Verslunarferð til Pondy

Í gær fórum við ásamt Víði og Ingibjörgu til Pondicherry með búðaráp í huga. Svo heppilega vill til að öll erum við bókaormar og því lá beint við að byrja í bókabúð. Búðin sem við fórum í var ekki mjög stór en þar kenndi ýmissa grasa og auðvitað féllum við nokkuð rækilega í freistni, eins og lög gera ráð fyrir.

Ásdís keypti: Balzac and the Little Chinese seamstress eftir Dai Sijie, Blue Shoes and Happiness eftir Alexander McCall Smith, Tuesdays With Morrie og The Five People You Meet in Heaven eftir Mitch Albom, The Village By the Sea eftir Anita Desai, The Power of Positive Thinking og The Power of Positive Living eftir Norman Vincent Peale.

Ég keypti: Freakonomics eftir Steven D. Levitt, Atlas Shrugged eftir Ayn Rand, Seven Spiritual Laws of Success eftir Deepak Chopra, How to Raise Your Own Salary eftir Napoleon Hill, How to Think Like Leonardo DaVinci eftir Michael J. Gelb. Ég elska bókabúðir!

Leið okkar lá svo í gegnum líflegt mannhafið inn í indverska fataverslun þar sem við blöstu litríkir efnisstrangar í metravís, ætlaðir til sarígerðar, og föt í bæði indverskum og vestrænum stíl. Eitthvað lítilræði slæddist í poka þar en í heldur hóflegra magni. Kvöldið var svo kórónað með skemmtilegri stund og frönskum kræsingum á Satsanga.

Tweet

MM og ómkórinn

Miðja og sál Auroville er gullkúla sem kallast Matri Mandir (MM). Um er að ræða hugleiðslukúlu sem ætluð er til hugleiðslu, íhugunar og einbeitingar. Um daginn fórum við í fyrstu heimsókn að MM og fengum þá aðeins að skoða það utanfrá og ganga um nærliggjandi grundir. Í dag fórum við síðan í sýnisferð inn í MM og inn í sjálfa hugleiðsluhvelfinguna (inner chamber).

Það er óhætt að segja að það sé geggjað umhorfs þar inni. Loftið er svalt og dimmt, á gólfum erum ljós teppi og stórum setpullum er raðað í hring kringum risastóra glerkúlu. Ofan úr loftinu skín síðan samþjappað sólarljós ofan á og í gegnum kúluna og í myrkrinu líkist það helst því sem maður sér í geimverumyndum þegar dyr geimskipsins opnast og geislinn ógurlegi tekur að bíma fólk upp til sín.

Hluti af heimsókninni í MM er 15 mínútna hugleiðsla inn í hvelfingunni. Eins og áður segir eru hvít teppi á gólfi og er það vel því þarna ómar allt svo afskaplega. Ef fólk þarf að ræskja sig endurkastast lætin milli súlna og veggja og allir verða vandræðalegir. Svo má ekki gleyma að minnast á að allir gestir verða að klæða sig í hvíta sokka áður en þeir ganga inn í MM til að skíta ekki út hvítan marmarann, harhar.

Eftir þessa hugleiðsluheimsókn var viðeigandi að næsta stopp væri við friðarborðið. Þaðan héldum við síðan í samfloti við Ingibjörgu og Víði í svokallaðan ómkór, kór þar sem fólk ómar saman. Fyrst voru gerðar nokkrar raddæfingar sem ég hafði gaman af og síðan tók við ómið sjálft og var ómað restina af æfingunni.

Það er mergjað að finna hvernig röddin getur fengið allt innra með manni til að víbra. Það var líka alveg mergjað að sitja með lokuð augun í dvínandi dagsbirtunni og opna þau síðan í næturmyrkri og skímu frá tendruðu kerti.

Tweet

Dekurdagar

Maður er alltaf að læra betur og betur hvað Auroville hefur upp á að bjóða. Í þetta sinn höfum við uppgötvað Quiet Healing Center, þar sem boðið er upp á ýmiss konar heilun, nudd og slökun.

Watsu prófuðum við fyrst og kolféllum fyrir. Watsu er nokkurs konar vatnsslökun og nudd sem fer að öllu leyti fram ofan í sundlaug. Watsusérfræðingurinn dregur mann um í vatninu, fettir og brettir en lætur vatnið algerlega um nuddið. Ferlið tekur um 90 mínútur en okkur fannst báðum að þær liðu allt of hratt.

Soundbed (hljóðrúmið) var næst á dagskrá okkar en þar liggur maður á trébekk sem er í raun harpa. Þarna liggur maður svo í klukkutíma og nýtur þess að komast í djúpslökun með hjálp þægilegs titrings (good vibrations) frá hljóðfærinu.

Síðasta dekrið fór ég einn í, nudd. Það voru 90 mínútur af dekri og pyntingum í bland. Upphitunin var verst því þá togaði gaurinn svo í hárin á löppunum á mér að ég er enn að jafna mig. Nuddarinn náði ansi djúpt í marga vöðvana og náði ég að sofna undir lokin. Þótti þetta samt síðsti dekurliðurinn.

Af þessum þremur dekrum sem við prófuðum fær Watsu meðferðin toppeinkunn. Skemmtilegt er frá því að segja að sumarið 2002 í barnalauginni í Laugardal höfðum við Ásdís fundið upp ákveðna slökunaraðferð sem líkist einföldu Watsui svo við höfum í raun leitað í þetta lengi.

Tweet

Áhrif yoga

Við sóttum okkar fyrsta astanga yoga tíma í dag og heilluðumst alveg af æfingakerfi þeirra. Gúrúinn Ingibjörg var búin að hvetja okkur alla vikuna á undan að mæta í einn tíma en á sama tíma var Víðir að hræða okkur með sögum um hve erfiðir tímarnir væru.

Í þessum fyrsta tíma lærðum við sex fyrstu stöðurnar í fyrstu seríunni: sólarhyllingu A og B og fjórar aðrar sem ég kann ekki að nefna að svo stöddu. Undir lok tímans lét kennarinn, Móníka, okkur fara í lótusinn. Mér hefur alltaf tekist að komast í lótusinn en átt í miklum vandræðum með að halda honum. Í þetta sinn náði ég hins vegar að yfisstíga þennan andartaks sársauka sem fylgir stöðunni og hefði getað setið allan dag í lótusnum. Það var mögnuð upplifun.

Áhrif yoga tímans létu ekki á sér standa. Ég varð miklu skarpari og fannst sem tíminn hefði kippt mér inn á beinu brautina aftur. Ég hef verið slök í vatnsdrykkjunni undanfarna daga og fundið til kraftleysis fyrir vikið. Eftir tímann fór ég hins vegar í langa og góða sturtu þar sem ég lét vatnið heila mig, drakk síðan grænt te á veröndinni og súpti á vatnsglasinu reglulega.

Dagsfastan varð líka auðveldari og skemmtilegri eftir yoga tímann. Við rufum hana síðan með einu besta papaya sem sögur fara af og tveimur gómsætum bönunum. Við prófuðum líka ávöxtinn chickoo sem er algjört sælgæti. Hann er dísætur og hvað bragð og áferð snertir minnir hann einna helst á marsípan.

Tweet

Helgarvellystingar

Við eyddum helginni í miklum vellystingum. Á laugardeginum átum við okkur til óbóta af fína bakkelsinu úr Farm Fresh bakaríinu. Þar smökkuðum við súkkulaði tröfflur, valhnetuböku, sítrónuköku, choco delight, choco chips & nuts cake, choconut cake, temptation, orange pekin og choco coffee.

Þegar Ingbjörg og Víðir báðu okkur um að koma með eitthvað úr bakaríinu fyrir sig, eitthvað surprise, ákváðum við að fylla heilt box af góðgæti og láta magnið vera það sem kom á óvart. Það tókst :0)

Báða daga helgarinnar borðuðum við í Pondicherry. Á laugardeginum var varla fært um götur bæjarins fyrir upplýstum brúðkaupsvögnum. Brúðurin situr þá í hásæti ofan á blómum prýddum og ljósskreyttum palli sem síðan er dreginn um allan bæinn.

Í dag fórum við að eftirmiðdeginum til til Pondy og upplifðum þá sunnudagsrölt meðfram strandgötunni: keyptum vel kryddað poppkorn í kramarhúsi, horfðum á indverskan dans á götum úti og skoðuðum á mörkuðum. Borðuðum síðan á fínasta veitingasstað bæjarins, La Promenade, sem bíður upp á fátæklegan matseðil og óspennandi grænmetisrétti.

Bæði kvöldin spiluðum við líka Sequence eins og lög gera ráð fyrir, og ummæli Víðis: Þetta er bjútífúl, sem féllu þegar hann hélt að Baldur myndi nota tíguldrottningu til að tryggja þeim tveimur sigur, eiga um ókomna tíð eftir að fá okkur Baldur til að væla af hlátri.

Tweet

Kóngulóaeggin

Að undaförnu höfum við fylgst með lífi tveggja kóngulóa sem bjuggu í stofugluggatjöldunum. Þær höfðu sveipað um sig þéttum hvítum vef sem líktist frekar tjaldi en kóngulóarvef. Margar kenningar höfum við haft um tilgang þessara framkvæmda en lítið vissum við.

Það var ekki fyrr en í kvöld að við sáum að þetta voru hreiður og að mömmukóngulærnar voru lítið annað en hulsur utan um egg. Sum eggin voru búin að klekjast út og litlir gegnsæjir kóngulóarungar skriðu um allt.

Ungarnir nærast á móðurinni eins og tíðkast hjá spendýrum en á ólíkt miskunnarlausari máta, þeir éta hana innanfrá. Þar sem ég vildi ekki fylla húsið af kóngulóm og ungafylltum hreiðrum þeirra drap ég allt gengið og henti því í ruslið. Hver er þá miskunnarlaus?

Tweet

Leyndarmálið

Í kvöld fórum við í bíó og sáum myndina The Secret. Að mínu mati er á ferðinni sérdeilis brýn umræða, svolítið í anda What the #$*! Do We (K)now!? en alls ekki það sama.

Myndin er semsagt heimildarmynd, byggð á viðtölum og stuttum leiknum atriðum. Þar sem ég er lítið fyrir að heyra skoðanir annarra á hverju smáatriði kvíkmynda hlífi lesendum við því en hvet alla til að kíkja á þessar myndir.

Tweet

Ströndin og pastakvöldverður

Við kíktum á strandkaffihúsið Repos í morgun þar sem við höfðum mælt okkur mót við Ingibjörgu og Víði. Við enduðum á því að eyða lunganum úr deginum þar enda jafnast ekkert á við að sitja í hafblæstrinum undir sólhlíf í góðum félagsskap. Svo skemmir ekki að staðurinn bíður upp á góða, ferskpressaða safa sem við prufuðum að sjálfsögðu.

Við kíktum líka á ströndina þegar við vorum komin með nægju okkar af setu á kaffihúsinu. Rétt eins og í Goa flykktust skartgripasalar að okkur úr öllum áttum. Það óvanalega var að þeir báðu um að fá myndir af sér með okkur, kannski héldu þeir að við yrðum mýkri á manninn eftir að hafa brosað saman í linsuna.

Ströndin er sérkennileg að því leyti að hún dýpkar mjög hratt að flæðarmálinu, þetta er hálfgerð brekka ofan í flæðarmálið, en síðan dýpkar hún ekkert meir. Við sáum glitta í fólk sem var komið 100 metra út og enn var sjórinn í mittishæð. Ég hef reyndar ekki persónulega reynslu af þessu enda kærði ég mig ekkert um að fara út í frekar en fyrridaginn.

Um kvöldið efndum við skötuhjú aftur til veislu. Þar sem kjörbúðin bíður ekki upp á fjölbreyttan, heimatilbúinn mat var svipað í boði og síðast: pasta, tómatsósa og túnfiskur en í þetta sinn splæstum við í appelsínu-gulrótarsafa og lögðum fínt á borð.

Tweet

Sæta gjöfin

Í dag hringdu vinir okkar, Ingibjörg og Víðir, í okkur og spurðu hverjir uppáhaldslitirnir okkar væru, þau þyrftu þessar upplýsingar af því að þau langaði til að æfa sig eitthvað í litaþerapíu. Minn litur var grænn eða vínrauður, Ásdísar bleikur (enginn vafi þar).

Um eftirmiðdaginn kíktum við til litaþerapistana og byrjaði fljótlega eitthvað grunsamlegt laumupúkaspil með tilheyrandi hvísli (hvískurpískurtsktsk). Eftir smástund réttu þau okkur fallegan pakka sem innhélt tvennar thai-buxur, grænar og bleikar! Gjöfinni fylgdi að auki greinagott og gagnlegt námskeið í Thaibuxnabindingum.

Nokkrum dögum áður höfðu þau skötuhjú útskýrt fyrir okkur hvað thai-buxur væru og að sama skapi hvatt okkur til að fá okkur slíkar. Ekki höfðum við látið af því verða og lét Víðir, sem alltaf er í svona buxum, þau orð falla að hann gæti ekki horft upp á okkur kveljast lengur. Nú skil ég vel hvað hann átti við því þetta eru ekkert smá þægilegar flíkur! Síðan trítluðum við fjögur á veitingastaðinn Le Rendezvous í Pondy í bleik-, græn-, svart- og drapplituðum thai-buxum.

Tweet

Auro arkitek-túr

Við keyptum í gær skemmtilega bók um arkitektúr í Auroville. Hér eru mörg mjög svo flippuð híbýli enda sækja hingað margir arkitektar sem hafa látið heillast af þessu opna og skapandi samfélagi. Þar sem við vorum forvitin að berja sum þessara húsa augum fórum við í dag í svokallaðan arkitek-túr um Auroville.

Það eru ekki bara húsin sem eru öðruvísi og skemmtileg, hverfin í Auroville heita flest furðulegum og frumlegum nöfnum. Kannski að einhverjum finnist það tjull og pjátur, mér finnst það gefa lífinu lit. Hver myndi ekki vilja búa í hverfinu Aspiration eða New Creation? Silence og Discipline höfða örugglega til einhverja, Existence og Sincerity til annarra. Sjálf búum við á stað sem kallast Isaiambalam – hvað sem það er þá er mjög gaman að ná tökum á framburðinum.

Við byrjuðum á því að rúnta að ALL (Auroville Language Laboratory) sem er rúnuð bygging og minnir helst á litlu sveppahús Strumpanna. Því næst lá leið okkar til Auromodèle þar sem Ingibjörg og Víðir bættust í hópinn. Saman rúntuðum við um vegi hverfisins og stöldruðum víða við til að taka myndir og virða fyrir okkur arkitektúr, náttúruna.

Við skoðuðum líka Aspiration hverfið. Í öðrum hluta þess er iðnaðarhverfi og þar hvatti Baldur mig til að prófa mótorhjólið. Ég læt það fylgja sögunni að það gekk nánast áfallalaust fyrir sig, helst átti ég í vandræðum með að taka af stað og stöðva (algjörlega minniháttar vandamál). Í hinum hluta Aspiration er að finna elstu mannabústaði Auroville (hús frá 1967 og upp úr). Þar sáum við sérkennileg hús með hálmþökum. Þar var líka laufum þakinn leikvöllur og aðstaða til upphífinga sem Baldur nýtti sér óspart.

Við kíktum að lokum í New Creation og gengum aðeins um með myndavélina. New Creation er menningarhverfi Auroville og þar eru margir skemmtilega hannaðir skólar. Við rákumst á sæta krakka í lúsaleit upp við einn skólavegginn. Þar spurði einn okkur hvort við töluðum frönsku. Tu parle française? spurði ég gáttuð og gutti svaraði játandi. Ég sagðist tala smá, petit peu.

Í lok dags bauð Baldur okkur í trópíkal kombó sem var mjög gott. Túnfiskurinn með banönum og ananas var borinn fram með soðnu skrúfupasta og tómatsósu (þó ekki ketsjöp). Í forrétt var papaya með límónusafa og í eftirrétt var brownie og mjólkurglas. Í bland við það var skemmtilegt spjall og góð tónlist. Þau voru hrifin af litlu íbúðinni okkar sem gerði okkur enn ánægðri með hana, svona er þetta alltaf :0)

Tweet

Capoeira á þaki

Fyrir viku síðan ætlaði ég á capoeira morgunæfingu ásamt félaga mínum Marloni. Ekki gekk sú tilraun betur en svo að það endaði með löngum æfingamótorhjólatúr um Auroville og nærsveitir. Engin æfing þann daginn.

Í morgun tókst okkur Marloni að mæta á morgunæfingu í þessari áhugaverðu bardagalist. Æfingin var haldin á húsþaki í nærliggjandi þorpi, skemmtileg æfingaaðstaða, og var samankominn lítill en áhugasamur hópur iðkenda (klukkan ekki einusinni orðin hálfsjö).

Sá stíll sem iðkaður er á morgunæfingunum er kenndur við Angóla og er fremur afslappaður, líkist frekar nútímadansverki en bardagalist. Notalegt að dansa svona sparkdansa meðan sólin vaknar í rólegheitunum.

Tweet

Trópíkal kombó

Alltaf hef ég gaman af því að gera tilraunir í eldhúsinu og þar sem ég uppgötvað um daginn svakalega girnilegar túnfisksneiðar í glerkrukkum fékk ég tækifæri til að tilraunast smá.

Tilraunin samanstóð af túnfiski, eggjum, haframjöli, lauk, vorlauk, banana og vitanlega vænni gusu af karrídufti. Ég byrjaði á því að steikja laukinn og þegar hann var orðinn nokkuð mjúkur henti ég fiski og vorlauk út á ásamt slatta af bananasneiðum og karrígusunni góðu.

Þvínæst hrærði ég saman eggjum og haframjöli í skál og skvetti yfir allt heila gilimóið, lét þetta svo malla saman í undurljúffengan magaglaðning. Góðum rétti þarf þó alltaf að fylgja góður undanfari og gegndu ferskir papayabitar í nýpressuðum sítrónusafa því hlutverki.

Næst er ég jafnvel að hugsa um að auka á hitabeltisfílinginn og bæta ferskum ananasbitum út í. Skora ég hér með á lesendur að reyna þetta.

Tweet

Afrískt kvöld

Í gær var haldið afrískt kvöld hér í Auroville eða ætti ég að segja Íslendingakvöld. Það voru nefnilega hvorki meira né minna en sjö Íslendingar á svæðinu: Marlon og Magnús mættu og síðan þrír aðrir Íslendingar sem við höfðum við hitt þennan sama dag fyrir algjöra tilviljun á netkaffi í Solar Kitchen, þau Ingibjörg, Víðir og Þorbjörn.

Í matinn var að sjálfsögðu afrískt: grænmetiskássa með káli og kjúklingabaunum, tvær gerðir af cous-cousi, djúpsteiktir Lady Fingers og salat sem samanstóð af hvítkáli, rifnum gulrótum og agúrku. Í eftirrétt fengum við köku með sérkennilegu ávaxtakremi ofan á og ávaxtasalat með.

Við Íslendingarnir sátum allir saman við eitt borð og klóruðum okkur í hausunum yfir þessum merkilegheitum. Yfirleitt er Axel nefnilega eini Íslendingurinn í þorpinu. Við vorum öll svo hissa á að hittast og að svo margir Íslendingar væru saman komnir á einum litlum stað í Indlandi að við gátum ekki annað en spurt okkur: Hvað, er þetta einhver Íslendinganýlenda hérna?

Um það leyti sem við kláruðum að borða tóku skemmtiatriðin við. Ungir strákar frá tónlistarskóla spiluðu á afrískar trommur og flautur. Þeir höfðu augljóslega lagt mikið í undirbúninginn, þeir voru búnir að mála á sig afrískan stríðsbúning og takturinn var þéttur.

Síðan tók við frjálst svið og þá þurstu allir upp á svið til að dansa. Við Baldur tókum til við að tjútta okkar eigin dans enda er það skemmtilegast. Þegar við stigum af sviðinu til að kasta mæðunni heyrðum við óma frá Amadou og Mariam, þau sem við fórum á tónleika með um árið, og því urðum við að þjóta upp á svið aftur.

Stuttu eftir að við vorum sest á tröppurnar til að rabba við Víði og Ingibjörgu kváðu við kæfð óp og einhver heyrðist góla: Scorpion. Þegar ég leit við sá ég í fyrst sinn sporðdreka. Hann var með upprúllaðan sporðinn og jafnvel í fjarlægð olli hann mér skelfingu. Með snörum handbrögðum tókst að veiða skaðræðisskepnuna upp í box en okkur fannst engu að síður of langt gengið með afrískt þema að sleppa sporðdrekum út á dansgólf. Við héldum svo heim á leið, þutum eftir rauðum moldarvegum með stjörnubjartan næturhimininn yfir okkur.

Tweet

Lífrænt, já takk

Eins og Ásdís nefnir í færslunni hér á undan fórum við á sýningu um lífræna ræktun haldna af þýskum manni og franskri konu hans. Þær aðferðir sem þau nota við ræktun eru jafnvel skilvirkari en eitrunaraðferðirnar og að sjálfsögðu umhverfisvænni. Á kasjúhnetuhektaranum sínum fengu þau fyrsta árið 160 kíló en tveimur árum síðar voru kílóin orðin 420, allt lífrænt.

Þjóðverjinn (sem breytti nafni sínu í Njál eftir að lesa Njálu) útskýrði fyrir okkur hlutverk ánamaðka og annara hjálpardýra í jarðveginum og hvernig eitrið héldi þeim frá ökrunum. Afleiðingar þess eru einfaldlega næringarsnauðari jarðvegur og leiðir hann að sjálfsögðu til næringarsnauðari matvæla.

Eftir sýninguna og fróðlegt samtal við þau hjón lærðum við m.a. að skordýraeitrið sem mest er notað á akra Indlands er náskylt Cyklon-B sem var notað í útrýmingarbúðum nasista og af þess völdum fæðast fjöldamörg vansköpuð börn á hverju ári og fólk tapar heilsu (krabbamein og fleiri skæðir sjúkdómar). Blóðsýni úr fólki sem býr nálægt eða á ökrum, þar sem eitur er notað, sýndu margfalt magn eiturefna á við það sem eðlilegt eða lífvænlegt getur talist.

Er ástandið orðið svo slæmt að vatnið sem selt er í flöskum er langt yfir leyfilegum mörkum um magn skordýraeiturs og niðubrotsefna áburðar. Fyrir þá ferðalanga sem lesa þetta og komast ekki hjá því að kaupa vatn í Indlandi er best að kaupa innflutt Evian en sé það of dýrt þá er Aquafina minnst yfir mörkum. Merki eins og Kinley, Kingfisher og Bisleri eru öll LANGT yfir leyfilegu magni.

Þess ber að geta að í sams konar prófi fengu allir gosdrykkir falleinkunn og hafa indverskir bændur meira að segja sprautað Pepsíi á plöntur til að eitra fyrir skordýrum, svo eitraður er drykkurinn. Hlaut Pepsi í kjölfarið nafnið Pesti Cola. Ef allir taka nú höndum saman og velja lífrænt framyfir eitrað aukast lífsgæði allra. Ef engin samstaða næst gerum við jörðina jafnómerkilega og einnota pappabolla.

Tweet

Heilsan á oddinn

Það má með sanni segja að við höfum sett heilsuna á oddinn í dag. Við byrjuðum daginn á rjúkandi heitu grænu te, lífrænt ræktuðu að sjálfsögðu. Það er reyndar ekkert óvanalegt heldur telst til daglegs brauðs. Það sem var heldur óvanalegra fyrir bakbokaferðalanga eins og okkur var að við kíktum í ræktina og það eftir langt hlé. Baldur hefur reyndar verið duglegur að stunda sínar líkamsþyngdaræfingar en það hef ég ekki.

Við tókum allsherjaræfingu með áherslu á alla vöðva: hnébeygja, fótapressa, upphífur, magi, bekkpressa, axlapressa og niðurtog, smá tvíhöfðaæfing í lokin. Við settumst að æfingu lokinni út á skuggsælar tröppur og gæddum okkur á harðfisksflísum, sérinnfluttar til Chennai. Því næst röltum við yfir í sundlaugina við hliðiná og fórum nokkrar rólegar ferðir í vatninu til að liðka sára vöðva. Við teygðum síðan úr okkur á grasflöt og létum sólina baka okkur.

Á heimleiðinni stöldruðum við við á litlum stað sem auglýsir lífræna ræktun. Þar eru roskin hjón, hann Þjóðverji og hún Frakki, búin að helga hluta af landareign sinni kynningu á lífrænni ræktun og skaðsemi skordýraeiturs. Þau eiga einn hektara af landi og á því rækta þau lífrænar cashew hnetur.

Kynningin sem var á formi uppraðara veggspjalda var vægast sagt sláandi og fræðandi, meira að segja fyrir mig sem bý með Herra Lífrænum. Þið megið vænta pistils um lífræna ræktun hvað úr hverju og gerið það að lesa hann með opnum huga, þetta er afskaplega mikilvægt málefni sem snertir okkur öll.

Tweet

Augu Ganesh

Við kíktum í sund í dag. Auroville skartar nefnilega 25 metra, hreinni og hlýrri laug. Við fórum seinnipartinn og komumst að því að laugin er of heit á þeim tíma, 32°C gráður takk fyrir.

Við komumst sem sagt að því að það er mjög mæðandi að synda í svo heitu vatni og ég fyrir mitt leyti komst að því að það er mjög erfitt að einbeita sér að bringusundi þegar bikínið er alltaf við það að snúast af manni. Svo er ég ekki vön að synda án sundgleraugna svo ég skreið fljólega upp á bakkann og sólbaðaði mig meðan Baldur tók fjórsund.

Við borðuðum á Ganesh Bakery um kvöldið og hittum þar þá Magnús sem kominn var til baka eftir tveggja daga vinnu á landareign sinni. Hann tók að lýsa því sem á daga hans hafði drifið frá því við hittum hann síðast.

Í miðri frásögn dró hann fram svarta og útbelgda pyngju og veiddi upp úr henni sérkennileg fræ, rauð með svörtum depli, sem hann hafði fengið litla gutta til að tína á landareigninni. Þau eru Augu Ganesh og eiga að veita ferðalöngum vernd. Við stungum þeim á okkur og ætlum ekki að verða viðskila við þau það sem eftir lifir ferðar. Verst að þau duga ekki sem sundgleraugu, það hefði verið svo hagkvæmt.

Tweet

Mús í húsi

Í kvöld gerðum við tilraun til að veiða mús sem hafði komið í heimsókn í litla húsið okkar. Atburðarásin var einhvern veginn svona:

Baldur með tágakústinn, ég með fötuna, músin skrækjandi af hræðslu, skransandi á grænmáluðum flísunum. Þetta líktist helst því að spila ómannúðlega íþrótt þar sem saklausum nagdýrum er hent í hringiðjuna og látin vinna sér til lífs.

Músin hentist í miðjum leik bak við lítinn kassa til hliðar við sófann og gufaði upp. Við leituðum dyrum og dyngjum að henni enda ekki á döfinni að hafa innikróaða mús í stofunni yfir nóttina. Fljótlega fundum við lítið gat við hlið sófans, mjög smátt en þó nógu stórt fyrir fíngerða og lafhrædda mús til að skríða í gegn og út í frelsið, burt frá skrýtna íþróttaviðburðnum.

Tweet

Borðað í Pondy

Í kvöld bauð Magnús vinur okkar til kvöldverðar í Pondycherry. Ásdís var í forsæti þeirrar nefndar sem sá um staðarval. Fórum við á stað sem heitir Satsanga og vorum ánægð með það. Mest dönsuðu þó bragðlaukar mínir þegar þeir fengu almennilegt salat með ólífuolíu og sinnepsdressingu, hef saknað hennar.

Meðan við sátum og spjölluðum sáum við að maður að nafni Eamon sat og brosti til okkar. Eamon þessum kynntumst við í Goa um jólin og fengum tölvupóstfangið hans en af einhverjum ástæðum hafði ég ekki enn sent honum póst.

Síðan við hittumst síðast hafði hann flakkað um N-Indland þvert og endilangt og var nú í örstuttu stoppi í Pondy að hitta kærustuna sína. Ég veit nú ekki hvað á að segja við svona tilviljunum, kannski bara takk. Við skiptumst á tölvupóstföngum aftur en nú var efnt til keppni, hvor verður sneggri.

Tweet

Í Auroville

Þegar ég hugleiði veru okkar hér í Auroville kemur upp í hugann lagið góða Our house með Crosby, Stills, Nash & Young, einkum og sér í lagi þessi laglína: “Our house is a very, very fine house with two cats in the yard, life used to be so hard now everything is easy ‘cause of you”.

Lífið í Auroville er ansi langt frá því að vera erfitt. Við höfum á leigu æðislega íbúð, sem er eiginlega hús þar sem hún er að mestu viðbygging við annað hús. Allt í kring er grænn gróður og fuglasöngur. Í garðinum er reyndar bara ein kisa, ekki tvær eins og í laginu, og er hún alvörugefið bestaskinn.

Á síðkvöldum er æðislegt að sitja í sófanum eða borðstofukróknum og hlusta á einkar ljúfa tóna svífa yfir trjákrónum. Leigusalinn, Suryan, hljóðritar nefnilega eigin tónlist, stundum Jack Johnsonskotna og eru það meðmæli með meiru. Sérstaklega fellur eitt lagið í kramið og bíðum við spennt eftir plötu frá stráksa.

Í hlaði stendur síðan mótorhjól, við skiptum vespunni út fyrir alvöruhjól, sem flytur okkur um allar nærliggjandi sveitir. Það er æðislegt að rúnta um rauða og rykuga sveitavegina og berja augum það augnakonfekt sem tilraunafúsir arkitektar svæðisins hafa áorkað. Við ætlum að gefa því meiri tíma á næstunni.

Tweet

Frumsýningin

Auroville er mikill menningarbær og til marks um það var okkur í gær boðið á frumsýningu leikritsins Kirsuberjatréð eftir Anton Chekov. Axel fór þar með eitt af aðalhlutverkunum og leysti það vel af hendi.

Leikritið fjallar um aristókrata sem eiga ekki peninga og eru í verulegri afneitun á það og voru samtölin oft sérdeilis fyndin. Það gefur líka eitthvað svo skemmtilegt andrúmsloft að sjá hlutina svona milliliðalaust og óklippta. Annað sem mér þótti notalegt var að leikararnir voru fæstir með ensku að móðurmáli svo hver hafði sinn hreiminn. Leikritið var því vel í takt við það sem Auroville stendur fyrir.

Eftir sýninguna var okkur boðið baksviðs að hitta stjörnurnar. Eitthvað rugluðumst við af stjörnuljómanum því þegar okkur var hleypt út baksviðs fundum við ekki bílastæðið og þaðan af síður vespuna okkar. Allt gekk þetta þó upp að lokum.

Tweet

Hlýlegar móttökur

Í gær komum við til Auroville með rútunni frá Chennai. Axel vinur minn tók á móti okkur og bauð okkur heim til sín í kaffi meðan við pústuðum út ferðarykinu. Þegar þangað kom kynnti Axel okkur fyrir heimilisfólki og öðrum íslenskum gesti, Marloni.

Við fengum túr um húsið, sem var ævintýralega fallegt, og kom í ljós að Sonja, kærasta Axels, hafði hannað húsið og staðið að byggingu þess. Útidyrnar minna mikið á eitthvað úr Hobbitanum og leikgleðin í hönnunni allri skilar sér rækilega til þeirra sem á horfa.

Sonja útskýrði fyrir okkur að húsið væri að miklu leyti hannað með Feng Shui spekina að leiðarljósi. Þannig eru t.d. engin horn inni í húsinu heldur eru þau öll rúnnuð. Ekki veit ég nú mikið um Feng Shui en ef þetta er afurðin þá segi ég: Áfram Feng Shui!

Hratt flýgur stund þá gaman er og fljótlega varð kaffitími að kvöldverði og kvöldverður að boði um gistingu. Búið var um okkur í prinsessuherbergi yngstu dóttur Sonju. Ég veit ekki hvort það er Auroville, sveitin, félagsskapurinn, Feng Shui eða hvað en ég svaf betur í nótt en ég hef gert í háa herrans tíð.

Í dag reddaði Axel okkur svo vespu og íbúð, hvorki meira né minna. Íbúðin er stærri en nokkurt þeirra heimila sem við höfum átt og kostar minna en t.d. ógeðslega hótelherbergið í Bombay. Við fílum okkur vel á vespunni og lofum að fara varlega :o)

Tweet

Margt hefur verið brallað

Nú erum við búin að vera fjóra daga í Chennai. Það vill svo vel að Geiri býr vel fyrir utan borgina í rólegu hverfi við ströndina. Við höfum því haft það náðugt í kyrrðinni og rónni.

Á fyrsta degi okkar röltum við um ströndina og óðum í Bengal flóa. Chennai strandlengjan er víst næstlengsta strandlengja heims, hugsa sér. Þegar við áðum á litlum veitingastað og fengum okkur hressingu hittum við hálf Íslendinginn Andra, hugsa sér. Pabbi hans er Íslendingur, mamma hans Indverji og systkini hans níu búa bæði hér og heima. Sjálfur er hann á leiðinni til Íslands til að vinna yfir sumarið. Við sáum líka bleika Indverja, fiskimenn að störfum og spjölluðum við lágvaxna Nepali.

Daginn eftir heimsóttum við Ayadar garðinn. Hann er á landareign Guðspekifélagsins þar sem það hefur alþjóðlega bækistöð sína. Í þessum garði er víst næststærsta banyan tré heims og eiga þrjú þúsund manns að geta setið í skugga þess. Þá er þarna græðlingur af trénu sem Buddha sat undir og hugleiddi á sínum yngri árum. Svo sáum við sérkennileg skordýr, búkurinn var rauður með svörtum tíglum og rauðum fótum. Við smökkuðum líka tamarín sem er súrbeiskt aldin sem bragðlaukar mínir gátu ekki skilið.

Í gær kíktum við til Mamallapuram sem er lítið sjávarþorp þekkt fyrir útskorna steina, hof og aðra höggmyndalist. Þar sátum við í skugganum af risateininum Krishna’s Butter Ball, fóðruðum geitur á eplahýði, fylgdumst með steinhöggvurum við iðju sína og skoðuðum hofið á ströndinni. Ég varð ástfangin af Ganesh, skorinn út í rauðan marmara, og keypti hann eftir prútt og þref.

Í dag, með ómetanlegri hjálp frá Geira, náðum við að setja töskuna okkar í póst. Það var alltaf á döfinni að senda tösku með öllum aukafatnaði og aukabókum heim frá Bangalore, en sögurnar sem við heyrðum frá öðrum um hve vonlaust það væri fékk okkur til að draga töskuna til Chennai og fá hjálp frá sérfræðingi.

Fyrst urðum við að finna góðan efnisstranga utan um hana, því næst að hafa upp á einhverjum sem gæti saumað strangann utan um töskuna og því næst festa kaup á snæri. Það er ekki allsstaðar sem maður getur fengið íslenskan útgerðarmann til að binda öryggishnúta utan um böggulinn sinn en í Chennai er það hægt.

Á pósthúsinu tókst okkur svo að sannfæra starfsfólk um að það þyrfti ekki að sauma aftur utan um töskuna og við fengum að senda hana af stað. Þá kom sér vel að hafa keypt Ganesh daginn áður, verndara ferðalanga. Ég stakk honum á tryggan stað í töskunni og bað hann að gæta bóka minna.

Á morgun höldum við til Auroville sem er alþjóðlegt þorp í myndun, sunnan við Chennai. Þar á víst hver stokkur og steinn að vera lagður eftir skipulagi. Spennandi að sjá það.

Myndir frá Chennai og Mamallapuram eru komnar á netið: Hér!

Tweet

Vaknað í Chennai

Við erum stödd í Chennai hjá Geira frænda og verðum hér í nokkra daga. Lestarferðin hingað tók rúma sex tíma og við nýttum tímann í lestinni til að smakka alls kyns indverskt snarl, lesa fallega kveðjubréfið frá Valery og senda sms á vini og vandamenn.

Þar sem símanúmerin okkar áttu að detta út þegar við færum út fyrir Karnataka fylkismörkin og inn í Tamil Nadu vildum við endilega klára inneignir okkar. Því fengu margir sms þess efnis að Bangalore símanúmerin væru nú úr gildi.

Það sem við komumst síðan að þegar við fórum yfir blessuð fylkismörkin var að 15. febrúar síðastliðinn var reglunum breytt og nú fá allir sjálfkrafa svokallað National roaming. Þvílík lukka segi ég nú bara. Símanúmerin okkar eru því enn þau sömu út dvöl okkar í Indlandi. Við leggjum reyndar öðrum símanum og verðum bara með eitt númer: +91 99 86 60 96 31.

Tweet

Bless Bangalore!

Þá er dvöl okkar hér í Bangalore á enda og kominn tími til að halda á vit næstu ævintýra. Á þessum tveimur mánuðum fór vel um okkur í risastórborginni. Við kynntumst góðu fólki, lærðum nýja hluti og sáum nýjar hliðar á okkur sjálfum.

Hér eru nokkur dæmi. Í Bangalore:
Smakkaði ég í fyrsta sinn badami mjólk sem er algjört nammi. Hana fékk ég síðan á hverjum degi í vinnunni, lukkunarpamfíllinn.

Reifst ég eitt sinn heiftarlega um fargjald í strætó, miðasölumaðurinn ætlaði að rukka mig tveimur rúpíum of mikið (það eru heilar þrjár krónur!)

Titlaði Simon mig Remote Control Queen. Ég held það hafi verið vegna þess að ég handfjatlaði fjarstýringuna af stöku öryggi og festu, en ég er samt ekki viss.

Fékk það að læra hindi nýja merkingu. Í hvert sinn sem herbergisfélagi Baldurs, Valery, fór upp í herbergi og sagðist ætla að læra hindi lítum við Baldur flissandi á hvort annað og tókum svo að hrjóta og dotta á staðnum. Þar sem hann sofnaði alltaf yfir hindi lærdómnum drógum við þá ályktun að það að læra hindi væri sama og að fá sér kríu.

Lærði ég að fást við autobílstjóra. Ef þeir fara að prútta um verðið sem samið var um í upphafi eftir að hafa komið manni á áfangastað er best að segja: Sixty or nothing. Að sjálfsögðu ber að hafa í huga að 60 er ekki föst upphæð í þessari formúlu

Keypti ég alla vega 15 bækur

Voru Hollendingar ekkert sérstaklega í náðinni hjá okkur. Þeir gengu illa um alla daga, alltaf. Þar að auki voru þeir yfirþyrmandi margir og í hvert sinn sem einn hvarf á braut birtist annar. Að hafa þá í Robertson House var svolítið eins og að hafa slæma húð, loksins þegar ein bóla hvarf birtist önnur.

Las ég átta bækur, eina á viku

Fékk ég mér tattú og hring í nefið (eða hvað?)

Við tökum daglest yfir til Chennai á eftir. Fyrst ætlum við að kveðja vini okkar hér í Robertson House, það verður ekki skemmtilegt. Það bíða okkar hins vegar sárabætur í Chennai: harðfiskur og lakkrís.

Myndir af dvöl okkar í Bangalore eru í Bangalore albúminu. Tékkið á því!

Tweet

Svart og hvítt

Í dag fengum við tækifæri til að bera veröld okkar og líf saman við annars konar veröld. Fyrr í dag heimsóttum við nefnilega fátækrahverfið Koramangla þar sem talið er að 30-40 þúsund manns búi. Við byrjuðum reyndar daginn á því að kveðja samstarfsfólk mitt hjá Masard en fórum því næst í fátækrahverfin í fylgd með Elizabethu.

Starf Elizabethar gengur út á að ganga um hverfið, tala við fólk og finna verðuga skjólstæðinga fyrir Masard. Þessir skjólstæðingar fá síðan aðstoð frá Masdard í ýmsu formi: margir fá úthlutað mánaðarlega hrísgrjónum og öðrum þurrmat, aðrir fá skólastyrk fyrir börnin, enn aðrir fá pláss fyrir börnin á Ashanilaya þar sem aðstæður eru allar miklu betri en í Koramangla.

Þar sem allir þekkja Elizabethu var okkur Baldri allsstaðar vel tekið og okkur boðið inn á ófá heimilin. Flest voru þau agnarsmá heimilin, ekki meira en eitt herbergi með eldunaraðstöðu og svefnplássi á gólfinu. Ein fjölskyldan býr í tágatjaldi með moldargólfi, önnur í steinbyggðu húsi með rafmagni og þaki. Sú fyrri hefur það skítt þegar monsoon skellur á, þá flæðir allt inn. Sú síðari byggði sitt hús með aðstoð Masard og þar sem það stendur hærra en gatan flæðir aldrei inn hjá þeim. Það hjálpar líka að hafa almennilegt þak. Báðar áttu fjölskyldurnar þó sjónvarp.

Á öðrum stað sáum við tvö nýfædd börn, annað níu daga gamalt og hitt fimm daga. Báðar voru mæðurnar táningar en þó í hjónabandi, annað hefði verið mikil skömm. Ein fjölskylda á vegum Masard samanstóð af ömmu og barnabarni, mamman hafði hlaupist á brott og þær stóðu tvær eftir allslausar. Enn ein fjölskyldan fékk aðstoð frá Masard þar sem heimilisfaðirinn er veikur af berklum. Þetta var sannarlega önnur veröld fyrir okkur Baldur.

Nú erum við síðan stödd í öðrum veruleika: kveðjupartý sem haldið er fyrir okkur, Shockey og James. Þar sem við erum öll á förum á morgun ákváðu Kínverjarnir á heimilinu að halda almennilegt kveðjupartý. Það er gert með því að halda svokallað hot pot. Súpa er útbúin og síðan hendir maður ofan í hana þeim mat sem maður vill sjóða, skellir svo á diskinn sinn og borðar. Að þessu sinni voru tvær súpur, ein fyrir grænmetismat og önnur fyrir kjöt. Í boði voru tofubollur og kjúklingabollur, núðlur með ostrusósu, fínskornar gulrætur og auðvitað kínakál, haha.

Í eftirrétt var boðið upp á djúpsteiktan ís. Það er alltaf gaman að prufa eitthvað öðruvísi en ég var hins vegar lítið fyrir þennan deigís. Baldur kynnti mig þá fyrir annari nýjung: ís í sprite. Það var sko eitthvað að mínu skapi, ég held ég fái mér meira.

Tweet

Næstseinasti dagurinn

Á þessum næstseinasta degi mínum í vinnu hjá Masard kenndi ég samstarfskonum mínum Elizabethu og Öshu að nota tölvupóst. Það gekk brösulega, bara af því ég gerði ráð fyrir að þær kynnu meira en raun bar vitni.

Þegar ég hafði áttað mig á því að þær kynnu ekki einu sinni að opna Firefoxinn varð ég að beita öðrum ráðum. Útkoman var að Asha gat opnað póst frá mér sem ég hafði sent henni á splunkunýja gmailið hennar.

Til að gjalda greiðann kenndu þær mér hvernig maður bindur upp sarí. Ég er ekki alveg viss um að það sé eins praktískt og að kunna að fara á netið en það var engu að síður akkúrat það sem ég vildi læra.

Tweet

Kveðjustundir hafnar

Þá erum við byrjuð að kveðja fólkið hér í Bangalore þar sem starfsnámi mínu líkur núna á föstudaginn.

Í kvöld kvöddum við börnin á munaðarleysingjaheimilinu. Þau tóku á móti okkur með virktum: hengdu á okkur mikla blómakransa og blessuðu okkur með því að bera eld í skál að okkur og setja rauða depilinn á ennið.

Því næst sýndu þau okkur alla hefðbundnu, indversku dansana sem þau hafa verið að æfa undanfarnar vikur. Þau sungu líka nokkur lög. Að þessu loknu heimtaði Fernandes ræðu frá okkur Baldri og við notuðum tækifærið og afhentum krökkunum að skilnaði alfræðibók fyrir börn. Við tókum loforð af þeim að þau myndu ekki rífast og slást um hana en þegar við kvöddum sá ég ekki betur en að þau bitust um bókina.

Fernandes bauð okkur síðan út að borða á fínan, kínverskan veitingastað saman með Elizabethu og einum kennara af heimilinu. Þau færðu mér að gjöf Parker penna fyrir vel unnin störf.

Við áttum skemmtilega kvöldstund á kínverska staðnum, og skondna líka. Við Baldur vorum mjög sátt við val á veitingastað og þótti maturinn bragðast afspyrnu vel (sérstaklega eyrnasveppirnir með sesamfræjunum) en eitthvað fannst Elizabethu maturinn bragðdaufur. Þegar við fengum sítrónu-kóríander súpuna sagði hún að þetta væri eins og vatn á bragðið, græna teið fékkst hún ekki til að prófa og þegar aðalrétturinn var borinn fram varð Fernandes að neyða ofan í hana hrísgrjónarétt. Það eru ekki bara Íslendingar sem eru matvandir!

Tweet

Uppistand í Bangalore

Einhvern tímann í fyrndinni bjuggum við Ásdís í Danmörku. Fórum við þá stundum á youtube og horfðum á indversk-kanadískan grínista að nafni Russell Peters, verulega fyndinn gaur, og töluðum um að gaman væri að sjá hann live. Það gerðum við svo í dag.

Einhverja hugmynd höfðum við um að hann ætlaði að heimsækja Indland en engu að síður var þetta allt saman tilviljun (vildi til). Einn af Robertsonmönnum, Rob, spurði mig í framhjáhlaupi hvort mig langaði, hann ætti nokkra miða. Hvort ég vildi!

Uppistandið uppfyllti allar væntinar okkar og gekk herra Peters fram af liðinu með klúrheitum á köflum. Einn gekk meira að segja út. Indverjar segja nefnilega ekki orð eins og shit, fuck eða annað í þeim dúr svo sumir brandararnir, t.d. tippastærðar- og Bollywoodklámbrandarar kölluðu fram kinnroða hjá mörgum gestinum.

Nú þegar maður er byrjaður að láta uppistandsdraumana rætast er allt eins hægt að setja markið á Ellen Degeneres. Hver veit nema maður hitti á sjóv með henni í Nepal, svona af tilviljun.

Tweet

KiZZ branding

Vinur okkar úr Robertson House, Simon frá Hong Kong, er með eigin rekstur hér í Bangalore. Um þessar mundir er hann að leggja lokahönd á netfyrirbæri sem hann kallar KiZZ.

KiZZ er staður á netinu þar sem fólk getur safnað saman kvikmyndum og tónlist og halað á auðveldan hátt inn á farsíma og lófatölvur. Hugmyndin er að vinir geti á þennan hátt haldið sambandi og skipst á margmiðlunarskrám.Þá getur maður notað KiZZ til að leita að stöðum með þráðlausri nettengingu sem hljómar spennandi fyrir ferðalanga.

Simon bað okkur að hjálpa sér að finna slagorð fyrir KiZZ. Baldur var ekki lengi að semja þessi þrjú, sem mér finnst bara ansi góð:

French kiss is old fashioned, KiZZ is the new kiss
Finally a KiZZ where lipgloss is not a problem
Share the love, KiZZ your friends

Samkvæmt Simoni styttist í "frumsýninguna" á KiZZ, ég bíð spennt.

Tweet

Heim frá Hampi

Á föstudagsmorgun komum við til Hampi eftir þægilega nótt í 2 tyre AC næturlest, loftkældur vagn með tveggja hæða kojum.

Hampi er lítill bær NV af Bangalore, um miðja vegu til Goa, og er talinn helgur meðal Hindúa. Áður var þarna mikið Hindúaveldi, Viaynagara (Sigurborg), byggt upp af tveimur bræðrum. Eitthvað móðguðu þeir víst múslíma og var veldið brytjað niður í löngu umsátri. Wikipedia hefur smáatriðin.

Fyrsta verkefni okkar var að finna gististað sem uppfyllti kröfur okkar um verð og gæði. Eftir smá hótelarölt fengum við snyrtilegt herbergi með baði, fjallasýn og riverview af þakinu. Okkur féll staðurinn allur vel, andrúmsloftið afslappað og laust við tryllta umferðarmenningu Bangalore. Landslagið á þessum slóðum er líka svo skemmtilega samsett: Rauðleitt risagrjót sem minnir á góða kábojmynd, iðagrænar bananaplantekrum, hrísgrjóna- og sykurreirsakrar.

Dæs, er þetta ekki einum of rólegt? Ekkert hasaratriði í kábojmyndinni? Jú við tókum litla ferju (bát með utanborðsmótor) yfir á sem skiptir bænum í tvennt, gengum upp á hól og horfðum á sólina leggjast til viðar. Enn of rólegt? Bíðið bara, næst fórum við á huggulegan veitingastað og fengum að vita að ferjan hættir að ganga eftir sólsetur svo við vorum föst þarna megin árinnar!

Þar sem niðdimm nótt var hvort eð skollin á sögðum við hvort við annað, eins og Íslendingum einum er lagið: þetta reeeeeddast. Við borðuðum því góðan mat í rólegheitum og horfðum á American Beauty, lókalbíókvöld. Desertinn var nokkuð sem kallast Hello to the Queen og samanstóð af ís, crunchy kexi fljótandi í miklu magni af heitri súkkulaðisósu.

Eftir matinn skaffaði þjónninn okkur svo tveimur fylgdarpiltum sem leiddu okkur niður að vaði í ánni. Þegar þangað kom rifu drengirnir af sér buxurnar og gerði ég það sama en bauð Ásdísi á bak. Svo var lagt í göngu á aurugum árbotni í mittisdjúpu vatni. Allt gekk upp eins og í Indiana Jones handriti nema okkur vantaði kindla, svipu og hatt (muna það næst).

Piltana kvöddum við með peningaverðlaunum og eins og eins og oft vill verða vilja allir nærstaddir líka. Þarna var maður sem sagðist vera laganna vörður og í ljósi aðstæðna ætti ég að gefa honum 10 rúpíur fyrir kaffi (mútur). Ásdís tók vel í hugmyndina og sagði honum að hún skyldi tilkynna þessa spillingu og hann gæti drukkið eins mikið kaffi og hann vildi í fangelsinu. Löggimann áttaði sig fljótlega á því að hann hefði hitt ofjarl sinn og gengum við okkar leið.

Ævintýrum okkar var nú ekki alveg lokið því daginn eftir leigðum við reiðhjól og hjóluðum um rústirnar. Hnakkurinn á hjóli Ásdísar var eitthvað misheppnaður og pompaði í sífellu og eftir árangurslausar tilraunir með aðstoð sveitafólks hjóluðum við til baka og létum laga hjólið.

Eftir viðgerð hjóluðum við útum hvippinn og hvappinn. Heimsóttum steina sem kyssast (annar eins og skjaldbaka, hinn eins og belja), minjasafn staðarins, sundlaug drottningarinnar og neðanjarðarhof. Sundlaugin var því miður tóm en neðanjarðarhofið var hins vegar fyllt með rúmlega ökkladjúpu vatni.

Sunnudagsmorgninum vörðum við á Mango Tree, huggulegum stað sem stendur í brekku og er raðað í stöllum niður brekkuna. Þarna sátum við nokkra klukkutíma, drukkum te, kaffi, nýpressaða safa og nutum þess að horfa yfir ánna og dalinn.

Mango Tree er ekki bara spennandi út af þessu, hann skilur sig frá bænum með hjálp bananaplantekru sem maður labbar yfir á leiðinni. Eitt kvöldið stoppuðum við einmitt á þessari plantekru til að skoða stjörnurnar, engin ljósmengun í sveitinni. Bættist í hópinn skemmtilegur heimamaður sem sagði okkur í óspurðum að fyrir svefninn teldi hann gjarnan stjörnurnar og hefði mest komist upp í sex þúsund!

Að morgunchilli loknu gengum við niður að ánni því sunnudagar í Hampi eru bókstaflega laugardagar. Áin var full af baðgestum og minnti helst á Laugardalinn á fallegum degi heima ef frá eru taldir vatnabufflarnir sem tóku fullan þátt í fjörinu. Ekki fórum við í baðið en klifum í staðinn hæð sem veitir útsýni yfir allt svæðið, einn af hápunktum ferðarinnar og auðvitað er hof ofan á hæðinni, nema hvað.

Úr svona ferð er margs að minnast og fljóta nokkrir molar með hér að neðan:
Á minjasafninu þreif skólastúlka í hönd Ásdísar og kyssti hana.

Eitt sinn vatt sér að okkur lymskulegur gaur og bauð marijúana í hálfum hljóðum. Ásdís tæklaði það hátt og snjallt svo allir heyrðu: Marijuana NO! Tóku þau að kallast á eftir það, nærstöddum til skemmtunar. Díler: Marijuana? Ásdís: No!

Fílinn Laksmi, sem býr í þorpshofinu, fóðruðum við með 10 banönum, keypta á 10 rúpíur. Sambýlingar hennar, aparnir, eru hins vegar orðnir matvandir af öllu dekrinu.

Í þorpshofinu varpast skuggi varðturns á vegg, nema skugginn er á hvolfi.

Allir vilja láta taka mynd af sér og fá aur að launum. Grófust var kerling ein sem ekki kunni ensku fyrir myndatöku en eftir myndatöku kunni hún að segja: Fifty rupees. Þá sló ég persónulegt prúttmet og fékk henni eina rúpíu.

Myndir!

Tweet

Afmæli Sharmilu

Sharmila, dóttir Elizabethar samstarfskonu minnar, átti 15 ára afmæli í gær. Indverjar eru að sjálfsögðu öðruvísi en Íslendingar með það að þeir halda upp á 14 ára afmæli hennar, þar sem hún var að fylla 14 ár og byrjar nú á sínu fimmtánda. Ég get ekki sagt að ég hafi skilið þessa hugsun.

Við fórum seinni part dags niður í Masard, hittum þar de danske piger og saman fórum við upp í Ashton Town þar sem Elizabeth býr með syni og dóttur. Þar sem maðurinn hennar stakk af fyrir sjö árum búa þau við ótrúlega þröngan kost, eða í ogguponku herbergi, tíu fermetrar myndi ég segja. Þar deila þau einu rúmi, hafa einn skáp til umráða og tvær gashellur auk búsáhalda. Reyndar eru þar líka tvö sjónvörp en það er í takt við það sem gengur og gerist hér, fátækasta fólkið leggur mesta áherslu á að eignast sjónvarp.

Okkur heiðursgestum var vísað á besta (og eina) setustaðinn: rúmið. Fyrst bar afmæisbarnið fram coca cola í stálglösum en fékk sér ekki sjálf. Því næst fengum við pulla hrísgrjónarétt og sterkan pottrétt. Í honum voru það sem Baldur kallar rauða djöfla og skiptumst við fjögur á að taka hóstaköst og gráta úr okkur augun. Amma gamla sem mætt var á svæðið hafði gaman af að horfa á þetta skrýtna fólk sem ekki gat borðað almennilegan mat á sómasamlegan hátt.

Rétt áður en afmæliskakan var borin fram fylltist litla rýmið af ættingjum. Síðan var stæðilegu kerti stungið í kökuna, það tendrað og allir tóku til við að syngja afmælissönginn. Þegar því var lokið skar afmælisbarnið litlar sneiðar fyrir gestina sem klíndu hvítu kreminu framan í hana þegar þeir veittu sneiðinni viðtöku. Útlendingarnir fjórir horfðu í forundra á og tóku af mestu kurteisi á móti sínum sneiðum. Hvort sem er tími ég ekki að klína mínu kremi framan í aðra.

Nokkrar myndir má finna í Bangalore albúminu okkar, fyrsta byrjar hér.

Tweet

Menningarlöðrungur venst

Við höfum það gott hér í Indlandi. Erum búin að fara í gegnum nokkuð sem ég vil kalla menningarlöðrung frekar en menningarsjokk. Lentum í Mumbai í desember og það var vægast sagt yfirþyrmandi. Fórum svo til Goa og svifum á bleiku túristaskýi í smátíma en svo kom að þeim hluta menningarsjokksins þar sem allt var óþolandi. Þá vorum við komin til Bangalore og höfum stigið hægt og sígandi á þann stað þar sem maður bara er í Indlandi án þess að finnast það frábært eða ömurlegt, semsagt hæf til að njóta reynslunnar.

Fyrst fór í taugarnar á mér að biðraðir væru ekki til, að ég þyrfti að prútta um allt og að ég fengi ómælanlegt magn athygli sölumanna hvar sem ég færi. Nú nýt ég þess að troðast framfyrir annað fólk (engar biðraðir), elska að prútta (stundum niður í 10% af upprunalegu verði) og nýti mér þá athygli sem ég fæ óspart mér til framdráttar. Þetta er semsé allt öðruvísi en kexverksmiðjan, stundum þreytandi en almennt alveg hrikalega gaman.

Í eldhúsinu hjá mér hér í Bangalore býr lítil mús, kakkalakkafjölskylda, nokkrar eðlur (gekkóar), fullt af flugum og a.m.k. tvær tegundir af maurum. Göturnar eru fullar af flökkuhundum og beljum, holræsi og skólp rennur í opnum skurðum og apar reyna reglulega að koma inn til okkar. Þetta er hluti af þeim mun sem er á Indlandi og Íslandi á áþreifanlega sviðinu og alveg ótrúlegt hvað það venst allt saman.

Tweet

Ferð í þorpin

Asha á skrifstofunni býr í litlu þorpi fyrir utan Bangalore. Í þorpinu hennar og þorpunum í kring eru starfræktir sjálfshjálparhópar á vegum Masard. Í dag heimsóttum við Baldur, Maria og Pernille þessi þorp og þessa hópa.

Við byrjuðum á að heimsækja þorpið Chokknahalla. Þar kíktum við á umsjónarmann sjálfshjálparhópsins Dhoddmma og konu hans. Sem við sitjum á yfirbyggðir veröndinni og spjöllum ber skreytta, heilaga belju að garði og heilagan smala hennar. Indversku gestgjafir okkar hlupu til og náðu í ragi bollu og reykelsi: ragi bollunni var stungið upp í beljuna sem góðgæti og reykelsunum var stungið í höfuðfatið hennar til að gera reykin frá þeim heilagan. Síðan skiptust þau á að verða sér út um blessun með því að anda að sér reyknum og láta hann umlykja sig.

Fyrst reykurinn frá reykelsinu verður heilagur við það að komast í snertingu við beljuna getur maður ímyndað sér hvað annað frá beljunni telst heilagt. Ég get sagt ykkur það að hlandið úr henni telst til heilags vatns. Því varð úr að þegar beljan byrjaði að míga á gólfið gerði smalinn sér lítið fyrir og stakk höndinni undir bununa og tók að skvetta hlandinu á mig og dönsku stelpurnar. Í bland við skelfilega undrun og pirring voru viðbrögð mín að vernda myndavélina mína og stökkva upp á næsta bekk, hrista síðan höfuðið af offorsi og segja upp á hindi: Neineineinei. Grey smalinn, hann var agndofa á þessum útlendingum sem fúlsuðu við heilögu vatni.

Baldur slapp blessunarlega við allt pissiskvett því hann var einmitt sjálfur að skvetta vatni annars staðar. Við Pernille og Maria áttum hins vegar bágt með okkur, á milli hlátursrokanna reyndum við að finna hlanddropana og þurrka þá af okkur. Ég fékk einn á kinnina sem ég veit ekki hvort ég náði að þurrka eða ekki. Það er óhætt að segja að þetta hafi verið hátindur ferðarinnar og það sem mun sitja í minni það sem eftir er.

Annars var ferðin öll frábær og eftirminnileg. Mér fannst æðisleg upplifun að tala við konurnar í sjálfshjálparhópnum og heyra um þeirra viðhorf til stöðu kvenna á Indlandi. Ein þeirra var mjög á móti illum tungum og slúðri sem að hennar mati er notað sem stjórntæki á konur í þorpinu. Elizabeth frá skrifstofunni var alveg á móti því að börn bæru aðeins eftirnafn föður síns og varð mjög heilluð þegar hún heyrði af því að á Íslandi færðist það í vöxt að börn bæru eftirnafn beggja foreldra sinna. Á sama tíma fannst þeim flestum ótrúlegt að heyra að öll værum við útlendingarnir fædd utan hjónabands, þeim fannst það bæði fyndi og vandræðalegt.

Af öðru áhugaverðu má nefna litlu verksmiðjuna sem við heimsóttum í þorpinu Chagaliti. Sjálfshjálparhópurinn Namana framleiðir þar papadoum og fengum við að fylgjast með því ferli. Í sama þorpi fengum við líka að sjá safn í krukkum: snákar, leðurblaka, mús og kálfsfóstur í formalíni.

Við enduðum þessa ferði í Bagalur, þorpinu hennar Öshu. Þar fengum við að borða einfaldan síðdegismat sem móðir hennar framreiddi og áður en við kvöddum blessaði Elizabeth okkur með rauðum depli á ennið.

Myndir úr ferðinni, m.a. af heilögu beljunni, eru hér.

Tweet

Kertasturta

Sturtuaðstaðan í gistihúsinu mínu er ferkar fábrotin eins og ég hef áður minnst á. Sturtan virkar ekki svo maður verður að láta sér duga fötubað og sjaldnast er heitu vatni fyrir að fara. Ég hef því þann vanann á að fara í sturtu í Robertson House, þar er nefnilega alltaf heitt vatn og ekkert vandamál.

Þegar ég ætlaði í sturtu í kvöld vildi ljósið hins vegar ekki kvikna, ég varð pirruð (því ég var svo þreytt eftir Mysore ferðina og vildi bara komast í sturtuna mína) og þegar Baldur lét mig fá pínkulítinn kertastubb til að taka með mér inn í niðamyrkrið gerði ég það skartandi ygglibrún.

Ég komst svo að því að kertasturta var einmitt það sem ég þurfti á að halda. Óransgul birtan af loganum lék um herbergið og léði því mjög róandi stemmningu. Ég kom því frísk og glöð úr sturtunni og enn sybbnari en fyrr.

Ég er svo sybbin að ég held varla augunum opnum, ég er svo sybbin að ég stefni á að vera komin upp í rúm upp úr níu og ég vona bara að ég nái að láta eplaolíudropa á koddann minn fyrir svefninn. Þá á maður víst að fá dýpri svefn og vakna útsofinn, eða svo var mér sagt.

Tweet

Markaðurinn, hæðin og höllin

Við kíktum til Mysore í gær með félögum okkar úr Robertson House, Frakkanum Valery og Kínverjanum Shockey. Mysore (eða Mysuru frá því í nóvember í fyrra) er næststærsta borg Karnataka fylkis og er þekkt fyrir sandviðarreykelsi sem seld eru á markaðnum, hallir og Chamundi hæðina.

Þrátt fyrir að Mysore sé aðeins í 160 km fjarlægð frá Bangalore tók það hraðrútuna tæpa fjóra tíma að koma okkur á milli. Og þrátt fyrir að vera svokölluð non-stop rúta voru stoppin allavegana fimm.

Þegar við komum til Mysore byrjuðum við á því að ganga um markaðinn. Um er að ræða sölubása sem umluktir eru steinbyggðum verslunum og er markaðurinn yfirbyggður á sumum svæðum en þó oftast aðeins með plastdúkum, strigum, bambusmottum eða bómullarklæðum.

Á markaðnum kenndi ýmissa grasa. Á einum stað var ferskt grænmeti til sölu og kúfullar körfur af ferskum, grænum chilli, hvítkáli, blómkáli, tómötum og papríku báru þess merki. Þá hafði gulrótum, kartöflum, tómötum, eggaldini, gúrkum og ertum verið raðað snyrtilega á jörðina og upp við veggi, og stoðir stóðu strigapokar fullir af þurrkaðum, rauðum chilli, ferskum kóríanderfræjum og engifer. Á öðrum stað voru körfurnar fullar af blómum og í básunum unnu menn að því að koma blómum í hina ýmsustu kransa. Enn annars staðar voru það reykelsi, ilmolíur og litir sem glöddu nef og auga.

Skemmtilegast var án efa þegar okkur var boðið af litlum gutta inn fyrir einn básinn til að sjá hvernig reykelsi eru gerð. Á meðan fengum við kynningu frá eldri frænda hans á ilmolíum sem við féllum fyrir og vorum í kjölfarið beðin um að skrifa í gestabók. Eigandinn var með stílabækur merktar ýmsum löndum en engin stílabók var fyrir Ísland svo við kvittuðum fyrir okkur í Finnlandsbókina (hver á Finnlandsbók?!). Við keyptum líka tandoori krydd og sérstaka Mysore karríblöndu og verða kryddin send til Íslands og Spánar hið fyrsta.

Frá markaðnum héldum við upp á Chamundi hæð. Á leiðinni upp var frábært útsýnið úr vagninum yfir sléttur Mysore og sáum við glitta í hina frægu Maharasa höll. Á hæðinni er síðan að finna hindúa hof helgað gyðjunni Chamundeshwari og þar inni er að finna styttu af henni úr skíragulli. Mér fannst hins vegar miklu skemmtilegra að kíta um verð um póstkortum við lítinn snáða og fylgjast með öpunum stela eplahýðinu hans Baldurs, virða fyrir mér fólkið sem hafði rakað af sér allt hárið og fórnað því til gyðjunnar og bera það saman við þá sem létu sér nægja að smalla kókoshnetu á þar til gerða steinhellu. Svo var ekki síðra að sjá hindúa prestin blessa splunkunýja Hondu.

Um kvöldið vorum við fyrir utan Maharasah höllina á slaginu sjö, þá er nefnilega kveikt á fimm þúsund ljósaperaseríunni sem umlykur höllina. Fyrir utan höllina var síðan lúðrasveit hersins að spila og kennari frá nágrenni Mysore útskýrði fyrir okkur að þennan eina dag ársins væri Maharajann í höllinni. Við enduðum síðan á því að fara út að borða á veitingastaðnum Park Lane og í tilefni kínverska nýársins pöntuðum við okkur vorrúllur, hvítlaukskartöflur og Shanghai hrísgrjón og óskuðum Shockey gleðilegs nýs árs á mandarín: Xin nian yu kuai!

Myndir frá Mysore eru hér, endilega kíkið.

Tweet

Nótt Shiva

Í dag er enn ein hátíðin hér í Indlandi. Að þessu sinni er það Maha Shivaratri hátíðin, eða Nótt Shiva. Hins vegar var enginn frídagur í tilefni dagsins, ég var alveg hlessa (harhar).

Asha sæta af skrifstofunni bað um að fá að fara fyrr heim í dag. Hún vildi nefnilega ekki missa af blakkeppninni sem fer fram í þorpinu hennar á þessari hátíð. Um kvöldið sagði hún mér að yrði dansað fram eftir öllu en hún vildi sjálf ekki viðurkenna að hún kæmi til með að taka þátt í því. Henni tókst ekki að sannfæra mig.

Tweet

Apar í rusli

Valentínusardagur! Í dag eigum við Ásdís 6 ára sambúðarafmæli og höfum kosið að verja því innandyra þar sem öfgamenn (Shiv Sena) hafa hótað að grýta og berja unga elskendur sem leiðast á þessum degi Djöfulsins (að þeirra mati). Dagurinn stangast víst eitthvað á við indverskar hefðir. Ég hélt reyndar að ofbeldi gerði það líka en þetta eru sennilega bara veikgeðja tækifærissinnar, hver hannar sitt eigið fangelsi.

GSM og Skype sáu okkur fyrir tengingu við umheiminn þar sem Ólöf amma og Kalli afi skæpuðu okkur og gáfu skýrslu af gangi mála heima auk þess að vara okkur við anti-Valentínusarmönnum. Einnig fengum við símtal frá Geira frænda í Chennai og hlökkum mjög til að heimsækja hann í byrjun mars.

Ekki nóg með símtölin heldur komu líka til okkar kærkomnir gestir og borðuðu áfenga afganga frá kvöldinu áður, apafjölskyldan fékk ananasafklippur í hádegismat. Ég stóðst náttúrulega ekki mátið og myndaði hana í bak og fyrir. Ekki vildu aparnir inn að þessu sinni, sennilega til að verða ekki stimplaðir sem frjálslyndar Valentínusarsleikjur, kapitalískir hippar eða eitthvað þaðan af verra.

Tweet

Bandh

'Holiday tomorrow,' sagði Gary glaður í bragði. 'No, prison,' sagði Simon. 'Holiday you go outside, prison you stay inside.'

Þessi samskipti félaga okkar úr Robertson House fóru fram í gærkveldi og komu til af því að í dag skall loksins á hið langyfirvofandi verkafall. Hér á bæ ganga slík fyrirbæri undir heitinu Bandh sem merkir lokun. Yfirleitt eru slík verkföll skipulögð af verkalýðsfélögum og stjórnmálaflokkum sem fyrirskipa algjöra stöðvun í samfélaginu til að koma mótmælum sínum á framfæri. Að þessu sinni beindust mótmælin að Tamílum hér í borg því Karnataka fylki og Tamil Nadu deila um not á fljót sem rennur í gegnum bæði fylkin.

Bandh-ið stóð yfir frá sex að morgni til sex að kvöldið og var fólki ráðlagt að halda sig innandyra á því tímabili þar sem búist var við óeirðum. Aðfaranótt verkfallsins svaf ég því í Robertson House til að sleppa við að sitja föst í mínu gistiheimili allan daginn (það er sko miklu skemmtilegra í Robertson House).

Dagurinn leið við lestur og rólegheit. Nú vona ég bara að þessir stofufangelsisdagar séu liðnir.

Tweet

Dagurinn sem ekkert varð úr

Klukkan níu í morgun vorum við Baldur mætt fyrir utan Mittel Towers. Á döfinni var að kíkja í Bandipur þjóðgarðinn sem liggur suður af Bangalore með Fernandes, Mariu og Pernille.

Við biðum í rétt tæpan einn og hálfan tíma eftir þeim. Fyrst sátum við hjá blómabeðunum, síðan stóðum við upp til að hreyfa dofna liði og loks settumst við á tröppur í sólinni til að verma okkur eftir setuna í skugganum.

Loksins mættu þau á svæðið og höfðu þá ástæðu fyrir seinheitunum. Pernille var veik og þau höfðu drifið sig með hana á sjúkrahúsið. Eins og Fernandes er einum lagið hafði hann ekki símanúmerið mitt meðferðis þó ég væri búin að láta hann fá þetta fyrir svona tilvik (arg).

Þar sem Pernille varð að fara heim og leggjast fyrir datt ferðin í þjóðgarðinn upp fyrir. Í staðinn skutlaði Fernandes okkur þremur sem eftir sátu upp í Forum, stærstu verslunarmiðstöð Bangalore. Þar fengum við okkur að borða (Masala dosa), skoðuðum í búðarglugga og kíktum í bókabúð að sjálfsögðu.

Þegar heim var komið versluðum við í Thom's bakery, borðuðum samósur og elduðum spagettí með pastasósu. Á degi sem mikið varð að engu væri einkar viðeigandi að horfa á snilldarmyndina Much Ado About Nothing en það er einmitt það sem við ætlum að gera.

Tweet

Legið yfir kortum

Indlandsferðin var skipulögð í dag. Við komum okkur vel fyrir við þunglamalega viðarborðið í Robertson House, dreifðum úr Indlandskortinu og flettum upp í Indlandsbókinni okkar.

Þegar dvöl okkar í Bangalore lýkur í byrjun mars byrjar bakpokaferðalagið okkar. Þó svo að mottóið okkar sé að skipuleggja sem minnst verður maður að vita í hvaða átt skal stefna næst og svoleiðis skipulagsvinnu er gott að klára þegar maður hefur fasta búsetu og gott viðarborð.

Gróflega áætlað höldum við austur til Chennai eftir Bangalore, síðan í suður og loks í norður til Himalayafjallanna. Miðað við alla áfangastaðina á leiðinni getur ferðalagið um Indland tekið allt að þremur mánuðum. Það mætti ljúga því að mér að þessi skipulagsvinna hafi tekið þrjá mánuði, svo lengi lágum við yfir kortunum. Hluti af ástæðunni liggur í því að við vorum alltaf að leita að fyndnum bæjar- og borgarheitum. Leitin bar ágætan árangur, eins og best sést hér að neðan:

Mandla í Madhya Pradesh
Panna í sama fylki
Mandsaur í sama fylki
Latur í Maharashtra
Washim í sama fylki
Banka í Bihar
Punch í Jammu Kashmir
Lucknow í Uttar Pradesh

Tweet

Joyeux Anniversaire!

Í dag á Valery herbergisfélagi minn afmæli. Í hógværð sinni gerði hann mjög lítið úr þessu svo við Ásdís gripum til okkar ráða: Út í búð að kaupa muffu og pistasíumjólk og redda kerti. Kræsingarnar voru svo bornar inn undir íslenskum afmælistónum. Féll í góðan jarðveg.

Tweet

De danske piger

Við ýmsu bjóst ég í Indlandi en ég bjóst alls ekki við að fá tækifæri til að æfa dönskuna mína hér í Bangalore. Örlögin höguðu því hins vegar þannig að tvær danskar stelpur komu um daginn til Bangalore til að stunda starfsnám í gegnum MASARD.

Dönsku stelpurnar heita Maria og Pernille og þær stunda nám í félagsráðgjöf við háskóla í Árósum. Þær ætla að vera í Bangalore næstu fimm mánuði, aðallega á munaðarleysingjahælinu og í slömmunum.

Við hittum de danske piger í dag. Maria átti 24 ára afmæli og í tilefni af því var haldin afmælisveisla í Ashanilaya.Við fengum snakk og gos, súkkulaðiafmælisköku með Dannebrog og fórum í leik með börnunum þar sem við sungum á dönsku. Ánægjulega súrrealísk upplifun, fer ekki ofan af því.

Tweet

Send heim

Ég mætti tiltölulega seint til vinnu í dag, rétt upp úr tvö og var komin heim rétt fyrir þrjú. Ég var varla fyrr komin en ég var send aftur heim og þá getur maður sagt: betra heima setið en af stað farið.

Asha á skrifstofunni útskýrði fyrir mér á sinni óskýru ensku hvernig í málunum lá. Ég fékk vitaskuld enga heildstæða mynd af því en skyldist á henni að allar skrifstofur væri í óða önn að senda starfsfólk sitt heim vegna yfirvofandi verkfalls. Og svo átti þetta verkfall á einhvern hátt að tengjast orku og vatni en ég fékk engan botn í það.

Þegar til kastanna kom varð ekkert úr þessu verkfalli þann daginn en það er enn yfirvofandi. Reyndir menn úr borginni eins og Simon í Robertson House segir að yfirleitt sé allt svo rólegt í borginni. Hins vegar erum við nú þegar búin að lenda í uppþoti og óeirðum og bíðum núna spennt eftir að upplifa verkfall á indverska vísu.

Tweet

Brosað allan hringinn

Við áttum yndislegan gærdag. Við kíktum á uppáhaldsstaðinn okkar hér í Bangalore, bókabúðina Crosswords og eyddum þar hátt í þremur tímum. Svoleiðis leiðir náttúrulega bara til eins: maður kemur út klifjaður.

Bækurnar sem ég keypti mér eru ægifagrar og spennandi: The Brooklyn Follies eftir Paul Auster, Girls in Pants eftir Ann Brashares, The Name of the Rose eftir Umberto Eco, Saving fish from drowning eftir Amy Tan og síðast en ekki síst The Water Babies eftir Charles Kingsley. Baldur keypti sér bókina Thinking and Growing Rich eftir Napoleon Hill.

Eftir þetta fórum við í verslunarmiðstöðina Garuda og fengum okkur Subway. Það var svo gott! Hver hefði trúað því að nýbakað brauð með fullt af fersku grænmeti og góðu sinnepi gæti braðgast svona vel? Til að fagna því að hafa boðið bragðlaukunum upp á nýmeti á borð við Subway fengum við okkur í eftirrétt sneið af mocca ostaköku og pinacolada íste með. Eftir svona bæjarferð brosir maður allan hringinn.

Tweet

Þjófóttur bréfberi

Um þessar mundir eru íslenskir bankar að taka upp notkun svokallaðra auðkennislykla og var Fríða vinkona okkar svo almennileg að senda okkur slíkan í pósti. Í dag kom svo umslag frá bankanum, vííí, en ekki kemst maður langt á umslagi. Umslagið var semsé opið og lykilslaust.

Kannski er þetta eitthvað öðruvísi en annars staðar. Ódýrt vinnuafl gerir mögulegt að bera fyrst út umbúðirnar og svo innihaldið. Ég geri því ráð fyrir að einhvers staðar í Bangalore sé nú bréfberi að reyna að læra á nýja USB straujárnið sitt. Vonandi kemur það í góðar þarfir.

Tweet

Frídagur trúaðra

Ég fékk frí í vinnunni í dag. Málið er bara að ég man ekki af hvaða tilefni. Fernandes sagði mér ástæðuna en núna man ég ekki hvort það er frídagur meðal hindúa eða múslíma. En það skiptir engu máli, ég fékk frí jafnvel þó ég sé ekki hindúi eða múslími, ég er ekki einu sinni í Þjóðkirkjunni hvað þá meir.

Ég lét ekki segja mér það tvisvar að eiga frídag. Ég eyddi deginum í að horfa á myndina Hannah and Her Sisters og pantaði mér margarítu frá Pizza Hut. Fleiri svona trúardaga takk.

Tweet

Í kvennavagni

Ég held áfram að taka strætó til vinnu þó um sé að ræða morðvopn mikil og skæð. Ástæðan er einföld: strætó er ódýrari en auto, þægilegri því maður situr hærra og verður því síður var við mengunina og síðan þarf maður ekki að semja um verð fyrir ferð.

Eina sem autoar hafa fram yfir strætó er plássið, í strætó er maður yfirleitt kraminn upp við næsta mann. Það sem gerir þetta bærilegt er þó að indverskir vagnar er kynjaskiptir: karlar að aftan og konur að framan. Þannig sleppur maður alveg við glápandi augu og áreitni.

Á leiðinni heim í dag fékk ég síðan lúxusmeðferð: ég fékk sæti í bleikum vagni sem einvörðungu er ætlaður konum. Ekki það að ég sé neitt á móti indverskum körlum, það er bara óneitanlegra rýmra um mann ef þá vantar.

Tweet

Klæjar í fingurna

Undanfarnar vikur og mánuði, eða allt síðan ég kláraði MA ritgerðina, hefur þörfin fyrir að skapa eitthvað verið að angra mig. Nánar tiltekið hefur það verið skriftarþörfin - handakláði - sem hefur plagað mig enda sakna ég tímans þegar ég vann á MA ritgerðinni.

Undanfarin kvöld hef ég sest niður með tölvuna í fanginu og fundist ég þurfa að skrifa eitthvað en ekki vitað hvað eða hvernig. Um daginn keypti ég bókina Creative writing the easy way og þar eru nokkrar góðar ráðleggingar og leiðbeiningar. Í gær fékk ég síðan aðgang að rithringnum og ég hef eytt frítíma mínum í að lesa skrif annarra og umræður um skrif.

Ein af ráðleggingum bókarinnar er að ganga ávallt með litla stílabók á sér og krota í hana allar hugmyndir. Alla vikuna er ég því búin að pára í glósubókina hugleiðingar og hugdettur hvar sem ég er stödd (erfiðast að lenda í því í strætó að fá hugmynd, eða þegar maður er nýlagstur til svefns). Þá hef ég líka verið að gera æfingar upp úr bókinni og er búin að komast að því að skrifin þarf að nálgast eins og allt annað: skipulega og markvisst. Ef það hljómar óspennandi í eyrum einhverja get ég glatt ykkur með því að ég er núna mjög spennt fyrir skrifunum og næ núna að fullnægja skriftarþörfinni.

Mig hefur alltaf dreymt um að vera ein af þeim sem segist hafa gengið með bók í maganum, ég tala nú ekki um að vera ein af þeim sem er með nokkur handrit tilbúin í handraðanum. Hver veit nema ég láti þann draum rætast.

Tweet

Athuganir mínar

Það fer ekki hjá því að mannfræðingurinn taki eftir ýmsu í fari mannanna í kringum hann. Ég er þar engin undantekning. Af athugunum mínum hef ég dregið þá ályktun að Indverjar séu afskaplega óþolinmóð þjóð.

Til marks um það eru t.d. umferðarljósin. Jafnvel þótt umferðin sé algjört öngþveiti og ekki miklu púðri eytt í eftirlit þá er engu að síður sekúnduteljari á öllum umferðarljósum. Nokkrum sekúndum fyrir græna ljósið byrjar allir að ræsa bílana sína og á sama andartaki og smellur í græna ljósinu byrjar öll hersingin að flauta á bílana fyrir framan.

Svo verð ég að minnast á annað sem ég hef tekið eftir. Svo virðist sem Indverjar séu með rím á heilanum. Og það slæmt rím meira að segja. Hurt never, help ever er gott dæmi frá Sataya Sai Baba í Puttaparti. Eða auglýsingin um lán sem ég sá í strætó á dögunum: Learn and earn more income. Just smartly not hardly.

Tweet

Heimsókn á munaðarleysingjahælið

Við heimsóttum í dag munaðarleysingjahælið sem MASARD rekur. Það heitir Ashanilaya og er í Ejipura hverfinu. Á heimilinu búa um 40 börn og starfsmenn eru fimm talsins.

Þegar við stigum út úr autonum þyrptust börnin að okkur, spyrjandi okkur að nafni og vildu fá að taka í höndina á okkur. Við fengum sýnisferð um húsið og leist okkur vel á. Stelpurnar gista saman í herbergi á einni hæð og strákarnir á annarri hæð. Þá hafa þau til umráða tölvuherbergi þar sem kennsla á tölvur fer fram, í samveruherberginu taka þau á móti gestum og á lóðinni fyrir utan húsið eru leiktæki sem gefa börnunum færi á að leika sér.

Það var sérlega heppilegt að við völdum að heimsækja heimilið í dag því velgjörðafólk Ashanilaya hafði boðað komu sína á heimilið í því skyni að halda bænastund með börnunum. Þó stofnandi heimilisins, Fernandes, sé kristinn og börnunum því kennd kristin fræði, var bænastundin til minningar um vin Fernandes sem var hindúi og því urðum við vitni að hindúa bænastund. Bænastundin minnti að mörgu leyti á jógatíma: fyrst voru börnin látin loka augunum og vísa lófunum upp, þá var ómað og loks kyrjað.

Að bænastund lokinni fengu börnin og gestirnir sérstakan hátíðarmat: grillaðan makríl. Ég smakkaði fiskinn reyndar ekki en get staðfest að pula hrísgjónrarétturinn sem ég fékk var ansi góður.

Annars má ekki gleyma að minnast á að í dag er hvoru tveggja þjóðhátíðardagur Indverja og afmælisdagur pabba. Hamingjuóskir til allra!

Tweet

Bretónskt rokk og ról

Í gærkvöldi fórum við á tónleika með bretónsku rokkhljómsveitinni Merzhin í Alliance Française. Vart þarf að taka það fram en stemningin var rosaleg og stuðið mikið. Gott rokk á ferðinni með kunnuglegum þjóðlagaáhrifum, góðum hljóðfæraleik og söng. Fullt var útúr dyrum og var gaman að sjá að þarna var samankomið fólk á öllum aldri.

Þegar Merzhin hafði lokið sínu prógrammi stigu tveir indverskir flautuleikarar á svið og léku fyrir gesti. Eitthvað fannst bretónska trommaranum þeir einmana svo hann læddist á sviðið og sló létt á húðir í bakgrunninn. Þetta fannst gítarleikaranum sniðugt og nokkrum mínútum síðar voru allir Bretónarnir komnir á sviðið og farnir að djamma með flautuleikurunum, fjölþjóðleg gæðasulta.

Á leiðinni út heilsuðum við aðeins upp á hljómsveitarmeðlimi en bara stutt því þeir áttu fullt í fangi með að sinna viðtölum. Samtalið varð þó nógu langt til að ástæða væri til að kveðja og það á kumpánlegan, bretónskan máta: Kenavo!

Tweet

Af kakólakki

Hér um slóðir er mikið um kakkalakka, bæði úti og inni. Einn af þeim sem tilheyrir fyrri flokknum (úti) ákvað að skipta um grúppu og flaug inn um dyrnar á Robertson House. Þar stóð fyrir félagi minn Simon sem óðara tók af sér annan inniskóinn og með klaufalegum tilburðum kastaði honum í átt að meindýrinu.

Ótti greip um sig hjá bæði kakkalakkanum og árásarmanninum því annar hljóp niður vegginn og kom sér fyrir á straubrettinu meðan hinn teygði sig skjálfandi eftir inniskónum. Ég spurði Simon hvort hann þyrfti hjálp og fékk ákaflega einlægt já að launum auk þess sem mér var veitt hið riddaralega kakkalakkasverð, inniskór Simons.

Þar sem ég sem Íslendingur er ekki vanur að umgangast skordýr spurði ég, eftir að hafa kramið kvikindið, hvort kakkalakkar gætu gert manni eitthvað. Ég hafði að vísu aldrei heyrt neitt um svoleiðis en allur er varinn góður. Simon þagði nokkur augnablik en sagði svo án þess að blikna: Yes, they scare people.

Tweet

Ýtnir Indverjar

Indverjar eru svo ýtnir! Á biðstöðinni í dag beið ég eftir vagni nr. 330 til að komast upp í Shivaji Nagar, þaðan tæki ég síðan vagn 300 eða 302 heim. Að garði bar aðra konu sem tók til við að bíða eftir vagninum eins og ég.

Eftir um fimm mínútna bið leit hún skyndilega á mig og sagði með öryggi þess sem allt veit: "Vagninn kemur ekki, við verðum að labba út á næstu stöð," og bendi út veginn. "Komdu!" sagði hún svo og gerði sig líklega til að tosa í handlegginn á mér eins og góðra Indverja er siður.

Ég hélt nú ekki og reyndi að koma konunni í skilning um að stundum þyrfti maður að bíða lengur en fimm mínútur eftir vagninum. Það var eins og að skvetta vagni á gæs, ekkert hreyfði við henni og hún hélt á brott, móðguð yfir því að ég skyldi ekki hlýða henni og eins og góðum rakka sæmir. Ég var hins vegar fegin að hafa staðið á mínu því þremur mínútum síðar renndi vagninn að gangstéttabrúnni.

Tweet

Ófriðarástand á enda

Þá hefur ófriðarölduna lægt í bili og er það léttir eftir óeirðahelgina sem leið. Mótmæli múslíma á föstudaginn kynntu svo undir hindúa hér í borg að allan laugardaginn mátti heyra trommuslátt frá mótmælagöngum hindúa sem kalla sig Virat Hindu Sabha. Þá blöktu appelsínugul flögg hindúa út um allt og annar hver autó bílstjóri sýndi tryggð sína við hindúa með því að flagga í appelsínugulu. Ég hef það frá Hollendingunum í Robertson House að miðbær Bangalore nú um helgina hafi helst líkst hollenskum miðbæ þegar fótboltakeppni stendur yfir, svo ríkjandi var appelsínuguli liturinn.

Á laugardag og sunnudag var vatns- og rafmagnslaust. Þá voru allar verslanir lokaðar og fólk varað við að vera á ferðinni utandyra að óþörfu. Það var því lítið við að vera en sem betur fer hafði ég The Thirteenth Tale mér til halds og trausts, auk vænna birgða af mjólk, vatni og brauði í skápnum.

Á laugardagskvöldið kíkti ég á fréttirnar og fékk þá að vita að ástandið í borginni væri í bókstaflegri merkingu eldfimt: óeirðaseggir höfðu kveikt í strætisvögnum, léttivögnum og leigubílum og lögreglan hafði beitt táragasi og hafið skothríð þar sem einn drengur lést og 22 særðust. Ég komst líka að því að við værum í hringiðju látanna. Eldfimustu svæðin voru Bambooo Bazaar, Ulsoor Lake svæðið, Shivaji Nagar, Indira Nagar og sjálfur Frazer Town (þar sem við búum). Þá höfðu yfirvöld komið á útgöngubanni frá 22 til 7 á sunnudagsmorgun en við höfðu ekki hugmynd um það þegar Baldur fylgdi mér heim þá um kvöldið.

Á sunnudaginn var ástandið svo óstöðugt að Baldur tók ekki annað í mál en að fylgja mér upp í Robertson House og í farteskinu hafði hann hlaupaskó sem hann vildi að ég færi í, svona ef ske kynni. Á meðan við gengum þennan stutta spotta milli heimila okkar vorum við vöruð við af heimamönnum að vera á ferli og við tókum þá á orðinu. Við tókum síðan eftir því að rúður höfðu verið brotnar hjá nágrönnum Baldurs og fréttum af útlendingum sem höfðu orðið að taka til fótanna kvöldið áður til að komast undan æstum Indverjum. Við héldum okkur því innan dyra þann daginn og ég gisti í Robertson House.

Í dag var svo frí í skólum en verslanir hér í Frazer Town opnuðu í morgun og eftir fábrotið fæði helgarinnar gerðum við Baldur stórinnkaup. Rafmagn og vatn er komið í lag og útgöngubanni hefur verið aflétt. Til öryggis held ég mig samt heima í dag, mig langar ekki að lenda aftur í hringiðju mótmælanna eins og á föstudaginn.

Tweet

Mótmæli í uppsiglingu

Á leiðinni heim úr vinnunni í dag kom babb í bátinn. Öllum farþegum var hent úr vagninum á Cubbons Road og átti það sama við um alla vagna sem leið áttu frá miðbænum niður að stóru strætóstöðinni í Shivaji Nagar.

Ég stóð stjörf á gagnstéttinni og fylgdist með öðrum farþegum sem af öryggi tóku stefnuna þangað sem þeir ætluðu sér. Ég var aftur á móti alveg áttavillt því þennan sama dag hafði ég skilið kortið af borginni eftir heima. Þá gat ég heldur ekki skilið hver ástæðan fyrir þessu öllu var því allar útskýringar höfðu verið gefnar á kannada, tungumáli heimamanna.

Ég gerði það eina sem hægt er í stöðu sem þessari: elti hina. Með því að spyrja til vegar komst ég loks að Indian Express og þaðan þekkti ég leiðina niður í Shivaji Nagar. Á leið minni þangað mætti mér straumurinn af fólki á leið frá Shivaji Nagar, gangandi á götunum þar sem venjulega er þung bílaumferð. Þá glumdu hávær skilaboð í hátölurum í kringum Indian Express sem minnti helst á stríðstíma, við það fóru að renna á mig tvær grímur. Hins vegar reyndust allir vera rólegir og yfirvegaðir svo ég ákvað aftur að gera eins og hinir og vera sjálf róleg og yfirveguð.

Áður en ég náði niður að Shivaji Nagar gekk ég fram á fjöldamótmæli múslíma. Flestir voru hvítklæddir og margir héldu á mynd Saddams Husseins. Ég sneri við á stundinni og hélt aftur til Indian Express. Þangað komu hins vegar engir vagnar og engir autóar voru í umferð svo ég hélt áfram upp Cunningham Road. Plan A var að ná strætó heim og plan B var að setjast inn á Coffee Day og bíða björgunar.

Plan A gekk upp því sem ég gekk meðfram götunni keyrði einn af mínum vögnum framhjá og ég stökk upp í. Ég komst því heim heil á höldnu en varð fyrst skelkuð þegar ég sá verslanir í Frazer Town vera að loka og fólk að flýta sér heim. Strákarnir í Robertson House fræddu mig svo á því að múslímar væru að mótmæla aftöku Saddams Husseins og að borgarbúar væru að búa sig undir óeirðir. Nú er bara að sjá hvernig málin þróast.

Tweet

Helreið daglega

Það er ekki heiglum hent að keyra strætó í Bangalore. Það er ekki heldur fyrir heigla að sitja í sem farþegi í strætisvögnum Bangaloreborgar. Vagnstjórarnir víla ekki fyrir sér að keyra farþega niður telji þeir það þjóna sínum hagsmunum, að troða sér inn í vagninn á álagstímum er eins og að ætla sér að sofa í sardínudós og þar að auki verður farþegi að búa yfir þeim hæfileika að stökkva úr ökutæki á ferð.

Ef farþegi er svo heppinn að komast inn í vagn á annað borð taka aðrar pyndingar við. Oftast þarf farþegi að standa og þá er hann iðulega með svarta hárfléttu af einum farþega yfir öxlina á sér, rasskinnina á öðrum í bakinu og kinnina á þeim þriðja á höndinni sem heldur dauðahaldi í nálæga stöng.

Best settur er farþegi fái hann sæti. Samt þarf hann að vara sig á ýmsu. Til að mynda er slæmt að horfa út um framrúðuna, þá blasir við farþeganum brjálæðið sem hér á bæ kallast umferð. Besta ráðið er því að horfa út um hliðarrúðuna. Þá nær farþegi kannski að sjá belju með skærblá horn og rauða dúska bundna við hornin, og bjöllu fasta í dúskunum.

Tweet

Gúllíver í Puttapartí

Um helgina barst okkur tölvupóstur frá Sigrúnu þess efnis að okkur væri boðið í heimsókn til Puttapartí og sótti hún okkur á mánudagsmorgun með einkabílstjóra sér til fulltingis. Á leiðinni ræddum við heima og geima, meðal annars áfangastaðinn.

Puttaparti og tilvera þess snýst öll um mann að nafni Sai Baba sem ku vera mikill kraftaverkakarl og hafa margir lagt leið sína til hans í þeim tilgangi að styrkja sig andlega eða jafnvel fá bót við meinum af ýmsu tagi.

Ekki er hann alveg tengslalaus við efnisheiminn því hann hefur þá skemmtilegu skoðun að byggingar eigi að færa fólki gleði. Þegar ég barði sumar bygginganna augum byrjaði ég ósjálfrátt að brosa svo þetta plan hans virðist virka.

Á göngum okkar um bæinn settum við allt á annan endann með myndatökum, sáum leðurblökuger um hábjartan dag, lásum spakmæli Sai Baba á ótal tungumálum og heimsóttum óskatré. Óskatréð virkar þannig að maður skrifar ósk á blað og hengir á tréð sem við auðvitað gerðum og nú er bara að sjá hvort það virki.

Þessir tveir dagar í Puttapartí voru æðislegir og sýndi Sigrún okkur allt sem hægt er að sjá á svo þeim tíma í þessum litríka bæ. Eins og venjulega átti hið fornkveðna ÖRNK spakmæli við: Time is fun when you're having flies.

Hér eru myndir úr ferðinni.

Tweet

Jólalautarferð Ashanilaya

Í gær var haldið í árlega jólalautarferð Ashanilaya og við skötuhjú flutum með. Ferðin skiptist í fernt: rútuferðin úteftir, pikk-nikk í fuglafriðlandi, heimsókn í hindúa hof og rútuferðin til baka. Með í för voru spariklædd og skælbrosandi börn frá munaðarleysingjahælinu og fátækrahverfum í kring, soðin grjón í stórum stömpum, þrjátíu vatnsmelónur, starfsmenn og tveir útlendir draugar.

Ferðinni var fyrst heitið í fuglafriðlandið Ranganathittu. Á leiðinni þangað sungu börnin hástöfum og kepptu sín á milli í nýjustu Bollywood dönsunum. Þegar við áðum hentust þau út og héldu rakleitt að sölubásunum til að kaupa gos, snakk og tyggigúmmí. Við Baldur fengum hins vegar kókoshnetuvatn að drekka og masala dosa að borða.

 

Þegar við komum á áfangastað stukku börnin á melónurnar og tóku að bera þær niður í skuggsæla laut þar sem við pikk-nikkuðum. Við fórum líka í bátsferð um vatnið og sáu þar fugla og einn stilltan krókódíl. Í hvert sinn sem við munduðum myndavélina kváðu við köll: Aunty, aunty, take picture! Oncle, oncle me, me!

 

 

Eftir fuglaparadísina héldum við að hindúa hofinu Sri Ranganathaswamy. Á meðan við skötuhjú skiptumst á að fara inn í hofið (annað þurfti að passa skó og töskur), hlupu krakkarnir inn í hofið og út aftur og tóku eftir það til við að prútta við sölumennina um póstkort, útskorna muni og leikföng.

Á leiðinni heim sátum við í síðan í forsælunni og nutum þess að finna svalann sem fylgir sólsetrinu. Til að drepa tímann lékum við við krakkana (þeim fannst skemmtilegast að beina rauðum laser geisla á nefið á Baldri) og virtum fyrir okkur sveitir og landsbyggð Indlands. Þannig urðum við til að mynda vitni að upphafi hátíðarinnar Pongal þar sem beljur eru skreyttar (máluð horn með bjöllum) og fólk safnast í kringum þær, ber trommur og syngur þeim til heiðurs. Mér finnst við ættum að gera eitthvað svipað við okkar beljur, þær eru svo sætar og blíðar að þær eiga það alveg skilið.

Myndir úr ferðinni má finna hér.

Tweet

Robertson House

Ég bý í húsi sem gengur undir nafninu Robertson House, sennilega af því að það stendur við Robertson Road í Frasertown. Húsinu deili ég með strákum frá eftirfarandi stöðum: Bandaríkjunum, Frakklandi, Hollandi, Hong Kong, Kanada, Tyrklandi og Þýskalandi.

Herbergisfélagi minn er frá Frakklandi og gengur sambúðin ákaflega vel. Hann sagði mér um daginn að hann hefði kviðið því að fá herbergisfélaga en þegar smáreynsla var komin á dæmið sá hann að ég er ekki ropandidrekkabjórprumputýpan og var hann því feginn.

Stemningin í húsinu er almennt mjög góð og er svolítið fyndið að sjá hvað piltarnir eru orðnir góðu vanir. Það kemur nefnilega kona daglega og vaskar allt upp, þurrkar af, sópar, skúrar og setur allt á sinn stað. Ljóst er að sumir munu eiga erfitt með að láta þessi aukalífsgæði lönd og leið þegar þeir flytja frá Indlandi aftur.

Húsið er rúmgott og á þakinu eru svalir þar sem mér gefst færi á að stunda mína líkamsrækt í friði, sippa eins og ég eigi lífið að leysa, gaman af því.

Tweet

Bókaormar

Eins og flestir vita erum við Ásdís bókaormar í meira lagi og vill svo til að í Bangalore eru flottar bókabúðir. Ein þeirra selur notaðar bækur og heitir einmitt Bookworm. Það er að mínu mati draumabúð bókaorma. Þar er að finna stafla af bókum upp um alla veggi í akkúrat mátulega reglulegri óreiðu.

Bækur eru hlutfallslega dýrar miðað við annað hér en það skiptir okkur ekki sérlega miklu máli þar sem við höfum það markmið að þyngja töskur ekki um of. Algengt verð eru 250-400 rúpíur eða 400-600 krónur. Þrátt fyrir dæmalausan sjálfsaga og fögur fyrirheit lúta bókaormar nú bara ákveðnum náttúrulögmálum sem seint verður breytt og því slæðist alltaf ein og ein bók með heim.

Tweet

Heimilið er þar sem sængin er

Eins og kom í ljós á fyrsta degi okkar í Bangalore tíðkast ekki að kynin gisti í sama húsi, hvað þá sama herbergi. Aiesec í Bangalore gerði víst tilraun með það á sínum tíma en kvartanir frá nágrönnum, sem kváðust fá fyrir brjóstið við að sjá pör kyssast á svölunum, urðu til þess að bundinn var endir á þá tilraun. Fyrir vikið búum við Balduro mio í sitthvoru lagi í fyrsta skipti í tæp sex ár.

Ég verð nú að viðurkenna að ég varð frekar pirruð þegar þetta kom í ljós enda höfðum við pakkað niður með rýmissparnað í huga og í þeirri trú að við byggjum saman allan tímann. Þannig vorum við aðeins með einn sjampóbrúsa, eina kroppasápu, eina túpu af body lotion og einn tannbursta (nei djók).

Núna aftur á móti er ég farin að hafa lúmst gaman af þessum sporum sem við skötuhjú erum í. Húsið sem ég bý í hefur öryggisvörð sem hleypir engum inn nema leigendum sem eru allt stelpur, herbergið mitt hefur sturtu sem ekki virkar og heita krana sem hleypir út óheitu vatni. Herbergisfélagar eru tveir: ein indversk stelpa sem kemur heim um miðjar nætur og sefur um miðjan daginn og svo indversk stelpa sem róterast, á fjórum dögum hafa þrjár mismunandi stelpur gist í herberginu. Þess fyrir utan eru allir leigendur mjög einangraðir í sínum herbergjum og aldrei hræðu að finna í sameiginlega rýminu.

Af þessum sökum eyði ég öllum frítíma mínum heima hjá Baldri. Eftir vinnu fer ég rakleitt til Baldurs, þar borðum við og sósjalíserum við aðra Aiesecera og þegar kominn er háttatími fylgir Baldur mér heim eins og sönnum herramanni sæmir. Þar býður mín síðan það eina sem skiptir mig máli: sængurverið mitt sem ég get bómullarperrast með og rósótta teppið sem ég prúttaði niður í 250 rúpíur.

Tweet

Fyrsti vinnudagurinn

Ég mætti til fyrsta indverska vinnudagsins í dag og virðist hafa lifað það af :0)

Sami bílstjórinn og sótti okkur Baldur á rútustöðina koma og skutlaði mér í vinnuna. Það er reyndar hefð fyrir því að fulltrúi frá Aiesec komi með þennan fyrsta dag en mér stóð það einhverra hluta vegna ekki til boða. Ég grét það nú reyndar ekki mjög sárt.

Ég er að vinna hjá frjálsum félagasamtökum (NGO) sem kallast MASARD. Þau hafa á sínum snærum munaðarleysingjahælið Ashanilaya, styðja fátæk börn úr slömmunum og veita fólki smálán til að koma sér upp smáviðskiptum eins og götusölu. Stofnandi og aðalsprautan er Dr. J.L. Fernandes sem einmitt er nýi yfirmaðurinn minn.

Á þessum fyrsta degi bauð Fernandes mér í hádegismat á hóteli í grennd við skrifstofuna, en MASARD er með aðsetur í Mittel Towers á M.G. Road, háhýsi sem hefur enga 13. hæð. Mér leið eins og Hollywood stjörnu í þessum hádegismati því ég var sérstaklega beðin um að skrifa ummæli um upplifunina í þartilgerða bók.

Eftir hádegismat sat ég á spjalli við samstarfskonur mínar tvær, önnur er Elizabeth og hin er Asha. Þær vinna á skrifstofunni við að svara í síma og fara í sendiferðir og þess á milli kíkja þær í slömmin og að huga að börnum þar. Mitt starf verður að safna styrkjum fyrir samtökin, uppfæra heimasíðuna, útbúa fréttabréf og heimsækja munaðarleysingjahælið. Ég vona að nái að gera þetta allt, bæði er þetta stuttur tími og síðan er ég þegar búin að fá nasaþef af hægaganginum sem indverskar stofnanir eru þekktar fyrir.

Tweet

Lent í Bangalore

Þá erum við komin á áfangastaðinn okkar, Bangalore, og hér verðum við næstu átta vikurnar. Við komum hingað í fyrradag ferðaþreytt og rykug eftir 13 tíma skrölt í næturrútu. Í svona næturrútum er hvorki klósett né farangursrými en þar eru kojur og kakkalakkar, æði.

Það þýddi að við sváfum með farangurinn til fóta og urðum að sofa laust til að missa ekki af pissustoppunum. Í einu þeirra náðum við að vakna og hlaupa í runna við veginn til að pissa. Það gekk reyndar ekki þrautarlaust því lífsglaður hundur vildi endilega leika og gerði ekki annað en ráðast á lappirnar okkar. Ekki nóg með að það var mið nótt og við nývöknuð og alveg á leiðinni í háttinn aftur heldur dundi viðvörun í höfðinu á mér: hundaæði. Ég var í fyrsta og eflaust ekki seinasta skiptið þakklát fyrir að hafa spreðað í bólusetningu gegn hundaæði.

Annað sem gerði þessa næturferð eftirminnilega var kuldinn. Ég hafði búið mig undir svefnleysi af völdum hristings en þegar til kastanna kom var það kuldinn sem nísti inn að beini. Um miðja nótt þegar hvað kaldast var varð ég að gjöra svo vel og klæða mig í alla boli og peysur sem ég fann, breiða yfir mig handklæði, binda slæðu um höfuðið og kúra mig þétt að Baldri.

Þegar við komum svo til Bangalore tók á móti okkur bílstjóri sem keyrði okkur á gistiheimilið sem Aiesec hafði reddað okkur. Það kom í ljós að öll gistiheimili sem Aiesec hefur yfir að ráða eru kynjaskipt enda lítið um að pör komi í starfaskipti á þeirra vegum. Svo við gistum á sitthvoru heimilinu í nokkurra mínútna göngufjarlægð frá hvort öðru.

Restin af þessum fyrsta degi fór í að hitta fulltrúa frá Aiesec, Archie, sem fór með okkur í auto (léttivagni) niður í bæ, sýndi okkur M.G. Road og helstu verslunarmiðstöðvar, bestu bókabúðina og útvegaði okkur kortabók og símanúmer.

Indversku símanúmerin gilda meðan við erum í Bangalore.
Ásdís: +91 99 86 60 96 30
Baldur: +91 99 86 60 96 31

Tweet

Þægileg aðlögun

Þá er dvölin okkar hér í Goa að renna sitt skeið, í kvöld tökum við næturrútuna til Bangalore. Þó vissulega sé spennandi kafli framundan er ég treg til að yfirgefa Goa því hér höfum við haft það svo gott. Við erum búin að njóta þess að slappa af, lesa góðar bækur og borða góða matinn en Goa er einmitt rómuð fyrir sérstaklega gómsæta matseld, blöndu af portúgölskum og indverskum áhrifum (enda Goa fyrrum portúgölsk nýlenda).

Ekki nóg með að við höfum notið þess að vera í fríi upp á hvern einasta dag heldur hafa þessar tvær vikur verið ansi þægileg aðlögun að Indlandi. Nú er maður búinn að venjast því að úða á sig flugnafælu við sólsetur, taka alltaf með sér klósettpappír hvert sem maður fer, þurfa að prútta um verð á flestu og vera alltaf með starandi augnráð föst við sig. Þó svo að Goa sé vissulega mild útgáfa af Indlandi vona ég að þessi lærdómur sem við höfum dregið komi að góðum notum í Bangalore.

Ég minni á myndaalbúmið, myndir frá Palolem eru komnar á netið og þær má nálgast hér.

Tweet

Water from cock

Í morgun kom Ayurveda nuddari hótelbúðanna og spurði hvort við vildum ekki fá nudd. Þegar við sögðum honum að við treystum okkur ekki í það vegna nýliðinna veikinda tók hann að gefa okkur góð ráð við niðurgangi.

Hann mælti t.d. með því að fasta heilan dag og drekka aðeins vökva eins og svart te með sítrónu eða mjólkina úr kókoshnetu. Þetta síðastnefnda vafðist eitthvað fyrir Baldri því hann kinkaði bara undrandi kolli á meðan ég lét í ljós ánægju við tilhugsunina (enda um að ræða sætari drykk en svart te með sítrónu).

Þegar nuddarinn góði var á braut sat Baldur dágóða stund þögull og hugsi. Þegar við fórum síðan að ræða ráð nuddarins gat hann ekki orða bundist og fór að velta fyrir sér upphátt af hverju maðurinn hefði mælt með við okkur að drekka vatnið úr krananum. "Water from coconut" varð í meðförum Baldurs að "water from cock", og þó honum þætti skrýtið að ráðleggja útlendingum að drekka kranavatnið fannst honum enn skrýtnar að vísa í það sem water from cock.

Tweet

Tíbeskar strætóstoppustöðvar

Bók bókanna þessa daganna er að sjálfsögðu Indlandsbókin góða sem við keyptum í fyrrasumar. Þó við höfum gott úrval af öðrum bókum hér á Palolem strönd kíkjum við nær daglega í Indlandsbókina, ýmist til að fá upplýsingar um staðinn sem við erum á eða til að skipuleggja seinni tíma ferðir.

Eitt einkenni svona ferðabóka er að pappírinn í þeim er mjög þunnur. Yfirleitt eru þær nefnilega upp á þúsund blaðsíður og mega ekki vera of þungar í bakboka ferðalanga. Fyrir vikið vilja blaðsíðurnar gjarnan halda hópinn í þeim skilningi að maður flettir oft yfir heila opnu án þess að gera sér grein fyrir því.

Áðan var Baldur til að mynda að lesa mjög háfleygan texta um tíbeska hugleiðslu og lækningaaðferðir og var orðinn mjög uppnuminn. Hins vegar varð honum ansi hverft við þegar hann fletti og hélt lestrinum áfram því textinn hafði skyndilega tapað hátíðleika sínum, misst marks og valdið Baldri vonbrigðum. Það sem Baldur las var: India, with its large Tibetan diaspora, has become a major centre for those wanting to study Tibetan (flett yfir á nýja síðu) bus station.

Ég vildi að allir dagar byrjuðu á svona fyndnum mislestri, ég skellihló nefnilega vel og lengi.

Tweet

Fall er fararheill

Ég heilsaði nýju ári skjálfandi úr kulda undir þykku lagi af teppum. Pestin sem Baldur talaði um náði loks í skottið á mér og gerði það að verkum að ég gat ekki farið út að borða munkakvöldverðinn á gamlárskvöld. Til útskýringar þá var munkakvöldverðurinn hugmynd sem var til komin af því hve listarlaus við vorum á gamlársdag og höfðum við hugsað okkur að borða bara hrísgrjón og dahl til að espa ekki magann.

Þrátt fyrir fyrrgreind veikindi get ég þó upplýst að á Palolem strönd var skotið upp miklu af flugeldum, og það löngu fyrir miðnætti og löngu eftir. Mér tókst reyndar að sofna upp úr níu um kvöldið (skjálfandi að kulda) og að vakna rétt fyrir miðnætti til að óska Baldri gleðilegs nýs árs (þá stiknandi úr hita). Ég svaf því áramótin sjálf ekki af mér, bara for- og eftirréttinn.

Í dag er ég öll að koma til og sé fram á að geta fengið mér munkakvöldverð að þessu sinni. Gleðilegt nýtt ár elsku allir!

Tweet