Ekki er hægt að segja að neitt hafi gengið eftir áætlun í dag, eða í það minnsta ákaflega fátt. Til að yfirgefa Halong borg þarf að kaupa rútumiða og til að kaupa hann þarf að eiga peninga og til að nálgast þá þarf að komast í hraðbanka.
Í bænum eru tveir hraðbankar og virkaði hvorugur sem skyldi og þá vorum við nú fegin að hafa í fórum okkar ferðatékka, gengum í bankann. Þar sem hann var auðvitað lokaður fórum við aftur í hraðbankann og jesssssss, hann virkaði!
Þegar komið var á rútustöðina reyndist síðasta rútan til Ninh Binh (bæjarins sem við ætluðum til) vera nýfarin og til að komast örugglega í burtu stoppuðum við rútu sem var að renna úr hlaði og spurðum hvert hún færi, Hanoi var svarið og við um borð.
Þess ber að geta að eftir rútuferðina frá Hanoi bjuggumst við aðeins við hinu besta: Loftkælingu, farangursrými og rólegu fólki. Í þessari rútu var jú loftkæling en hún var sjaldnast notuð, rólega fólkið og farangursrýmið voru ekki í boði.
Fyrir framan okkur sat blindufullur karl með lifandi fiska í fötu og við hliðina á mér sat miðavörðurinn sem sennilega borðar rítalín í morgunmat. Báðir skoðuðu okkur í krók og kring, störðu, og sögðu eitthvað við okkur á víetnömsku. Þegar miðavörðurinn var farinn að strjúka mér um handleggina og klípa var mér öllum lokið og á íslensku bað ég hann að gjöra svo vel að hafa sig hægan, það gekk eftir.
Ferðin var í sjálfu sér alger lúxus við hliðina á því sem við kynntumst í Indlandi en ég get ekki sagt annað en að ég hafi verið feginn þegar við komum til Hanoi. Það besta við þessa ferð var að hún setti okkur í hinn margfræga Indlandsgír, engin miskunn, og fékk leigubílstjóri nokkur að finna fyrir því.
Þegar rútan kom til Hanoi lágu leigubílstjórarnir á gluggum langferðabílanna í von um ferskt blóð og taldi einn sig hafa komist í feitt þegar við völdum bílinn hans. Eftir nokkurn spöl sáum við að gjaldmælirinn gekk á a.m.k. tvöföldum hraða. Í sannkölluðum Indlandsham flettum við upp orðinu lögregla á víetnömsku, sögðum kauða að beygja út í kant og tókum hann á beinið.
Skemmst er frá því að segja að við komumst á sanngjörnu verði, heilu og höldnu, á sama hótel og síðast. Kleppur hraðferð er orðinn að skemmtilegri minningu.
föstudagur, 29. júní 2007
fimmtudagur, 28. júní 2007
Óvinur ríkisstjórnarinnar
Eftir bátsferðina um Ha Long flóa í dag ákváðum við að ganga frá höfninni heim á hótel og gæti ég best trúað að það væri um hálftíma ganga. En það var heitt og rakt á göngunni svo svitinn perlaði framan í okkur, hreinlega bogaði af enni okkar. Sem betur fer fundum við loftkælt kaffihús á leiðinni og leituðum skjóls þar.
Ég ákvað að panta mér Shirley Temple mocktail : epla- og appelsínusafi, Sprite og Grenadine síróp. Drykkurinn var borinn fram í háu glasi með kokteilpinna, regnhlíf og lime sneið, sem sagt öllu til tjaldað. Nema hvað þegar ég bar drykkinn upp að vörunum tók ég eftir litlum, svörtum doppum á floti í drykknum og þegar ég veiddi eina doppuna upp úr komst ég að raun um að þetta voru maurar. Maurar í mocktailnum mínum! Og fluga í súpunni í gær!
Ég held að enginn geti álasað mér fyrir að vilja komast frá Ha Long sem fyrst, það er augljóslega verið að byrla mér skorkvikindum. Baldur heldur að sósíalistarnir telji mig til óvina ríkisstjórnarinnar, ég held að þeir séu bara að reyna að vera andstyggilegir við mig.
Ég ákvað að panta mér Shirley Temple mocktail : epla- og appelsínusafi, Sprite og Grenadine síróp. Drykkurinn var borinn fram í háu glasi með kokteilpinna, regnhlíf og lime sneið, sem sagt öllu til tjaldað. Nema hvað þegar ég bar drykkinn upp að vörunum tók ég eftir litlum, svörtum doppum á floti í drykknum og þegar ég veiddi eina doppuna upp úr komst ég að raun um að þetta voru maurar. Maurar í mocktailnum mínum! Og fluga í súpunni í gær!
Ég held að enginn geti álasað mér fyrir að vilja komast frá Ha Long sem fyrst, það er augljóslega verið að byrla mér skorkvikindum. Baldur heldur að sósíalistarnir telji mig til óvina ríkisstjórnarinnar, ég held að þeir séu bara að reyna að vera andstyggilegir við mig.
Ha Long flóaferð
Meginástæða veru okkar í Halong borg er flóinn sem hún stendur við og sigling um hann. Í morgun héldum við til hafnar til að finna bát með áhöfn sem væri tilbúin til að sýna okkur flóann á viðráðanlegu verði. Leiðbeiningar ferðahandbókarinnar voru frekar slappar og ef við hefðum fylgt þeim hefðum við endað með að greiða u.þ.b. $28 fyrir fjögurra tíma siglingu.
Halong flói þýðir á íslensku Drekaflói (bókstaflega: Þar sem drekinn heldur til hafs) og segir sagan að dreki hafi mótað þetta merkilega landslag á leið sinni út flóann. Þar sem nú á dögum er ekki mikið um skúlptúrasýningar dreka er flóinn allur á heimsminjaskrá UNESCO.
Til marks um hve þægilegt lífið er þessa dagana þá var okkar stærsta deiluefni á siglingunni hvort sjórinn í kring væri sægrænn (Ásdís) eða Nílargrænn (ég). Auðvitað var hann sægrænn, grænn sjór, en ekki eins og sjórinn heima. Á palettuspjöldum í málningabúðum heitir þessi litur Nílargrænn.
En hvað er ég að blaðra, myndir segja oft meira en orð og gef ég sýnishorn hér en að sjálfsögðu er hellingur í viðbót á myndasíðunni!
Halong flói þýðir á íslensku Drekaflói (bókstaflega: Þar sem drekinn heldur til hafs) og segir sagan að dreki hafi mótað þetta merkilega landslag á leið sinni út flóann. Þar sem nú á dögum er ekki mikið um skúlptúrasýningar dreka er flóinn allur á heimsminjaskrá UNESCO.
Til marks um hve þægilegt lífið er þessa dagana þá var okkar stærsta deiluefni á siglingunni hvort sjórinn í kring væri sægrænn (Ásdís) eða Nílargrænn (ég). Auðvitað var hann sægrænn, grænn sjór, en ekki eins og sjórinn heima. Á palettuspjöldum í málningabúðum heitir þessi litur Nílargrænn.
En hvað er ég að blaðra, myndir segja oft meira en orð og gef ég sýnishorn hér en að sjálfsögðu er hellingur í viðbót á myndasíðunni!
Fluga í súpunni
Við tókum rútuna í dag frá Hanoi (bless bless) yfir til Ha Long borg sem er nokkurn veginn beint austan af Hanoi og kúrir við Ha Long flóa. Við vissum ekki hvenær rúta þangað færi en vorum svo heppin að mæta tveimur mínútum fyrir brottför og fá fín sæti í loftkældum míní vagni.
Á leiðinni til Ha Long keyrðum við framhjá ótalmörgum hrísgrjónaökrum og á þeim sáum við m.a. Víetnama með hattana sína típísku að beita uxa fyrir plóg, hvítar Andrés andar endur í sefinu, vatnabuffala að tyggja sefið og forfeðraölturu. Við fengum líka okkar skammt af víetnamskri tónlist því í vagninum var bílaspilari með litlum skjá og miðasalinn heimtaði að spila klassísk tónlistarmyndbönd. Ólíkt upplifun okkar af tónlist í indverskum rútum voru víetnömsku myndböndin skemmtileg og tónlistin þægileg.
Eftir þriggja og hálfstíma ferð með vagninum vorum við loks komin á áfangastað. Eftir mikla leit fundum við herbergi með loftkælingu á ásættanlegu verði ($8) í þeim hluta bæjarins sem kallast Bai Chay. Við drifum farangurinn upp þessar fjórar hæðir og að sturtu lokinni héldum við út að finna okkur eitthvað í gogginn. Enduðum á velja á milli tveggja alveg eins veitingastaða sem voru meira að segja hlið við hlið.
Þegar núðlusúpan mín var borin fram kom í ljós að hún var ekkert spes. Hún varð þó enn síður skemmileg þegar ég fann flugu í henni. Við það tækifæri varð ég að gjöra svo vel og nota setninguna góðkunnu: Þjónn, það er fluga í súpunni minni. Sem betur fer var þjónninn ekki vel að sér í þessum brandaraflokki og kom ekki með eitthvert sniðugt tilsvar sem gæti hafa látið mig líta út eins og fáfróða ferðamanninn. Í þetta sinn hafði viðskiptavinurinn með flugu í súpunni rétt fyrir sér, flugan átti bara ekki neitt að vera í súpunni.
Á leiðinni til Ha Long keyrðum við framhjá ótalmörgum hrísgrjónaökrum og á þeim sáum við m.a. Víetnama með hattana sína típísku að beita uxa fyrir plóg, hvítar Andrés andar endur í sefinu, vatnabuffala að tyggja sefið og forfeðraölturu. Við fengum líka okkar skammt af víetnamskri tónlist því í vagninum var bílaspilari með litlum skjá og miðasalinn heimtaði að spila klassísk tónlistarmyndbönd. Ólíkt upplifun okkar af tónlist í indverskum rútum voru víetnömsku myndböndin skemmtileg og tónlistin þægileg.
Eftir þriggja og hálfstíma ferð með vagninum vorum við loks komin á áfangastað. Eftir mikla leit fundum við herbergi með loftkælingu á ásættanlegu verði ($8) í þeim hluta bæjarins sem kallast Bai Chay. Við drifum farangurinn upp þessar fjórar hæðir og að sturtu lokinni héldum við út að finna okkur eitthvað í gogginn. Enduðum á velja á milli tveggja alveg eins veitingastaða sem voru meira að segja hlið við hlið.
Þegar núðlusúpan mín var borin fram kom í ljós að hún var ekkert spes. Hún varð þó enn síður skemmileg þegar ég fann flugu í henni. Við það tækifæri varð ég að gjöra svo vel og nota setninguna góðkunnu: Þjónn, það er fluga í súpunni minni. Sem betur fer var þjónninn ekki vel að sér í þessum brandaraflokki og kom ekki með eitthvert sniðugt tilsvar sem gæti hafa látið mig líta út eins og fáfróða ferðamanninn. Í þetta sinn hafði viðskiptavinurinn með flugu í súpunni rétt fyrir sér, flugan átti bara ekki neitt að vera í súpunni.
þriðjudagur, 26. júní 2007
Kíkt á kommúnistafélaga
Við heimsóttum tvo háttsetta kommúnistafélaga í dag: Ho Chi Minh og Lenin. Það er ekki hægt að heimsækja Víetnam án þess að kíkja á blessaðan Ho Chi Minh, jafnvel þó hann sé dauður og grafinn. Nei, bíddu, hann er ekki grafinn, lík hans er varðveitt í grafhýsi hér í Hanoi og straumur af fólki kemur að heimsækja hann á degi hverjum.
Við gerðumst svo fræg að bætast í þennan straum í gær, nema hvað grafhýsið og safnið var lokað og aðeins hægt að ganga um grundir forsetahallar hans og skoða stultuhúsið sem hann bjó í um tíma.
Í dag gerðum við aðra tilraun til að sjá Ho frænda (ekkert grín, hann er kallaður Uncle Ho!). Í þetta sinn notuðumst við við cyclo sem eru hjólaléttivagnar, nema hér á bæ sitja farþegar framaná en ekki að aftan eins og í Indlandi. Baldur hafði gerst svo djarfur að klæðast rauðum hlírabol sem ekki þótti standast skilyrðin sem uppfylla þarf fyrir heimsókn í grafhýsið. Helstu skilyrðin eru þau að fólk klæði sig sómasamlega (need to have strictly, dress neatly and tidily) og alls ekki ófrómlega (no permit to objects entering […] in unserious costume), maður má ekki vera veikur eða slæmur til heilsunnar né vera laus við mannasiði (culturedless manner).
Við skemmtum okkur stórvel að lesa þessar reglur en eins og áður segir þótti annað okkar ekki nógu prúðbúið og varð því að kaupa dömusjal á $2 (herraskyrtur voru á $5, betri kaup í sjalinu). Síðan urðum við að skila myndavél og vatn eftir, ganga í gegnum öryggishlið og þá loksins fengum við að fara í langa röð. Sem betur fer gekk hún hratt fyrir sig, hvítklæddu öryggisverðirnir sáu til þess.
Inn í grafhýsinu sjálfu var svalt og gott að vera. Lík Ho Chi Minh liggur í glerkistu (eins og Mjallhvít) sem er niðurgrafin og varin með vegg svo enginn komi of nálægt. Ef til þess skyldi koma eru fjórir vopnaðir verðir til taks við hlið kistunnar. Verðir meðfram veggjum stugga við fólki og koma í veg fyrir að hægist á röðinni, allt mjög skilvirkt. Þeir sjá einnig til þess að maður taki af sér hatta og sólgleraugu og sýni tilhlýðilega virðingu, ég var bara fegin að enginn ætlaðist til þess að við færum að grenja.
Eftir grafhýsið tókum við rúnt um Ho Chi Minh safnið (sem er skemmtilega framsett), héldum þaðan með xe om að Lenin Park. Áður en við heimsóttum Lenin fengum við okkur þó hressingu á veitingastað við vatn, sárast tók mig að eftirrétturinn mous sôcôla skyldi vera búinn.
Lenin Park er grænn eins og allt Víetnam en má greinilega muna fífil sinn fegurri. Fáir gestir í garðinum, örfáir íþróttálfar að æfa og kærustupör að kela á bekkjum. Í miðjum garðinum er mikið vatn og kringum það liggur göngustígur. Í garðinum eru járnbrautateinar, ryðgaður rússíbani og hringekja fyrir börnin, ekkert þeirra þó í gangi og enginn í kring til að nota þau.
Við sáum Lenin ekki að þessu sinni, þurfum víst að halda til Moskvu til þess. Það bíður bara betri tíma.
Við gerðumst svo fræg að bætast í þennan straum í gær, nema hvað grafhýsið og safnið var lokað og aðeins hægt að ganga um grundir forsetahallar hans og skoða stultuhúsið sem hann bjó í um tíma.
Í dag gerðum við aðra tilraun til að sjá Ho frænda (ekkert grín, hann er kallaður Uncle Ho!). Í þetta sinn notuðumst við við cyclo sem eru hjólaléttivagnar, nema hér á bæ sitja farþegar framaná en ekki að aftan eins og í Indlandi. Baldur hafði gerst svo djarfur að klæðast rauðum hlírabol sem ekki þótti standast skilyrðin sem uppfylla þarf fyrir heimsókn í grafhýsið. Helstu skilyrðin eru þau að fólk klæði sig sómasamlega (need to have strictly, dress neatly and tidily) og alls ekki ófrómlega (no permit to objects entering […] in unserious costume), maður má ekki vera veikur eða slæmur til heilsunnar né vera laus við mannasiði (culturedless manner).
Við skemmtum okkur stórvel að lesa þessar reglur en eins og áður segir þótti annað okkar ekki nógu prúðbúið og varð því að kaupa dömusjal á $2 (herraskyrtur voru á $5, betri kaup í sjalinu). Síðan urðum við að skila myndavél og vatn eftir, ganga í gegnum öryggishlið og þá loksins fengum við að fara í langa röð. Sem betur fer gekk hún hratt fyrir sig, hvítklæddu öryggisverðirnir sáu til þess.
Inn í grafhýsinu sjálfu var svalt og gott að vera. Lík Ho Chi Minh liggur í glerkistu (eins og Mjallhvít) sem er niðurgrafin og varin með vegg svo enginn komi of nálægt. Ef til þess skyldi koma eru fjórir vopnaðir verðir til taks við hlið kistunnar. Verðir meðfram veggjum stugga við fólki og koma í veg fyrir að hægist á röðinni, allt mjög skilvirkt. Þeir sjá einnig til þess að maður taki af sér hatta og sólgleraugu og sýni tilhlýðilega virðingu, ég var bara fegin að enginn ætlaðist til þess að við færum að grenja.
Eftir grafhýsið tókum við rúnt um Ho Chi Minh safnið (sem er skemmtilega framsett), héldum þaðan með xe om að Lenin Park. Áður en við heimsóttum Lenin fengum við okkur þó hressingu á veitingastað við vatn, sárast tók mig að eftirrétturinn mous sôcôla skyldi vera búinn.
Lenin Park er grænn eins og allt Víetnam en má greinilega muna fífil sinn fegurri. Fáir gestir í garðinum, örfáir íþróttálfar að æfa og kærustupör að kela á bekkjum. Í miðjum garðinum er mikið vatn og kringum það liggur göngustígur. Í garðinum eru járnbrautateinar, ryðgaður rússíbani og hringekja fyrir börnin, ekkert þeirra þó í gangi og enginn í kring til að nota þau.
Við sáum Lenin ekki að þessu sinni, þurfum víst að halda til Moskvu til þess. Það bíður bara betri tíma.
mánudagur, 25. júní 2007
Helgin í Hanoi
Við vorum dugleg þessa helgi í Hanoi. Eftir ferskan mangósafa á kaffihúsinu Little Hanoi 2 (sem tengist veitingastaðnum Little Hanoi 1 ekki neitt!) tókum við xe om á Etníska safnið í Víetnam. Xe om eru mótorhjól sem virka eins og leigubílar og skutla manni um alla borg. Hér flauta menn í umferðinni og keyra eins og bjánar og við héngum hjálmlaus aftan á mótorhjóli og héldum dauðahaldi í Víetnama með grænan kúluhatt og gula tusku fyrir vitunum. Við komumst þó heilu og höldnu á áfangastað, urðum reyndar að kreista aftur augun á stundum.
Á safninu skoðuðum við handverk hinna mörgu etnísku hópa sem búa í Víetnam: leirkerasmíð, kopar, lakk, útskurð, vefnað, hattagerð, veiðigildrur, húsagerð, frjósemisstyttur, altari til forfeðradýrkunar o.s.frv.
Frá safninu héldum við niður að Cam Chi götu sem er rómuð fyrir góðan götumat. Þar fengum við okkur núðlusúpu og nýbakaða bagettu út á stétt innan um heimamenn í helgarfíling. Við gengum frá Cam Chi um Gamla hverfið og reyndum að finna leiðina heim. Þar sem Víetnamar notast við rómanskt letur ólíkt öðrum nágrannaþjóðum ætti að vera auðvelt að komast leiðar sinnar en einhvern veginn villtumst við um allt, inn á ómerktar götur og útimarkaði. Enduðum á því að kíkja á gömul áróðursspjöld kommúnistanna, borða á Bar 69 og finna leiðina heim á hótel.
Á sunnudeginum keyptum við okkur sitthvorn hattinn til að verja okkur gegn geislum sólar, Baldur fékk sér derhúfu með kommúnistastjörnu, ég fékk mér hefðarfrúarhatt með stóru barði og slaufu! Kíktum því næst á morgunsýningu vatnabrúðuleikhússins hér á bæ. Vatnabrúðuleikhús er norður víetnömsk hefð sem hrísgrjónabændur fundu upp í fyrndinni og á hátíðum sýndu þeir brúðuleik sinn á vatnsfylltum ökrunum fyrir þorpsbúana.
Eftir sýninguna röltum við í kringum Hoan Kiem vatn og fylgdumst með Hanoibúum á sunnudegi: fjölskyldur á kaffihúsum og kærustupör á bekkjum. Komum við í bakarí og keyptum okkur bánh sôcôla (f. pain au chocolat) sem stóðst allar væntingar og var franskt út í gegn.
Eftir hvíld inn á loftkælda herberginu okkar yfir heitasta og rakasta tíma dagsins kíktum við í Memorial House og sáum hvernig kaupmenn og hinir velmegandi lifðu áður fyrr í Hanoi borg. Sáum hauskodda úr bambus, flotta tekatla og bolla, skeiðar og gaffla úr skeljum, matarprjóna og allt sem þeim fylgir, mandarín letur á hrísgrjónapappír.
Eftir helgina þekkjum við aðeins betur inn á Víetnam og fólkið sem hér býr. Maturinn er verulega góður en dýr, allt er gefið upp í dollurum en svo borgar maður í dong, sölumenn og leigubílstjórar eru ótrúlega uppáþrengjandi en aðrir íbúar virka afslappaðir. Umferðin gefur ekkert eftir og rautt ljós hefur litla sem enga merkingu, til að komast yfir götu þarf maður að sigla hægt og rólega inn á hraða götuna og smeygja sér milli mótorhjóla og vespa. Við erum líka búin að læra að bera Víetnam fram rétt: Vjedd naaaam. Og hafa það nefmælt takk fyrir!
Á safninu skoðuðum við handverk hinna mörgu etnísku hópa sem búa í Víetnam: leirkerasmíð, kopar, lakk, útskurð, vefnað, hattagerð, veiðigildrur, húsagerð, frjósemisstyttur, altari til forfeðradýrkunar o.s.frv.
Frá safninu héldum við niður að Cam Chi götu sem er rómuð fyrir góðan götumat. Þar fengum við okkur núðlusúpu og nýbakaða bagettu út á stétt innan um heimamenn í helgarfíling. Við gengum frá Cam Chi um Gamla hverfið og reyndum að finna leiðina heim. Þar sem Víetnamar notast við rómanskt letur ólíkt öðrum nágrannaþjóðum ætti að vera auðvelt að komast leiðar sinnar en einhvern veginn villtumst við um allt, inn á ómerktar götur og útimarkaði. Enduðum á því að kíkja á gömul áróðursspjöld kommúnistanna, borða á Bar 69 og finna leiðina heim á hótel.
Á sunnudeginum keyptum við okkur sitthvorn hattinn til að verja okkur gegn geislum sólar, Baldur fékk sér derhúfu með kommúnistastjörnu, ég fékk mér hefðarfrúarhatt með stóru barði og slaufu! Kíktum því næst á morgunsýningu vatnabrúðuleikhússins hér á bæ. Vatnabrúðuleikhús er norður víetnömsk hefð sem hrísgrjónabændur fundu upp í fyrndinni og á hátíðum sýndu þeir brúðuleik sinn á vatnsfylltum ökrunum fyrir þorpsbúana.
Eftir sýninguna röltum við í kringum Hoan Kiem vatn og fylgdumst með Hanoibúum á sunnudegi: fjölskyldur á kaffihúsum og kærustupör á bekkjum. Komum við í bakarí og keyptum okkur bánh sôcôla (f. pain au chocolat) sem stóðst allar væntingar og var franskt út í gegn.
Eftir hvíld inn á loftkælda herberginu okkar yfir heitasta og rakasta tíma dagsins kíktum við í Memorial House og sáum hvernig kaupmenn og hinir velmegandi lifðu áður fyrr í Hanoi borg. Sáum hauskodda úr bambus, flotta tekatla og bolla, skeiðar og gaffla úr skeljum, matarprjóna og allt sem þeim fylgir, mandarín letur á hrísgrjónapappír.
Eftir helgina þekkjum við aðeins betur inn á Víetnam og fólkið sem hér býr. Maturinn er verulega góður en dýr, allt er gefið upp í dollurum en svo borgar maður í dong, sölumenn og leigubílstjórar eru ótrúlega uppáþrengjandi en aðrir íbúar virka afslappaðir. Umferðin gefur ekkert eftir og rautt ljós hefur litla sem enga merkingu, til að komast yfir götu þarf maður að sigla hægt og rólega inn á hraða götuna og smeygja sér milli mótorhjóla og vespa. Við erum líka búin að læra að bera Víetnam fram rétt: Vjedd naaaam. Og hafa það nefmælt takk fyrir!
laugardagur, 23. júní 2007
Hæ frá Víetnam!
Þá erum við komin til Víetnam. Við lentum í gærkvöldi í Hanoi eftir tíðindalaust flug með lággjaldaflugfélaginu Air Asia. Þurftum að fylla út komuspjald með grænu eða svörtu letri (!), fengum því næst stimpil í vegabréfið hjá innflytjendaeftirlitinu á flugvellinum: Velkomin til sósíalíska lýðveldisins Víetnam!
Á flugvellinum héldum við beint í hraðbankann til að taka út seðla í víetnamskri mynt, dong. Víetnömsk mynt er augljóslega mjög veik því við tókum út 1 milljón dong sem samsvarar tæpum fimm þúsund krónum. Við höfum nú aldrei tekið út svo háa upphæð í hraðbanka en einhvern tímann er allt fyrst :o)
Við hraðbankann hittum við tvo Svía og deildum með þeim leigubíl niður í bæ. Þegar ég settist inn í leigubílinn fannst mér eitthvað skrýtið við leigubílstjórann, gat þó ekki sett fingurinn á nákvæmlega hvað ylli þessari tilfinningu. Þegar við komum síðan út í umferðina áttaði ég mig á því hvað málið var. Í Víetnam er hægri umferð sem þýðir að bílstjórinn sat vinstra meginn í bílnum og það fannst mér svo skrýtið. Hægri umferð er skrýtin!
Við fengum strax þarna á byrjunarreit smá nasasjón af kommúnistastjórninni. Við höfðum ekki keyrt lengur en í þrjár mínútur með leigaranum þegar flugvallalöggur stöðvuðu bifreiðina og tóku bílstjórann á beinið. Við vorum vinsamlegast beðin um að fara út úr bílnum með allt okkar hafurtask og okkur lofaður nýr leigari. Við botnuðum að sjálfsögðu ekkert í málinu og léleg enskukunnátta víetnömsku lögreglunnar hjálpaði ekki, eina sem þeir gátu sagt var "problem with security".
Robert, annar Svíanna, var meira að segja beðinn að fylla út skýrslu, en þá var farið að sjóða á mér því ég vildi komast inn á hótel sem fyrst en ekki standa út á miðri hraðbraut með farangurinn milli fótanna eins og flóttahundur. Svo ég lét í mér heyra og kom f-orðinu fyrir í annarri hverri setningu, Víetnömunum til undrunar. Þeir báðust afsökunar á ónæðinu í bak og fyrir en ég sagði bara að þeir væru crazy. Allt í boði Indlandsreynslunnar :o)
Þegar við loksins fengum að halda för okkar áfram fundum við flott herbergi á hóteli í hjarta gamla hverfisins. Og ég meina alvöru flott með drifhvítu líni, dökkum og lökkuðum viðarhúsgögnum, veggfóðri og veggljósi, sjónvarpi og DVD spilara, ísskáp og loftkælingu, algjört dekur. Fórum síðan með Svíunum á veitingastaðinn Little Hanoi 1, flissuðum yfir verðlaginu á matseðlinum, fengum mjög góðan mat og sátum að snakki fram til hálfeitt en þá urðum við að fara til að ná heim fyrir útgöngubann.
Á flugvellinum héldum við beint í hraðbankann til að taka út seðla í víetnamskri mynt, dong. Víetnömsk mynt er augljóslega mjög veik því við tókum út 1 milljón dong sem samsvarar tæpum fimm þúsund krónum. Við höfum nú aldrei tekið út svo háa upphæð í hraðbanka en einhvern tímann er allt fyrst :o)
Við hraðbankann hittum við tvo Svía og deildum með þeim leigubíl niður í bæ. Þegar ég settist inn í leigubílinn fannst mér eitthvað skrýtið við leigubílstjórann, gat þó ekki sett fingurinn á nákvæmlega hvað ylli þessari tilfinningu. Þegar við komum síðan út í umferðina áttaði ég mig á því hvað málið var. Í Víetnam er hægri umferð sem þýðir að bílstjórinn sat vinstra meginn í bílnum og það fannst mér svo skrýtið. Hægri umferð er skrýtin!
Við fengum strax þarna á byrjunarreit smá nasasjón af kommúnistastjórninni. Við höfðum ekki keyrt lengur en í þrjár mínútur með leigaranum þegar flugvallalöggur stöðvuðu bifreiðina og tóku bílstjórann á beinið. Við vorum vinsamlegast beðin um að fara út úr bílnum með allt okkar hafurtask og okkur lofaður nýr leigari. Við botnuðum að sjálfsögðu ekkert í málinu og léleg enskukunnátta víetnömsku lögreglunnar hjálpaði ekki, eina sem þeir gátu sagt var "problem with security".
Robert, annar Svíanna, var meira að segja beðinn að fylla út skýrslu, en þá var farið að sjóða á mér því ég vildi komast inn á hótel sem fyrst en ekki standa út á miðri hraðbraut með farangurinn milli fótanna eins og flóttahundur. Svo ég lét í mér heyra og kom f-orðinu fyrir í annarri hverri setningu, Víetnömunum til undrunar. Þeir báðust afsökunar á ónæðinu í bak og fyrir en ég sagði bara að þeir væru crazy. Allt í boði Indlandsreynslunnar :o)
Þegar við loksins fengum að halda för okkar áfram fundum við flott herbergi á hóteli í hjarta gamla hverfisins. Og ég meina alvöru flott með drifhvítu líni, dökkum og lökkuðum viðarhúsgögnum, veggfóðri og veggljósi, sjónvarpi og DVD spilara, ísskáp og loftkælingu, algjört dekur. Fórum síðan með Svíunum á veitingastaðinn Little Hanoi 1, flissuðum yfir verðlaginu á matseðlinum, fengum mjög góðan mat og sátum að snakki fram til hálfeitt en þá urðum við að fara til að ná heim fyrir útgöngubann.
föstudagur, 22. júní 2007
Haltu mér, slepptu mér Bangkok!
Ó, við erum að fara frá Bangkok í eftirmiðdaginn!
Og ég vil ekki fara!
En það er næstum alltaf svona, ég er spennt fyrir næsta áfangastað og pínu taugastrekkt en vil þó ekki kveðja allt sem ég er búin að venjast. Og það er svo auðvelt að venjast lífinu í Bangkok, þess vegna er öfgaerfitt að segja bless.
En hvað er ég að kvarta, áður en ég veit af verðum við komin hingað aftur, við eigum nefnilega stefnumót hér í lok júlímánaðar. Og þá get ég aftur fengið mér ferskan papaya og sætan mangó í morgunmat, keypt mér grillmat með sætri chilisósu upp úr miðnætti, virt fyrir mér flottu, retró vespurnar sem allir keyra um hér á bæ og ferðast um með leigurum sem yfirleitt eru til í að nota mælinn svo maður sleppur við allt prútt um verð fyrir ferð.
Þetta er einhverskonar haltu mér-slepptu mér samband því á sama tíma og ég græt yfir því að kveðja Bangkok er ég spennt að heimsækja nýtt land, heyra nýtt tungumál, prufa annarskonar mat og drykk, sjá nýjar borgir og grænar sveitir. Og þess vegna erum við á förum, rekin áfram af furðulegri ferðahvöt og þeirri staðreynd að verki okkar hér í borg er lokið, þ.e. að verða okkur úti um vegabréfsáritun.
Í kvöld verðum við komin til höfuðborgar Víetnam, Hanoi. Við erum að leggja þá heimsókn á okkur bara til þess eins að geta verið óþolandi í öllum pinnaboðum, héðan í frá ætlum við nefnilega að byrja allar sögur á "When I was in Nam"...
P.s. Myndir frá Borg borganna eru komnar á netið, skoða, kíkja, skoða!
Og ég vil ekki fara!
En það er næstum alltaf svona, ég er spennt fyrir næsta áfangastað og pínu taugastrekkt en vil þó ekki kveðja allt sem ég er búin að venjast. Og það er svo auðvelt að venjast lífinu í Bangkok, þess vegna er öfgaerfitt að segja bless.
En hvað er ég að kvarta, áður en ég veit af verðum við komin hingað aftur, við eigum nefnilega stefnumót hér í lok júlímánaðar. Og þá get ég aftur fengið mér ferskan papaya og sætan mangó í morgunmat, keypt mér grillmat með sætri chilisósu upp úr miðnætti, virt fyrir mér flottu, retró vespurnar sem allir keyra um hér á bæ og ferðast um með leigurum sem yfirleitt eru til í að nota mælinn svo maður sleppur við allt prútt um verð fyrir ferð.
Þetta er einhverskonar haltu mér-slepptu mér samband því á sama tíma og ég græt yfir því að kveðja Bangkok er ég spennt að heimsækja nýtt land, heyra nýtt tungumál, prufa annarskonar mat og drykk, sjá nýjar borgir og grænar sveitir. Og þess vegna erum við á förum, rekin áfram af furðulegri ferðahvöt og þeirri staðreynd að verki okkar hér í borg er lokið, þ.e. að verða okkur úti um vegabréfsáritun.
Í kvöld verðum við komin til höfuðborgar Víetnam, Hanoi. Við erum að leggja þá heimsókn á okkur bara til þess eins að geta verið óþolandi í öllum pinnaboðum, héðan í frá ætlum við nefnilega að byrja allar sögur á "When I was in Nam"...
P.s. Myndir frá Borg borganna eru komnar á netið, skoða, kíkja, skoða!
Chinatown, Siam Sq. & Lumphini Park
Við fórum í mjög skemmtilega bæjarferð í dag og höfum nú skýrari mynd af því hvað Bangkok hefur upp á að bjóða. Við byrjuðum á Kínahverfinu og skoðuðum þar kínverskar kvikmyndir og tónlistardiska til sölu, fylgdumst með því hvernig furðulegir ávextir eru verkaðir, fengum blævæng frá skrautlegum karakterum, kíktum í raftækjaverslun (sem er eitt af aðaláhugamálum okkar!) og keyptum lichi í poka.
Við sáum líka þurrkaða sæhesta í krukkum og hákarlaugga í búðarglugga, kastaníur í ristun, kínversk rittákn, þurrkaða fiska með allskonar krydderingu, ferskar ostrur og krabba með bundnar klær, girnileg kirsuber, epli og vínber á ávaxtamarkaðnum, grillaðar og útflattar Peking endur og afhoggna hausa með langan háls til hliðar. En hvort við heyrðum nokkurn tímann kínversku talaða get ég ekki sagt til um, ég er ekki það sleip í að þekkja tónamál í sundur.
Siam Sq. virkaði á okkur sem Barbieheimur eða draumaveröld verslunarfríksins: endalaust úrval af varningi og mat, bleikir ljósastaurar og appelsínugulir plastbekkir til að tilla sér á í amstri verslunarleiðangurs, húsin öll lágreist, hreinar og hellulagðar gangstéttar, skærlit auglýsingaskilti og tré í beðum.
Á slaginu sex fór þjóðsöngurinn að óma úr nærliggjandi hátölurum og þá var sem mynd á skjá hefði verið fryst því allir stöðvuðu í miðju spori til að hlýða á. Þegar þeim álögum var létt héldum við röltinu áfram og gengum fram á fólk í tai chi og jóga, horfðum á heilan her af fólki í úti aerobic tíma og aðra í badmínton. Loks áðum við á bekk við leikvöllinn og fylgdumst með litlum ungum klifra í rennibrautum og róla sér til himins. Þegar tekið var að skyggja spegluðust upplýstu skýjakljúfarnir svo fallega í vatninu, einkar ljóðrænt. Sáum líka tvær ponkulitlar kisur, önnur hvít, hin svört.
Við sáum líka þurrkaða sæhesta í krukkum og hákarlaugga í búðarglugga, kastaníur í ristun, kínversk rittákn, þurrkaða fiska með allskonar krydderingu, ferskar ostrur og krabba með bundnar klær, girnileg kirsuber, epli og vínber á ávaxtamarkaðnum, grillaðar og útflattar Peking endur og afhoggna hausa með langan háls til hliðar. En hvort við heyrðum nokkurn tímann kínversku talaða get ég ekki sagt til um, ég er ekki það sleip í að þekkja tónamál í sundur.
Siam Sq. virkaði á okkur sem Barbieheimur eða draumaveröld verslunarfríksins: endalaust úrval af varningi og mat, bleikir ljósastaurar og appelsínugulir plastbekkir til að tilla sér á í amstri verslunarleiðangurs, húsin öll lágreist, hreinar og hellulagðar gangstéttar, skærlit auglýsingaskilti og tré í beðum.
Á slaginu sex fór þjóðsöngurinn að óma úr nærliggjandi hátölurum og þá var sem mynd á skjá hefði verið fryst því allir stöðvuðu í miðju spori til að hlýða á. Þegar þeim álögum var létt héldum við röltinu áfram og gengum fram á fólk í tai chi og jóga, horfðum á heilan her af fólki í úti aerobic tíma og aðra í badmínton. Loks áðum við á bekk við leikvöllinn og fylgdumst með litlum ungum klifra í rennibrautum og róla sér til himins. Þegar tekið var að skyggja spegluðust upplýstu skýjakljúfarnir svo fallega í vatninu, einkar ljóðrænt. Sáum líka tvær ponkulitlar kisur, önnur hvít, hin svört.
miðvikudagur, 20. júní 2007
Smooth talking
Mr. Armani suits í Bangkok, á nafnspjaldinu stendur:
Tailoring is an art.
Art is beautiful.
Beautiful is satisfaction.
Satisfaction is our guarantee.
Our guarantee is our success.
Our success is our buisness.
To do buisiness with you is our future.
Tailoring is an art.
Art is beautiful.
Beautiful is satisfaction.
Satisfaction is our guarantee.
Our guarantee is our success.
Our success is our buisness.
To do buisiness with you is our future.
Jóakim aðalönd og Kolbeinn kafteinn kveðja
Þessar ágætu hetjur voru sendar lönd og leið að sinni þegar ég lét hið margumtalaða skegg fjúka. Þar sem ég hafði látið ræktunina ganga algerlega náttúrulega fyrir sig var þetta orðin einhver blanda af Kimma og Kobba, þ.e. Jóakim aðalönd og Kolbeini kafteini.
Nú eru rúmir tveir mánuðir síðan tilraunin hófst og því ágætt að breyta til. Rakarinn sem ég fór til var sá alnatnasti í greininni og snurfusaði mig allan fram og til baka: rakaði skeggið af í tveimur eða þremur umferðum, klippti nefhárin, rakaði eyrun, ennið og andlitið allt.
Eftir allan þennan rakstur var ég smurður fram og til baka með olíum, rakspíra og talkúmi og fékk að auki axlanudd og einhverja sérmeðferð á ennið (blautur, ilmandi og ískaldur þvottapoki beint úr ísskápnum!). Nú ætla ég bara að byrja að safna aftur svo ég geti drifið mig til rakarans og farið aðra salíbunu!
Nú eru rúmir tveir mánuðir síðan tilraunin hófst og því ágætt að breyta til. Rakarinn sem ég fór til var sá alnatnasti í greininni og snurfusaði mig allan fram og til baka: rakaði skeggið af í tveimur eða þremur umferðum, klippti nefhárin, rakaði eyrun, ennið og andlitið allt.
Eftir allan þennan rakstur var ég smurður fram og til baka með olíum, rakspíra og talkúmi og fékk að auki axlanudd og einhverja sérmeðferð á ennið (blautur, ilmandi og ískaldur þvottapoki beint úr ísskápnum!). Nú ætla ég bara að byrja að safna aftur svo ég geti drifið mig til rakarans og farið aðra salíbunu!
þriðjudagur, 19. júní 2007
Megabíó á degi konungsins
Mánudagar eru konungsdagar í Tælandi og hylla allir kónginn með því að klæðast gulri skyrtu, stutterma- eða pólóbolum. Ég hafði verið að pæla í því hvað málið væri eiginlega þegar gestir eins veitingastaðar nokkurs voru nánast allir í eins fötum. Hélt þetta væru kannski vinnufélagar að fá sér bita eftir vinnu en þá voru þetta bara þegnar sama konungsins.
Á þessum ágæta konungsdegi skelltum við okkur í bíó, ásamt félögum okkar Bryan og Diane, og sáum Oceans 13. Það var mjög svo viðeigandi að velja þennan dag því fyrir hverja bíósýningu í Tælandi er þjóðsöngurinn spilaður og allir standa upp. Laginu fylgir heljarinnar myndband með fallegum landslögum og hamingjusömum Tælendingum.
Tælendingar viðhalda þeim góða sið að hafa númeruð sæti í kvikmyndahúsum og velur maður sætin einfaldlega af tölvuskjá í afgreiðslunni. Á leið til salarins eru einkennisklæddir starfsmenn sem allir heilsa með hinu vinalega sabadí og vísa manni veginn að snyrtilegum sal og merktum sætum.
Ég mæli eindregið með tælenskum kvikmyndahúsum og óska þess að Íslendingar taki þá sér til fyrirmyndar í þessum málum. Við fengum nefnilega að horfa á alla myndina, hverja einustu sekúndu, því það var ekkert hlé og aðstaða öll eins og best er á kosið. Það eina sem mætti setja út á var miskunnarlaus kuldinn, loftkælingin var alveg ofvirk og var ég feginn að fá að kúra mig undir pasmínunni hennar Ásdísar.
Á þessum ágæta konungsdegi skelltum við okkur í bíó, ásamt félögum okkar Bryan og Diane, og sáum Oceans 13. Það var mjög svo viðeigandi að velja þennan dag því fyrir hverja bíósýningu í Tælandi er þjóðsöngurinn spilaður og allir standa upp. Laginu fylgir heljarinnar myndband með fallegum landslögum og hamingjusömum Tælendingum.
Tælendingar viðhalda þeim góða sið að hafa númeruð sæti í kvikmyndahúsum og velur maður sætin einfaldlega af tölvuskjá í afgreiðslunni. Á leið til salarins eru einkennisklæddir starfsmenn sem allir heilsa með hinu vinalega sabadí og vísa manni veginn að snyrtilegum sal og merktum sætum.
Ég mæli eindregið með tælenskum kvikmyndahúsum og óska þess að Íslendingar taki þá sér til fyrirmyndar í þessum málum. Við fengum nefnilega að horfa á alla myndina, hverja einustu sekúndu, því það var ekkert hlé og aðstaða öll eins og best er á kosið. Það eina sem mætti setja út á var miskunnarlaus kuldinn, loftkælingin var alveg ofvirk og var ég feginn að fá að kúra mig undir pasmínunni hennar Ásdísar.
mánudagur, 18. júní 2007
Sautjándi júní í Borg englanna
Tælendingar kalla Bangkok Krung Thep sem útleggst sem Borg englanna á íslensku. Englarnir í þessari borg ganga flestir í mínipilsum og pinnahælum og það er erfitt að giska á hver er af hvaða kyni. Yfirleitt er sú kvenlegasta þó jafnframt sú dimmraddaðasta.
Þessir tælensku englar halda ekki upp á 17. júní eins og við gerum heima (gisp!). Við urðum því að gera það besta í stöðunni og spinna upp okkar eigin hátíðarhöld. Og við gerðum það með stæl, tælenskum stæl. 17. júní snýst nefnilega um þrennt: neyslu, veðrið og mannfjöldann en ekki endilega staðsetningu.
Neyslan: Við stóðum okkur með stökustu prýði í neysludeildinni. Við fórum á Th Khao San þar sem allir túristarnir skottast um. Við keyptum falafel af götusala, drukkum gos á gangstéttarkanti og gæddum okkur á þurrkuðum og krydduðum smokkfiski. Við fengum okkur ferskt papaya af götusala, skoðuðum vöruúrvalið, dreyptum á ferskum safa í risaglösum, forðuðum okkur undan kexrugluðum Þjóðverja sem sagðist vera hjónabandsráðgjafi og vildi að ég giftist gæjanum á næsta borði, fundum svo hliðartösku handa Baldri. Fórum því næst á Star Bucks með Bryan og hann splæsti á okkur góðum drykkjum. Borðuðum að þessu sinni tælenskt á sjálfan þjóðhátíðardaginn og fengum kúluís í eftirrétt.
Veðrið: Það var skýjað eins og sæmir 17. júní, svo kom mjög létt rigning sem að sjálfsögðu á heima á þessum degi.
Mannfjöldinn: Á Th Khao San var allt fullt af fólki og minnti helst á miðbæ Reykjavíkur á merkisdegi. Engar blöðrur að þessu sinni en uppstrílað fólk, hávær tónlist og ölvun á almannafæri.
Allir lögðu sem sagt sitt af mörkum til að gera daginn sem þjóðhátíðarlegastan fyrir afvegaleiddu Íslendingana.
Þessir tælensku englar halda ekki upp á 17. júní eins og við gerum heima (gisp!). Við urðum því að gera það besta í stöðunni og spinna upp okkar eigin hátíðarhöld. Og við gerðum það með stæl, tælenskum stæl. 17. júní snýst nefnilega um þrennt: neyslu, veðrið og mannfjöldann en ekki endilega staðsetningu.
Neyslan: Við stóðum okkur með stökustu prýði í neysludeildinni. Við fórum á Th Khao San þar sem allir túristarnir skottast um. Við keyptum falafel af götusala, drukkum gos á gangstéttarkanti og gæddum okkur á þurrkuðum og krydduðum smokkfiski. Við fengum okkur ferskt papaya af götusala, skoðuðum vöruúrvalið, dreyptum á ferskum safa í risaglösum, forðuðum okkur undan kexrugluðum Þjóðverja sem sagðist vera hjónabandsráðgjafi og vildi að ég giftist gæjanum á næsta borði, fundum svo hliðartösku handa Baldri. Fórum því næst á Star Bucks með Bryan og hann splæsti á okkur góðum drykkjum. Borðuðum að þessu sinni tælenskt á sjálfan þjóðhátíðardaginn og fengum kúluís í eftirrétt.
Veðrið: Það var skýjað eins og sæmir 17. júní, svo kom mjög létt rigning sem að sjálfsögðu á heima á þessum degi.
Mannfjöldinn: Á Th Khao San var allt fullt af fólki og minnti helst á miðbæ Reykjavíkur á merkisdegi. Engar blöðrur að þessu sinni en uppstrílað fólk, hávær tónlist og ölvun á almannafæri.
Allir lögðu sem sagt sitt af mörkum til að gera daginn sem þjóðhátíðarlegastan fyrir afvegaleiddu Íslendingana.
sunnudagur, 17. júní 2007
Loksins One Night in Bangkok
Ég var lengi búin að bíða spennt eftir að heimsækja Bangkok og eftir því sem nær dró heimsókn okkar því oftar spiluðum við lagið góða One Night in Bangkok sem ég heyrði svo oft síðasta sumar. Fyrsta kvöldið í Bangkok er að baki og gott betur en það; við erum búin að vera hér heila nótt og heilan dag og fyrstu kynnin gefa tilefni til toppeinkunnar: Við elskum Bangkok!
Eftir áfallalaust og meira að segja vel heppnað flug með hinu mjög svo vafasama flugfélagi Royal Nepal Airlines lentum við á últramóderna Suvarnabhumi flugvelli í Bangkok. Það fyrsta sem tók á móti okkur var mynd af konunginum á einum rampinum og skilaboðin Long Live the King!
Við tókum leigubíl niður í bæ og áttum ekki orð yfir að hann væri tandurhreinn, vellyktandi og loftkældur! Og engin flaut og læti í umferðinni! Og fólk keyrði á akgreinunum! Og enginn keyrði á móti umferð! Og við vorum aldrei í lífshættu! Við getum kallað þetta jákvætt menningarsjokk, okkur fannst við vera komin heim.
Við fundum súperhreint herbergi á hóteli nálægt Th Khao San (túristabælinu). Allt iðaði af lífi þótt klukkan væri að ganga tíu svo við hentum af okkur farangri og hafurtaski og fórum út á lífið. Upplýstar byggingar, auglýsingaskilti, sanseraðir leigubílar í öllum regnbogans litum, risastórir túk-túk, heilar gangstéttar og niðurföll, 7/11 og netkaffi opin 24/7, götusalar að selja grillkjöt á teini; ferska, niðurskorna ávexti; nýpressaða safa; núðlur og steikt grjón; vændiskonur á götuhornum og ladyboys í hverju horni, brosmilt fólk, hiti og raki en loftkæling allsstaðar, hljóðlát umferð og engin skítalykt... eiginleg of gott til að vera satt.
Þetta fyrsta kvöld borðuðum við á gangstéttaveitingastað og fengum besta mat í langan tíma. Skemmtum okkur svo vel í borg borganna að við vorum ekki farin að sofa fyrr en fjögur. Héldum fjörinu áfram daginn eftir með því að taka sundsprett í sundlauginni á þaki hótelsins og sólbaða okkur, ferðast svo með skærbleikum leigara niður í MBK verslunarmiðstöðina og skoða töskur, boli og sólgleraugu, borða kleinuhringi á Mister Donut, byrja svo að spjalla við Bandaríkjamanninn Bryan í anddyri hótelsins upp úr miðnætti og hætta því ekki fyrr en fjögur um nóttina. Úllala hvað það var gaman.
Öll fögru fyrirheitin, tilhlökkunin og eftirvæntingin, að ég tali ekki um allar væntingarnar, hafa staðið sína pligt. Það hefur kannski eitthvað að gera með að við vorum verulega lífsgæðasvelt eftir sex mánaða þvæling um hindúalönd. En samt... hver fílar ekki Bangkok?
Eftir áfallalaust og meira að segja vel heppnað flug með hinu mjög svo vafasama flugfélagi Royal Nepal Airlines lentum við á últramóderna Suvarnabhumi flugvelli í Bangkok. Það fyrsta sem tók á móti okkur var mynd af konunginum á einum rampinum og skilaboðin Long Live the King!
Við tókum leigubíl niður í bæ og áttum ekki orð yfir að hann væri tandurhreinn, vellyktandi og loftkældur! Og engin flaut og læti í umferðinni! Og fólk keyrði á akgreinunum! Og enginn keyrði á móti umferð! Og við vorum aldrei í lífshættu! Við getum kallað þetta jákvætt menningarsjokk, okkur fannst við vera komin heim.
Við fundum súperhreint herbergi á hóteli nálægt Th Khao San (túristabælinu). Allt iðaði af lífi þótt klukkan væri að ganga tíu svo við hentum af okkur farangri og hafurtaski og fórum út á lífið. Upplýstar byggingar, auglýsingaskilti, sanseraðir leigubílar í öllum regnbogans litum, risastórir túk-túk, heilar gangstéttar og niðurföll, 7/11 og netkaffi opin 24/7, götusalar að selja grillkjöt á teini; ferska, niðurskorna ávexti; nýpressaða safa; núðlur og steikt grjón; vændiskonur á götuhornum og ladyboys í hverju horni, brosmilt fólk, hiti og raki en loftkæling allsstaðar, hljóðlát umferð og engin skítalykt... eiginleg of gott til að vera satt.
Þetta fyrsta kvöld borðuðum við á gangstéttaveitingastað og fengum besta mat í langan tíma. Skemmtum okkur svo vel í borg borganna að við vorum ekki farin að sofa fyrr en fjögur. Héldum fjörinu áfram daginn eftir með því að taka sundsprett í sundlauginni á þaki hótelsins og sólbaða okkur, ferðast svo með skærbleikum leigara niður í MBK verslunarmiðstöðina og skoða töskur, boli og sólgleraugu, borða kleinuhringi á Mister Donut, byrja svo að spjalla við Bandaríkjamanninn Bryan í anddyri hótelsins upp úr miðnætti og hætta því ekki fyrr en fjögur um nóttina. Úllala hvað það var gaman.
Öll fögru fyrirheitin, tilhlökkunin og eftirvæntingin, að ég tali ekki um allar væntingarnar, hafa staðið sína pligt. Það hefur kannski eitthvað að gera með að við vorum verulega lífsgæðasvelt eftir sex mánaða þvæling um hindúalönd. En samt... hver fílar ekki Bangkok?
föstudagur, 15. júní 2007
Suður á bóginn
Tíu dagar í Kathmandu að baki eins og hendi væri veifað. Við vissum ekki hvað beið okkar þegar við héldum frá Indlandi og hefðum við fengið að vita að það væru beinverkir og hiti hefðum við að öllum líkindum haldið okkur fjarri!
Þrátt fyrir veikindin náðum við að njóta þess að vera í Kathmandu, borgin er eftir allt saman lítil, lifandi og viðráðanleg. Við gengum mikið um Thamel túristabælið, lentum oft í rigningu og neyddumst einu sinni til að taka hjólarikkara heim þegar götur urðu ófærar. Við keyptum fjórar heitustu Bollywood myndirnar og eina ferðahandbók, borðuðum fáránlega margar búrrítúr á skömmum tíma og uppgötvuðum bestu pítsur Asíureisunnar fram til þessa... á næstseinasta deginum.
Heimsóknin hingað hefur fært mér heim sannindi um að Nepal sé vel þess virði að heimsækja. Heimsóknin var eiginlega hugsuð sem úttekt, sjá hvort hingað væri gaman að koma og trekka, og nú er endanlega komið á ferðalistann trekk um Annapurna svæðið einhvern október eða nóvembermánuð og útsynisflug yfir Everest. Ef einhver annar hefur hugsað sér að koma hingað í trekk get ég sagt ykkur það að hér er hægt að fá allt til að undirbúa slíka gönguferð, eina sem maður þarf að hafa í farteskinu er spenningurinn, áhuginn og smá gönguþrek.
Nú ætlum við að kveðja Nepal í bili og halda suður á bóginn. Ég ætla ekki að gefa upp hvert við höldum en segi bara að við höfum ekki séð tilgang í að fara á tælenska veitingastaði hér í Kathmandu.
Að venju eru myndir komnar á netið, að þessu sinni í Nepalalbúmi: Hér!
Þrátt fyrir veikindin náðum við að njóta þess að vera í Kathmandu, borgin er eftir allt saman lítil, lifandi og viðráðanleg. Við gengum mikið um Thamel túristabælið, lentum oft í rigningu og neyddumst einu sinni til að taka hjólarikkara heim þegar götur urðu ófærar. Við keyptum fjórar heitustu Bollywood myndirnar og eina ferðahandbók, borðuðum fáránlega margar búrrítúr á skömmum tíma og uppgötvuðum bestu pítsur Asíureisunnar fram til þessa... á næstseinasta deginum.
Heimsóknin hingað hefur fært mér heim sannindi um að Nepal sé vel þess virði að heimsækja. Heimsóknin var eiginlega hugsuð sem úttekt, sjá hvort hingað væri gaman að koma og trekka, og nú er endanlega komið á ferðalistann trekk um Annapurna svæðið einhvern október eða nóvembermánuð og útsynisflug yfir Everest. Ef einhver annar hefur hugsað sér að koma hingað í trekk get ég sagt ykkur það að hér er hægt að fá allt til að undirbúa slíka gönguferð, eina sem maður þarf að hafa í farteskinu er spenningurinn, áhuginn og smá gönguþrek.
Nú ætlum við að kveðja Nepal í bili og halda suður á bóginn. Ég ætla ekki að gefa upp hvert við höldum en segi bara að við höfum ekki séð tilgang í að fara á tælenska veitingastaði hér í Kathmandu.
Að venju eru myndir komnar á netið, að þessu sinni í Nepalalbúmi: Hér!
fimmtudagur, 14. júní 2007
Háfleygur búddismi
Fyrir skömmu rákumst við á bókaflokk sem skrifaður er til að kynna búddisma fyrir hinum ýmsu spendýrum, svosum björnum og kindum. Ekki hef ég séð neina slíka bók fyrir apa og eru mögulegar ástæður:
1. Hin dýrin vilja ekki að apar kynni sér önnur trúarbrögð en hindúisma, þar hafa þeir sinn eigin guð Hanuman.
2. Apar eru blankir, ólíkt kindum og björnum, og því enginn markaður fyrir bækur af þessu tagi.
3. Apar vita allt um búddisma og hafa því ekki áhuga á einföldum byrjendaritum.
Í dag komumst við að því að þriðja ástæðan er allíklegasta skýringin. Við fórum í göngutúr að hofi sem heitir Swayambhunath en meðal heimamanna gengur það undir heitinu Apahofið. Eins og nafnið gefur til kynna er allt krökkt af öpum, bæði með og án myndavéla.
Ekki er hlaupið að því fyrir hvern sem er að heimsækja staðinn því til að komast inn fyrir hliðin þarf að klífa 365 þrep og þegar maður er búinn að því rukkar hliðvörðurinn aðgangseyri. Sniðugt að láta ekki vita að það kosti inn fyrr en fólk er komið alla leið upp.
Frá hofinu nutum við útsýnis yfir allan Kathmandudalinn, slöppuðum af eftir pallaleikfimina og keyptum geisladisk með hinni frægu búddísku möntru om mani padme hum. Auðvitað eru kippur af Búddamunkum á svæðinu, ýmist að ræða heimsmálin, kyrja eða gefa apafjölskyldum Maríukex.
1. Hin dýrin vilja ekki að apar kynni sér önnur trúarbrögð en hindúisma, þar hafa þeir sinn eigin guð Hanuman.
2. Apar eru blankir, ólíkt kindum og björnum, og því enginn markaður fyrir bækur af þessu tagi.
3. Apar vita allt um búddisma og hafa því ekki áhuga á einföldum byrjendaritum.
Í dag komumst við að því að þriðja ástæðan er allíklegasta skýringin. Við fórum í göngutúr að hofi sem heitir Swayambhunath en meðal heimamanna gengur það undir heitinu Apahofið. Eins og nafnið gefur til kynna er allt krökkt af öpum, bæði með og án myndavéla.
Ekki er hlaupið að því fyrir hvern sem er að heimsækja staðinn því til að komast inn fyrir hliðin þarf að klífa 365 þrep og þegar maður er búinn að því rukkar hliðvörðurinn aðgangseyri. Sniðugt að láta ekki vita að það kosti inn fyrr en fólk er komið alla leið upp.
Frá hofinu nutum við útsýnis yfir allan Kathmandudalinn, slöppuðum af eftir pallaleikfimina og keyptum geisladisk með hinni frægu búddísku möntru om mani padme hum. Auðvitað eru kippur af Búddamunkum á svæðinu, ýmist að ræða heimsmálin, kyrja eða gefa apafjölskyldum Maríukex.
miðvikudagur, 13. júní 2007
Leikið með linsuna
Við uppgötvuðum nýja hlið á myndavélinni okkar í dag þegar við sátum og biðum eftir nachós á Jesse James. Fyrst tókum við myndir af okkur með retró stillingunni:
mánudagur, 11. júní 2007
Bestu búrríturnar
Þegar maður lætur berast á öldum örlaganna rekur mann oft á góða staði. Að þessu sinni rak okkur á bar Jesse James, amerískan veitingastað með mexíkósku ívafi. Orðið ívaf er sérdeilis viðeigandi þar sem við pöntuðum okkur nokkurs konar ívaf: baunir og úrval grænmetis vafið í væna búrrítu með salsa, sýrðum rjóma og öllu tilheyrandi.
Þetta var reyndar önnur heimsókn okkar til Jesses og hefur dómnefnd veitingastaða í Suðaustur Asíu og nágrenni þegar fengið fjárveitingu fyrir þriðju heimsókninni. Það er skylda okkar sem sjálfskipaðrar dómnefndar að veita almennilega úttekt og þar sem nachós með jalapeño, baunum, sýrðum rjóma og bráðnum osti hafa ekki enn fengið einkunn neyðumst við til að fara aftur.
Ekki veit ég hvenær Jesse karlinn hafði tíma til að sanka að sér öllum þessum girnilegu uppskriftum eða koma sér til Himalaya. Hann hefur augljóslega ekki verið allur þar sem hann var séður og er dómnefndin sammála um að bestu búrríturnar séu frá honum komnar.
Þetta var reyndar önnur heimsókn okkar til Jesses og hefur dómnefnd veitingastaða í Suðaustur Asíu og nágrenni þegar fengið fjárveitingu fyrir þriðju heimsókninni. Það er skylda okkar sem sjálfskipaðrar dómnefndar að veita almennilega úttekt og þar sem nachós með jalapeño, baunum, sýrðum rjóma og bráðnum osti hafa ekki enn fengið einkunn neyðumst við til að fara aftur.
Ekki veit ég hvenær Jesse karlinn hafði tíma til að sanka að sér öllum þessum girnilegu uppskriftum eða koma sér til Himalaya. Hann hefur augljóslega ekki verið allur þar sem hann var séður og er dómnefndin sammála um að bestu búrríturnar séu frá honum komnar.
sunnudagur, 10. júní 2007
Skítapleis
Það á ekki af okkur að ganga. Fyrst fær Baldur hita og er rúmliggjandi, loks þegar hann hressist kvefast ég, fæ því næst beinverki og hita og verð að halda mig innandyra. Út af öllum þessum veikindum höfum við séð miklum minna af Kathmandu en við höfðum gert okkur í hugarlund og miklu meira af Simpsons, Seinfeld og Grey’s Anatomy.
En það er svo sem ekki staðnum að kenna að við veiktumst svo ég er ekki að vísa í það þegar ég tala um skítapleis. Kathmandu er nefnilega merkilega skemmtileg, lítil og krúttleg borg og augljóslega ólík indverskum borgum. Svo lengi sem litið er framhjá kvöldinu í kvöld.
Þar sem ég var orðin sprækari af hita og pest fórum við út úr húsi til að finna okkur eitthvað í gogginn og glugga í bækur og búðarglugga. Bókabúðin Barnes & Nobel var svo óheppin að missa viðskipti okkar í kvöld, fyrir framan hana hafði flætt upp skólp og ef lyktin var viðbjóðsleg getið þið ímyndað ykkur hve skemmtileg aðkoman var. Sem sagt skítapleis í bókstaflegri merkingu.
En það er svo sem ekki staðnum að kenna að við veiktumst svo ég er ekki að vísa í það þegar ég tala um skítapleis. Kathmandu er nefnilega merkilega skemmtileg, lítil og krúttleg borg og augljóslega ólík indverskum borgum. Svo lengi sem litið er framhjá kvöldinu í kvöld.
Þar sem ég var orðin sprækari af hita og pest fórum við út úr húsi til að finna okkur eitthvað í gogginn og glugga í bækur og búðarglugga. Bókabúðin Barnes & Nobel var svo óheppin að missa viðskipti okkar í kvöld, fyrir framan hana hafði flætt upp skólp og ef lyktin var viðbjóðsleg getið þið ímyndað ykkur hve skemmtileg aðkoman var. Sem sagt skítapleis í bókstaflegri merkingu.
fimmtudagur, 7. júní 2007
Fyrsta kvefið
Ég vaknaði í morgun og var þá komin með kvef. Ég veit ekki betur en að um sé að ræða fyrsta kvef Asíureisunnar svo varla get ég kvartað. Ég er samt ekki sátt því kvef eru mér alltaf til ama, með nefrennsli og tárugum augum.
Ég er búin að drekka sólhattsgostöflur, tyggja Selen + A, C, E vítamíntöflur og bera Vicks á gagnaugun, nasirnar og efri vörina. Ég kenni viftunni um að hafa ofkælt mig í svefni nóttina sem leið. Ég neita alfarið að sjá fylgni milli lakkrískaupa og kvefsins.
Ég er búin að drekka sólhattsgostöflur, tyggja Selen + A, C, E vítamíntöflur og bera Vicks á gagnaugun, nasirnar og efri vörina. Ég kenni viftunni um að hafa ofkælt mig í svefni nóttina sem leið. Ég neita alfarið að sjá fylgni milli lakkrískaupa og kvefsins.
Lakkrís í búðinni
Baldur var kominn með hita í gær svo við tókum því rólega í dag eftir flóð og regnveður gærdagsins. Við erum með sjónvarp inn á herbergi svo það er ekki erfitt að hanga inni um daginn, sérstaklega þegar rignir mikið út og Scrubs er í sjónvarpinu inni :o)
Undir kvöldið var Baldur orðinn hress svo við fórum á stjá til að finna eitthvað í gogginn. Við römbuðum á lítinn súpermarkað sem hafði gríðarlegt úrval af vestrænum varningi. Bara hnetusmjörsúrvalið var nóg til að augun stæðu á stilkum.
Þegar ég sneri mér frá hnetusmjörinu og niðursokknum hnetusmjörs-Baldri rak ég augun í nammideildina. Nú vorum við að tala saman sykurpúði. Þau voru með Haribo hlaup! Og það sem meira var, þau voru með Haribo lakkrís!
Það er gaman í Kathmandu þegar lakkrís er í boði.
Undir kvöldið var Baldur orðinn hress svo við fórum á stjá til að finna eitthvað í gogginn. Við römbuðum á lítinn súpermarkað sem hafði gríðarlegt úrval af vestrænum varningi. Bara hnetusmjörsúrvalið var nóg til að augun stæðu á stilkum.
Þegar ég sneri mér frá hnetusmjörinu og niðursokknum hnetusmjörs-Baldri rak ég augun í nammideildina. Nú vorum við að tala saman sykurpúði. Þau voru með Haribo hlaup! Og það sem meira var, þau voru með Haribo lakkrís!
Það er gaman í Kathmandu þegar lakkrís er í boði.
miðvikudagur, 6. júní 2007
Flóð á götum og blautar tær
Við fórum að skoða Kathmandu í dag í samfloti við vin okkar Jonathan og unga Chilibúann Ben. Þar sem borgin er lítil og umferðin ekki mjög truflandi er auðvelt að ganga um og skoða og milt loftslagið hjálpar einnig.
Við gengum um helsta ferðamannahverfið sem heitir Thamel og skoðuðum útivistarvarninginn sem er í boði. Við gengum um Freak Street sem ekki ber nafn með rentu en kallast þetta því hipparnir kusu að setjast þarna að á sínum tíma. Við gengum fram hjá mörgum búdda- og hindúahofum, festumst í lítilvægum umferðarhnútum með litríkum og skreyttum hjólaléttivögnum, keyptum jarðarberjamentos og lentum loks í grenjandi rigningu.
Við leituðum skjóls í verslunarmiðstöð en meira að segja þar rigndi í gegnum þakið. Við fylgdumst með vatninu byrja að mynda litla læki á götunum, síðan steig það hærra og hærra því það hélt stöðugt áfram að rigna. Að lokum urðum við að hverfa frá verslunarmiðstöðinni og halda út á flæðandi göturnar, ekkert okkar með regnhlíf og við Baldur í opnum sandölum.
Upp að byggingum liggja yfirleitt tvær brattar og mjóar tröppur og á þeim ganga heimamenn til að forðast flóðið á götunni. Við hermdum að sjálfsögðu þessa hegðun eftir þeim og náðum þannig að forðast að vaða yfir verstu sundin. Vandamálið er hins vegar að umferð gangandi vegfarenda er í báðar áttir og að mætast á þessum mjóu þrepum er hægara sagt en gert. Til að liðka fyrir þarf maður að skáskjóta sér, beygja sig í hnjánum, sveigja sig í S og draga sig saman í atóm.
Við enduðum á því að leita skjóls á kóreskum stað, blaut og hrakin. Ég var með sand milli tánna og Guð veit hvað annað og peysan mín var svo skítug eftir tröppugönguna að það mætti halda að ég hefði hlaupið til og þvegið hana upp úr götuflóðinu.
Það mætti ljúga því að mér að monsoon væri hafið.
Við gengum um helsta ferðamannahverfið sem heitir Thamel og skoðuðum útivistarvarninginn sem er í boði. Við gengum um Freak Street sem ekki ber nafn með rentu en kallast þetta því hipparnir kusu að setjast þarna að á sínum tíma. Við gengum fram hjá mörgum búdda- og hindúahofum, festumst í lítilvægum umferðarhnútum með litríkum og skreyttum hjólaléttivögnum, keyptum jarðarberjamentos og lentum loks í grenjandi rigningu.
Við leituðum skjóls í verslunarmiðstöð en meira að segja þar rigndi í gegnum þakið. Við fylgdumst með vatninu byrja að mynda litla læki á götunum, síðan steig það hærra og hærra því það hélt stöðugt áfram að rigna. Að lokum urðum við að hverfa frá verslunarmiðstöðinni og halda út á flæðandi göturnar, ekkert okkar með regnhlíf og við Baldur í opnum sandölum.
Upp að byggingum liggja yfirleitt tvær brattar og mjóar tröppur og á þeim ganga heimamenn til að forðast flóðið á götunni. Við hermdum að sjálfsögðu þessa hegðun eftir þeim og náðum þannig að forðast að vaða yfir verstu sundin. Vandamálið er hins vegar að umferð gangandi vegfarenda er í báðar áttir og að mætast á þessum mjóu þrepum er hægara sagt en gert. Til að liðka fyrir þarf maður að skáskjóta sér, beygja sig í hnjánum, sveigja sig í S og draga sig saman í atóm.
Við enduðum á því að leita skjóls á kóreskum stað, blaut og hrakin. Ég var með sand milli tánna og Guð veit hvað annað og peysan mín var svo skítug eftir tröppugönguna að það mætti halda að ég hefði hlaupið til og þvegið hana upp úr götuflóðinu.
Það mætti ljúga því að mér að monsoon væri hafið.
þriðjudagur, 5. júní 2007
Í Konungdæmi Himalaya
Við erum komin til Kathmandu, höfuðborgar Nepal sem kallar sig konungdæmi Himalayafjallanna. Flugið frá Delhi gekk vel þrátt fyrir mikla þreytu eftir erfiða nótt í næturrútunni. Fluginu seinkaði reyndar um tvo tíma en það þýddi bara að Air Sahara bauð okkur upp á Subway samlokur og við fengum meiri tíma til að lesa í tímaritunum sem við keyptum á flugvellinum.
Kathmandu er staðsett í Kathmandu dalnum og þegar maður flýgur að vellinum eru hólar og hæðir beggja megin við mann, sem er svolítið geggjað að sjá. Þegar við vorum búin að kaupa sitthvora vegabréfsáritunina upp á $ 30 var okkur frjálst að stíga inn í Nepal. Við urðum samferða Þjóðverjanum Jonathan niður í bæ og saman leituðum við að ásættanlegu hóteli.
Meðan við leituðum að hóteli fengum við smá nasasjón af borginni. Hún er mun afslappaðri og skemmtilegri en borgir sem við höfum heimsótt í Indlandi. Göturnar eru hreinni og breiðari, blómapottar og garðar út um allt, húsin mörg hver í evrópskum stíl og fólk vestrænna í hugsun. Andinn meðal Nepala er allur annar en meðal Indverja og það er mjög góð tilbreyting.
Eina sem við kvörtum undan er maturinn sem við neyddumst til að borða í kvöld. Þar sem við vorum seint á ferð (tíu) var búið að loka öllum stöðum og við urðum að borða á nepölskum stað sem heimamenn sækja. Maturinn var vondur, svo vondur að Baldur snerti ekki einu sinni á honum!
Kathmandu er staðsett í Kathmandu dalnum og þegar maður flýgur að vellinum eru hólar og hæðir beggja megin við mann, sem er svolítið geggjað að sjá. Þegar við vorum búin að kaupa sitthvora vegabréfsáritunina upp á $ 30 var okkur frjálst að stíga inn í Nepal. Við urðum samferða Þjóðverjanum Jonathan niður í bæ og saman leituðum við að ásættanlegu hóteli.
Meðan við leituðum að hóteli fengum við smá nasasjón af borginni. Hún er mun afslappaðri og skemmtilegri en borgir sem við höfum heimsótt í Indlandi. Göturnar eru hreinni og breiðari, blómapottar og garðar út um allt, húsin mörg hver í evrópskum stíl og fólk vestrænna í hugsun. Andinn meðal Nepala er allur annar en meðal Indverja og það er mjög góð tilbreyting.
Eina sem við kvörtum undan er maturinn sem við neyddumst til að borða í kvöld. Þar sem við vorum seint á ferð (tíu) var búið að loka öllum stöðum og við urðum að borða á nepölskum stað sem heimamenn sækja. Maturinn var vondur, svo vondur að Baldur snerti ekki einu sinni á honum!
sunnudagur, 3. júní 2007
Nepal kallar
Seinasti dagurinn okkar í Indlandi er í dag, í kvöld tökum við næturrútu til Delhi og á morgun fljúgum við þaðan til Kathmandu í Nepal. Sumsé ný borg og nýtt land.
Við erum búin að kveðja Indland undanfarna daga eins og sést hefur á færslunum. Það er skrýtin tilhugusun að fara héðan, eins sérkennilegt og það hljómar á Indland núna einhvern part í manni. Hvort það sé litla eða stóra tá veit ég ekki en tengslin eru til staðar.
Við erum búin að versla það sem til stóð í þessum bæ, búin að koma tveimur stórum kössum í póst og einum litlum böggli sem einhver heima á klaka fær, búin að kveðja góða ferðafélagann okkar Indlandsbókina og búin að festa kaup á tveimur notuðum Nepalsbókum.
Við vitum ekki alveg út í hvað við erum að fara í Nepal. Við erum ekki búin undir nein trekk og árstíðin fyrir slíkt er hvort sem er liðin. Við stefnum sem sagt beint í óvissuna og ætlum bara að sjá hvað kemur út úr því. Eina sem er víst er að það er heitara í Kathmandu en McLeod Ganj og að þar er töluð nepalí.
Myndir frá dvöl okkar í McLeod Ganj eru komnar á netið: Hér!
Við erum búin að kveðja Indland undanfarna daga eins og sést hefur á færslunum. Það er skrýtin tilhugusun að fara héðan, eins sérkennilegt og það hljómar á Indland núna einhvern part í manni. Hvort það sé litla eða stóra tá veit ég ekki en tengslin eru til staðar.
Við erum búin að versla það sem til stóð í þessum bæ, búin að koma tveimur stórum kössum í póst og einum litlum böggli sem einhver heima á klaka fær, búin að kveðja góða ferðafélagann okkar Indlandsbókina og búin að festa kaup á tveimur notuðum Nepalsbókum.
Við vitum ekki alveg út í hvað við erum að fara í Nepal. Við erum ekki búin undir nein trekk og árstíðin fyrir slíkt er hvort sem er liðin. Við stefnum sem sagt beint í óvissuna og ætlum bara að sjá hvað kemur út úr því. Eina sem er víst er að það er heitara í Kathmandu en McLeod Ganj og að þar er töluð nepalí.
Myndir frá dvöl okkar í McLeod Ganj eru komnar á netið: Hér!
Sérlákur fer á kostum
Í dag uppfærðum við vírusavörnina enda ekki vanþörf á. Tölvan er góður ferðafélagi og þarf að geta varið sig þegar hin ýmsu aðskotadýr (þó ekki amöbur) ráðast á hana á framandi netkaffihúsum.
Nýja vírusavörnin, sem hér eftir gengur undir nafninu Sérlákur, hefur bráðskemmtilegan karakter og ýmislegt gáfulegt til málanna að leggja. Eftirfarandi orð lét hún falla um okkar ástkæru heimasíðu:
Although suspicious, this new software or change may serve a legitimate purpose. Please investigate further before taking steps to correct this possible problem.
Ég er þó feginn að Sérlákur taldi þessa grunsamlegu heimasíðu, með sinn mögulega réttlætanlega tilverurétt, ekki teljast mikla ógn því hún féll í flokkinn Low Risk.
Nýja vírusavörnin, sem hér eftir gengur undir nafninu Sérlákur, hefur bráðskemmtilegan karakter og ýmislegt gáfulegt til málanna að leggja. Eftirfarandi orð lét hún falla um okkar ástkæru heimasíðu:
Although suspicious, this new software or change may serve a legitimate purpose. Please investigate further before taking steps to correct this possible problem.
Ég er þó feginn að Sérlákur taldi þessa grunsamlegu heimasíðu, með sinn mögulega réttlætanlega tilverurétt, ekki teljast mikla ógn því hún féll í flokkinn Low Risk.
laugardagur, 2. júní 2007
föstudagur, 1. júní 2007
Indland í baksýnisspeglinum
Bráðum verður Indlandi ekki lengur allt umlykjandi í okkar lífi þar sem við höldum fljótlega héðan eftir tæpt sex mánaða ferðalag um þetta ótrúlega land andstæðna. Við erum búin að gera upp dvölina í hjartanu og þetta er afraksturinn af því þegar við litum um öxl.
Svipmyndir: Beljur á götunum rótandi í ruslinu, fáránlega háværar bílflautur, kæfandi mengun, apar á grindverkum og upp á rafmagnssnúrum, rafmagnsleysi daglega (m.a. út af öpum á rafmangssnúrunum), mannmergð, litadýrð, Bollywood tónlist í strætó, karlmenn sem leiðast, betlandi börn, götusalar að selja blóm í hárið eða djúpsteiktar bollur með grátsterkri chilisósu, glansandi glerbyggingar og heimili úr pappakössum, horaðir hundar, saríar og dothis, rauðir tikka punktar á enninu, hringlandi ökklabönd, síðar, svartar hárfléttur og glansandi af kókosolíu, yfirvaraskegg á öllum (!), svalt loft og þrúgandi raki, skærgrænn gróður og rauðir vegir, dökkgræn grenitré og snæviþaktir tindar, Sikkar á fínum jeppum og sveitafólkið í fjöllunum með sjálfsþurftarbúskapinn sinn. Við þessar myndir þarf að skeyta lyktinni og hávaðanum.
Mælum með: Kochi, kerölskum morgunverði, Auroville og Farm Fresh bakaríinu þar, masala dosa, Kumily, útilegu á kettu vallam í Kerala, Hampi, falafeli og hummus í pítubrauði, Mysore, kókoshnetuvatni, McLeod Ganj, mangó, samósum, papaya, ostanaani eða butternaani, litlum kvikmyndahúsum í afskekktum fjallaþorpum, indverskri tónlist, jóga á ströndinni, troðast í biðröðum og njóta þess, bókabúðum og bókakaupum og bókalestri, tíbetsku brauði með hnetusmjöri, höfrungaskoðun í Palolem, ayurvedíska magalyfinu Pudin Hara, avókadó- eða mangólassa.
Mælum ekki með: Rajasthan í aprílmánuði. Ekki heldur Delhi-Agra hringurinn í apríl. Eða versla við Kashmírbúa. Indverskar rútur eru ekki sniðugar. Indversk umferðamenning er heldur ekki hátt skrifið. Indverskar bílflautur er á Fólk er fífl listanum okkar. Ekki standa nálægt umferðalöggu með blístru. Ekki vingast við Nepali sem þú ætlar að stunda viðskipti við, nema þú sért þeim mun harðari í viðskiptum. Ekki nota sterkt DEET spray, notaðu frekar Citronellu eða Odomos, þannig forðastu útbrotin.
Góðir ferðamátar: Mælum sérlega með næturlestum og lestum Indlands yfir höfuð. 2 tier eða 3 tier A/C er besti kostur vilji maður tryggja sér svefn. Mælum með rútuferð frá Kumily til Alappuzha, umhverfið frábært, stemmningin yndisleg og svo eru varnarorð til ökumanna svo skemmtileg á leiðinni. Local ferjur eru skemmtilegur ferðamáti. Einkabílstjóri á loftkældum bíl er viturlegasti valkosturinn í stórborgunum. Flug með lággjaldaflugfélögunum er ódýr og fljótleg leið til að koma sér milli suðurskagans og norðurhjarans. Mótorhjól í sveitabyggðum er allra skemmtilegasti ferðamátinn.
Viljum ekki gleyma: Appelsínur eru grænar hér á landi. Við vorum farin að tala um að eitthvað væri appelsínugrænt, sérlega viðeigandi. Indverjar þykjast alltaf vita hvað maður vill og hvert maður er að fara. Svo hjálplegir að það hálfa væri nóg. Hér á bæ notast menn við gömul en sterkbyggð hjól til að ferja heilu klasana af grænum kókoshnetum. Að sama skapi ferja þeir stóra plastbrúsa á hjólum og selja þá vatnsberum.
Indland er land andstæðna. Á einu augnabliki getur maður fundið lykt af jasmínum og reykelsi og á því næsta kúgast maður af klóakkstybbunni. Niðurföllin eru oftar en ekki hinu megin í baðherberginu, sem lengst frá sturtunni. Á veitingastöðum fyrir norðan skrifar maður sjálfur pöntunina niður á blað.
Í Mamallapuram geymdi ég hýðið af eplinu mínu til að gefa það ráfandi geitum og öpum. Hins vegar kom lítill strákur til mín og bað um pokann og varð hæstánægður þegar honum var afhentur hann. Í Auroville fann ég Þakklætissteinninn minn. Við komumst aldrei á Bollywood mynd í Indlandi þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir. Gengur betur næst.
Hindí orðin sem við kunnum: namaste/namaskar (kveðja), pani (vatn), neinei (alls ekki), chello (farðu), bass (hættu/stopp), gobi (kartafla), palak (spínat).
Maður er búinn að vera lengi í Indlandi þegar: maður vaggar hausnum í hverri setningu og talar með höndunum; maður talar vísvitandi málfræðilega ranga ensku; eyrun á manni hætta að nema köll sölumanna; maður getur sent betlihópa í burtu án þess að það trufli samtalið sem maður heldur uppi; maður hlær upp í opið geðið á gráðugum ricksaw bílstjórum; manni finnst nútímaþægindi eins og þvottavélar ósjálfsögð; manni finnst betra að fá sér chai en kaffi, maður fílar betur að borða með höndum en skeið; ná að fara yfir bílagötu þrátt fyrir að engin glufa sé í umferðinni.
Maður er búinn að vera lengi á sama stað þegar: bókabúðin er farin að veita manni magnafslátt; maður er farinn að skiptast á tónlist við strákana á netkaffihúsunum; maður fær að hringja frítt innanbæjar því maður er svo góður viðskiptavinur; maður er farinn að lesa yfir formleg bréf kunningja og leiðrétta stafsetninguna; maður er farinn að hugga syrgjandi vini; þjóninn veit hvað maður ætlar að panta áður en maður veit það sjálfur. En þá er maður kannski líka búinn að vera of lengi á sama stað :o)
Svipmyndir: Beljur á götunum rótandi í ruslinu, fáránlega háværar bílflautur, kæfandi mengun, apar á grindverkum og upp á rafmagnssnúrum, rafmagnsleysi daglega (m.a. út af öpum á rafmangssnúrunum), mannmergð, litadýrð, Bollywood tónlist í strætó, karlmenn sem leiðast, betlandi börn, götusalar að selja blóm í hárið eða djúpsteiktar bollur með grátsterkri chilisósu, glansandi glerbyggingar og heimili úr pappakössum, horaðir hundar, saríar og dothis, rauðir tikka punktar á enninu, hringlandi ökklabönd, síðar, svartar hárfléttur og glansandi af kókosolíu, yfirvaraskegg á öllum (!), svalt loft og þrúgandi raki, skærgrænn gróður og rauðir vegir, dökkgræn grenitré og snæviþaktir tindar, Sikkar á fínum jeppum og sveitafólkið í fjöllunum með sjálfsþurftarbúskapinn sinn. Við þessar myndir þarf að skeyta lyktinni og hávaðanum.
Mælum með: Kochi, kerölskum morgunverði, Auroville og Farm Fresh bakaríinu þar, masala dosa, Kumily, útilegu á kettu vallam í Kerala, Hampi, falafeli og hummus í pítubrauði, Mysore, kókoshnetuvatni, McLeod Ganj, mangó, samósum, papaya, ostanaani eða butternaani, litlum kvikmyndahúsum í afskekktum fjallaþorpum, indverskri tónlist, jóga á ströndinni, troðast í biðröðum og njóta þess, bókabúðum og bókakaupum og bókalestri, tíbetsku brauði með hnetusmjöri, höfrungaskoðun í Palolem, ayurvedíska magalyfinu Pudin Hara, avókadó- eða mangólassa.
Mælum ekki með: Rajasthan í aprílmánuði. Ekki heldur Delhi-Agra hringurinn í apríl. Eða versla við Kashmírbúa. Indverskar rútur eru ekki sniðugar. Indversk umferðamenning er heldur ekki hátt skrifið. Indverskar bílflautur er á Fólk er fífl listanum okkar. Ekki standa nálægt umferðalöggu með blístru. Ekki vingast við Nepali sem þú ætlar að stunda viðskipti við, nema þú sért þeim mun harðari í viðskiptum. Ekki nota sterkt DEET spray, notaðu frekar Citronellu eða Odomos, þannig forðastu útbrotin.
Góðir ferðamátar: Mælum sérlega með næturlestum og lestum Indlands yfir höfuð. 2 tier eða 3 tier A/C er besti kostur vilji maður tryggja sér svefn. Mælum með rútuferð frá Kumily til Alappuzha, umhverfið frábært, stemmningin yndisleg og svo eru varnarorð til ökumanna svo skemmtileg á leiðinni. Local ferjur eru skemmtilegur ferðamáti. Einkabílstjóri á loftkældum bíl er viturlegasti valkosturinn í stórborgunum. Flug með lággjaldaflugfélögunum er ódýr og fljótleg leið til að koma sér milli suðurskagans og norðurhjarans. Mótorhjól í sveitabyggðum er allra skemmtilegasti ferðamátinn.
Viljum ekki gleyma: Appelsínur eru grænar hér á landi. Við vorum farin að tala um að eitthvað væri appelsínugrænt, sérlega viðeigandi. Indverjar þykjast alltaf vita hvað maður vill og hvert maður er að fara. Svo hjálplegir að það hálfa væri nóg. Hér á bæ notast menn við gömul en sterkbyggð hjól til að ferja heilu klasana af grænum kókoshnetum. Að sama skapi ferja þeir stóra plastbrúsa á hjólum og selja þá vatnsberum.
Indland er land andstæðna. Á einu augnabliki getur maður fundið lykt af jasmínum og reykelsi og á því næsta kúgast maður af klóakkstybbunni. Niðurföllin eru oftar en ekki hinu megin í baðherberginu, sem lengst frá sturtunni. Á veitingastöðum fyrir norðan skrifar maður sjálfur pöntunina niður á blað.
Í Mamallapuram geymdi ég hýðið af eplinu mínu til að gefa það ráfandi geitum og öpum. Hins vegar kom lítill strákur til mín og bað um pokann og varð hæstánægður þegar honum var afhentur hann. Í Auroville fann ég Þakklætissteinninn minn. Við komumst aldrei á Bollywood mynd í Indlandi þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir. Gengur betur næst.
Hindí orðin sem við kunnum: namaste/namaskar (kveðja), pani (vatn), neinei (alls ekki), chello (farðu), bass (hættu/stopp), gobi (kartafla), palak (spínat).
Maður er búinn að vera lengi í Indlandi þegar: maður vaggar hausnum í hverri setningu og talar með höndunum; maður talar vísvitandi málfræðilega ranga ensku; eyrun á manni hætta að nema köll sölumanna; maður getur sent betlihópa í burtu án þess að það trufli samtalið sem maður heldur uppi; maður hlær upp í opið geðið á gráðugum ricksaw bílstjórum; manni finnst nútímaþægindi eins og þvottavélar ósjálfsögð; manni finnst betra að fá sér chai en kaffi, maður fílar betur að borða með höndum en skeið; ná að fara yfir bílagötu þrátt fyrir að engin glufa sé í umferðinni.
Maður er búinn að vera lengi á sama stað þegar: bókabúðin er farin að veita manni magnafslátt; maður er farinn að skiptast á tónlist við strákana á netkaffihúsunum; maður fær að hringja frítt innanbæjar því maður er svo góður viðskiptavinur; maður er farinn að lesa yfir formleg bréf kunningja og leiðrétta stafsetninguna; maður er farinn að hugga syrgjandi vini; þjóninn veit hvað maður ætlar að panta áður en maður veit það sjálfur. En þá er maður kannski líka búinn að vera of lengi á sama stað :o)
fimmtudagur, 31. maí 2007
Maístjarnan
Af einskærri hégómagirnd hef ég verið á höttunum eftir að skrifa færslu með titlinum Maístjarnan. Maístjarnan er vitaskuld ljóð eftir Halldór Laxness og hefst á þessum orðum: Ó hve létt er þitt skóhljóð. Hver þekkir ekki þessa línu utanað? Þurftum við ekki öll að læra lagið í barnaskóla?
Nú er seinasti dagur maímánaðar og því seinasta tækifærið til að skrifa um stjörnur í maí. Núnú, þær hafa ekki verið margar stjörnurnar sem ég hef séð á himinhvolfinu þennan maímánuð. Við stoppuðum reyndar eitt kvöldið á leið heim úr bíó eða veitingastað til að kíkja á stjörnurnar, en þar sem rúmið beið heima varð stoppið og glápið ekki langt.
Ég held því að aðalmaístjarnan sé Richard Gere. Já, sko Baldur sat kannski í sætinu hans James Bond en myndin Richard Gere is My Hero var frumsýnd í maímánuði hér í McLeod Ganj. Mér þykir þetta ansi augljóst.
Nú er seinasti dagur maímánaðar og því seinasta tækifærið til að skrifa um stjörnur í maí. Núnú, þær hafa ekki verið margar stjörnurnar sem ég hef séð á himinhvolfinu þennan maímánuð. Við stoppuðum reyndar eitt kvöldið á leið heim úr bíó eða veitingastað til að kíkja á stjörnurnar, en þar sem rúmið beið heima varð stoppið og glápið ekki langt.
Ég held því að aðalmaístjarnan sé Richard Gere. Já, sko Baldur sat kannski í sætinu hans James Bond en myndin Richard Gere is My Hero var frumsýnd í maímánuði hér í McLeod Ganj. Mér þykir þetta ansi augljóst.
miðvikudagur, 30. maí 2007
Úr viðgerð
Tveir af ferðafélögum mínum voru farnir að láta á sjá eftir stöðugan þvæling og mikla notkun. Þetta voru bakbokinn og gallabuxurnar. Gallabuxurnar hafa reyndar átt við gömul íþróttameiðsl að stríða um langt skeið þar sem þær eru orðnar ansi þunnar um hnakksvæðið eftir miklar hjólreiðar, þetta var ekki þeirra fyrsta innlögn.
Ég fór því með þetta tvennt til skraddara í gær og tók hann verkefnunum með brosi á vör. Hann rekur litla stofu í bárujárnsskúr hér rétt hjá og vinnur öll sín verk á handstigna saumavél sem virðist duga vel til verksins.
Ég fór því með þetta tvennt til skraddara í gær og tók hann verkefnunum með brosi á vör. Hann rekur litla stofu í bárujárnsskúr hér rétt hjá og vinnur öll sín verk á handstigna saumavél sem virðist duga vel til verksins.
Góða fólkið í N-Indlandi
Þá er komið að seinni hluta færslunnar Góða fólkið í Indlandi.
Strax í flugvélinni á leið til Delhi hittum við mjög viðkunnalegan mann sem er fæddur og uppalinn í Kerala en hefur undanfarin sjö ár verið búsettur í Kanada með konu sinni og börnum. Þessi sami maður hjálpaði okkur þegar við vorum að skrá farangurinn okkar inn í vélina og síðan kom í ljós að við vorum sessunautar í vélinni. Það að hann skyldi tala kanadíska ensku og alltaf kalla okkur “guys” var mjög góð tilbreyting frá hinglish og því að vera kölluð sir og madam.
Í Agra kynntumst við hjólaléttivagnsstjórunum Lala og Rama. Það voru þeir sem létu okkur vita að frítt væri inn í Taj Mahal kvöldið sem við ætluðum út í smá rölt. Það voru líka þeir sem alltaf voru að bjóða okkur skoðunarferð um Agra. Þeir gerðu það hins vegar á svo ljúfan máta og brosmildan að það var skemmtilegra en hitt að þurfa að hrista þá af sér.
Þegar við fórum að kaupa okkur rútumiða frá Agra til Jaipur hittum við herra Pradeep Parashar. Við sátum og spjölluðum saman í tvo tíma eftir að hafa fest kaup á miðunum. Það kom í ljós að herra Deep eins og hann kallar sig vann á sínum yngri árum sem aðstoðarmaður mannfræðingsins Dr. Paul C. Winther og úr því samstarfi kom út þriggja binda verkið Panihar sem nefnt er eftir þorpinu sem rannsókn Winthers fór fram í.
Ekki nóg með það heldur kenndi herra Deep okkur ýmislegt áhugavert úr vedísku fræðunum en það sem helst stendur upp úr eru ráðleggingar um hvernig maður kemur sér úr döpru skapi yfir í gleðilegt skap:
1. Maður syngur
2. Maður dansar
3. Maður borðar góðan mat (góður er hér skilgreint út frá vedísku fræðunum en ekki persónulegum smekk hvers og eins)
Í Meherangarh virkinu í Jodhpur hittum við fyrir faglegasta og vingjarnlegasta starfsmann Indlands. Og hún stóð sig ekki bara vel í samanburði við aðra Indverja heldur var hún heimsklassastarfsmaður. Þar við við höfðum gleymt öllum skilríkjum á hótelinu gátum við ekki sett þau upp í tryggingu fyrir leiðarhljóðbók um virkið. Hún leyfði okkur hins vegar að setja gemmsana og nokkra rúpíuseðla upp í trygginguna og óskaði okkur svo frábærra ævintýra í virkinu: I wish you wonderful time as you embark upon your magnificent journey. Vá!
Í Jaisalmer veiktist ég í maganum fyrsta kvöldið. Við sátum á tíbetskum veitingastað og vorum búin að panta okkur þegar flökurleikinn tók yfir. Ég varð að sitja með höfuðið milli fótanna í tröppum veitingastaðarins, föl og hvít. Þjónninn stakk upp á lemon sóda, skrifaði niður nafnið á ayurvedíska magalyfinu Pudin Hara og sendi okkur heim með tvær límónur í farteskinu.
Elskulegi hótelstjórinn okkar í Amritsar, sem við höfðum daginn áður prúttað mikið við um verð á herberginu, skutlaði okkur svefndrukkinn og ringlaður á spítala þegar Baldur var veikur. Hann túlkaði milli okkar og læknisins, náði í lyfin og lagði síðan út fyrir öllu saman.
Hér í McLeod Ganj eru allir vinalegir og því svolítið erfiðara að sigta út skærustu blómin þegar blómahafið er svona fallegt :o) Það er madamman á Gakyi og allt hennar brosmilda starfsfólk, það er úbertöffarinn á Nick’s og sá röggsami á Nick’s sem við köllum okkar á milli býfluguna, það er Bir Singh á McLLo sem er þjónn á heimsmælikvarða, það er litli búddinn á Kokonor sem er vandvirkasta manneskja heims, það er Diggí á Jimmy’s sem er svo ræðin og hress og opin...
Ég veit varla hvar ég á að hætta en ég held ég láti þennan lista duga. En kannski einn í viðbót. Ég held nefnilega að það sé óhætt að fullyrða, þó ég hafi ekki beina reynslu af því sjálf, að Dalai Lama geti fengið að fljóta með í hópnum góða fólkið í N-Indlandi.
Strax í flugvélinni á leið til Delhi hittum við mjög viðkunnalegan mann sem er fæddur og uppalinn í Kerala en hefur undanfarin sjö ár verið búsettur í Kanada með konu sinni og börnum. Þessi sami maður hjálpaði okkur þegar við vorum að skrá farangurinn okkar inn í vélina og síðan kom í ljós að við vorum sessunautar í vélinni. Það að hann skyldi tala kanadíska ensku og alltaf kalla okkur “guys” var mjög góð tilbreyting frá hinglish og því að vera kölluð sir og madam.
Í Agra kynntumst við hjólaléttivagnsstjórunum Lala og Rama. Það voru þeir sem létu okkur vita að frítt væri inn í Taj Mahal kvöldið sem við ætluðum út í smá rölt. Það voru líka þeir sem alltaf voru að bjóða okkur skoðunarferð um Agra. Þeir gerðu það hins vegar á svo ljúfan máta og brosmildan að það var skemmtilegra en hitt að þurfa að hrista þá af sér.
Þegar við fórum að kaupa okkur rútumiða frá Agra til Jaipur hittum við herra Pradeep Parashar. Við sátum og spjölluðum saman í tvo tíma eftir að hafa fest kaup á miðunum. Það kom í ljós að herra Deep eins og hann kallar sig vann á sínum yngri árum sem aðstoðarmaður mannfræðingsins Dr. Paul C. Winther og úr því samstarfi kom út þriggja binda verkið Panihar sem nefnt er eftir þorpinu sem rannsókn Winthers fór fram í.
Ekki nóg með það heldur kenndi herra Deep okkur ýmislegt áhugavert úr vedísku fræðunum en það sem helst stendur upp úr eru ráðleggingar um hvernig maður kemur sér úr döpru skapi yfir í gleðilegt skap:
1. Maður syngur
2. Maður dansar
3. Maður borðar góðan mat (góður er hér skilgreint út frá vedísku fræðunum en ekki persónulegum smekk hvers og eins)
Í Meherangarh virkinu í Jodhpur hittum við fyrir faglegasta og vingjarnlegasta starfsmann Indlands. Og hún stóð sig ekki bara vel í samanburði við aðra Indverja heldur var hún heimsklassastarfsmaður. Þar við við höfðum gleymt öllum skilríkjum á hótelinu gátum við ekki sett þau upp í tryggingu fyrir leiðarhljóðbók um virkið. Hún leyfði okkur hins vegar að setja gemmsana og nokkra rúpíuseðla upp í trygginguna og óskaði okkur svo frábærra ævintýra í virkinu: I wish you wonderful time as you embark upon your magnificent journey. Vá!
Í Jaisalmer veiktist ég í maganum fyrsta kvöldið. Við sátum á tíbetskum veitingastað og vorum búin að panta okkur þegar flökurleikinn tók yfir. Ég varð að sitja með höfuðið milli fótanna í tröppum veitingastaðarins, föl og hvít. Þjónninn stakk upp á lemon sóda, skrifaði niður nafnið á ayurvedíska magalyfinu Pudin Hara og sendi okkur heim með tvær límónur í farteskinu.
Elskulegi hótelstjórinn okkar í Amritsar, sem við höfðum daginn áður prúttað mikið við um verð á herberginu, skutlaði okkur svefndrukkinn og ringlaður á spítala þegar Baldur var veikur. Hann túlkaði milli okkar og læknisins, náði í lyfin og lagði síðan út fyrir öllu saman.
Hér í McLeod Ganj eru allir vinalegir og því svolítið erfiðara að sigta út skærustu blómin þegar blómahafið er svona fallegt :o) Það er madamman á Gakyi og allt hennar brosmilda starfsfólk, það er úbertöffarinn á Nick’s og sá röggsami á Nick’s sem við köllum okkar á milli býfluguna, það er Bir Singh á McLLo sem er þjónn á heimsmælikvarða, það er litli búddinn á Kokonor sem er vandvirkasta manneskja heims, það er Diggí á Jimmy’s sem er svo ræðin og hress og opin...
Ég veit varla hvar ég á að hætta en ég held ég láti þennan lista duga. En kannski einn í viðbót. Ég held nefnilega að það sé óhætt að fullyrða, þó ég hafi ekki beina reynslu af því sjálf, að Dalai Lama geti fengið að fljóta með í hópnum góða fólkið í N-Indlandi.
Kveðjuhóf
Jamie göngufélagi minn er að fara að flytja til Chiang Mai á morgun, lukkunapamfíllinn sá, eftir tveggja ára dvöl hér í McLeod Ganj. Í tilefni af því bauð hann okkur og fleiri vinum sínum í kveðjuhóf á ítalskan veitingastað hér í götunni okkar.
Þessi veitingastaður er einn af þeim fáu sem við höfum getað hugsað okkur að borða á í kringum veikindin. Því var það svo að þetta var þriðja kvöldið í röð sem við borðuðum á staðnum, sem betur fer er maturinn mjög góður og ungi búddinn sem þjónar til borðs setur mjög hlýlegan svip á staðinn.
Eins og öll almennileg kveðjuhóf endaði þetta í allsherjar kjaftagangi og vorum við að sjálfsögðu síðustu gestir út.
Þessi veitingastaður er einn af þeim fáu sem við höfum getað hugsað okkur að borða á í kringum veikindin. Því var það svo að þetta var þriðja kvöldið í röð sem við borðuðum á staðnum, sem betur fer er maturinn mjög góður og ungi búddinn sem þjónar til borðs setur mjög hlýlegan svip á staðinn.
Eins og öll almennileg kveðjuhóf endaði þetta í allsherjar kjaftagangi og vorum við að sjálfsögðu síðustu gestir út.
mánudagur, 28. maí 2007
Góða fólkið í S-Indlandi
Ég veit ekki hvaða hugmyndir þið kæru lesendur hafið um Indverja eftir að hafa fylgst með ferð okkar fram til þessa. Kannski hafið þið fengið verri mynd af þeim en sanngjarnt er þar sem maður á það til að tala frekar um það sem fer í taugarnar á manni heldur en það sem vel er gert.
Þannig hafið þið fengið að lesa um að Indverjar stara á mann hvert sem maður fer, hóa í mann, eru utan í manni, vilja helst gleypa mann með húð og hári. Allir vilja þeir taka í höndina á okkur og fá mynd af sér með okkur. Við höfum meira að segja lent í því að sitja á góðu veitingahúsi að snæða kvöldverð þegar Indverji af götunni kemur inn og ætlast til að við stöndum upp frá matnum til að pósa fyrir framan myndavélina.
Þetta er allt rétt og satt, svona er þetta í Indlandi. Ég hefði reyndar orðið sársvekkt hefðum við ekki lent í neinu slíku og ekki fundist reynslan af Indlandi vera nógu “ekta”. En svo eru það skemmtilegu atvikin sem ég hefði heldur ekki viljað missa af og langar mig nú í tveimur færslum að tala um góða fólkið í Indlandi. Ég ætla að skipta þeim eftir suður og norður Indlandi, og byrja á sunnanmönnum.
Góða fólkið fyrir sunnan var:
o Gaurinn á lestarstöðinni í Mumbai sem þekkti til Íslands og meira að segja Reykjavíkur og bjargaði okkur undan betlurum. Og við sem höfðum stimplað hann róna og reynt að forðast hann!
o Nuddarinn í Goa sem gaf okkur góð ráð við niðurgangi, sagði okkur að drekka kókoshnetuvatn (þó svo að annað okkar hafi reyndar misskilið það sem water from cock).
o Strákarnir tveir í Hampi sem stukku úr buxunum sínum og óðu á undan okkur yfir ánna í niðamyrkri til að koma okkur yfir á hinn bakkann eftir að við misstum af síðustu ferjunni.
o Samstarfskonur mínar Elizabeth og Asha í Bangalore sem sýndu okkur svo mikla umhyggju og áhuga.
o Fjölmiðlafræðingurinn frá Kalkutta sem við hittum í Bangalore sem var svo áhugasamur um Ísland og var svo kurteis og vel máli farinn.
o Sætu flugustelpurnar hans Geira sem gáfu okkur rauða vatnsmelónu.
o Baptistinn í Kumily sem vann á netkaffi fjölskyldunnar og sagði okkur að Jesú Kristur byggi í hjarta okkar. Við eigum heimboð til hans og fjölskyldunnar en þá þurfum við örugglega að lesa Biflíuna á hverjum degi.
o Mæðginin í Alappuzha sem elduðu fyrir okkur besta morgunverð sem sögur fara af og sýndu okkur fjölskyldumyndir.
o Þjónninn í Kochi sem lánaði okkur risaregnhlífina í rigningunni miklu.
Fólkið í Suður Indlandi er nú einstaklega ljúft!
Þannig hafið þið fengið að lesa um að Indverjar stara á mann hvert sem maður fer, hóa í mann, eru utan í manni, vilja helst gleypa mann með húð og hári. Allir vilja þeir taka í höndina á okkur og fá mynd af sér með okkur. Við höfum meira að segja lent í því að sitja á góðu veitingahúsi að snæða kvöldverð þegar Indverji af götunni kemur inn og ætlast til að við stöndum upp frá matnum til að pósa fyrir framan myndavélina.
Þetta er allt rétt og satt, svona er þetta í Indlandi. Ég hefði reyndar orðið sársvekkt hefðum við ekki lent í neinu slíku og ekki fundist reynslan af Indlandi vera nógu “ekta”. En svo eru það skemmtilegu atvikin sem ég hefði heldur ekki viljað missa af og langar mig nú í tveimur færslum að tala um góða fólkið í Indlandi. Ég ætla að skipta þeim eftir suður og norður Indlandi, og byrja á sunnanmönnum.
Góða fólkið fyrir sunnan var:
o Gaurinn á lestarstöðinni í Mumbai sem þekkti til Íslands og meira að segja Reykjavíkur og bjargaði okkur undan betlurum. Og við sem höfðum stimplað hann róna og reynt að forðast hann!
o Nuddarinn í Goa sem gaf okkur góð ráð við niðurgangi, sagði okkur að drekka kókoshnetuvatn (þó svo að annað okkar hafi reyndar misskilið það sem water from cock).
o Strákarnir tveir í Hampi sem stukku úr buxunum sínum og óðu á undan okkur yfir ánna í niðamyrkri til að koma okkur yfir á hinn bakkann eftir að við misstum af síðustu ferjunni.
o Samstarfskonur mínar Elizabeth og Asha í Bangalore sem sýndu okkur svo mikla umhyggju og áhuga.
o Fjölmiðlafræðingurinn frá Kalkutta sem við hittum í Bangalore sem var svo áhugasamur um Ísland og var svo kurteis og vel máli farinn.
o Sætu flugustelpurnar hans Geira sem gáfu okkur rauða vatnsmelónu.
o Baptistinn í Kumily sem vann á netkaffi fjölskyldunnar og sagði okkur að Jesú Kristur byggi í hjarta okkar. Við eigum heimboð til hans og fjölskyldunnar en þá þurfum við örugglega að lesa Biflíuna á hverjum degi.
o Mæðginin í Alappuzha sem elduðu fyrir okkur besta morgunverð sem sögur fara af og sýndu okkur fjölskyldumyndir.
o Þjónninn í Kochi sem lánaði okkur risaregnhlífina í rigningunni miklu.
Fólkið í Suður Indlandi er nú einstaklega ljúft!
sunnudagur, 27. maí 2007
Á sjúkrabeði, III
Eins og algengt er með kvikmyndir kemur þessi líka í þremur hlutum, vonandi ekki fleiri samt. Það verður samt að segjast eins og er að nýja myndin hefur ekkert framyfir hinar ef frá eru talin nokkur ansi vel skrifuð uppkastsatriði.
En þegar söguþráður fyrri myndanna er farinn að endurtaka sig í magaverkjum og niðurgangi má segja að botninn fari aðeins úr myndinni. Einn meginmunur er þó á þessari nýjustu afurð Sjúkrabeðs seríunnar og liggur hann í því að aðalleikararnir hafa víxlað hlutverkum. Ásdís sem var í hlutverki vakthafandi yfirlæknis í myndum eitt og tvö lá nú rúmföst en frægasti sjúklingur seríunnar, Baldur, var kominn í læknasloppinn.
Það má segja að myndin hafi í heildina tekist ágætlega en sökum frumleikaleysis er verið að hugsa um að skipta um leikara og taka upp 600 þátta sápuóperu. Hafa nöfnin Tágrannar, Neyðarljós og Skítalalíf verið orðuð við hina nýju sápu, en hverjum er ekki sama.
En þegar söguþráður fyrri myndanna er farinn að endurtaka sig í magaverkjum og niðurgangi má segja að botninn fari aðeins úr myndinni. Einn meginmunur er þó á þessari nýjustu afurð Sjúkrabeðs seríunnar og liggur hann í því að aðalleikararnir hafa víxlað hlutverkum. Ásdís sem var í hlutverki vakthafandi yfirlæknis í myndum eitt og tvö lá nú rúmföst en frægasti sjúklingur seríunnar, Baldur, var kominn í læknasloppinn.
Það má segja að myndin hafi í heildina tekist ágætlega en sökum frumleikaleysis er verið að hugsa um að skipta um leikara og taka upp 600 þátta sápuóperu. Hafa nöfnin Tágrannar, Neyðarljós og Skítalalíf verið orðuð við hina nýju sápu, en hverjum er ekki sama.
laugardagur, 26. maí 2007
Mugfliðakaup
Nú styttist í að dvalarleyfi okkar hér í Indlandi renni út og erum við því farin að hugsa okkur til hreyfings. Það fer reyndar það vel um okkur hér í fjöllunum að við nennum varla að fara nokkuð því sama hvert stefnan er tekin þá liggur leiðin alltaf til Delhi og þar er hitinn 45-48°C!
Í dag horfðumst við þó í augu við þessa staðreynd af nægilega mikilli alvöru til að úr yrðu mugfliðakaup. Miðakaupin voru svosum bæði ævintýri og ferðalag í sjálfu sér. Fyrir það fyrsta var gaurinn sem rekur ferðaskrifstofuna svo eiturhress að leitun væri að öðru eins ef ekki hefði verið fyrir kjölturakkann hans sem ætlaði alveg að springa úr félagslyndi.
Þarna var líka þýsk vinkona gæjans sem var nýkomin frá Srinagar í Kashmir og fengum við heldur betur fróðleiksmolana um Kashmir og íbúa þess frá ferðaskrifstofugaurnum. Hann sagði þá svo tungulipra, segja eitt, meina annað og gera allt annað. Sterkasta dæmið var að þeir gætu stungið mann í bakið án þess að maður fattaði það.
Að lokum kom þó að greiðslu og kaus ég að nota kort svo að ferðatryggingarnar héldust í fullu gildi. Ekkert mál félagi, við förum bara í næsta hús og straujum það! Þar tók á móti okkur maður með skærappelsínugulan posa og sagði sá: Ekkert mál félagi, við förum bara yfir götuna og tengjum hann þar! Svo brostu þeir báðir, ypptu öxlum og sögðu: Svona er þetta í Indlandi.
Þetta var semsagt ævintýri og ferð í sama pakkanum auk þess sem við fengum skemmtilega innsýn í tengslanet tíbetskra flóttamanna í Indlandi. Þeir standa saman, eru eiturhressir og eiga fallega hunda.
Í dag horfðumst við þó í augu við þessa staðreynd af nægilega mikilli alvöru til að úr yrðu mugfliðakaup. Miðakaupin voru svosum bæði ævintýri og ferðalag í sjálfu sér. Fyrir það fyrsta var gaurinn sem rekur ferðaskrifstofuna svo eiturhress að leitun væri að öðru eins ef ekki hefði verið fyrir kjölturakkann hans sem ætlaði alveg að springa úr félagslyndi.
Þarna var líka þýsk vinkona gæjans sem var nýkomin frá Srinagar í Kashmir og fengum við heldur betur fróðleiksmolana um Kashmir og íbúa þess frá ferðaskrifstofugaurnum. Hann sagði þá svo tungulipra, segja eitt, meina annað og gera allt annað. Sterkasta dæmið var að þeir gætu stungið mann í bakið án þess að maður fattaði það.
Að lokum kom þó að greiðslu og kaus ég að nota kort svo að ferðatryggingarnar héldust í fullu gildi. Ekkert mál félagi, við förum bara í næsta hús og straujum það! Þar tók á móti okkur maður með skærappelsínugulan posa og sagði sá: Ekkert mál félagi, við förum bara yfir götuna og tengjum hann þar! Svo brostu þeir báðir, ypptu öxlum og sögðu: Svona er þetta í Indlandi.
Þetta var semsagt ævintýri og ferð í sama pakkanum auk þess sem við fengum skemmtilega innsýn í tengslanet tíbetskra flóttamanna í Indlandi. Þeir standa saman, eru eiturhressir og eiga fallega hunda.
föstudagur, 25. maí 2007
Heimsókn frá Svíþjóð
Morgnarnir hér á Green Hotel eru stundum svolítil áskorun fyrir eyrun því inn í herbergið berast öll hljóð af götunni: Bílflautur, búðaeigendabrölt, hringlur betlandi hindúa, hundsgelt, beljubaul og mótorhjólagnýr. Maður er nú orðinn öllu vanur en eitthvað teygði þetta sig inn í drauma mína.
Í morgun dreymdi mig að ég og Ásdís værum að passa Áslaugu Eddu og var, eins og við má búast, glatt á hjalla. Áslaug Edda lék við hvurn sinn fingur og veifaði háværum plasthringlum af miklum móð. Eftir smástund varð ég þreyttur á hringlunum og bauð henni önnur leikföng en hún vildi ekki sjá þau.
Ég rótaði um allt og bauð henni enn fleiri leikföng, hljóðlaus leikföng, en allt vildi fyrir ekki því hristur skyldu það vera. Ekki man ég glögglega hve lengi þetta gekk á en að lokum fattaði ég að litla frænka var alsaklaus af þessum hávaða. Þetta voru hinir hristuóðu og fégráðugu hindúar, menn af holdi og blóði en ekki draumverur.
Þeir hafa þann sið að ganga á milli hótela og verslana með hringlur og reykelsi og biðja um peninga í skiptum fyrir blessun. Venjulega henda búðareigendur í þá einhverju klinki því ekki er reykelsið alltaf ilmgott og því engin blessun fyrir viðskiptin. Sennilega telst það blessun að vera snöggur að borga því þá stoppa þeir stutt.
Í morgun dreymdi mig að ég og Ásdís værum að passa Áslaugu Eddu og var, eins og við má búast, glatt á hjalla. Áslaug Edda lék við hvurn sinn fingur og veifaði háværum plasthringlum af miklum móð. Eftir smástund varð ég þreyttur á hringlunum og bauð henni önnur leikföng en hún vildi ekki sjá þau.
Ég rótaði um allt og bauð henni enn fleiri leikföng, hljóðlaus leikföng, en allt vildi fyrir ekki því hristur skyldu það vera. Ekki man ég glögglega hve lengi þetta gekk á en að lokum fattaði ég að litla frænka var alsaklaus af þessum hávaða. Þetta voru hinir hristuóðu og fégráðugu hindúar, menn af holdi og blóði en ekki draumverur.
Þeir hafa þann sið að ganga á milli hótela og verslana með hringlur og reykelsi og biðja um peninga í skiptum fyrir blessun. Venjulega henda búðareigendur í þá einhverju klinki því ekki er reykelsið alltaf ilmgott og því engin blessun fyrir viðskiptin. Sennilega telst það blessun að vera snöggur að borga því þá stoppa þeir stutt.
fimmtudagur, 24. maí 2007
Á sjúkrabeði, II
Lífið heldur áfram að endurtaka sig fyrir okkur skötuhjú. Eftir spítalaferð Baldurs um daginn versnaði honum stöðugt og í dag var svo komið að ég fór í Snow Lion apótekið til að kaupa sýklalyf og sölt með appelsínubragði. Á leiðinni heim kom ég við í litla súpermarkaðnum og keypti Pepsí og Snickers.
Eftir að hafa tekið "töfrasteinana" og drukkið vel af saltlausninni og Pepsínu sofnaði okkar maður værum og kærkomnum svefni. Það er ólíkt þægilegra að vera veikur hér í McLeod Ganj en í Amritsar. Hitinn hefur að sjálfsögðu mest að segja, hér er veðrið alltaf eins og á góðum sumardegi á Íslandi. Annað sem einnig skiptir máli er að hér er allt til alls og það í seilingarfjarlægð. Ólíkt Amristar er mér óhætt að fara einni út fyrir hússins dyr til að sækja björg í bú.
Eins og stendur eru innkaupin fyrir sjúklinginn mjög einföld, það eina sem Baldur hefur lyst á þessa dagana er Snickers og gosdrykkir.
Eftir að hafa tekið "töfrasteinana" og drukkið vel af saltlausninni og Pepsínu sofnaði okkar maður værum og kærkomnum svefni. Það er ólíkt þægilegra að vera veikur hér í McLeod Ganj en í Amritsar. Hitinn hefur að sjálfsögðu mest að segja, hér er veðrið alltaf eins og á góðum sumardegi á Íslandi. Annað sem einnig skiptir máli er að hér er allt til alls og það í seilingarfjarlægð. Ólíkt Amristar er mér óhætt að fara einni út fyrir hússins dyr til að sækja björg í bú.
Eins og stendur eru innkaupin fyrir sjúklinginn mjög einföld, það eina sem Baldur hefur lyst á þessa dagana er Snickers og gosdrykkir.
miðvikudagur, 23. maí 2007
Apinn sem stal eplinu mínu
Ég sat á svölunum í dag og las eins og venjulega. Í þetta sinn hafði ég sankað að mér ýmsu dóti sem ég hafði dreift um allar svalirnar. Það var vasahnífur á öðrum kollinum, sæng til viðris á svalahandriðinu, kexpakki í gluggakarminum, bréfpoki með eplaskræli á gólfinu og ofan á honum rautt og girnilegt epli.
Ég ákvað að taka mér smá hvíld frá sólinni og fór inn. Ég lagðist upp í rúm þannig að ég sæi eitthvað út á svalir. Ekki vildi ég nefnilega að apinn færi að endurtaka heimsókn sína án minnar vitundar.
Til að sem best færi um mig hafði ég hátt en mjúkt undir höfði og bók í hönd. En ég dottaði og vissi ekki af mér fyrr en ég rumskaði, kannski hálftíma síðar. Ég fór þá út á svalir til að teygja úr mér. Í fyrstu tók ég ekki eftir neinu óeðlilegu jafnvel þó ég kíkti, allt virtist vera á sínum stað. Síðan varð mér litið á eplið mitt: það eina sem eftir var af því var bleika plastfrauðið. Mér varð svo hverft við því ég trúði ekki að apinn hefði leikið svona á mig. Ég leitaði af mér allan grun og komst þannig að því að allt hafrakexið var horfið og meira að segja hýðið úr bréfpokanum.
Ég veit ekki hvort þetta var vinur minn frá því í fyrradag en hver svo sem það var vona ég að hann hafi notið veiganna í botn. Ekki gat ég grátið eplið sem var "mitt", mannasetningar á borð við eignarétt og stuld eru nefnilega ekki til í hugum apa.
Ég ákvað að taka mér smá hvíld frá sólinni og fór inn. Ég lagðist upp í rúm þannig að ég sæi eitthvað út á svalir. Ekki vildi ég nefnilega að apinn færi að endurtaka heimsókn sína án minnar vitundar.
Til að sem best færi um mig hafði ég hátt en mjúkt undir höfði og bók í hönd. En ég dottaði og vissi ekki af mér fyrr en ég rumskaði, kannski hálftíma síðar. Ég fór þá út á svalir til að teygja úr mér. Í fyrstu tók ég ekki eftir neinu óeðlilegu jafnvel þó ég kíkti, allt virtist vera á sínum stað. Síðan varð mér litið á eplið mitt: það eina sem eftir var af því var bleika plastfrauðið. Mér varð svo hverft við því ég trúði ekki að apinn hefði leikið svona á mig. Ég leitaði af mér allan grun og komst þannig að því að allt hafrakexið var horfið og meira að segja hýðið úr bréfpokanum.
Ég veit ekki hvort þetta var vinur minn frá því í fyrradag en hver svo sem það var vona ég að hann hafi notið veiganna í botn. Ekki gat ég grátið eplið sem var "mitt", mannasetningar á borð við eignarétt og stuld eru nefnilega ekki til í hugum apa.
þriðjudagur, 22. maí 2007
Á spítalann, II
Einu sinni, einu sinni enn var sungið í einhverju júróvisjónlaginu og hefur þessi lína komið í huga minn mjög reglulega síðustu fimm vikur. Yfirleitt hef ég annaðhvort verið kominn eða á leiðinni á klóið þegar laglínan hefur látið á sér kræla. Ég hef semsé verið með stöðugan niðurgang í fimm vikur ef hægt er að kalla niðurgang stöðugan.
Einu sinni, einu sinni enn gerði ég mér því ferð á sjúkrahús en ólíkt síðustu ferð var ég að þessu sinni vopnaður litlu glasi sem innihélt sýnishorn af því hvernig meltingarvegurinn virkar ekki. Ég deildi leigubíl með belgískri kunningjakonu sem einmitt átti sama eirindi við spítalann. Meðan beðið var eftir niðurstöðum settumst við á kaffihús og ræddum málin.
Skoski læknirinn doktor John tók svo á móti mér og útskýrði niðurstöður rannsóknarinnar. Eitthvað vissi hann um íslenska menningu og sagði mér í framhjáhlaupi að við hefðum gleymt nokkrum genum í heimalandi hans fyrir nokkrum árhundruðum. Ég kvaðst alsaklaus af því og lét hann mér þá í té upplýsingar um að í Skotlandi sé staður sem beri merkingarlega nákvæmlega sama nafn og Reykjavík. Ekkert af þessu var þó að finna í glasinu sem ég kom með til rannsóknar.
Samkvæmt greiningu doktorsins var ekki um matareitrun að ræða þarna í Agra um daginn, heldur amöbur. Þetta frumstæða lífsform hefur nú til allrar hamingju yfirgefið mig en meltingarvegurinn er enn eitthvað skelkaður og berst nú við afleiðingar skemmdarverkanna. Doktor John skrifaði því lyfseðil fyrir töfrasteinum þeim er sýklalyf heita ef ástandið hefði ekki lagast innan tveggja daga. Nú er bara að sjá hvað setur.
Einu sinni, einu sinni enn gerði ég mér því ferð á sjúkrahús en ólíkt síðustu ferð var ég að þessu sinni vopnaður litlu glasi sem innihélt sýnishorn af því hvernig meltingarvegurinn virkar ekki. Ég deildi leigubíl með belgískri kunningjakonu sem einmitt átti sama eirindi við spítalann. Meðan beðið var eftir niðurstöðum settumst við á kaffihús og ræddum málin.
Skoski læknirinn doktor John tók svo á móti mér og útskýrði niðurstöður rannsóknarinnar. Eitthvað vissi hann um íslenska menningu og sagði mér í framhjáhlaupi að við hefðum gleymt nokkrum genum í heimalandi hans fyrir nokkrum árhundruðum. Ég kvaðst alsaklaus af því og lét hann mér þá í té upplýsingar um að í Skotlandi sé staður sem beri merkingarlega nákvæmlega sama nafn og Reykjavík. Ekkert af þessu var þó að finna í glasinu sem ég kom með til rannsóknar.
Samkvæmt greiningu doktorsins var ekki um matareitrun að ræða þarna í Agra um daginn, heldur amöbur. Þetta frumstæða lífsform hefur nú til allrar hamingju yfirgefið mig en meltingarvegurinn er enn eitthvað skelkaður og berst nú við afleiðingar skemmdarverkanna. Doktor John skrifaði því lyfseðil fyrir töfrasteinum þeim er sýklalyf heita ef ástandið hefði ekki lagast innan tveggja daga. Nú er bara að sjá hvað setur.
mánudagur, 21. maí 2007
Svalapar
Í dag, einu sinni sem oftar, sátum við Ásdís og lásum bækur í þægilegri forsælu svalanna. Yfirleitt erum við þar óáreitt ef frá eru taldar skemmtilegar kjaftatarnir við nágrannana og tai chi einkatímar sem fara fram á planinu fyrir neðan.
Í dag bættist fallegur loðinn vinur í kreðsinn, bráðfimur og félagslyndur api. Okkur brá töluvert og höskuðum okkur inn því þó þetta séu meinleysisgrey eru góðar líkur á hundaæði ef eitthvað fer úrskeiðis, ekki eins og í Disney. Ég náði að festa á filmu þegar svalaparið eða svalaparnir áttu í orðalausum en djúpstæðum samræðum um náttúrufegurð Himalayafjallanna.
Í dag bættist fallegur loðinn vinur í kreðsinn, bráðfimur og félagslyndur api. Okkur brá töluvert og höskuðum okkur inn því þó þetta séu meinleysisgrey eru góðar líkur á hundaæði ef eitthvað fer úrskeiðis, ekki eins og í Disney. Ég náði að festa á filmu þegar svalaparið eða svalaparnir áttu í orðalausum en djúpstæðum samræðum um náttúrufegurð Himalayafjallanna.
sunnudagur, 20. maí 2007
Morðsaga úr fjöllunum
Elskulegu lesendur, örvæntið ekki! Ég og Jamie komum báðir heilir úr göngunni í gær en á leiðinni sagði hann mér afar krassandi sögu úr nágrenninu. Hún byrjaði þannig að þegar við vorum komnir niður gilið og að ánni hér fyrir neðan benti Jamie upp eina hlíðina og sagði: Þarna er hótelið þar sem morðið var framið. Þetta sagði hann eins og um almenna vitneskju á borð við glímu Grettis við Glám væri að ræða. Ég hváði.
Þannig reyndist þá mál með vexti að nokkrum dögum áður en ég og lagskona mín komum til bæjarins var framið morð. Enginn skal halda að norðanmenn hér séu öðruvísi en annars staðar því sögunni fylgdi að vitanlega voru eingöngu utanbæjarmenn flæktir í málið.
Já og þá er sagan búin, neeeii djók. Fórnarlambið og morðingjar hennar, tveir ungir karlmenn, komu hingað frá fylkinu Punjab (öll indversk) og skráðu sig inn á hótel. Ekki stöldruðu karlarnir þó lengi og yfirgáfu hótelið fljótlega, kvenmannslausir og með lítinn farangur.
Eitthvað þótti hóteleiganda andrúmsloftið einkennilegt því hann ákvað að athuga hvort ekki væri allt með felldu í hinu nýleigða herbergi. Kannski heyrði hann eitthvað á borð við dynki eða óeðlilega háreysti, það fylgdi ekki sögunni. Hann bankar á dyrnar án þess að viðbragða verði vart úr herberginu. Hann bankaði meira en brá að lokum á það ráð að opna herbergið og blasti þá við honum nokkuð sem hann óraði sjálfsagt ekki fyrir og fáir vilja finna í sínum húsum.
Í herberginu blasti afhausaður kvenmannsbúkur við aumingja manninum, sami búkur og skömmu áður hafði borið höfuð og skráð sig inn á hótelið. Gera má ráð fyrir að aðkoman hafi verið frekar ömurleg því ef konan hefur verið lifandi þegar hún var hálshöggvin hlýtur blóðið að hafa spýst upp um alla veggi. Jafnvel þótt hún hafi mögulega verið dáin þegar hausinn var skilinn frá búknum gerir það upplifun hóteleigandans ekki skemmtilegri.
Farangur mannanna reyndist því vera höfuð konunnar og fannst það innpakkað í poka sem lá á veginum sem við búum við tveimur dögum síðar og er ég bara nokkuð ánægður með að hafa sloppið við að reka tærnar í eitthvað einkennilegt þungt rusl á veginum. Ekki fylgdi sögunni hvort ástæður morðsins væru einhverjar en ungu mennirnir voru víst að vinna fyrir konuna.
Að sögn Jamies telst málið upplýst því pokinn sem hausinn var settur í reyndist vera frá einhverri lítilli og sérhæfðri verslun í heimabæ þessara dularfullu gesta. Það reyndist því auðvelt að finna út hvaða viðskiptavinir hennar stóðu að ódæðisverkinu. Klókindi og morð fara víst ekki alltaf saman en ætli klókindi og það að vera utanbæjarmaður fari nokkurn tímann saman?
Þannig reyndist þá mál með vexti að nokkrum dögum áður en ég og lagskona mín komum til bæjarins var framið morð. Enginn skal halda að norðanmenn hér séu öðruvísi en annars staðar því sögunni fylgdi að vitanlega voru eingöngu utanbæjarmenn flæktir í málið.
Já og þá er sagan búin, neeeii djók. Fórnarlambið og morðingjar hennar, tveir ungir karlmenn, komu hingað frá fylkinu Punjab (öll indversk) og skráðu sig inn á hótel. Ekki stöldruðu karlarnir þó lengi og yfirgáfu hótelið fljótlega, kvenmannslausir og með lítinn farangur.
Eitthvað þótti hóteleiganda andrúmsloftið einkennilegt því hann ákvað að athuga hvort ekki væri allt með felldu í hinu nýleigða herbergi. Kannski heyrði hann eitthvað á borð við dynki eða óeðlilega háreysti, það fylgdi ekki sögunni. Hann bankar á dyrnar án þess að viðbragða verði vart úr herberginu. Hann bankaði meira en brá að lokum á það ráð að opna herbergið og blasti þá við honum nokkuð sem hann óraði sjálfsagt ekki fyrir og fáir vilja finna í sínum húsum.
Í herberginu blasti afhausaður kvenmannsbúkur við aumingja manninum, sami búkur og skömmu áður hafði borið höfuð og skráð sig inn á hótelið. Gera má ráð fyrir að aðkoman hafi verið frekar ömurleg því ef konan hefur verið lifandi þegar hún var hálshöggvin hlýtur blóðið að hafa spýst upp um alla veggi. Jafnvel þótt hún hafi mögulega verið dáin þegar hausinn var skilinn frá búknum gerir það upplifun hóteleigandans ekki skemmtilegri.
Farangur mannanna reyndist því vera höfuð konunnar og fannst það innpakkað í poka sem lá á veginum sem við búum við tveimur dögum síðar og er ég bara nokkuð ánægður með að hafa sloppið við að reka tærnar í eitthvað einkennilegt þungt rusl á veginum. Ekki fylgdi sögunni hvort ástæður morðsins væru einhverjar en ungu mennirnir voru víst að vinna fyrir konuna.
Að sögn Jamies telst málið upplýst því pokinn sem hausinn var settur í reyndist vera frá einhverri lítilli og sérhæfðri verslun í heimabæ þessara dularfullu gesta. Það reyndist því auðvelt að finna út hvaða viðskiptavinir hennar stóðu að ódæðisverkinu. Klókindi og morð fara víst ekki alltaf saman en ætli klókindi og það að vera utanbæjarmaður fari nokkurn tímann saman?
laugardagur, 19. maí 2007
Gönguferð um fjöllin
Í dag átti ég stefnumót við Jamie vin minn og var gönguferð um fjöllin á döfinni. Þar sem við erum í Himalaya fjöllunum er svo sem hægt að segja að hvert sem ferðinni sé heitið þá er það alltaf gönguferð um fjöllin en það er önnur saga.
Þar sem Jamie hefur búið hér í tvö ár og er vanur göngumaður þekkir hann ýmsar leiðir hér í grenndinni og veit hvað er markvert að sjá. Leiðin sem hann valdi fyrir okkur reyndist gullfalleg og friðsæl, úr alfaraleið túrhesta og sölumanna.
Til að byrja með lá leiðin niður að á sem rennur í gegnum gil hér rétt fyrir neðan og þaðan upp á fjallið sem ég horfi alltaf á af svölunum á hótelinu. Á leið okkar hittum við fólk sem býr afskekkt frá skarkala heimsins, svolítið eins og tímaferðalag eða í það minnsta ferð í aðrar víddir. Fólkið tók okkur brosandi, sumir kinkuðu vinalega kolli, aðrir heilsuðu upp á Hindí: Namaste.
Tvisvar á leiðinni gengum við fram á pínulitla og afskekkta barnaskóla og það er alveg á hreinu að þessi börn taka ekki skólabílinn til að komast þangað, eina leiðin eru slóðar troðnir af sandölum, tám og klaufum. Þegar okkur bar að fyrri skólanum var drekkutíminn að byrja. Börnin gengu í litlum halarófum út úr skólanum og af skólalóðinni hvert með sína blikkskálina fulla af hrísgrjónum og linsubaunadali.
Áfram gengum við og náðum að lokum upp á toppinn, þeir eru margir hér um slóðir en þetta var okkar toppur. Við blasti útsýni yfir nærsveitir, önnur fjöll þar á meðal hæðina sem hótelið okkar Ásdísar stendur á. Þetta var sérdeilis fallegur dagur, heiðskýr og sólríkur svo skyggnið var mjög gott. Á andartökum sem þessu er ekki aðeins auðvelt að njóta þess að vera í núinu, það kemur algerlega að sjálfu sér.
Enn einn ótvíræður kostur við að þekkja alvanan mann eins og Jamie er sá að hann veit sko hvar er hægt að fá eftirrétti sniðna að bragðlaukum sælkera. Eftir veitingastaðinn kíktum við á stað sem selur súkkulaðikökur sem eru heimsfrægar hér um slóðir. Ég keypti tvo bita, fór heim til Ásdísar og saman smjöttuðum við á góðgætinu en skildum þó ekkert í því hvers vegna ég keypti bara tvo bita.
Þar sem Jamie hefur búið hér í tvö ár og er vanur göngumaður þekkir hann ýmsar leiðir hér í grenndinni og veit hvað er markvert að sjá. Leiðin sem hann valdi fyrir okkur reyndist gullfalleg og friðsæl, úr alfaraleið túrhesta og sölumanna.
Til að byrja með lá leiðin niður að á sem rennur í gegnum gil hér rétt fyrir neðan og þaðan upp á fjallið sem ég horfi alltaf á af svölunum á hótelinu. Á leið okkar hittum við fólk sem býr afskekkt frá skarkala heimsins, svolítið eins og tímaferðalag eða í það minnsta ferð í aðrar víddir. Fólkið tók okkur brosandi, sumir kinkuðu vinalega kolli, aðrir heilsuðu upp á Hindí: Namaste.
Tvisvar á leiðinni gengum við fram á pínulitla og afskekkta barnaskóla og það er alveg á hreinu að þessi börn taka ekki skólabílinn til að komast þangað, eina leiðin eru slóðar troðnir af sandölum, tám og klaufum. Þegar okkur bar að fyrri skólanum var drekkutíminn að byrja. Börnin gengu í litlum halarófum út úr skólanum og af skólalóðinni hvert með sína blikkskálina fulla af hrísgrjónum og linsubaunadali.
Áfram gengum við og náðum að lokum upp á toppinn, þeir eru margir hér um slóðir en þetta var okkar toppur. Við blasti útsýni yfir nærsveitir, önnur fjöll þar á meðal hæðina sem hótelið okkar Ásdísar stendur á. Þetta var sérdeilis fallegur dagur, heiðskýr og sólríkur svo skyggnið var mjög gott. Á andartökum sem þessu er ekki aðeins auðvelt að njóta þess að vera í núinu, það kemur algerlega að sjálfu sér.
Enn einn ótvíræður kostur við að þekkja alvanan mann eins og Jamie er sá að hann veit sko hvar er hægt að fá eftirrétti sniðna að bragðlaukum sælkera. Eftir veitingastaðinn kíktum við á stað sem selur súkkulaðikökur sem eru heimsfrægar hér um slóðir. Ég keypti tvo bita, fór heim til Ásdísar og saman smjöttuðum við á góðgætinu en skildum þó ekkert í því hvers vegna ég keypti bara tvo bita.
Vakin um miðja nótt
Í nótt dreymdi mig skringilega. Úti voru þrumur farnar að óma um himingeiminn og undirmeðvitundin skynjaði það og gerði úr því draum. Mér fannst sem sagt að einhver maður, sem ég skynjaði að ég þekkti, stæði í brekkunni fyrir neðan hótelið okkar og væri að magna upp þrumuveðrið. Það fyllti mig sérkennilegri tilfinningu, mér fannst það hálfóhuggulegt.
Og allt í einu var ég glaðvöknuð, veðrið úti sá til þess. Mér heyrðist vindurinn vera að færast í aukana svo ég stökk fram úr til að bjarga þvottinum af svölunum frá því að feykjast um allar sveitir. Þá var það hellidemba sem var skollin á en ekki vindur. Þvotturinn, hálfþurr aðeins einni mínútu fyrr, var nú orðinn rennblatur. Við Baldur bárum hann inn í eins miklum flýti og myrkrið leyfði okkur og fundum hverri flík stað í herbergi: handklæðin ofan á skápshurðirnar og hettupeysa með, gallabuxur á snaga inn á baðherbergi, bolur á handklæðaslá o.s.frv.
Það tók okkur síðan nokkra stund að sofna aftur, þrumurnar voru svo háværar, rigningin svo ofsafengin og eldingarnar svo bjartar að herbergi okkar minnti helst á diskótek. Þá stóð mér líka smá beygur af þrumuveðrinu eftir drauminn sérkennilega og í ofanálagt var ég alltaf að fara yfir það í huganum hvort allar flíkur væru komnar inn úr óveðrinu.
Núna er hins vegar kominn morgun og skínandi morgunsól. Þvotturinn er kominn út á svalir og þornar hratt og allur beygur er á bak og burt. Ég man ekki einu sinni eftir draumnum sem kallaði fram þennan beyg, hvað þá meir.
Og allt í einu var ég glaðvöknuð, veðrið úti sá til þess. Mér heyrðist vindurinn vera að færast í aukana svo ég stökk fram úr til að bjarga þvottinum af svölunum frá því að feykjast um allar sveitir. Þá var það hellidemba sem var skollin á en ekki vindur. Þvotturinn, hálfþurr aðeins einni mínútu fyrr, var nú orðinn rennblatur. Við Baldur bárum hann inn í eins miklum flýti og myrkrið leyfði okkur og fundum hverri flík stað í herbergi: handklæðin ofan á skápshurðirnar og hettupeysa með, gallabuxur á snaga inn á baðherbergi, bolur á handklæðaslá o.s.frv.
Það tók okkur síðan nokkra stund að sofna aftur, þrumurnar voru svo háværar, rigningin svo ofsafengin og eldingarnar svo bjartar að herbergi okkar minnti helst á diskótek. Þá stóð mér líka smá beygur af þrumuveðrinu eftir drauminn sérkennilega og í ofanálagt var ég alltaf að fara yfir það í huganum hvort allar flíkur væru komnar inn úr óveðrinu.
Núna er hins vegar kominn morgun og skínandi morgunsól. Þvotturinn er kominn út á svalir og þornar hratt og allur beygur er á bak og burt. Ég man ekki einu sinni eftir draumnum sem kallaði fram þennan beyg, hvað þá meir.
föstudagur, 18. maí 2007
Sókrates og félagar
Í bókinni sem ég er að lesa um þessar mundir, The Mustard Seed, vitnar höfundurinn Osho oft í aðra heimspekinga, suma sem ég kannast við og aðra sem ég veit lítið sem ekkert um. Þannig setur hann boðskap Jesú í samhengi við austræna speki eins og Zen og Vedafræðin en einnig sálfræði og gríska speki. Þetta gerir hann til að koma í veg fyrir að fólk tengi Osho nafnið við ein trúarbrögð, trúarhóp eða heimspekistefnu.
Af þeim heimspekingum sem hann hefur minnst og sem ég hef áhuga á að kynna mér frekar eru Búdda, Mahavira, Zarathustra, Lao Tzu og Sókrates. Svo má ekki gleyma blessuðum Mulla Nasruddin, bókin er öll full af frásögnum af honum. Hann telst þó varla til heimspekings.
Eins og ég sagði þá var forvitni mín á hugmyndum þessara heimspekinga og verka vakin. Til að byrja einhversstaðar ákvað ég að kynna mér Sókrates fyrst. Ólíkt öðrum menntskælingum lærði ég ekkert um gríska heimspeki á sínum tíma og verð því að gjöra svo vel og viða að mér þeim upplýsingum núna, kæri ég mig um að vera lesin á því sviði.
Í gær hlóð ég semsé niður nokkrum vefsíðum með upplýsingum um Sókrates og heimspeki hans. Í dag settist ég svo spennt niður og hóf lesturinn. Ég rakst hins vegar fljótlega á vegg. Svo virðist nefnilega í pottinn búið að ef maður vill kynna sér Sókrates verður maður líka að kynna sér Plató, þar sem Sókrates skrifaði ekkert sjálfur og öll heimspeki hans er samankomin í ritum Platós. Vandamálið sem skapast við þetta fyrirkomulag er að erfitt er að greina á milli raddar hans og raddar Sókratesar. Svolítið eins og að reyna að greina dansarann frá dansinum.
Svo nú er ég aftur komin á netið, leitandi að upplýsingum um Plató svo ég geti frætt mig um Sókrates.
Af þeim heimspekingum sem hann hefur minnst og sem ég hef áhuga á að kynna mér frekar eru Búdda, Mahavira, Zarathustra, Lao Tzu og Sókrates. Svo má ekki gleyma blessuðum Mulla Nasruddin, bókin er öll full af frásögnum af honum. Hann telst þó varla til heimspekings.
Eins og ég sagði þá var forvitni mín á hugmyndum þessara heimspekinga og verka vakin. Til að byrja einhversstaðar ákvað ég að kynna mér Sókrates fyrst. Ólíkt öðrum menntskælingum lærði ég ekkert um gríska heimspeki á sínum tíma og verð því að gjöra svo vel og viða að mér þeim upplýsingum núna, kæri ég mig um að vera lesin á því sviði.
Í gær hlóð ég semsé niður nokkrum vefsíðum með upplýsingum um Sókrates og heimspeki hans. Í dag settist ég svo spennt niður og hóf lesturinn. Ég rakst hins vegar fljótlega á vegg. Svo virðist nefnilega í pottinn búið að ef maður vill kynna sér Sókrates verður maður líka að kynna sér Plató, þar sem Sókrates skrifaði ekkert sjálfur og öll heimspeki hans er samankomin í ritum Platós. Vandamálið sem skapast við þetta fyrirkomulag er að erfitt er að greina á milli raddar hans og raddar Sókratesar. Svolítið eins og að reyna að greina dansarann frá dansinum.
Svo nú er ég aftur komin á netið, leitandi að upplýsingum um Plató svo ég geti frætt mig um Sókrates.
fimmtudagur, 17. maí 2007
Skorkvikindin
Það er ekki hægt að hafa verið í Indlandi í fimm mánuði og ekki segja eitt orð um skorkvikindin hér. Þau eru af ýmsu tagi, ýmsum litum og lagi og af nógu er að taka. Gefðu mér maura, segirðu. Gjörðu svo vel, beint frá Auroville. Gefðu mér kakkalakka, segirðu. Gjörðu svo vel, beint úr örbylgjuofni í Bangalore. Gefðu mér mýflugur, blinda flugmaura, fljúgandi kakkalakka, sporðdreka, húsflugur, drekaflugur, bjöllur stórar og smáar, köngulær loðnar og litaðar, fiðrildi dags og nætur, þúsundfætlur feitar og langar, segirðu. Listinn er nær ótæmandi en komdu til Indlands, þar er úrvalið frábært.
Í Auroville voru maurar okkar helsta plága. Þeir voru allstaðar: upp á borðum, ofan í diskum, inn í innkaupapokum, upp um alla veggi og skápa, jafnvel í óhreina tauinu. Maurar eru mjög upptekin skorkvikindi: flytja þetta fiðrildi gegnum stjarnfræðilega litla sprungu á veggnum, bera brauðmola af eldhúsborðinu lengst upp í rjáfur, draga kexpakka þvert yfir gólfið. Okkar helsta dægrastytting var að stríða maurunum. Ef maður bleytir fingur með munnvatni og strýkur honum yfir mauraslóð þannig að hún þurrkist út á einum kafla verða þeir alveg ringlaðir og vita allt í einu ekkert í sinn haus. Og það tekur þá furðulangan tíma að átta sig á hvernig skuli tækla slíkar aðstæður. Kannski geri ég of miklar kröfur til vitsmuna þeirra.
Hér í McLeod Ganj er það húsflugurnar sem pirra mig hvað mest. Þetta eru hinar hefðbundnu húsflugur sem við þekkjum að heiman þó Baldur vilji reyndar meina að þar séu þær litríkari. Ég veit ekkert um það en get hins vegar staðfest að þær kunna sig betur heima, þær sækja kannski í matvæli en láta mann sjálfan að mestu vera. Flugurnar hér eru öðruvísi, þær eru alltaf utan í okkur og gefa okkur ekki stundarfrið. Meira að segja skorkvikindin hér á landi eru uppáþrengjandi.
Þegar maður sefur setjast þær á andlitið og helst varirnar svo mann kitli sem mest og rjúki upp bálreiður. Í hugleiðslu sækja þær í lófana og fingurna, dingla sér þar eins og um sé að ræða félagsmiðstöð. Svo er líka afskaplega pirrandi þegar þær fljúga í hárið á manni en þangað sækja þær mjög. Mig grunar að það sé hunangsjampóið sem ég nota. Ergo: ég hlakka mest til að sjampóbrúsinn klárist.
Í Auroville voru maurar okkar helsta plága. Þeir voru allstaðar: upp á borðum, ofan í diskum, inn í innkaupapokum, upp um alla veggi og skápa, jafnvel í óhreina tauinu. Maurar eru mjög upptekin skorkvikindi: flytja þetta fiðrildi gegnum stjarnfræðilega litla sprungu á veggnum, bera brauðmola af eldhúsborðinu lengst upp í rjáfur, draga kexpakka þvert yfir gólfið. Okkar helsta dægrastytting var að stríða maurunum. Ef maður bleytir fingur með munnvatni og strýkur honum yfir mauraslóð þannig að hún þurrkist út á einum kafla verða þeir alveg ringlaðir og vita allt í einu ekkert í sinn haus. Og það tekur þá furðulangan tíma að átta sig á hvernig skuli tækla slíkar aðstæður. Kannski geri ég of miklar kröfur til vitsmuna þeirra.
Hér í McLeod Ganj er það húsflugurnar sem pirra mig hvað mest. Þetta eru hinar hefðbundnu húsflugur sem við þekkjum að heiman þó Baldur vilji reyndar meina að þar séu þær litríkari. Ég veit ekkert um það en get hins vegar staðfest að þær kunna sig betur heima, þær sækja kannski í matvæli en láta mann sjálfan að mestu vera. Flugurnar hér eru öðruvísi, þær eru alltaf utan í okkur og gefa okkur ekki stundarfrið. Meira að segja skorkvikindin hér á landi eru uppáþrengjandi.
Þegar maður sefur setjast þær á andlitið og helst varirnar svo mann kitli sem mest og rjúki upp bálreiður. Í hugleiðslu sækja þær í lófana og fingurna, dingla sér þar eins og um sé að ræða félagsmiðstöð. Svo er líka afskaplega pirrandi þegar þær fljúga í hárið á manni en þangað sækja þær mjög. Mig grunar að það sé hunangsjampóið sem ég nota. Ergo: ég hlakka mest til að sjampóbrúsinn klárist.
Sakleysislega spurningin
Við borðuðum í kvöld á Jimmy’s Italian Kitchen sem ég held að lesendur dagbókarinnar ættu að vera farnir að kannast við. Við borðum þar ansi oft þessa dagana og ástæðan er einföld: maturinn er góður, staðurinn verlega huggulegur og sú sem rekur staðinn, Diggí, er mjög alúðleg og ræðin. Svo skemmir heldur ekki að hún hefur góðan tónlistarsmekk, hvergi annarsstaðar höfum við t.d. fengið að hlusta á Jack Johnson.
Við höfum hingað til aðeins spjallað lítillega við Diggí en það hefur verið nóg til að sannfæra okkur um að hún er mjög góð í ensku. Í kvöld tókum við síðan eftir því að hún talaði við einn af kokkunum á hindí. Baldur spurði því af kurteisi og áhuga sakleysislegrar spurningar: “Hversu mörg tungumál talarðu eiginlega?”
Spurningin leiddi okkur út í áhugavert spjall sem stóð yfir alla máltíðina. Við komumst t.d. að því að Diggí talar frönsku því hún hlaut alla sína menntun fram að háskóla í klaustri í Pondicherry, klaustrinu sem er á vegum Móðurinnar, en Móðirin er einmitt sú sem byggði Auroville. Við fengum líka að vita að menntunin sem boðið er upp á í klaustrinu er óvenjuleg að því leyti að mikið er lagt upp úr því að nemendur verði meðvitaðir um sjálfa sig og umhverfi sitt og mikil áhersla er lögð á sjálfstæði hvers og eins. Þá lærðu þau einnig heimspeki Sri Aurobindo og öll kennsla fór fram á frönsku.
Við fengum líka að vita að Diggí ætlaði upphaflega að læra tölvufræði en leiddist út í að læra sanskrít, og til að læra sanskrít þarf maður að fyrst að ná góðum tökum á hindí. Hún kláraði B.A. í sanskrít og þýðingum og vann sem þýðandi áður en hún fór út í veitingahússrekstur. Hún þýddi m.a. fornrit úr Palí (tungumáli Búdda) yfir á sanskrít.
Að lokum fengum við að vita að fjölskyla hennar býr í Kathmandu í Nepal. Diggí ólst hins vegar upp í Pondy og fyrir vikið talar hún ekki nepölsku. Einhvern veginn nær hún samt að bjarga sér. Þegar hún er á markaðnum í Kathmandu blandar hún bara saman bengalí og hindí og nær þannig að gera sig skiljanlega í eyrum Nepalanna.
Sakleysislega spurningin varð semsé að smáævisögu! En hvert er svo svarið við spurningunni? Hvað talar Diggí eiginlega mörg tungumál? Sko, hún talar frönsku, ensku, tíbetsku, hindí, sanskrít, bengalí, tamíl og getur lesið Palí. Engin furða að það tók allt kvöldið að svara spurningunni, þetta er langur listi!
Við höfum hingað til aðeins spjallað lítillega við Diggí en það hefur verið nóg til að sannfæra okkur um að hún er mjög góð í ensku. Í kvöld tókum við síðan eftir því að hún talaði við einn af kokkunum á hindí. Baldur spurði því af kurteisi og áhuga sakleysislegrar spurningar: “Hversu mörg tungumál talarðu eiginlega?”
Spurningin leiddi okkur út í áhugavert spjall sem stóð yfir alla máltíðina. Við komumst t.d. að því að Diggí talar frönsku því hún hlaut alla sína menntun fram að háskóla í klaustri í Pondicherry, klaustrinu sem er á vegum Móðurinnar, en Móðirin er einmitt sú sem byggði Auroville. Við fengum líka að vita að menntunin sem boðið er upp á í klaustrinu er óvenjuleg að því leyti að mikið er lagt upp úr því að nemendur verði meðvitaðir um sjálfa sig og umhverfi sitt og mikil áhersla er lögð á sjálfstæði hvers og eins. Þá lærðu þau einnig heimspeki Sri Aurobindo og öll kennsla fór fram á frönsku.
Við fengum líka að vita að Diggí ætlaði upphaflega að læra tölvufræði en leiddist út í að læra sanskrít, og til að læra sanskrít þarf maður að fyrst að ná góðum tökum á hindí. Hún kláraði B.A. í sanskrít og þýðingum og vann sem þýðandi áður en hún fór út í veitingahússrekstur. Hún þýddi m.a. fornrit úr Palí (tungumáli Búdda) yfir á sanskrít.
Að lokum fengum við að vita að fjölskyla hennar býr í Kathmandu í Nepal. Diggí ólst hins vegar upp í Pondy og fyrir vikið talar hún ekki nepölsku. Einhvern veginn nær hún samt að bjarga sér. Þegar hún er á markaðnum í Kathmandu blandar hún bara saman bengalí og hindí og nær þannig að gera sig skiljanlega í eyrum Nepalanna.
Sakleysislega spurningin varð semsé að smáævisögu! En hvert er svo svarið við spurningunni? Hvað talar Diggí eiginlega mörg tungumál? Sko, hún talar frönsku, ensku, tíbetsku, hindí, sanskrít, bengalí, tamíl og getur lesið Palí. Engin furða að það tók allt kvöldið að svara spurningunni, þetta er langur listi!
miðvikudagur, 16. maí 2007
Í sporum stórstjörnu
Fyrir tilstilli Dalai Lama og Tíbetanna í McLeod Ganj er bærinn einskonar pílagrímsstaður fyrir búddista hvaðan að æva. Á meðal þeirra sem heimsótt hafa staðinn eru stórstjörnurnar Richard Gere, Goldie Hawn og Uma Thurman. Richard Gere er meira að segja í svo miklum metum hér á bæ, fyrir að vekja athygli á málstað Tíbeta, að í bígerð er kvikmynd úr smiðju Tíbeta sem kallast Richard Gere Is My Hero.
Þrátt fyrir allan þennan stjörnuljóma höfum við ekki rekist á neinar stórstjörnur. Engu að síður höfum við fengið okkar skerf því í kvöld þegar við vorum sest inn á veitingastað fengum við að vita að Pierce Brosnan, sjálfur James Bond, borðaði á staðnum ekki alls fyrir löngu. Og ekki nóg með það heldur sat Baldur í sama stól og Brosnan. Þjónninn kom meira segja með mynd af leikaranum því til staðfestingar. Og hann fræddi okkur um hvað Brosnan pantaði sér: chicken tikka masala, butter naan og bjór.
Þetta er svo sem ekki í fyrsta sinn sem Baldur og Bond fara saman. Sumarið 2001 héldum við í Evrópureisu og fyrsta stopp var London. Þar gistum við á fínu hóteli við Queen’s Gate Gardens. Svo skemmtilega vildi til að herbergið okkar var númer 007.
Einn morguninn var hringt í okkur inn á herbergi úr móttökunni og Baldur svaraði, nýlega vaknaður og ringlaður. Starfsmaður hótelsins hóf samtalið á því að ávarpa Baldur kurteisislega með eftirnafni. Hann átti hins vegar eitthvað erfitt með að bera fram Jóhannesson, svo mikið reyndar að Baldri fannst hann hljóta að vera að fara herbergisvillt. Til að hjálpa manngreyinu að átta sig á því að líklegast hefði hann hringt í rangt númer sagði Baldur hátt og snjallt í símtólið: This is Double O Seven. Eftir það fengum við alltaf sérstakt bros frá starfsfólkinu í móttökunni.
Þrátt fyrir allan þennan stjörnuljóma höfum við ekki rekist á neinar stórstjörnur. Engu að síður höfum við fengið okkar skerf því í kvöld þegar við vorum sest inn á veitingastað fengum við að vita að Pierce Brosnan, sjálfur James Bond, borðaði á staðnum ekki alls fyrir löngu. Og ekki nóg með það heldur sat Baldur í sama stól og Brosnan. Þjónninn kom meira segja með mynd af leikaranum því til staðfestingar. Og hann fræddi okkur um hvað Brosnan pantaði sér: chicken tikka masala, butter naan og bjór.
Þetta er svo sem ekki í fyrsta sinn sem Baldur og Bond fara saman. Sumarið 2001 héldum við í Evrópureisu og fyrsta stopp var London. Þar gistum við á fínu hóteli við Queen’s Gate Gardens. Svo skemmtilega vildi til að herbergið okkar var númer 007.
Einn morguninn var hringt í okkur inn á herbergi úr móttökunni og Baldur svaraði, nýlega vaknaður og ringlaður. Starfsmaður hótelsins hóf samtalið á því að ávarpa Baldur kurteisislega með eftirnafni. Hann átti hins vegar eitthvað erfitt með að bera fram Jóhannesson, svo mikið reyndar að Baldri fannst hann hljóta að vera að fara herbergisvillt. Til að hjálpa manngreyinu að átta sig á því að líklegast hefði hann hringt í rangt númer sagði Baldur hátt og snjallt í símtólið: This is Double O Seven. Eftir það fengum við alltaf sérstakt bros frá starfsfólkinu í móttökunni.
mánudagur, 14. maí 2007
Fyrri líf og framandi plánetur
Ég sat í dag á kaffihúsi og las í bók. Aldrei þessu vant var ég nefnilega einn á kaffihúsi, Ásdís heima að lesa á svölunum eins og henni er einni lagið. Þegar maður er einn á kaffihúsi er allt í lagi að lesa í bók.
Núnú, það var margt um manninn á kaffihúsinu og notaleg stemmning. Á næsta borði við mig sitja tvær virðulegar dömur á spjalli og komst ég ekki hjá því að heyra dágóðan hluta af því sem þeim fór á milli, nýjunga-radarinn sá til þess.
Sú eldri, sem var um sjötugt, spyr þá yngri, sennilega á fertugsaldri, hvar hún hafi fengið krafta sína. Án þess að blikna svaraði hún að kraftarnir hefðu komið úr kristal á fjarlægri stjörnu í fyrra lífi. Ýmislegt fór þeim fleira á milli en ég verð að játa að þetta stóð helst upp úr.
Auðvitað var ég frekar hissa, lét þó vera að spyrja, en á sama tíma opnaði ég hugann fyrir nýjum og ekki nýjum pælingum. Ef heimurinn er óendanlega stór er heldur betur sennilegt að líf finnist á öðrum hnöttum, annað hljómar fremur þröngsýnt. Sé þetta líf einhvers staðar aukast líkurnar á að einhvers staðar séu lífsform með svipaðan eða meiri vitsmunaþroska en mannkyn.
Ef fólk trúir á sama tíma á hringrás endurfæðinga hlýtur sú hugmynd að vera án landamæra, leyfi mér hér að ætla að pólitík hafi ekkert með þetta að gera. Ef endurfæðingin tekur ekki tillit til landamæra, litarháttar eða kyns og er tilkomin vegna einhvers almáttugs afls hlýtur það sama að gilda um alheiminn.
Samkvæmt þessu ættum við því vel að geta endurfæðst sem fjólubláir þríkynja drekar í þrettándu vídd Djúbb Tontont í Brabra sjtörnuþokunni á bak við fjöll bleiku sólanna þar sem Ikarus selur kerti úr endurunnu vaxi. Ja, hví ekki?
Núnú, það var margt um manninn á kaffihúsinu og notaleg stemmning. Á næsta borði við mig sitja tvær virðulegar dömur á spjalli og komst ég ekki hjá því að heyra dágóðan hluta af því sem þeim fór á milli, nýjunga-radarinn sá til þess.
Sú eldri, sem var um sjötugt, spyr þá yngri, sennilega á fertugsaldri, hvar hún hafi fengið krafta sína. Án þess að blikna svaraði hún að kraftarnir hefðu komið úr kristal á fjarlægri stjörnu í fyrra lífi. Ýmislegt fór þeim fleira á milli en ég verð að játa að þetta stóð helst upp úr.
Auðvitað var ég frekar hissa, lét þó vera að spyrja, en á sama tíma opnaði ég hugann fyrir nýjum og ekki nýjum pælingum. Ef heimurinn er óendanlega stór er heldur betur sennilegt að líf finnist á öðrum hnöttum, annað hljómar fremur þröngsýnt. Sé þetta líf einhvers staðar aukast líkurnar á að einhvers staðar séu lífsform með svipaðan eða meiri vitsmunaþroska en mannkyn.
Ef fólk trúir á sama tíma á hringrás endurfæðinga hlýtur sú hugmynd að vera án landamæra, leyfi mér hér að ætla að pólitík hafi ekkert með þetta að gera. Ef endurfæðingin tekur ekki tillit til landamæra, litarháttar eða kyns og er tilkomin vegna einhvers almáttugs afls hlýtur það sama að gilda um alheiminn.
Samkvæmt þessu ættum við því vel að geta endurfæðst sem fjólubláir þríkynja drekar í þrettándu vídd Djúbb Tontont í Brabra sjtörnuþokunni á bak við fjöll bleiku sólanna þar sem Ikarus selur kerti úr endurunnu vaxi. Ja, hví ekki?
sunnudagur, 13. maí 2007
Tíbetdagur
Í dag er ellefti dagurinn okkar hér í herbúðum Dalai Lama og því kominn tími til að skoða bústað hans, tíbetskt safn og nágrenni. Marseruðum við því þangað ásamt Nicolasi og Sörujean.
Safnið var alveg magnað og þóttu mér líkindi Kínverja og Hitlers og félaga oft óhugnanlega mikil, komu ekki á óvart en staðfestu aðrar heimildir. Eini meginmunurinn er sá að Kínverjar segjast vera að frelsa Tíbet í staðinn fyrir að nefna þetta þjóðernishreinsanir og kúgun. Á safninu eru munir, myndir, myndbönd og brot úr frásögnum pólitískra flóttamanna sem gengið hafa í gegnum ýmsa þrautina. Ekki veit ég hve lengi umheimurinn ætlar að hafa hausinn í sandinum þegar kemur að þessum hörmungum og súrt þykir manni að íslenska ríkisstjórnin lýsi bæði leynt og ljóst yfir stuðningi við Kínverja og furðulega blöndu þeirra af kommúnisma, nasisma og fasisma. Stundum á ég ekki til orð.
Á sömu lóð og safnið er á stendur klaustur Dalai Lama og skoðuðum við það og Búddahof þess. Í klaustrinu er fullt af bænahjólum en þau virka þannig að á þau er rituð með tíbetsku letri mantran om mani padme hum og í hvert sinn sem þeim er snúið fer mantran góða út í alheiminn. Í klaustrinu eru mörg lítil bænahjól en eitt alveg risastórt og vitanlega snerum við þeim öllum, bæðu stórum og smáum.
Til að kóróna ferðina með stæl gengum við inn á lóð tíbetska barnaskólans í þorpinu og horfðum á þjóðdansa og hlýddum á hjarðmannssöngva frá landi snjóljónsins, Tíbet. Í lokaatriðinu voru áhorfendur hvattir til að taka þátt, sem við að sjálfsögðu gerðum og vorum við landi og þjóð til sóma. Þess skal þó getið að grunnsporin virkuðu einfaldari úr sætunum en þegar á hólminn var komið.
Safnið var alveg magnað og þóttu mér líkindi Kínverja og Hitlers og félaga oft óhugnanlega mikil, komu ekki á óvart en staðfestu aðrar heimildir. Eini meginmunurinn er sá að Kínverjar segjast vera að frelsa Tíbet í staðinn fyrir að nefna þetta þjóðernishreinsanir og kúgun. Á safninu eru munir, myndir, myndbönd og brot úr frásögnum pólitískra flóttamanna sem gengið hafa í gegnum ýmsa þrautina. Ekki veit ég hve lengi umheimurinn ætlar að hafa hausinn í sandinum þegar kemur að þessum hörmungum og súrt þykir manni að íslenska ríkisstjórnin lýsi bæði leynt og ljóst yfir stuðningi við Kínverja og furðulega blöndu þeirra af kommúnisma, nasisma og fasisma. Stundum á ég ekki til orð.
Á sömu lóð og safnið er á stendur klaustur Dalai Lama og skoðuðum við það og Búddahof þess. Í klaustrinu er fullt af bænahjólum en þau virka þannig að á þau er rituð með tíbetsku letri mantran om mani padme hum og í hvert sinn sem þeim er snúið fer mantran góða út í alheiminn. Í klaustrinu eru mörg lítil bænahjól en eitt alveg risastórt og vitanlega snerum við þeim öllum, bæðu stórum og smáum.
Til að kóróna ferðina með stæl gengum við inn á lóð tíbetska barnaskólans í þorpinu og horfðum á þjóðdansa og hlýddum á hjarðmannssöngva frá landi snjóljónsins, Tíbet. Í lokaatriðinu voru áhorfendur hvattir til að taka þátt, sem við að sjálfsögðu gerðum og vorum við landi og þjóð til sóma. Þess skal þó getið að grunnsporin virkuðu einfaldari úr sætunum en þegar á hólminn var komið.
föstudagur, 11. maí 2007
Vindar og votviðri
Í morgun byrjaði að rigna og eldingum sló reglulega niður. Ekki það að ég hafi fylgst með því, ég kúrði mig nefnilega enn betur ofan í sæng og í svefnrofunum heyrði ég í regni á þaki og þrumum á himni. Gerist það betra?
Við fengum reyndar ekki að kúra alveg óáreitt. Vindurinn fór að færast í aukana eftir því sem leið á morgun og þá fengum bank á hurðina og vorum beðin um að loka öllum gluggum því “wind is coming”. Við (þ.e. Baldur) urðum því að fara fram úr heitu bóli til að festa gluggann tryggilega.
Nú þegar við erum komin á fætur, klædd og komin á ról, er enn vindur og votviðri og þrumuveður. Seinast þegar þrumuveður gekk hér yfir var rafmagnslaust allan seinnipart dags. Nú erum við því að hlaða tölvuna og nota tækifærið til að hlusta á góða tónlist. Í svona svölu veðri verður maður nefnilega að vera inni og getur lítið setið úti á svölum. Til að hlýja okkur inn að beini hlustum við á tónlist - eyrnasól – og það fallegustu tónlist heimsins: Pál Óskar og Móníku.
Við fengum reyndar ekki að kúra alveg óáreitt. Vindurinn fór að færast í aukana eftir því sem leið á morgun og þá fengum bank á hurðina og vorum beðin um að loka öllum gluggum því “wind is coming”. Við (þ.e. Baldur) urðum því að fara fram úr heitu bóli til að festa gluggann tryggilega.
Nú þegar við erum komin á fætur, klædd og komin á ról, er enn vindur og votviðri og þrumuveður. Seinast þegar þrumuveður gekk hér yfir var rafmagnslaust allan seinnipart dags. Nú erum við því að hlaða tölvuna og nota tækifærið til að hlusta á góða tónlist. Í svona svölu veðri verður maður nefnilega að vera inni og getur lítið setið úti á svölum. Til að hlýja okkur inn að beini hlustum við á tónlist - eyrnasól – og það fallegustu tónlist heimsins: Pál Óskar og Móníku.
Lesið á svölunum
Ég las mikið í dag og ég eyddi miklum tíma á svölunum í dag. Því kemur kannski ekki á óvart að ég hafi lesið mikið á svölunum í dag.
Ég byrjaði á því að klára hina mjög svo áhugaverðu bók Jesus Lived in India. Um er að ræða sagnfræðilega rannsókn guðfræðings á því að líklegast hafi Jesú lifað krossfestinguna af, flust til Kasmírs eftir það og dáið í hárri elli. Grafreitur hans er meira að segja þekktur þar meðal heimamanna og er Jesú (eða Issa) álitinn heilagur maður á þessum slóðum.
Mér fannst mjög viðeigandi að klára sagnfræðilega nálgun á líf Jesú og fara beint yfir í heimspekilega nálgun á dæmisögur hans. Ég opnaði því bókina The Mustard Seed: The Gnostic Teachings of Jesus the Mystic sem indverski heimspekingurinn Osho skrifaði. Þar tekur hann fyrir nokkrar dæmisögur Jesú eins og þær koma fyrir í Tómasarguðspjalli, en það guðspjall fannst falið í hellum við Nag Hammadi í Egyptalandi árið 1945 og er af mörgum talið elsta og þar með upprunalegasta guðspjallið.
Svona bækur þarf að nálgast eins og smáskammtalækningar, maður má bara lesa smá í einu. Þess vegna las ég bara fyrstu kaflana og lét svo staðar numið. Ég tók fram Freakonomics, eitthvað léttmeti í samanburði við texta Oshos, og las áfram í sólinni á svölunum.
Seinnipartinn, þegar sólin var hætt að orna mér, fórum við að borða á Jimmy’s Italian Kitchen. Meðan við biðum eftir eftirréttinum blaðið ég í ljóðasafni sem ég fann í bókahillunni. Ég las nokkur ljóð eftir William Blake og hafði gaman af hrynjandinni, stuðlunum og ríminu.
Í bókinni var einnig að finna ljóð eftir William Wordsworth og við Baldur töluðum um hve skemmtilegt væri að ljóðskáld skyldi hljóta svona viðeigandi nafn. Vilhjálmur Orðavirði gerir sér grein fyrir virði orða og semur því ljóð. Freakonomics bókin lítur hins vegar ekki svona rómantískum augum á málið, hún bendir á að tölfræðin sýni að nöfn hafi engin áhrif á líf manns.
Dæmi: Bræðurnir Winner Lane og Loser Lane í Bandaríkjunum áttu mjög svo ólíka ævi. Winner varð bófi með langa sakaskrá, Loser varð sér úti um háskólagráðu og gerðist síðan yfirlögregluvarðstjóri. Svo mikið veit ég eftir að hafa lesið á svölunum.
Ég byrjaði á því að klára hina mjög svo áhugaverðu bók Jesus Lived in India. Um er að ræða sagnfræðilega rannsókn guðfræðings á því að líklegast hafi Jesú lifað krossfestinguna af, flust til Kasmírs eftir það og dáið í hárri elli. Grafreitur hans er meira að segja þekktur þar meðal heimamanna og er Jesú (eða Issa) álitinn heilagur maður á þessum slóðum.
Mér fannst mjög viðeigandi að klára sagnfræðilega nálgun á líf Jesú og fara beint yfir í heimspekilega nálgun á dæmisögur hans. Ég opnaði því bókina The Mustard Seed: The Gnostic Teachings of Jesus the Mystic sem indverski heimspekingurinn Osho skrifaði. Þar tekur hann fyrir nokkrar dæmisögur Jesú eins og þær koma fyrir í Tómasarguðspjalli, en það guðspjall fannst falið í hellum við Nag Hammadi í Egyptalandi árið 1945 og er af mörgum talið elsta og þar með upprunalegasta guðspjallið.
Svona bækur þarf að nálgast eins og smáskammtalækningar, maður má bara lesa smá í einu. Þess vegna las ég bara fyrstu kaflana og lét svo staðar numið. Ég tók fram Freakonomics, eitthvað léttmeti í samanburði við texta Oshos, og las áfram í sólinni á svölunum.
Seinnipartinn, þegar sólin var hætt að orna mér, fórum við að borða á Jimmy’s Italian Kitchen. Meðan við biðum eftir eftirréttinum blaðið ég í ljóðasafni sem ég fann í bókahillunni. Ég las nokkur ljóð eftir William Blake og hafði gaman af hrynjandinni, stuðlunum og ríminu.
Í bókinni var einnig að finna ljóð eftir William Wordsworth og við Baldur töluðum um hve skemmtilegt væri að ljóðskáld skyldi hljóta svona viðeigandi nafn. Vilhjálmur Orðavirði gerir sér grein fyrir virði orða og semur því ljóð. Freakonomics bókin lítur hins vegar ekki svona rómantískum augum á málið, hún bendir á að tölfræðin sýni að nöfn hafi engin áhrif á líf manns.
Dæmi: Bræðurnir Winner Lane og Loser Lane í Bandaríkjunum áttu mjög svo ólíka ævi. Winner varð bófi með langa sakaskrá, Loser varð sér úti um háskólagráðu og gerðist síðan yfirlögregluvarðstjóri. Svo mikið veit ég eftir að hafa lesið á svölunum.
fimmtudagur, 10. maí 2007
Myndir úr ferðinni
Við vorum að klára að setja inn myndir frá ferðalagi okkar um Rajasthan. Hér fyrir neðan eru tenglar á albúmin.
Delhi & Taj Mahal – ó hvað Taj er falleg!
Jaipur, Jodhpur & Jaisalmer – ó hvað bláa borgin kemur vel út á mynd, ó hve úlfaldarnir eru afkáralegir!
Bikaner & Amritsar – ó hve sóðalegt rottuhofið er, ó hve Ásdís og Baldur eru sæt með skuplu og slæðu við Gullna hofið!
Endilega kíkið – myndir segja meira en þúsund orð...
Delhi & Taj Mahal – ó hvað Taj er falleg!
Jaipur, Jodhpur & Jaisalmer – ó hvað bláa borgin kemur vel út á mynd, ó hve úlfaldarnir eru afkáralegir!
Bikaner & Amritsar – ó hve sóðalegt rottuhofið er, ó hve Ásdís og Baldur eru sæt með skuplu og slæðu við Gullna hofið!
Endilega kíkið – myndir segja meira en þúsund orð...
miðvikudagur, 9. maí 2007
Allra meina bót
Stundum hefur það komið fyrir á þessu ferðalagi að ég hef fengið alveg upp í háls af Indlandi. Þetta átti sérstaklega við í Rajasthan þegar við ferðuðumst hvað mest á hve stystum tíma, í hve mestum hita og ryki.
Það sem hjálpaði mér mikið þegar út af bar var að hugsa til alls þess sem ég hlakka til. Fyrir utan að hlakka til að koma heim og hitta fólkið mitt eru það listirnar sem halda mér gangandi. Ég ætla að gefa ykkur örfá dæmi um spennandi tíma framundan.
Nú er Tori Amos að gefa út nýja plötu, American Doll Posse, og sveitin Arcade Fire (sem froskar kynntu okkur fyrir) er nýbúin að gefa út plötuna Neon Bible. Ég hlakka ekkert smá til að koma höndum yfir þessa tónlist.
Af bókum bíð ég spennt eftir nýjust bók Khaled Hosseinis, höfundar Flugdrekahlauparans. Þegar ég var við það að klára að því er ég taldi nýjustu bókina úr Kvenspæjaraseríunni komst ég að því að enn nýrri bók kom út núna í apríl, The Good Husband of Zebra Drive. Ó, hvað ég get ekki beðið. Núnú, í sumar kemur síðan út síðasta bókin um Harry Potter. Hversu ljúft er lífið eiginlega?
Svo má ekki gleyma þeim listamönnum sem eru líklegir til að gefa eitthvað nýtt út á næstunni: Yann Tiersen, Katie Melua, Audrey Niffenegger, Diane Setterfield. Og þetta er bara brotabrot því ég minnist ekki einu orði á öll listaverkin sem þegar eru til og ég hef en ekki kynnt mér.
Smá svona áminning og lífið er aftur orðið frábærlega fallegt og spennandi. Ég er kannski ekki komin með nýjustu Tori Amos plötuna í hendurnar eða byrjuð að lesa síðustu Harry Potter en það er einmitt málið, ég hlakka svo til, og tilhlökkun er allra meina bót – sérstaklega þegar maður er í ofhlaðinni rútu í sumarhita Indlands :o)
Það sem hjálpaði mér mikið þegar út af bar var að hugsa til alls þess sem ég hlakka til. Fyrir utan að hlakka til að koma heim og hitta fólkið mitt eru það listirnar sem halda mér gangandi. Ég ætla að gefa ykkur örfá dæmi um spennandi tíma framundan.
Nú er Tori Amos að gefa út nýja plötu, American Doll Posse, og sveitin Arcade Fire (sem froskar kynntu okkur fyrir) er nýbúin að gefa út plötuna Neon Bible. Ég hlakka ekkert smá til að koma höndum yfir þessa tónlist.
Af bókum bíð ég spennt eftir nýjust bók Khaled Hosseinis, höfundar Flugdrekahlauparans. Þegar ég var við það að klára að því er ég taldi nýjustu bókina úr Kvenspæjaraseríunni komst ég að því að enn nýrri bók kom út núna í apríl, The Good Husband of Zebra Drive. Ó, hvað ég get ekki beðið. Núnú, í sumar kemur síðan út síðasta bókin um Harry Potter. Hversu ljúft er lífið eiginlega?
Svo má ekki gleyma þeim listamönnum sem eru líklegir til að gefa eitthvað nýtt út á næstunni: Yann Tiersen, Katie Melua, Audrey Niffenegger, Diane Setterfield. Og þetta er bara brotabrot því ég minnist ekki einu orði á öll listaverkin sem þegar eru til og ég hef en ekki kynnt mér.
Smá svona áminning og lífið er aftur orðið frábærlega fallegt og spennandi. Ég er kannski ekki komin með nýjustu Tori Amos plötuna í hendurnar eða byrjuð að lesa síðustu Harry Potter en það er einmitt málið, ég hlakka svo til, og tilhlökkun er allra meina bót – sérstaklega þegar maður er í ofhlaðinni rútu í sumarhita Indlands :o)
þriðjudagur, 8. maí 2007
Kjaftatarnir tvær
Við eyddum í dag sjö klukkustundum í kjaftagang, sem, ef ég reikna það rétt út, samsvarar nær heilum vinnudegi.
Í gærkvöldi hittum við nágranna okkar sem svalir okkar liggja að, þau Nicolas og Sörujean frá Minneapolis í Minnesota. Við vorum öll að koma heim úr bíó af myndinni Babel og tókum spjall saman. En þar sem klukkan var margt og allir sybbnir teygðist ekki mikið úr því. Í morgun var hins vegar annað upp á teninginn. Það kom í ljós að Nicolas og Sarajean eru einstaklega opin og ræðin og höfðu frá mörgu áhugaverðu að segja. Það segir sig eiginlega sjálft að þau hafi verið ræðin fyrst við spjölluðum við þau í fimm tíma.
Þegar þau urðu frá að hverfa snerum við okkur að nágrannanum á svölunum hægra megin við okkur, en sá hafði komið út á svalir með bók meðan við vorum öll í hrókasamræðum og heilsað upp á okkur. Það kom í ljós að hann er Neil frá London, hingað kominn til að klifra í fjöllunum og kafa í höfunum. Stuttu síðar bættist vinkona hans Emily frá West Virginia í hópinn, en hún hefur verið að vinna á sjúkrahúsi í Suður Indlandi.
Við enduðum á því að kíkja öll fjögur á tíbetska staðinn Gakyi þar sem þjónarnir eru svo alúðlegir og madamman svo rösk og töff (maturinn líka vel ætur). Við héldum að sjálfsögðu áfram að kjafta við matborðið.
Í gærkvöldi hittum við nágranna okkar sem svalir okkar liggja að, þau Nicolas og Sörujean frá Minneapolis í Minnesota. Við vorum öll að koma heim úr bíó af myndinni Babel og tókum spjall saman. En þar sem klukkan var margt og allir sybbnir teygðist ekki mikið úr því. Í morgun var hins vegar annað upp á teninginn. Það kom í ljós að Nicolas og Sarajean eru einstaklega opin og ræðin og höfðu frá mörgu áhugaverðu að segja. Það segir sig eiginlega sjálft að þau hafi verið ræðin fyrst við spjölluðum við þau í fimm tíma.
Þegar þau urðu frá að hverfa snerum við okkur að nágrannanum á svölunum hægra megin við okkur, en sá hafði komið út á svalir með bók meðan við vorum öll í hrókasamræðum og heilsað upp á okkur. Það kom í ljós að hann er Neil frá London, hingað kominn til að klifra í fjöllunum og kafa í höfunum. Stuttu síðar bættist vinkona hans Emily frá West Virginia í hópinn, en hún hefur verið að vinna á sjúkrahúsi í Suður Indlandi.
Við enduðum á því að kíkja öll fjögur á tíbetska staðinn Gakyi þar sem þjónarnir eru svo alúðlegir og madamman svo rösk og töff (maturinn líka vel ætur). Við héldum að sjálfsögðu áfram að kjafta við matborðið.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)