssssss, hann virkaði!
Þegar komið var á rútustöðina reyndist síðasta rútan til Ninh Binh (bæjarins sem við ætluðum til) vera nýfarin og til að komast örugglega í burtu stoppuðum við rútu sem var að renna úr hlaði og spurðum hvert hún færi, Hanoi var svarið og við um borð.
Þess ber að geta að eftir rútuferðina frá Hanoi bjuggumst við aðeins við hinu besta: Loftkælingu, farangursrými og rólegu fólki. Í þessari rútu var jú loftkæling en hún var sjaldnast notuð, rólega fólkið og farangursrýmið voru ekki í boði.
Fyrir framan okkur sat blindufullur karl með lifandi fiska í fötu og við hliðina á mér sat miðavörðurinn sem sennilega borðar rítalín í morgunmat. Báðir skoðuðu okkur í krók og kring, störðu, og sögðu eitthvað við okkur á víetnömsku. Þegar miðavörðurinn var farinn að strjúka mér um handleggina og klípa var mér öllum lokið og á íslensku bað ég hann að gjöra svo vel að hafa sig hægan, það gekk eftir.
Ferðin var í sjálfu sér alger lúxus við hliðina á því sem við kynntumst í Indlandi en ég get ekki sagt annað en að ég hafi verið feginn þegar við komum til Hanoi. Það besta við þessa ferð var að hún setti okkur í hinn margfræga Indlandsgír, engin miskunn, og fékk leigubílstjóri nokkur að finna fyrir því.
Þegar rútan kom til Hanoi lágu leigubílstjórarnir á gluggum langferðabílanna í von um ferskt blóð og taldi einn sig hafa komist í feitt þegar við völdum bílinn hans. Eftir nokkurn spöl sáum við að gjaldmælirinn gekk á a.m.k. tvöföldum hraða. Í sannkölluðum Indlandsham flettum við upp orðinu lögregla á víetnömsku, sögðum kauða að beygja út í kant og tókum hann á beinið.
Skemmst er frá því að segja að við komumst á sanngjörnu verði, heilu og höldnu, á sama hótel og síðast. Kleppur hraðferð er orðinn að skemmtilegri minningu.
Í bænum eru tveir hraðbankar og virkaði hvorugur sem skyldi og þá vorum við nú fegin að hafa í fórum okkar ferðatékka, gengum í bankann. Þar sem hann var auðvitað lokaður fórum við aftur í hraðbankann og jesssssss, hann virkaði!
Þegar komið var á rútustöðina reyndist síðasta rútan til Ninh Binh (bæjarins sem við ætluðum til) vera nýfarin og til að komast örugglega í burtu stoppuðum við rútu sem var að renna úr hlaði og spurðum hvert hún færi, Hanoi var svarið og við um borð.
Þess ber að geta að eftir rútuferðina frá Hanoi bjuggumst við aðeins við hinu besta: Loftkælingu, farangursrými og rólegu fólki. Í þessari rútu var jú loftkæling en hún var sjaldnast notuð, rólega fólkið og farangursrýmið voru ekki í boði.
Fyrir framan okkur sat blindufullur karl með lifandi fiska í fötu og við hliðina á mér sat miðavörðurinn sem sennilega borðar rítalín í morgunmat. Báðir skoðuðu okkur í krók og kring, störðu, og sögðu eitthvað við okkur á víetnömsku. Þegar miðavörðurinn var farinn að strjúka mér um handleggina og klípa var mér öllum lokið og á íslensku bað ég hann að gjöra svo vel að hafa sig hægan, það gekk eftir.
Ferðin var í sjálfu sér alger lúxus við hliðina á því sem við kynntumst í Indlandi en ég get ekki sagt annað en að ég hafi verið feginn þegar við komum til Hanoi. Það besta við þessa ferð var að hún setti okkur í hinn margfræga Indlandsgír, engin miskunn, og fékk leigubílstjóri nokkur að finna fyrir því.
Þegar rútan kom til Hanoi lágu leigubílstjórarnir á gluggum langferðabílanna í von um ferskt blóð og taldi einn sig hafa komist í feitt þegar við völdum bílinn hans. Eftir nokkurn spöl sáum við að gjaldmælirinn gekk á a.m.k. tvöföldum hraða. Í sannkölluðum Indlandsham flettum við upp orðinu lögregla á víetnömsku, sögðum kauða að beygja út í kant og tókum hann á beinið.
Skemmst er frá því að segja að við komumst á sanngjörnu verði, heilu og höldnu, á sama hótel og síðast. Kleppur hraðferð er orðinn að skemmtilegri minningu.
fimmtudagur, 28. júní 2007
Óvinur ríkisstjórnarinnar
Eftir bátsferðina um Ha Long flóa í dag ákváðum við að ganga frá höfninni heim á hótel og gæti ég best trúað að það væri um hálftíma ganga. En það var heitt og rakt á göngunni svo svitinn perlaði framan í okkur, hreinlega bogaði af enni okkar. Sem betur fer fundum við loftkælt kaffihús á leiðinni og leituðum skjóls þar.
Ég ákvað að panta mér Shirley Temple mocktail : epla- og appelsínusafi, Sprite og Grenadine síróp. Drykkurinn var borinn fram í háu glasi með kokteilpinna, regnhlíf og lime sneið, sem sagt öllu til tjaldað. Nema hvað þegar ég bar drykkinn upp að vörunum tók ég eftir litlum, svörtum doppum á floti í drykknum og þegar ég veiddi eina doppuna upp úr komst ég að raun um að þetta voru maurar. Maurar í mocktailnum mínum! Og fluga í súpunni í gær!
Ég held að enginn geti álasað mér fyrir að vilja komast frá Ha Long sem fyrst, það er augljóslega verið að byrla mér skorkvikindum. Baldur heldur að sósíalistarnir telji mig til óvina ríkisstjórnarinnar, ég held að þeir séu bara að reyna að vera andstyggilegir við mig.
Ég ákvað að panta mér Shirley Temple mocktail : epla- og appelsínusafi, Sprite og Grenadine síróp. Drykkurinn var borinn fram í háu glasi með kokteilpinna, regnhlíf og lime sneið, sem sagt öllu til tjaldað. Nema hvað þegar ég bar drykkinn upp að vörunum tók ég eftir litlum, svörtum doppum á floti í drykknum og þegar ég veiddi eina doppuna upp úr komst ég að raun um að þetta voru maurar. Maurar í mocktailnum mínum! Og fluga í súpunni í gær!
Ég held að enginn geti álasað mér fyrir að vilja komast frá Ha Long sem fyrst, það er augljóslega verið að byrla mér skorkvikindum. Baldur heldur að sósíalistarnir telji mig til óvina ríkisstjórnarinnar, ég held að þeir séu bara að reyna að vera andstyggilegir við mig.
Ha Long flóaferð
Meginástæða veru okkar í Halong borg er flóinn sem hún stendur við og sigling um hann. Í morgun héldum við til hafnar til að finna bát með áhöfn sem væri tilbúin til að sýna okkur flóann á viðráðanlegu verði. Leiðbeiningar ferðahandbókarinnar voru frekar slappar og ef við hefðum fylgt þeim hefðum við endað með að greiða u.þ.b. $28 fyrir fjögurra tíma siglingu.
Halong flói þýðir á íslensku Drekaflói (bókstaflega: Þar sem drekinn heldur til hafs) og segir sagan að dreki hafi mótað þetta merkilega landslag á leið sinni út flóann. Þar sem nú á dögum er ekki mikið um skúlptúrasýningar dreka er flóinn allur á heimsminjaskrá UNESCO.
Til marks um hve þægilegt lífið er þessa dagana þá var okkar stærsta deiluefni á siglingunni hvort sjórinn í kring væri sægrænn (Ásdís) eða Nílargrænn (ég). Auðvitað var hann sægrænn, grænn sjór, en ekki eins og sjórinn heima. Á palettuspjöldum í málningabúðum heitir þessi litur Nílargrænn.
En hvað er ég að blaðra, myndir segja oft meira en orð og gef ég sýnishorn hér en að sjálfsögðu er hellingur í viðbót á myndasíðunni!
Halong flói þýðir á íslensku Drekaflói (bókstaflega: Þar sem drekinn heldur til hafs) og segir sagan að dreki hafi mótað þetta merkilega landslag á leið sinni út flóann. Þar sem nú á dögum er ekki mikið um skúlptúrasýningar dreka er flóinn allur á heimsminjaskrá UNESCO.
Til marks um hve þægilegt lífið er þessa dagana þá var okkar stærsta deiluefni á siglingunni hvort sjórinn í kring væri sægrænn (Ásdís) eða Nílargrænn (ég). Auðvitað var hann sægrænn, grænn sjór, en ekki eins og sjórinn heima. Á palettuspjöldum í málningabúðum heitir þessi litur Nílargrænn.
En hvað er ég að blaðra, myndir segja oft meira en orð og gef ég sýnishorn hér en að sjálfsögðu er hellingur í viðbót á myndasíðunni!
Fluga í súpunni
Við tókum rútuna í dag frá Hanoi (bless bless) yfir til Ha Long borg sem er nokkurn veginn beint austan af Hanoi og kúrir við Ha Long flóa. Við vissum ekki hvenær rúta þangað færi en vorum svo heppin að mæta tveimur mínútum fyrir brottför og fá fín sæti í loftkældum míní vagni.
Á leiðinni til Ha Long keyrðum við framhjá ótalmörgum hrísgrjónaökrum og á þeim sáum við m.a. Víetnama með hattana sína típísku að beita uxa fyrir plóg, hvítar Andrés andar endur í sefinu, vatnabuffala að tyggja sefið og forfeðraölturu. Við fengum líka okkar skammt af víetnamskri tónlist því í vagninum var bílaspilari með litlum skjá og miðasalinn heimtaði að spila klassísk tónlistarmyndbönd. Ólíkt upplifun okkar af tónlist í indverskum rútum voru víetnömsku myndböndin skemmtileg og tónlistin þægileg.
Eftir þriggja og hálfstíma ferð með vagninum vorum við loks komin á áfangastað. Eftir mikla leit fundum við herbergi með loftkælingu á ásættanlegu verði ($8) í þeim hluta bæjarins sem kallast Bai Chay. Við drifum farangurinn upp þessar fjórar hæðir og að sturtu lokinni héldum við út að finna okkur eitthvað í gogginn. Enduðum á velja á milli tveggja alveg eins veitingastaða sem voru meira að segja hlið við hlið.
Þegar núðlusúpan mín var borin fram kom í ljós að hún var ekkert spes. Hún varð þó enn síður skemmileg þegar ég fann flugu í henni. Við það tækifæri varð ég að gjöra svo vel og nota setninguna góðkunnu: Þjónn, það er fluga í súpunni minni. Sem betur fer var þjónninn ekki vel að sér í þessum brandaraflokki og kom ekki með eitthvert sniðugt tilsvar sem gæti hafa látið mig líta út eins og fáfróða ferðamanninn. Í þetta sinn hafði viðskiptavinurinn með flugu í súpunni rétt fyrir sér, flugan átti bara ekki neitt að vera í súpunni.
Á leiðinni til Ha Long keyrðum við framhjá ótalmörgum hrísgrjónaökrum og á þeim sáum við m.a. Víetnama með hattana sína típísku að beita uxa fyrir plóg, hvítar Andrés andar endur í sefinu, vatnabuffala að tyggja sefið og forfeðraölturu. Við fengum líka okkar skammt af víetnamskri tónlist því í vagninum var bílaspilari með litlum skjá og miðasalinn heimtaði að spila klassísk tónlistarmyndbönd. Ólíkt upplifun okkar af tónlist í indverskum rútum voru víetnömsku myndböndin skemmtileg og tónlistin þægileg.
Eftir þriggja og hálfstíma ferð með vagninum vorum við loks komin á áfangastað. Eftir mikla leit fundum við herbergi með loftkælingu á ásættanlegu verði ($8) í þeim hluta bæjarins sem kallast Bai Chay. Við drifum farangurinn upp þessar fjórar hæðir og að sturtu lokinni héldum við út að finna okkur eitthvað í gogginn. Enduðum á velja á milli tveggja alveg eins veitingastaða sem voru meira að segja hlið við hlið.
Þegar núðlusúpan mín var borin fram kom í ljós að hún var ekkert spes. Hún varð þó enn síður skemmileg þegar ég fann flugu í henni. Við það tækifæri varð ég að gjöra svo vel og nota setninguna góðkunnu: Þjónn, það er fluga í súpunni minni. Sem betur fer var þjónninn ekki vel að sér í þessum brandaraflokki og kom ekki með eitthvert sniðugt tilsvar sem gæti hafa látið mig líta út eins og fáfróða ferðamanninn. Í þetta sinn hafði viðskiptavinurinn með flugu í súpunni rétt fyrir sér, flugan átti bara ekki neitt að vera í súpunni.
þriðjudagur, 26. júní 2007
Kíkt á kommúnistafélaga
Við heimsóttum tvo háttsetta kommúnistafélaga í dag: Ho Chi Minh og Lenin. Það er ekki hægt að heimsækja Víetnam án þess að kíkja á blessaðan Ho Chi Minh, jafnvel þó hann sé dauður og grafinn. Nei, bíddu, hann er ekki grafinn, lík hans er varðveitt í grafhýsi hér í Hanoi og straumur af fólki kemur að heimsækja hann á degi hverjum.
Við gerðumst svo fræg að bætast í þennan straum í gær, nema hvað grafhýsið og safnið var lokað og aðeins hægt að ganga um grundir forsetahallar hans og skoða stultuhúsið sem hann bjó í um tíma.
Í dag gerðum við aðra tilraun til að sjá Ho frænda (ekkert grín, hann er kallaður Uncle Ho!). Í þetta sinn notuðumst við við cyclo sem eru hjólaléttivagnar, nema hér á bæ sitja farþegar framaná en ekki að aftan eins og í Indlandi. Baldur hafði gerst svo djarfur að klæðast rauðum hlírabol sem ekki þótti standast skilyrðin sem uppfylla þarf fyrir heimsókn í grafhýsið. Helstu skilyrðin eru þau að fólk klæði sig sómasamlega (need to have strictly, dress neatly and tidily) og alls ekki ófrómlega (no permit to objects entering […] in unserious costume), maður má ekki vera veikur eða slæmur til heilsunnar né vera laus við mannasiði (culturedless manner).
Við skemmtum okkur stórvel að lesa þessar reglur en eins og áður segir þótti annað okkar ekki nógu prúðbúið og varð því að kaupa dömusjal á $2 (herraskyrtur voru á $5, betri kaup í sjalinu). Síðan urðum við að skila myndavél og vatn eftir, ganga í gegnum öryggishlið og þá loksins fengum við að fara í langa röð. Sem betur fer gekk hún hratt fyrir sig, hvítklæddu öryggisverðirnir sáu til þess.
Inn í grafhýsinu sjálfu var svalt og gott að vera. Lík Ho Chi Minh liggur í glerkistu (eins og Mjallhvít) sem er niðurgrafin og varin með vegg svo enginn komi of nálægt. Ef til þess skyldi koma eru fjórir vopnaðir verðir til taks við hlið kistunnar. Verðir meðfram veggjum stugga við fólki og koma í veg fyrir að hægist á röðinni, allt mjög skilvirkt. Þeir sjá einnig til þess að maður taki af sér hatta og sólgleraugu og sýni tilhlýðilega virðingu, ég var bara fegin að enginn ætlaðist til þess að við færum að grenja.
Eftir grafhýsið tókum við rúnt um Ho Chi Minh safnið (sem er skemmtilega framsett), héldum þaðan með xe om að Lenin Park. Áður en við heimsóttum Lenin fengum við okkur þó hressingu á veitingastað við vatn, sárast tók mig að eftirrétturinn mous sôcôla skyldi vera búinn.
Lenin Park er grænn eins og allt Víetnam en má greinilega muna fífil sinn fegurri. Fáir gestir í garðinum, örfáir íþróttálfar að æfa og kærustupör að kela á bekkjum. Í miðjum garðinum er mikið vatn og kringum það liggur göngustígur. Í garðinum eru járnbrautateinar, ryðgaður rússíbani og hringekja fyrir börnin, ekkert þeirra þó í gangi og enginn í kring til að nota þau.
Við sáum Lenin ekki að þessu sinni, þurfum víst að halda til Moskvu til þess. Það bíður bara betri tíma.
Við gerðumst svo fræg að bætast í þennan straum í gær, nema hvað grafhýsið og safnið var lokað og aðeins hægt að ganga um grundir forsetahallar hans og skoða stultuhúsið sem hann bjó í um tíma.
Í dag gerðum við aðra tilraun til að sjá Ho frænda (ekkert grín, hann er kallaður Uncle Ho!). Í þetta sinn notuðumst við við cyclo sem eru hjólaléttivagnar, nema hér á bæ sitja farþegar framaná en ekki að aftan eins og í Indlandi. Baldur hafði gerst svo djarfur að klæðast rauðum hlírabol sem ekki þótti standast skilyrðin sem uppfylla þarf fyrir heimsókn í grafhýsið. Helstu skilyrðin eru þau að fólk klæði sig sómasamlega (need to have strictly, dress neatly and tidily) og alls ekki ófrómlega (no permit to objects entering […] in unserious costume), maður má ekki vera veikur eða slæmur til heilsunnar né vera laus við mannasiði (culturedless manner).
Við skemmtum okkur stórvel að lesa þessar reglur en eins og áður segir þótti annað okkar ekki nógu prúðbúið og varð því að kaupa dömusjal á $2 (herraskyrtur voru á $5, betri kaup í sjalinu). Síðan urðum við að skila myndavél og vatn eftir, ganga í gegnum öryggishlið og þá loksins fengum við að fara í langa röð. Sem betur fer gekk hún hratt fyrir sig, hvítklæddu öryggisverðirnir sáu til þess.
Inn í grafhýsinu sjálfu var svalt og gott að vera. Lík Ho Chi Minh liggur í glerkistu (eins og Mjallhvít) sem er niðurgrafin og varin með vegg svo enginn komi of nálægt. Ef til þess skyldi koma eru fjórir vopnaðir verðir til taks við hlið kistunnar. Verðir meðfram veggjum stugga við fólki og koma í veg fyrir að hægist á röðinni, allt mjög skilvirkt. Þeir sjá einnig til þess að maður taki af sér hatta og sólgleraugu og sýni tilhlýðilega virðingu, ég var bara fegin að enginn ætlaðist til þess að við færum að grenja.
Eftir grafhýsið tókum við rúnt um Ho Chi Minh safnið (sem er skemmtilega framsett), héldum þaðan með xe om að Lenin Park. Áður en við heimsóttum Lenin fengum við okkur þó hressingu á veitingastað við vatn, sárast tók mig að eftirrétturinn mous sôcôla skyldi vera búinn.
Lenin Park er grænn eins og allt Víetnam en má greinilega muna fífil sinn fegurri. Fáir gestir í garðinum, örfáir íþróttálfar að æfa og kærustupör að kela á bekkjum. Í miðjum garðinum er mikið vatn og kringum það liggur göngustígur. Í garðinum eru járnbrautateinar, ryðgaður rússíbani og hringekja fyrir börnin, ekkert þeirra þó í gangi og enginn í kring til að nota þau.
Við sáum Lenin ekki að þessu sinni, þurfum víst að halda til Moskvu til þess. Það bíður bara betri tíma.
mánudagur, 25. júní 2007
Helgin í Hanoi
Við vorum dugleg þessa helgi í Hanoi. Eftir ferskan mangósafa á kaffihúsinu Little Hanoi 2 (sem tengist veitingastaðnum Little Hanoi 1 ekki neitt!) tókum við xe om á Etníska safnið í Víetnam. Xe om eru mótorhjól sem virka eins og leigubílar og skutla manni um alla borg. Hér flauta menn í umferðinni og keyra eins og bjánar og við héngum hjálmlaus aftan á mótorhjóli og héldum dauðahaldi í Víetnama með grænan kúluhatt og gula tusku fyrir vitunum. Við komumst þó heilu og höldnu á áfangastað, urðum reyndar að kreista aftur augun á stundum.
Á safninu skoðuðum við handverk hinna mörgu etnísku hópa sem búa í Víetnam: leirkerasmíð, kopar, lakk, útskurð, vefnað, hattagerð, veiðigildrur, húsagerð, frjósemisstyttur, altari til forfeðradýrkunar o.s.frv.
Frá safninu héldum við niður að Cam Chi götu sem er rómuð fyrir góðan götumat. Þar fengum við okkur núðlusúpu og nýbakaða bagettu út á stétt innan um heimamenn í helgarfíling. Við gengum frá Cam Chi um Gamla hverfið og reyndum að finna leiðina heim. Þar sem Víetnamar notast við rómanskt letur ólíkt öðrum nágrannaþjóðum ætti að vera auðvelt að komast leiðar sinnar en einhvern veginn villtumst við um allt, inn á ómerktar götur og útimarkaði. Enduðum á því að kíkja á gömul áróðursspjöld kommúnistanna, borða á Bar 69 og finna leiðina heim á hótel.
Á sunnudeginum keyptum við okkur sitthvorn hattinn til að verja okkur gegn geislum sólar, Baldur fékk sér derhúfu með kommúnistastjörnu, ég fékk mér hefðarfrúarhatt með stóru barði og slaufu! Kíktum því næst á morgunsýningu vatnabrúðuleikhússins hér á bæ. Vatnabrúðuleikhús er norður víetnömsk hefð sem hrísgrjónabændur fundu upp í fyrndinni og á hátíðum sýndu þeir brúðuleik sinn á vatnsfylltum ökrunum fyrir þorpsbúana.
Eftir sýninguna röltum við í kringum Hoan Kiem vatn og fylgdumst með Hanoibúum á sunnudegi: fjölskyldur á kaffihúsum og kærustupör á bekkjum. Komum við í bakarí og keyptum okkur bánh sôcôla (f. pain au chocolat) sem stóðst allar væntingar og var franskt út í gegn.
Eftir hvíld inn á loftkælda herberginu okkar yfir heitasta og rakasta tíma dagsins kíktum við í Memorial House og sáum hvernig kaupmenn og hinir velmegandi lifðu áður fyrr í Hanoi borg. Sáum hauskodda úr bambus, flotta tekatla og bolla, skeiðar og gaffla úr skeljum, matarprjóna og allt sem þeim fylgir, mandarín letur á hrísgrjónapappír.
Eftir helgina þekkjum við aðeins betur inn á Víetnam og fólkið sem hér býr. Maturinn er verulega góður en dýr, allt er gefið upp í dollurum en svo borgar maður í dong, sölumenn og leigubílstjórar eru ótrúlega uppáþrengjandi en aðrir íbúar virka afslappaðir. Umferðin gefur ekkert eftir og rautt ljós hefur litla sem enga merkingu, til að komast yfir götu þarf maður að sigla hægt og rólega inn á hraða götuna og smeygja sér milli mótorhjóla og vespa. Við erum líka búin að læra að bera Víetnam fram rétt: Vjedd naaaam. Og hafa það nefmælt takk fyrir!
Á safninu skoðuðum við handverk hinna mörgu etnísku hópa sem búa í Víetnam: leirkerasmíð, kopar, lakk, útskurð, vefnað, hattagerð, veiðigildrur, húsagerð, frjósemisstyttur, altari til forfeðradýrkunar o.s.frv.
Frá safninu héldum við niður að Cam Chi götu sem er rómuð fyrir góðan götumat. Þar fengum við okkur núðlusúpu og nýbakaða bagettu út á stétt innan um heimamenn í helgarfíling. Við gengum frá Cam Chi um Gamla hverfið og reyndum að finna leiðina heim. Þar sem Víetnamar notast við rómanskt letur ólíkt öðrum nágrannaþjóðum ætti að vera auðvelt að komast leiðar sinnar en einhvern veginn villtumst við um allt, inn á ómerktar götur og útimarkaði. Enduðum á því að kíkja á gömul áróðursspjöld kommúnistanna, borða á Bar 69 og finna leiðina heim á hótel.
Á sunnudeginum keyptum við okkur sitthvorn hattinn til að verja okkur gegn geislum sólar, Baldur fékk sér derhúfu með kommúnistastjörnu, ég fékk mér hefðarfrúarhatt með stóru barði og slaufu! Kíktum því næst á morgunsýningu vatnabrúðuleikhússins hér á bæ. Vatnabrúðuleikhús er norður víetnömsk hefð sem hrísgrjónabændur fundu upp í fyrndinni og á hátíðum sýndu þeir brúðuleik sinn á vatnsfylltum ökrunum fyrir þorpsbúana.
Eftir sýninguna röltum við í kringum Hoan Kiem vatn og fylgdumst með Hanoibúum á sunnudegi: fjölskyldur á kaffihúsum og kærustupör á bekkjum. Komum við í bakarí og keyptum okkur bánh sôcôla (f. pain au chocolat) sem stóðst allar væntingar og var franskt út í gegn.
Eftir hvíld inn á loftkælda herberginu okkar yfir heitasta og rakasta tíma dagsins kíktum við í Memorial House og sáum hvernig kaupmenn og hinir velmegandi lifðu áður fyrr í Hanoi borg. Sáum hauskodda úr bambus, flotta tekatla og bolla, skeiðar og gaffla úr skeljum, matarprjóna og allt sem þeim fylgir, mandarín letur á hrísgrjónapappír.
Eftir helgina þekkjum við aðeins betur inn á Víetnam og fólkið sem hér býr. Maturinn er verulega góður en dýr, allt er gefið upp í dollurum en svo borgar maður í dong, sölumenn og leigubílstjórar eru ótrúlega uppáþrengjandi en aðrir íbúar virka afslappaðir. Umferðin gefur ekkert eftir og rautt ljós hefur litla sem enga merkingu, til að komast yfir götu þarf maður að sigla hægt og rólega inn á hraða götuna og smeygja sér milli mótorhjóla og vespa. Við erum líka búin að læra að bera Víetnam fram rétt: Vjedd naaaam. Og hafa það nefmælt takk fyrir!
laugardagur, 23. júní 2007
Hæ frá Víetnam!
Þá erum við komin til Víetnam. Við lentum í gærkvöldi í Hanoi eftir tíðindalaust flug með lággjaldaflugfélaginu Air Asia. Þurftum að fylla út komuspjald með grænu eða svörtu letri (!), fengum því næst stimpil í vegabréfið hjá innflytjendaeftirlitinu á flugvellinum: Velkomin til sósíalíska lýðveldisins Víetnam!
Á flugvellinum héldum við beint í hraðbankann til að taka út seðla í víetnamskri mynt, dong. Víetnömsk mynt er augljóslega mjög veik því við tókum út 1 milljón dong sem samsvarar tæpum fimm þúsund krónum. Við höfum nú aldrei tekið út svo háa upphæð í hraðbanka en einhvern tímann er allt fyrst :o)
Við hraðbankann hittum við tvo Svía og deildum með þeim leigubíl niður í bæ. Þegar ég settist inn í leigubílinn fannst mér eitthvað skrýtið við leigubílstjórann, gat þó ekki sett fingurinn á nákvæmlega hvað ylli þessari tilfinningu. Þegar við komum síðan út í umferðina áttaði ég mig á því hvað málið var. Í Víetnam er hægri umferð sem þýðir að bílstjórinn sat vinstra meginn í bílnum og það fannst mér svo skrýtið. Hægri umferð er skrýtin!
Við fengum strax þarna á byrjunarreit smá nasasjón af kommúnistastjórninni. Við höfðum ekki keyrt lengur en í þrjár mínútur með leigaranum þegar flugvallalöggur stöðvuðu bifreiðina og tóku bílstjórann á beinið. Við vorum vinsamlegast beðin um að fara út úr bílnum með allt okkar hafurtask og okkur lofaður nýr leigari. Við botnuðum að sjálfsögðu ekkert í málinu og léleg enskukunnátta víetnömsku lögreglunnar hjálpaði ekki, eina sem þeir gátu sagt var "problem with security".
Robert, annar Svíanna, var meira að segja beðinn að fylla út skýrslu, en þá var farið að sjóða á mér því ég vildi komast inn á hótel sem fyrst en ekki standa út á miðri hraðbraut með farangurinn milli fótanna eins og flóttahundur. Svo ég lét í mér heyra og kom f-orðinu fyrir í annarri hverri setningu, Víetnömunum til undrunar. Þeir báðust afsökunar á ónæðinu í bak og fyrir en ég sagði bara að þeir væru crazy. Allt í boði Indlandsreynslunnar :o)
Þegar við loksins fengum að halda för okkar áfram fundum við flott herbergi á hóteli í hjarta gamla hverfisins. Og ég meina alvöru flott með drifhvítu líni, dökkum og lökkuðum viðarhúsgögnum, veggfóðri og veggljósi, sjónvarpi og DVD spilara, ísskáp og loftkælingu, algjört dekur. Fórum síðan með Svíunum á veitingastaðinn Little Hanoi 1, flissuðum yfir verðlaginu á matseðlinum, fengum mjög góðan mat og sátum að snakki fram til hálfeitt en þá urðum við að fara til að ná heim fyrir útgöngubann.
Á flugvellinum héldum við beint í hraðbankann til að taka út seðla í víetnamskri mynt, dong. Víetnömsk mynt er augljóslega mjög veik því við tókum út 1 milljón dong sem samsvarar tæpum fimm þúsund krónum. Við höfum nú aldrei tekið út svo háa upphæð í hraðbanka en einhvern tímann er allt fyrst :o)
Við hraðbankann hittum við tvo Svía og deildum með þeim leigubíl niður í bæ. Þegar ég settist inn í leigubílinn fannst mér eitthvað skrýtið við leigubílstjórann, gat þó ekki sett fingurinn á nákvæmlega hvað ylli þessari tilfinningu. Þegar við komum síðan út í umferðina áttaði ég mig á því hvað málið var. Í Víetnam er hægri umferð sem þýðir að bílstjórinn sat vinstra meginn í bílnum og það fannst mér svo skrýtið. Hægri umferð er skrýtin!
Við fengum strax þarna á byrjunarreit smá nasasjón af kommúnistastjórninni. Við höfðum ekki keyrt lengur en í þrjár mínútur með leigaranum þegar flugvallalöggur stöðvuðu bifreiðina og tóku bílstjórann á beinið. Við vorum vinsamlegast beðin um að fara út úr bílnum með allt okkar hafurtask og okkur lofaður nýr leigari. Við botnuðum að sjálfsögðu ekkert í málinu og léleg enskukunnátta víetnömsku lögreglunnar hjálpaði ekki, eina sem þeir gátu sagt var "problem with security".
Robert, annar Svíanna, var meira að segja beðinn að fylla út skýrslu, en þá var farið að sjóða á mér því ég vildi komast inn á hótel sem fyrst en ekki standa út á miðri hraðbraut með farangurinn milli fótanna eins og flóttahundur. Svo ég lét í mér heyra og kom f-orðinu fyrir í annarri hverri setningu, Víetnömunum til undrunar. Þeir báðust afsökunar á ónæðinu í bak og fyrir en ég sagði bara að þeir væru crazy. Allt í boði Indlandsreynslunnar :o)
Þegar við loksins fengum að halda för okkar áfram fundum við flott herbergi á hóteli í hjarta gamla hverfisins. Og ég meina alvöru flott með drifhvítu líni, dökkum og lökkuðum viðarhúsgögnum, veggfóðri og veggljósi, sjónvarpi og DVD spilara, ísskáp og loftkælingu, algjört dekur. Fórum síðan með Svíunum á veitingastaðinn Little Hanoi 1, flissuðum yfir verðlaginu á matseðlinum, fengum mjög góðan mat og sátum að snakki fram til hálfeitt en þá urðum við að fara til að ná heim fyrir útgöngubann.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)