Ég var harðákveðin í því að skila af mér SRB umsókninni í dag og mér tókst það, hjúkket. Skilafrestur rennur reyndar ekki út fyrr en um hádegi þann 20. en mér fannst bara best að ljúka þessu af.
SRB stendur fyrir Student Review Board en fyrir þá nefnd ber manni að fara ef maður ætlar í starfsnám á vegum AIESEC. Og til að fá að fara fyrir nefndina þarf maður að sækja um það sérstaklega, þar með er maður kominn með SRB umsókn.
Í umsókninni eru m.a. lagðar fyrir mann fimm spurningar og varð ég að klóra mér dálengi í hausnum áður en mér tókst að svara einni þeirra. Eða hvernig mynduð þið eiginlega lýsa grænum lit fyrir blindri manneskju?
þriðjudagur, 18. apríl 2006
mánudagur, 17. apríl 2006
Páskadagur
Gærdagurinn var afbragð. Við fengum góða heimsókn frá þeim mæðgum á Amager um hádegisbil og eyddum með þeim indæliseftirmiðdegi.
Baldur skrapp í Ørnebagariet og eftir magafylli af rúnstykkjum var sest í sófann fyrir makkarónusnittur og te- og kaffisopa. Ásla tásla lék á alls oddi og var eins og vera bera algjör senuþjófur.
Við kíktum síðan með Stellu og Áslaugu í fínan göngutúr um Nordvest (hverfið okkar) og niður að Nørrebro (sem er hverfið sem liggur að Nordvest). Við Baldur fengum að keyra barnavagninn og vorum rígmontin með það. Annað sem gladdi okkur var að í göngutúrnum tókum við eftir því að brumið er loksins komið á trjágreinar og krókósar og ýmis konar blóm eru farin að stinga upp kollinum. Mikið var!
Um kvöldið snæddum við fína páskamáltíð og í eftirrétt voru tveir sviknir hérar. Meðan við jöpluðum á súkkulaðihérunum horfðum við á Charlie and the Chocolate Factory, það var bara svo ómótstæðilega viðeigandi.
Baldur skrapp í Ørnebagariet og eftir magafylli af rúnstykkjum var sest í sófann fyrir makkarónusnittur og te- og kaffisopa. Ásla tásla lék á alls oddi og var eins og vera bera algjör senuþjófur.
Við kíktum síðan með Stellu og Áslaugu í fínan göngutúr um Nordvest (hverfið okkar) og niður að Nørrebro (sem er hverfið sem liggur að Nordvest). Við Baldur fengum að keyra barnavagninn og vorum rígmontin með það. Annað sem gladdi okkur var að í göngutúrnum tókum við eftir því að brumið er loksins komið á trjágreinar og krókósar og ýmis konar blóm eru farin að stinga upp kollinum. Mikið var!
Um kvöldið snæddum við fína páskamáltíð og í eftirrétt voru tveir sviknir hérar. Meðan við jöpluðum á súkkulaðihérunum horfðum við á Charlie and the Chocolate Factory, það var bara svo ómótstæðilega viðeigandi.
Svo sæt að sólin er feimin!
Onkel Baldur strax kominn með mann í þjálfun
Ef ég teygi mig aaaaðeins lengra....
sunnudagur, 16. apríl 2006
Leitað að páskahérum
Í morgun átti sér stað ratleikur í litlu íbúðinni okkar. Baldur hafði nefnilega útbúið svo skemmtilegan páskaratleik og í verðlaun voru tveir súkkulaðipáskahérar.
Fyrsta vísbending var ofan á bókinni sem Baldur gaukaði að mér meðan ég var enn í svefnrofunum. Það tók mig nokkra stund að átta mig á að eitthvað lægi að baki þessu bókagauki og rak þá augun í miða skreyttum kanínusporum sem hafði að fela þessi skilaboð: Eru þetta kanínuspor? Nei! Þetta eru héraspor. En hvar eru hérarnir? Fóru þeir að vaska upp?
Greinilega kominn tími til að vakna og dröslast fram í eldhús. Á þornandi leirtaui í grindinni fann ég síðan aðra vísbendingu: Kæra hvolparófa, þetta eru gömul spor. Það er langt síðan þeir fóru í teboð (Lísa í Undralandi) í skápinn hjá pokarottunni.
Inn í teskáp fann ég þriðju vísbendinguna límda innan á skápshurðina: Pokarottan kjaftar frá: Þeir fóru ekki saman og þeir sögðu að ef enginn fyndi þá báða yrðu engir páskar! Annar þeirra var víst svikinn (180°C).
Inn í ofninum fann ég annan hérann og fjórðu vísbendinguna: Ó takk fyrir að bjarga mér fagra fljóð! Ég get sagt þér að páskahéri frændi minn ætlaði í gymmið.
Ég inn í anddyri til að finna íþróttatöskuna, rakst þar á fimmtu vísbendinguna: Ha, ha! Löngu búinn á æfingu og farinn í Irmu að kaupa prótínsjeik...
Aftur inn í eldhús að gramsa í Irmu pokanum okkar, í botni hans var sjötta vísbendingin: Sjeikarnir voru búnir svo ég skýst frekar í Nettó. Kv. Páskahérinn.
Þegar þarna var komið sögu var ég að verða hálfringluð á ratleiknum og í stað þess að finna sjöundu vísbendinguna fann ég hinn hérann. Ég sá glitta í hann ofan á eldhúsinnréttingunni falinn bak við morgunverðarkorn.
Baldur var ekki allskostar sáttur við þetta og heimtaði að ég héldi leiknum áfram. Undir Nettó poka sem lá á eldhúsborðinu fann ég sjöttu vísbendinguna: Ég trúi þessu ekki, Kornflex á tilboði! Gamli pakkinn kominn aftur. Vei, vei, víííí.
Og þá varð ég að ná í stól, klifra upp á hann og ná í páskahérann minn sem óskaði mér gleðilegra páska. Þess óska ég ykkur líka.
Og hér eru svo þeir félagar.
Fyrsta vísbending var ofan á bókinni sem Baldur gaukaði að mér meðan ég var enn í svefnrofunum. Það tók mig nokkra stund að átta mig á að eitthvað lægi að baki þessu bókagauki og rak þá augun í miða skreyttum kanínusporum sem hafði að fela þessi skilaboð: Eru þetta kanínuspor? Nei! Þetta eru héraspor. En hvar eru hérarnir? Fóru þeir að vaska upp?
Greinilega kominn tími til að vakna og dröslast fram í eldhús. Á þornandi leirtaui í grindinni fann ég síðan aðra vísbendingu: Kæra hvolparófa, þetta eru gömul spor. Það er langt síðan þeir fóru í teboð (Lísa í Undralandi) í skápinn hjá pokarottunni.
Inn í teskáp fann ég þriðju vísbendinguna límda innan á skápshurðina: Pokarottan kjaftar frá: Þeir fóru ekki saman og þeir sögðu að ef enginn fyndi þá báða yrðu engir páskar! Annar þeirra var víst svikinn (180°C).
Inn í ofninum fann ég annan hérann og fjórðu vísbendinguna: Ó takk fyrir að bjarga mér fagra fljóð! Ég get sagt þér að páskahéri frændi minn ætlaði í gymmið.
Ég inn í anddyri til að finna íþróttatöskuna, rakst þar á fimmtu vísbendinguna: Ha, ha! Löngu búinn á æfingu og farinn í Irmu að kaupa prótínsjeik...
Aftur inn í eldhús að gramsa í Irmu pokanum okkar, í botni hans var sjötta vísbendingin: Sjeikarnir voru búnir svo ég skýst frekar í Nettó. Kv. Páskahérinn.
Þegar þarna var komið sögu var ég að verða hálfringluð á ratleiknum og í stað þess að finna sjöundu vísbendinguna fann ég hinn hérann. Ég sá glitta í hann ofan á eldhúsinnréttingunni falinn bak við morgunverðarkorn.
Baldur var ekki allskostar sáttur við þetta og heimtaði að ég héldi leiknum áfram. Undir Nettó poka sem lá á eldhúsborðinu fann ég sjöttu vísbendinguna: Ég trúi þessu ekki, Kornflex á tilboði! Gamli pakkinn kominn aftur. Vei, vei, víííí.
Og þá varð ég að ná í stól, klifra upp á hann og ná í páskahérann minn sem óskaði mér gleðilegra páska. Þess óska ég ykkur líka.
Og hér eru svo þeir félagar.
laugardagur, 15. apríl 2006
Af dúfum og rottum
Hjólandi úr ræktinni fyrr í dag áttaði ég mig á því að dvölin í Kaupmannahöfn hefur hert hjarta mitt gagnvart dúfum. Ég hef hægt og rólega þróað með mér andstyggð á þeim. Ekki hjálpar fuglaflensan svo upp á ímyndina. Né að finna þær hálfétnar og fiðurlausar í morgunsárið.
Þær virka á mig sem sóðalegar og afspyrnu vitlausar, en það er eflaust bara af því þær líta hvorki til hægri né vinstri áður en þær vappa út á hjólabrautina og beint fyrir hjólið mitt. Eða af því þær horfa ekki í kringum sig áður en þær fljúga upp og næstum í fangið á manni.
Ég skil alltaf betur og betur áróðurinn sem við Baldur sáum í Holland Park í London 2003. Þar var verið að hveta almenning til að gefa ekki dúfunum og það sagt vera álíka heimskulegt og ef maður færi að brauðfæða rottur borgarinnar.
Þær virka á mig sem sóðalegar og afspyrnu vitlausar, en það er eflaust bara af því þær líta hvorki til hægri né vinstri áður en þær vappa út á hjólabrautina og beint fyrir hjólið mitt. Eða af því þær horfa ekki í kringum sig áður en þær fljúga upp og næstum í fangið á manni.
Ég skil alltaf betur og betur áróðurinn sem við Baldur sáum í Holland Park í London 2003. Þar var verið að hveta almenning til að gefa ekki dúfunum og það sagt vera álíka heimskulegt og ef maður færi að brauðfæða rottur borgarinnar.
föstudagur, 14. apríl 2006
Enn fleiri páskaungar
Ég tók eftir því áðan þegar ég var að skoða teljarann á síðunni að margir hafa verið að slæðast inn á síðuna og þá einkum og sér í lagi inn á þessa færslu hér: Páskaungar.
Ef þið prufið að fara á google.com og slá inn leitarorðið Páskaungar þá sjáið þið af hverju straumurinn stendur hingað, síðan okkar er sú fyrsta sem kemur upp.
Greinilegt er að einhverjir eru leitandi að páskaungum á veraldarvefnum en því miður bíður ofangreind færsla upp á lítið annað en sæta mynd. Ég get ímyndað mér að það séu nokkur vonbrigði að fá aðeins þessa einu mynd af páskaungum sem fylgja færslunni svo ég ætla að gera aðeins betur með því að bæta einni við. Bon appétit!
Ef þið prufið að fara á google.com og slá inn leitarorðið Páskaungar þá sjáið þið af hverju straumurinn stendur hingað, síðan okkar er sú fyrsta sem kemur upp.
Greinilegt er að einhverjir eru leitandi að páskaungum á veraldarvefnum en því miður bíður ofangreind færsla upp á lítið annað en sæta mynd. Ég get ímyndað mér að það séu nokkur vonbrigði að fá aðeins þessa einu mynd af páskaungum sem fylgja færslunni svo ég ætla að gera aðeins betur með því að bæta einni við. Bon appétit!
fimmtudagur, 13. apríl 2006
Skemmtilegur skírdagur
Í dag var óvenjumikið fjör hjá okkur Nordvestlingum. Eins og allir vita er skírdagur en auk þess fengum við skemmtilega heimsókn frá Tælandi og fórum með gestunum í skemmtilega heimsókn á litla eyju hér í nágrenninu.
Þegar við komum heim úr gymminu í hádeginu heyrðum við hróp og köll og voru það þá Pétur og Valeria sem voru mætt á svæðið í fylgd Sigga og Soffíu. Við tókum að sjálfsögðu ítarlega skýrslu af ferðalöngunum og ekki voru mótmælin hávær þegar Pétur heimtaði að fara í bakaríið og redda einhverju með kaffinu, enda ekkert til frekar en fyrri daginn og yfirheyrslur á fastandi maga vitagagnslausar og ómannúðlegar.
Nokkrum rúnstykkjum og alls konar slumsi síðar var ferðinni heitið á Froskaheimilið. Þar fengum við góðar móttökur og að vanda heillaði Áslaug Edda nærstadda með ýmsum trikkum sem hún lumar á. Náðum við einnig enn meiri upplýsingum upp úr ferðalöngunum og kom það sér vel þar sem við erum í óða önn að undirbúa landvinninga vora í Asíu. Eins og Leonard Cohen söng first we take Pondicherry, then we take the rest. Eða var það kannski aðeins öðruvísi?
Hratt líður stund þá gaman er. Áður en við vissum af var dagurinn liðinn og Pétur og Valeria farin að sýna á sér fararsnið. Við fylgdum þeim á brautarstöðina og náðum meira að segja að stúta nokkrum falafelum á leiðinni en þau eru sérdeilisgóð hjá King of kebab á Nørrebrogade, það er hvítlaukssósan sem gerir gæfumuninn.
Þegar við komum heim úr gymminu í hádeginu heyrðum við hróp og köll og voru það þá Pétur og Valeria sem voru mætt á svæðið í fylgd Sigga og Soffíu. Við tókum að sjálfsögðu ítarlega skýrslu af ferðalöngunum og ekki voru mótmælin hávær þegar Pétur heimtaði að fara í bakaríið og redda einhverju með kaffinu, enda ekkert til frekar en fyrri daginn og yfirheyrslur á fastandi maga vitagagnslausar og ómannúðlegar.
Nokkrum rúnstykkjum og alls konar slumsi síðar var ferðinni heitið á Froskaheimilið. Þar fengum við góðar móttökur og að vanda heillaði Áslaug Edda nærstadda með ýmsum trikkum sem hún lumar á. Náðum við einnig enn meiri upplýsingum upp úr ferðalöngunum og kom það sér vel þar sem við erum í óða önn að undirbúa landvinninga vora í Asíu. Eins og Leonard Cohen söng first we take Pondicherry, then we take the rest. Eða var það kannski aðeins öðruvísi?
Hratt líður stund þá gaman er. Áður en við vissum af var dagurinn liðinn og Pétur og Valeria farin að sýna á sér fararsnið. Við fylgdum þeim á brautarstöðina og náðum meira að segja að stúta nokkrum falafelum á leiðinni en þau eru sérdeilisgóð hjá King of kebab á Nørrebrogade, það er hvítlaukssósan sem gerir gæfumuninn.
Slumsinu slumsað
miðvikudagur, 12. apríl 2006
Sögur úr ræktinni
Í ræktinni sem við sækjum liggja karla- og kvennaklefarnir samhliða og auk þess er hátt til lofts en engir veggir liggja að loftinu svo það heyrist vel á milli klefanna. Það gerir það að verkum að ég heyri ef Baldur er að spjalla við einhvern. Ég heyri líka ef hárþurrkan í karlaklefanum fer í gang, þá veit ég að Baldur er að þurrka á sér tærnar.
Um sturtuklefana gildi það sama, þeir eru hólfaðir af með álþili sem nær ekki alveg niður að gólfi og sánurnar eru samliggjandi. Þetta gerir það að verkum að við Baldur getum spjallað í sturtunni og sánunni ef við kærum okkur um.
Í dag bar svo við að sánan beggja megin var óvenjugóð og eftir svona góða æfingu fannst okkur kjörið að slappa aðeins af í hitanum. Við vorum á dauðum tíma í ræktinni svo við höfðum sitthvora sánuna út af fyrir okkur. Við notuðum því tækifærið og röbbuðum milli veggja.
Rétt áður en ég gat ekki meira vegna hitans heyri ég einhvern koma inn í sánuna til Baldurs. Ég heyri líka að Baldur byrjar aðeins að spjalla en kauði tekur fálega undir kveðjur hans. Eftir æfingu fékk ég síðan að heyra hvernig í málunum lá. Þegar ég stóð upp til að fara úr sánunni kvaddi ég Baldur gegnum þilið. Þegar gaurinn heyrir í mér tekur hann viðbragð, lítur á Baldur og segir: Mikið er ég feginn að þú varst ekki að tala við sjálfan þig allan tímann, ég hélt þú værir stórundarlegur!
Um sturtuklefana gildi það sama, þeir eru hólfaðir af með álþili sem nær ekki alveg niður að gólfi og sánurnar eru samliggjandi. Þetta gerir það að verkum að við Baldur getum spjallað í sturtunni og sánunni ef við kærum okkur um.
Í dag bar svo við að sánan beggja megin var óvenjugóð og eftir svona góða æfingu fannst okkur kjörið að slappa aðeins af í hitanum. Við vorum á dauðum tíma í ræktinni svo við höfðum sitthvora sánuna út af fyrir okkur. Við notuðum því tækifærið og röbbuðum milli veggja.
Rétt áður en ég gat ekki meira vegna hitans heyri ég einhvern koma inn í sánuna til Baldurs. Ég heyri líka að Baldur byrjar aðeins að spjalla en kauði tekur fálega undir kveðjur hans. Eftir æfingu fékk ég síðan að heyra hvernig í málunum lá. Þegar ég stóð upp til að fara úr sánunni kvaddi ég Baldur gegnum þilið. Þegar gaurinn heyrir í mér tekur hann viðbragð, lítur á Baldur og segir: Mikið er ég feginn að þú varst ekki að tala við sjálfan þig allan tímann, ég hélt þú værir stórundarlegur!
þriðjudagur, 11. apríl 2006
Ég hringi af netinu
Í dag tókst okkur í fyrsta sinn að kaupa inneign í Skype, sem þýðir að hægt er að hringja í venjulega síma af netinu.
Við biðum ekki boðanna heldur nýttum okkur strax tæknina til að hringja nokkur símtöl, þar á meðal eitt í stofnun á Íslandi og eitt í heimasíma í Svíþjóð. Samanlagt kostuðu þessi alþjóðlegu símtöl okkur nokkra Evru aura, sem sagt hræódýrt.
Skemmtilegast finnst mér samt að hugsa til þess að hringja í einhvern sem síðan spyr úr hvaða síma maður hringi. Þá getur maður nefnilega sagt: Ég hringi af netinu.
Við biðum ekki boðanna heldur nýttum okkur strax tæknina til að hringja nokkur símtöl, þar á meðal eitt í stofnun á Íslandi og eitt í heimasíma í Svíþjóð. Samanlagt kostuðu þessi alþjóðlegu símtöl okkur nokkra Evru aura, sem sagt hræódýrt.
Skemmtilegast finnst mér samt að hugsa til þess að hringja í einhvern sem síðan spyr úr hvaða síma maður hringi. Þá getur maður nefnilega sagt: Ég hringi af netinu.
Nágrannaerjur
Á gulum post-it miða fyrir framan mig standa orðin uforskammet, vasketøj, våd og tøjsnor. Við þurftum að fletta þeim sérstaklega upp í litlu gulu dönsk-íslensku orðabókinni minni. Síðan skrifuðum við stutta orðsendingu sem var svohljóðandi:
Til dig der har taget våd vasketøj af tøjsnoren!
Hvis der ikke er plads til dit tøj er det ikke vores problem. Det er uforskammet at tage våd vasketøj af snoren og beder vi dig venligst at ikke gøre det igen.
Mvh,
Naboerne
Þegar við vorum að skrifa orðsendinguna minntist ég eins þáttar af Frasier þar sem einhver ökumaður hafði lagt í bílastæði Frasiers. Þar sem okkar maður ætlaði aldeilis ekki að láta vaða yfir sig skrifaði hann orðsendingu til ökumannsins og hófst hún á orðunum Dear discourteous driver. Roz vildi nú meina að þetta hefði ekkert að segja og ráðlagði honum að hleypa loftinu úr dekkjum bifreiðarinnar svo ökumaðurinn fengi almennilega refsingu.
Í okkar tilviki hefði Roz eflaust ráðlagt okkur að taka þvottinn sem hengdur hafði verið upp á snúruna í stað okkar þvottar, bleyta hann í vaskinum, vinda hann og brjóta síðan snyrtilega saman. Það hvarflaði hins vegar aaaaaldrei að mér, ne-hei.
Til dig der har taget våd vasketøj af tøjsnoren!
Hvis der ikke er plads til dit tøj er det ikke vores problem. Det er uforskammet at tage våd vasketøj af snoren og beder vi dig venligst at ikke gøre det igen.
Mvh,
Naboerne
Þegar við vorum að skrifa orðsendinguna minntist ég eins þáttar af Frasier þar sem einhver ökumaður hafði lagt í bílastæði Frasiers. Þar sem okkar maður ætlaði aldeilis ekki að láta vaða yfir sig skrifaði hann orðsendingu til ökumannsins og hófst hún á orðunum Dear discourteous driver. Roz vildi nú meina að þetta hefði ekkert að segja og ráðlagði honum að hleypa loftinu úr dekkjum bifreiðarinnar svo ökumaðurinn fengi almennilega refsingu.
Í okkar tilviki hefði Roz eflaust ráðlagt okkur að taka þvottinn sem hengdur hafði verið upp á snúruna í stað okkar þvottar, bleyta hann í vaskinum, vinda hann og brjóta síðan snyrtilega saman. Það hvarflaði hins vegar aaaaaldrei að mér, ne-hei.
mánudagur, 10. apríl 2006
Eldibrandur
Það var eins og ég væri á örvandi í dag. Kannski það hafi verið því að þakka hversu snemma ég fór á fætur, hugsanlega hefur það haft svona góð áhrif á boðefnabúskapinn. Hvað sem það var þá kom ég heim eftir erfiða æfingu í ræktinni og í stað þess að skríða uppgefin upp stigann tölti ég upp tröppurnar og blés varla úr nös.
Þegar inn var komið tók ég síðan til við að sópa og, það sem meira er um vert, skúra. Þetta var í allrafyrsta sinn sem ég skúra þessa íbúð. Það þýðir ekki að þetta var í fyrsta skiptið sem íbúðin var skúruð, það viðurkennist sem sagt hér með að Baldur hefur hingað til alfarið séð um þann pakka.
Það var síðan ekki fyrr en ég var búin að ganga frá hreina þvottinum, pússa upp baðherbergisgólfið og viðra mottuna að ég gaf mér tíma til að hvílast. Ég veit ekki hvað gekk að mér en ég veit þó að mér líkaði mjög vel að vera eins og eldibrandur.
Þegar inn var komið tók ég síðan til við að sópa og, það sem meira er um vert, skúra. Þetta var í allrafyrsta sinn sem ég skúra þessa íbúð. Það þýðir ekki að þetta var í fyrsta skiptið sem íbúðin var skúruð, það viðurkennist sem sagt hér með að Baldur hefur hingað til alfarið séð um þann pakka.
Það var síðan ekki fyrr en ég var búin að ganga frá hreina þvottinum, pússa upp baðherbergisgólfið og viðra mottuna að ég gaf mér tíma til að hvílast. Ég veit ekki hvað gekk að mér en ég veit þó að mér líkaði mjög vel að vera eins og eldibrandur.
laugardagur, 8. apríl 2006
Græna áherslan
Það byrjaði allt með draumi. Einu broti úr draumi meira að segja. Seint á árinu 2004 dreymdi mig draum: Ég var klædd í græna peysu og mér leið vel í grænu peysunni. Svo vel að þegar ég losaði svefn ákvað ég að kaupa mér græna peysu. Ég gerði það nokkrum mánuðum síðar, mín fyrstu meðvituðu litakaup.
Í afmælisgjöf það árið fékk ég afskaplega fallegt grænt sjal frá mömmu og ljósgrænan/túrkisbláan klút frá Gry - alltaf streymdi grænt til mín. Ég ákvað síðan þegar nýtt ár gekk í garð að taka þessari ábendingu eða hvað þetta var, og klæða umhvefi mitt og mig sjálfa grænu.Svo ég ákvað að kaupa mér græna skipulagsmöppu, ég fór að máta grænar peysur og keypti.
Þegar við keyptum nýtt innbú í Kaupmannahöfn fékk litadýrð að ráða för og græna litinn má nú sjá í sófasettinu, mynd upp á vegg, púða og að sjálfsögðu plöntunum okkar.
Ég uppfærði líka heimasíðuna okkar í september í fyrra og hvaða snið varð fyrir valinu? Græna sniðið. Það var allt ómeðvitað. Merkilegt.
Í afmælisgjöf það árið fékk ég afskaplega fallegt grænt sjal frá mömmu og ljósgrænan/túrkisbláan klút frá Gry - alltaf streymdi grænt til mín. Ég ákvað síðan þegar nýtt ár gekk í garð að taka þessari ábendingu eða hvað þetta var, og klæða umhvefi mitt og mig sjálfa grænu.Svo ég ákvað að kaupa mér græna skipulagsmöppu, ég fór að máta grænar peysur og keypti.
Þegar við keyptum nýtt innbú í Kaupmannahöfn fékk litadýrð að ráða för og græna litinn má nú sjá í sófasettinu, mynd upp á vegg, púða og að sjálfsögðu plöntunum okkar.
Ég uppfærði líka heimasíðuna okkar í september í fyrra og hvaða snið varð fyrir valinu? Græna sniðið. Það var allt ómeðvitað. Merkilegt.
föstudagur, 7. apríl 2006
Færslur komnar í leitirnar
Ég hef að undanförnu verið að taka til í tölvunni og rakst ég um daginn á nokkrar óbirtar bloggfærslur. Um er að ræða færslur sem ég skrifaði 2003-2004 í NotePad sem uppkast en síðan virðist ég hafa gleymt þeim og því hafa þær aldrei náð inn á síðuna okkar. Þessar færslur gera lítið gagn inn á tölvunni svo ég hef ákveðið að birta þær núna.
Færslurnar eru fjórar:
Seinasta próf BA námsins (2003)
Þúsund eikur (2003)
Af bein- og sjálfskiptingum (2003)
Erindi og ný aðstaða (2004)
Ég hafði mjög gaman af því að finna færslurnar en ég vona þó að ég lumi ekki á fleirum sem hafa gleymst.
Færslurnar eru fjórar:
Seinasta próf BA námsins (2003)
Þúsund eikur (2003)
Af bein- og sjálfskiptingum (2003)
Erindi og ný aðstaða (2004)
Ég hafði mjög gaman af því að finna færslurnar en ég vona þó að ég lumi ekki á fleirum sem hafa gleymst.
fimmtudagur, 6. apríl 2006
Nýju hlaupaskórnir keisarans
Nei, ég hleyp ekki berfættur eins og fyrirsögnin gefur til kynna, þetta hljómaði bara svo vel.
Nýverið gerðum við Ásdís okkur ferð í verslunarmiðstöðina Fields á Amager til þess að kaupa svakafína Asics hlaupaskó á mig. Skórnir kostuðu ekki nema 300 danskar krónur sem er um það bil fimmtipartur verðsins á Íslandi og vel innan við helmingur almenns verðs hér. Við keyptum að sjálfsögðu 10 pör til að spara sem mest.
Nú eru dýrgripirnir komnir á sinn stað og standa ásamt öðrum skrautmunum uppi á hillu inni í stofu (neinei). Síðan ég eignaðist skóna er ég búinn að hlaupa eins og vitleysingur tvisvar í viku og er ansi ánægður með þá. Alla jafna hleyp ég á færibandi í gymminu sem gerir mér auðveldara fyrir að fylgjast með bætingum og forðast reykjandi Dani.
Mér finnast hlaupin koma ágætlega út samhliða lyftingaæfingunum en ég verð að játa að ég er persónulega ekki mikið fyrir að þolæfingar fari mikið yfir hálftímann svo ég sé nú ekki fram á að fara upp fyrir 8 kílómetrana alveg á næstunni. Núna er markmiðið mitt að ná gamla 5 km tímanum en hann er 18 mínútur sléttar. Læt ykkur vita þegar það tekst.
Nýverið gerðum við Ásdís okkur ferð í verslunarmiðstöðina Fields á Amager til þess að kaupa svakafína Asics hlaupaskó á mig. Skórnir kostuðu ekki nema 300 danskar krónur sem er um það bil fimmtipartur verðsins á Íslandi og vel innan við helmingur almenns verðs hér. Við keyptum að sjálfsögðu 10 pör til að spara sem mest.
Nú eru dýrgripirnir komnir á sinn stað og standa ásamt öðrum skrautmunum uppi á hillu inni í stofu (neinei). Síðan ég eignaðist skóna er ég búinn að hlaupa eins og vitleysingur tvisvar í viku og er ansi ánægður með þá. Alla jafna hleyp ég á færibandi í gymminu sem gerir mér auðveldara fyrir að fylgjast með bætingum og forðast reykjandi Dani.
Mér finnast hlaupin koma ágætlega út samhliða lyftingaæfingunum en ég verð að játa að ég er persónulega ekki mikið fyrir að þolæfingar fari mikið yfir hálftímann svo ég sé nú ekki fram á að fara upp fyrir 8 kílómetrana alveg á næstunni. Núna er markmiðið mitt að ná gamla 5 km tímanum en hann er 18 mínútur sléttar. Læt ykkur vita þegar það tekst.
miðvikudagur, 5. apríl 2006
Fróðlegur fundur
Við vorum á AIESEC fundi í kvöld, svokölluðum local committee (LC) fundi. Við Baldur erum meðlimir í UNIC hlutanum sem er einskonar útibú AIESEC fyrir Kaupmannahafnarháskóla (KU) og Hróarskelduháskóla (RUC) og var fundurinn á vegum þeirra.
Á fundinum voru nokkrir stjórnarmeðlimir UNIC staddir, m.a. Nina sem er VPPD, Sannah sem er VPX og Niels sem er VPF. Eins og sjá má er mikið um skammstafanir innan AIESEC. Það skondna er að ég er með á hreinu hvað allar þessar ofannefndu skammstafanir standa fyrir en ég veit enn ekki hvað AIESEC stendur fyrir.
Fundurinn var fyrst og fremst ætlaður að kynna hin ýmsu embætti innan UNIC en kosið verður í embætti nú í apríl og nýir meðlimir eru hvattir til að bjóða sig fram. Reyndar getum við Baldur ekki gert neitt slíkt þar sem gegna þarf stöðum fram í júlí á næsta ári en svo lengi verðum við ekki í Danmörku.
Helsti hvatinn fyrir okkur að mæta á fundinn var að heyra frá Rolf en hann var fyrir stuttu í starfsnámi í Indlandi á vegum AIESEC. Rolf vann fyrir grasrótarsamtök/áhugahóp (NGO) í borginni Chandigarh. Sú borg er höfuðborg Punjab héraðs í norðurhluta Indlands og gengur hún einnig undir nafninu Borgin fagra. Hann lét vel af dvölinni en hafði þó út á ýmislegt að setja, þá helst vinnumenningu Indverja. Hann ferðaðist einnig um landið og þá helst um Himalajafjöllin og myndirnar sem hann sýndi þaðan voru hreint út sagt stórkostlegar.
Eftir þennan fund er ég orðin ansi spennt fyrir að fara í starfsnám til Indlands. Best að fara að vinna í umsókninni.
Á fundinum voru nokkrir stjórnarmeðlimir UNIC staddir, m.a. Nina sem er VPPD, Sannah sem er VPX og Niels sem er VPF. Eins og sjá má er mikið um skammstafanir innan AIESEC. Það skondna er að ég er með á hreinu hvað allar þessar ofannefndu skammstafanir standa fyrir en ég veit enn ekki hvað AIESEC stendur fyrir.
Fundurinn var fyrst og fremst ætlaður að kynna hin ýmsu embætti innan UNIC en kosið verður í embætti nú í apríl og nýir meðlimir eru hvattir til að bjóða sig fram. Reyndar getum við Baldur ekki gert neitt slíkt þar sem gegna þarf stöðum fram í júlí á næsta ári en svo lengi verðum við ekki í Danmörku.
Helsti hvatinn fyrir okkur að mæta á fundinn var að heyra frá Rolf en hann var fyrir stuttu í starfsnámi í Indlandi á vegum AIESEC. Rolf vann fyrir grasrótarsamtök/áhugahóp (NGO) í borginni Chandigarh. Sú borg er höfuðborg Punjab héraðs í norðurhluta Indlands og gengur hún einnig undir nafninu Borgin fagra. Hann lét vel af dvölinni en hafði þó út á ýmislegt að setja, þá helst vinnumenningu Indverja. Hann ferðaðist einnig um landið og þá helst um Himalajafjöllin og myndirnar sem hann sýndi þaðan voru hreint út sagt stórkostlegar.
Eftir þennan fund er ég orðin ansi spennt fyrir að fara í starfsnám til Indlands. Best að fara að vinna í umsókninni.
þriðjudagur, 4. apríl 2006
Teiknimyndir og herrakvöld
Í gær hitti ég Pétur afa niðri á Nørreport og gengum við þaðan í átt að miðbænum. Ég hafði regnhlífina Lorenzo með til öryggis en ekki var þjónustu hans þörf. Eftir svolítið rölt og mikið rabb gengum við inn Snaregade til þess að rannsaka höfuðvígi Baugsmanna hér í Danmörku. Hér voru samlandar vorir augljóslega á ferðinni og sást það best á því að þrír jeppar stóðu í götunni. Til staðfestingar á að ekki væri um tilviljun að ræða rákum við augun í lógó íslensk-danska hestamannafélagsins, gaman af því.
Þvínæst var ferðinni heitið á National Museet til að skoða eldgamla áróðursteiknimynd. Nánar tiltekið var þetta hið víðfræga Bayeuxteppi og geta áhugasamir lesið meira um það hér. Eftir nokkra tugi skrípamyndametra sagði til sín ægilegur kaffiþorsti. Var því haldið í humátt að Magasin du Nord því þar er auðvelt að fá gott kaffi (Segafredo) og kíkja að auki í bókabúð en það er hátt skrifað áhugamál hér á bæ.
Ég veit ekki hvort ég þori að byrja næstu setningu á að segja frá því að eftir bókabúðina hafi almennt hungur sagt svakalega til sín því þá gæti fólk haldið að maður stjórnaðist bara af einhverju garnagauli. Hin virðulega karlaferð í bæinn endaði á grískum veitingastað sem ber nafnið Eros og liggur út af Grábræðratorgi. Við gaumgæfðum matseðilinn og gestina til að vera vissir um að herrakvöldið færi ekki eins og hjá KR-ingunum og yrði einhvers konar perrakvöld, seisei það gengi ekki.
Matur og þjónusta voru með ágætum og mæli ég tvímælalaust með þessum stað fyrir þá sem langar í eitthvað gott en ekki allt of dýrt. Ég fékk mér í forrétt steiktan fetaost og salat (slurp), þorsk í einhverri dýrindissósu í aðalrétt og gríska jógúrt með hunangi og hnetum í desert. Þarf að segja meira?
Þvínæst var ferðinni heitið á National Museet til að skoða eldgamla áróðursteiknimynd. Nánar tiltekið var þetta hið víðfræga Bayeuxteppi og geta áhugasamir lesið meira um það hér. Eftir nokkra tugi skrípamyndametra sagði til sín ægilegur kaffiþorsti. Var því haldið í humátt að Magasin du Nord því þar er auðvelt að fá gott kaffi (Segafredo) og kíkja að auki í bókabúð en það er hátt skrifað áhugamál hér á bæ.
Ég veit ekki hvort ég þori að byrja næstu setningu á að segja frá því að eftir bókabúðina hafi almennt hungur sagt svakalega til sín því þá gæti fólk haldið að maður stjórnaðist bara af einhverju garnagauli. Hin virðulega karlaferð í bæinn endaði á grískum veitingastað sem ber nafnið Eros og liggur út af Grábræðratorgi. Við gaumgæfðum matseðilinn og gestina til að vera vissir um að herrakvöldið færi ekki eins og hjá KR-ingunum og yrði einhvers konar perrakvöld, seisei það gengi ekki.
Matur og þjónusta voru með ágætum og mæli ég tvímælalaust með þessum stað fyrir þá sem langar í eitthvað gott en ekki allt of dýrt. Ég fékk mér í forrétt steiktan fetaost og salat (slurp), þorsk í einhverri dýrindissósu í aðalrétt og gríska jógúrt með hunangi og hnetum í desert. Þarf að segja meira?
mánudagur, 3. apríl 2006
Á áætlun
Ég byrjaði að greina viðtölin úr MA rannsókninni í dag. Þar sem planið, sem ég útbjó um hvernig-skal-klára-MA verkefnið, gerði ráð fyrir þessu má segja að ég sé alveg á áætlun. Reyndar greini ég bara eitt viðtal í einu, vitaskuld, annað væri til þess fallið að rugla mig alveg í ríminu.
Svo ég útskýri aðeins hvað ég á við með að greina viðtöl: Viðtölin sem ég tók á tímabilinu september 2004-júní 2005 afritaði ég orð frá orði eins og lög eigindlegra rannsóknaraðferða gera ráð fyrir. Síðan prentaði ég þau út og var komin með hálfgert handrit í hendurnar. Þegar ég greini viðtölin er ég í raun að lesa þessi handrit spjaldanna á milli, lesa í þau, lesa milli línanna, finna þemu og kóða þau. Þetta geri ég allt eftir kúnstarinnar reglum.
Þessi fyrsti dagur í greiningu gagna snerist fyrst og fremst um að lita og því skemmti ég mér stórvel. Ég nota yfirstrikunarpenna í ýmsum litum til að aðgreina textann og hver litur táknar ákveðið þema. Þetta auðveldar og flýtir fyrir mér þegar ég síðar meir þarf að hafa yfirsýn yfir öll viðtölin.
Þessi fyrsti dagur gagnagreiningar var ekki síður skemmtilegur fyrir þær sakir að ég kveikti á kertum hér og þar í íbúðinni, hellti upp á bláberjate og útbjó mér ávaxtabakka til að hafa við höndina. Svo kom ég mér fyrir í hægindastólnum og tók til við að lesa og lita. Það er ekki á hverjum degi sem maður gerir það.
Svo ég útskýri aðeins hvað ég á við með að greina viðtöl: Viðtölin sem ég tók á tímabilinu september 2004-júní 2005 afritaði ég orð frá orði eins og lög eigindlegra rannsóknaraðferða gera ráð fyrir. Síðan prentaði ég þau út og var komin með hálfgert handrit í hendurnar. Þegar ég greini viðtölin er ég í raun að lesa þessi handrit spjaldanna á milli, lesa í þau, lesa milli línanna, finna þemu og kóða þau. Þetta geri ég allt eftir kúnstarinnar reglum.
Þessi fyrsti dagur í greiningu gagna snerist fyrst og fremst um að lita og því skemmti ég mér stórvel. Ég nota yfirstrikunarpenna í ýmsum litum til að aðgreina textann og hver litur táknar ákveðið þema. Þetta auðveldar og flýtir fyrir mér þegar ég síðar meir þarf að hafa yfirsýn yfir öll viðtölin.
Þessi fyrsti dagur gagnagreiningar var ekki síður skemmtilegur fyrir þær sakir að ég kveikti á kertum hér og þar í íbúðinni, hellti upp á bláberjate og útbjó mér ávaxtabakka til að hafa við höndina. Svo kom ég mér fyrir í hægindastólnum og tók til við að lesa og lita. Það er ekki á hverjum degi sem maður gerir það.
sunnudagur, 2. apríl 2006
Himnaför
Ég nýtti mér tækifærið fyrir nokkru og pantaði mér tvær bækur af netbókaútsölu. Bækurnar voru síðan sendar á lögheimilið á Íslandi og var hugmyndin að þær fengju far með hverjum þeim sem ætti næst leið frá Íslandi til Kaupmannahafnar. Svo heppilega vildi til að það var einmitt PG og kom hann færandi hendi með böggulinn mér til mikillar gleði. Kann ég honum bestu þakkir fyrir.
Önnur bókanna er Himnaför eftir kínverska rithöfundinn Xinran, en hún skrifaði einnig bókina Dætur Kína. Ég byrjaði að lesa Himnaförina í gær og lauk henni í dag enda auðlesin bók sem gaman er af. Sagan er um kínverska konu, Shu Wen, sem leggur upp í mikið ferðalag til Tíbet í leit að eiginmanni sínum sem henni hafði verið tjáð að fallið hafði í átökum milli Kínverja og Tíbeta. Á ferð sinni lendir hún í hremmingum en er svo gæfusöm að vera tekin undir verndarvæng tíbeskrar hirðingjafjölskyldu.
Lýsingar á lifnaðarháttum hirðingja í Tíbet eru áhugaverðar og sagan vissulega skemmtileg. Mest um vert þótt mér þó að sagan kveikti ferðaþrá í mér. Kannski maður kíki einhvern tímann til Tíbet, hver veit?
Önnur bókanna er Himnaför eftir kínverska rithöfundinn Xinran, en hún skrifaði einnig bókina Dætur Kína. Ég byrjaði að lesa Himnaförina í gær og lauk henni í dag enda auðlesin bók sem gaman er af. Sagan er um kínverska konu, Shu Wen, sem leggur upp í mikið ferðalag til Tíbet í leit að eiginmanni sínum sem henni hafði verið tjáð að fallið hafði í átökum milli Kínverja og Tíbeta. Á ferð sinni lendir hún í hremmingum en er svo gæfusöm að vera tekin undir verndarvæng tíbeskrar hirðingjafjölskyldu.
Lýsingar á lifnaðarháttum hirðingja í Tíbet eru áhugaverðar og sagan vissulega skemmtileg. Mest um vert þótt mér þó að sagan kveikti ferðaþrá í mér. Kannski maður kíki einhvern tímann til Tíbet, hver veit?
laugardagur, 1. apríl 2006
1. apríl
Í dag er alþjóðlegur dagur prakkara og púka. Ég er einmitt einhversstaðar í þessum kategoríum og náði ótuktarskapur minn yfir Kaupmannahöfn þvera og endilanga. Af virðingu við fórnarlömb mín ætla ég ekki að tíunda hvað ég gerði en í stuttu máli þá stökk Ásdís framúr í morgun og hljóp nokkur skref í tilefni dagsins, froskaheimilið varð fyrir dyraati og heiðursgestur þar á bæ hljóp til dyra. Þess skal þó getið að ég hélt kyrru fyrir í NV. Einhverjum bauð ég svo upp á hrekkjatyggjó með góðum árangri. MÚAHAHAHAHAHAAA >:~D
Dagurinn gekk þó ekki alfarið út á prakkarastrik því ég og Pétur afi fórum saman á bókabúðarrölt og kaffihús. Á leiðinni niður í bæ hitti ég stúlku sem var að safna peningum til styrktar HIV smituðum og fékk maður rautt nef fyrir 20 króna framlag. Mottóið var semsagt að mæta vandanum með góða skapinu eða eitthvað í þá veruna. Að sjálfsögðu skellti ég nefinu á mig og gekk svo með það niður í bæ.
Eftir nokkuð bókabúðagrams tókum við vagn 5A í átt að Husum Torv. Í vagningum voru fyrir hress og skemmtileg hjón frá Vestmannaeyjum og spjölluðum við við þau bróðurpart ferðarinnar. Heima beið okkar svo indversk stórmáltíð sem Ásdís hafði undirbúið og öllum varð sérdeilis gott af. Hrekkjadagurinn ógurlegi endaði því með ró og spekt enda segir máltækið: Elskið friðinn og strjúkið kviðinn.
Dagurinn gekk þó ekki alfarið út á prakkarastrik því ég og Pétur afi fórum saman á bókabúðarrölt og kaffihús. Á leiðinni niður í bæ hitti ég stúlku sem var að safna peningum til styrktar HIV smituðum og fékk maður rautt nef fyrir 20 króna framlag. Mottóið var semsagt að mæta vandanum með góða skapinu eða eitthvað í þá veruna. Að sjálfsögðu skellti ég nefinu á mig og gekk svo með það niður í bæ.
Eftir nokkuð bókabúðagrams tókum við vagn 5A í átt að Husum Torv. Í vagningum voru fyrir hress og skemmtileg hjón frá Vestmannaeyjum og spjölluðum við við þau bróðurpart ferðarinnar. Heima beið okkar svo indversk stórmáltíð sem Ásdís hafði undirbúið og öllum varð sérdeilis gott af. Hrekkjadagurinn ógurlegi endaði því með ró og spekt enda segir máltækið: Elskið friðinn og strjúkið kviðinn.
Átta mánuðir
Í dag eru komnir átta mánuðir síðan við fluttum inn á Frederikssundsvej. Þar með er Danmörk það land sem ég hef dvalið lengst í frá heimalandinu, Frakkland dottið niður í annað sæti með sína sjö mánuði og Þýskaland fær að verma það þriðja með sína tvo mánuði. Ef plön okkar ganga eftir eigum við hálft ár eftir hér í Danaveldi. Það er ekki slæmt.
Setti til gamans tvær myndir frá fyrsta deginum okkar í Kaupmannahöfn.
Setti til gamans tvær myndir frá fyrsta deginum okkar í Kaupmannahöfn.
föstudagur, 31. mars 2006
Marsannáll
Þá er komið að lokum þessa mánaðar og aldrei hann kemur til baka. Mánaðarannálsskrif stefna hraðbyri að því að verða að góðri og gamalgróinni hefð og því er mér ekki til setunnar boðið - ég bíð ykkur hins vegar að tylla ykkur á hana (tíhí).
Það tilkynnist hér með að ég kláraði ekki eina einustu bók í mars. Ég gluggaði vissulega í margar en hafði ekki eirð í mér til að sitja lengi við og lesa þær spjaldanna á milli. Reyndar kláraði ég eina bók, The Red Queen sem ég talaði um í síðasta mánaðarannál, en það er eiginlega hálfgert svindl að tala um sömu bókina í tveimur annálum, ég hleyp því yfir það.
Ég var ekki nærri því eins áhugalaus um kvikmyndir eins og um bækur og hafði ég alveg næga eirð í mér til að horfa á nokkrar þeirra (þær eru mun fljótar afgreiddar en bækur). Tvær myndir sá ég sem ég hef lengi verið á leiðinni að kíkja á: Magnoliu og Festen. Þá síðarnefndu hef ég verið á leiðinni að sjá alveg síðan við Baldur sáum uppfærslu á Veislunni í Þjóðleikhúsinu hér um árið. Þrælgóð mynd sem ég sé nú að Þjóðleikhúsinum hefur vel tekist að koma til skila.
Svo má ekki gleyma sjónvarpsefni sem ég hef mjög lengi ætlað að kíkja á og var hvað spenntust fyrir, það er Pride & Predjudice þáttaröðinni. Hún var alveg frábær, og þó mér hafi ekki tekist að fara eftir hernaðaráætlun minni og gera þættina að lærdómsgulrót, naut ég þess bara betur að horfa á þá í einni bendu.
Af öðru efni má nefna að ég horfði á myndirnar Pi og Mansfield Park, seinni seríuna af Riget og síðustu þættina af Nikolaj & Julie. Ágætt efni en afskaplega ólíkt.
Mánuðurinn var góður í alla staði og er því sama hvar drepið er niður. Það sem ber þó óneitanlega hæst er að ég byrjaði formlega á MA verkefninu mínu og beitti til þess mikilli talnasálfræði. Það merkilega við þessa tilraun er að hún tókst svona glimrandi vel, áður en ég vissi af var ég farin að lesa greinar og vinna að kaflaskrifum án þess að þurfa að snúa upp á handlegginn á sjálfri mér.
Annað ekki síður merkilegt er að við skötuhjú tókum okkur til og gerðumst meðlimir að Kaupmannahafnardeild AIESEC. Við byrjuðum á því að kíkja á kynningarfund hjá þeim og enduðum á því að skrá okkur í workshop á þeirra vegum sem við síðan sóttum einn góðan laugardag. Sá dagur var afspyrnu skemmtilegur enda nett lið á ferðinni. Nú erum við að tala saman sykurpúði!
Það sem telst til ómerkilegri atburða en ekki síður áhugaverðra er að ég lét undan alfræðiorðabókaunnandanum í mér og reyndi fyrir mér í alfræðiorðabókaskrifum, við Baldur gengum tímabundið í hlutverk Holmes og Watsonar, ég uppgötvaði að ég get hlustað á Bowie, varð síðan kvebbin og fór að þrá betri tíð með blóm í haga. Þá lærði ég að snúa lyklinum í rétta átt á nokkrum hurðum hússins, fann upp nýja upphrópun og hellti í fyrsta sinn upp á kaffi í hellukönnu.
Eins og sjá má á myndunum fyrir neðan bakaði ég líka pönnsur og það meira að segja tvisvar!
Það tilkynnist hér með að ég kláraði ekki eina einustu bók í mars. Ég gluggaði vissulega í margar en hafði ekki eirð í mér til að sitja lengi við og lesa þær spjaldanna á milli. Reyndar kláraði ég eina bók, The Red Queen sem ég talaði um í síðasta mánaðarannál, en það er eiginlega hálfgert svindl að tala um sömu bókina í tveimur annálum, ég hleyp því yfir það.
Ég var ekki nærri því eins áhugalaus um kvikmyndir eins og um bækur og hafði ég alveg næga eirð í mér til að horfa á nokkrar þeirra (þær eru mun fljótar afgreiddar en bækur). Tvær myndir sá ég sem ég hef lengi verið á leiðinni að kíkja á: Magnoliu og Festen. Þá síðarnefndu hef ég verið á leiðinni að sjá alveg síðan við Baldur sáum uppfærslu á Veislunni í Þjóðleikhúsinu hér um árið. Þrælgóð mynd sem ég sé nú að Þjóðleikhúsinum hefur vel tekist að koma til skila.
Svo má ekki gleyma sjónvarpsefni sem ég hef mjög lengi ætlað að kíkja á og var hvað spenntust fyrir, það er Pride & Predjudice þáttaröðinni. Hún var alveg frábær, og þó mér hafi ekki tekist að fara eftir hernaðaráætlun minni og gera þættina að lærdómsgulrót, naut ég þess bara betur að horfa á þá í einni bendu.
Af öðru efni má nefna að ég horfði á myndirnar Pi og Mansfield Park, seinni seríuna af Riget og síðustu þættina af Nikolaj & Julie. Ágætt efni en afskaplega ólíkt.
Mánuðurinn var góður í alla staði og er því sama hvar drepið er niður. Það sem ber þó óneitanlega hæst er að ég byrjaði formlega á MA verkefninu mínu og beitti til þess mikilli talnasálfræði. Það merkilega við þessa tilraun er að hún tókst svona glimrandi vel, áður en ég vissi af var ég farin að lesa greinar og vinna að kaflaskrifum án þess að þurfa að snúa upp á handlegginn á sjálfri mér.
Annað ekki síður merkilegt er að við skötuhjú tókum okkur til og gerðumst meðlimir að Kaupmannahafnardeild AIESEC. Við byrjuðum á því að kíkja á kynningarfund hjá þeim og enduðum á því að skrá okkur í workshop á þeirra vegum sem við síðan sóttum einn góðan laugardag. Sá dagur var afspyrnu skemmtilegur enda nett lið á ferðinni. Nú erum við að tala saman sykurpúði!
Það sem telst til ómerkilegri atburða en ekki síður áhugaverðra er að ég lét undan alfræðiorðabókaunnandanum í mér og reyndi fyrir mér í alfræðiorðabókaskrifum, við Baldur gengum tímabundið í hlutverk Holmes og Watsonar, ég uppgötvaði að ég get hlustað á Bowie, varð síðan kvebbin og fór að þrá betri tíð með blóm í haga. Þá lærði ég að snúa lyklinum í rétta átt á nokkrum hurðum hússins, fann upp nýja upphrópun og hellti í fyrsta sinn upp á kaffi í hellukönnu.
Eins og sjá má á myndunum fyrir neðan bakaði ég líka pönnsur og það meira að segja tvisvar!
Svo stolt af pönnsunum og glöggir lesendur taka eftir Dannebrog.
Hvor er eiginlega sætari - Baldur broskall eða Pannsa broskelling?
fimmtudagur, 30. mars 2006
Öfugsnúið
Mér finnst það skjóta skökku við að portið okkar er krökkt af heillegum húsgögnum og húsmunum sem nágrannarnir hafa viljað losa sig við en hinum megin við götuna er skransala (ég kalla hana Notað og notaðra) sem einmitt selur notuð húsgögn og húsmuni - og þar er alltaf nóg að gera.
Hvað er málið? Nennir fólk ekki að koma mublunum sínum í verð? Ef eitthvað er að marka rennslið um Notað og notaðra er nefnilega alveg markaður fyrir þær. Eitthvað finnst mér þetta nú öfugsnúið.
Sófi, straubretti, pottaplanta og heil eldhúsinnrétting!
Hvað er málið? Nennir fólk ekki að koma mublunum sínum í verð? Ef eitthvað er að marka rennslið um Notað og notaðra er nefnilega alveg markaður fyrir þær. Eitthvað finnst mér þetta nú öfugsnúið.
Sófi, straubretti, pottaplanta og heil eldhúsinnrétting!
miðvikudagur, 29. mars 2006
Undir okkar áhrifum
Nágranninn okkar, þessi sem við skötuhjú hjöluðum um einu sinni, er skrýtin skrúfa. Þegar við fluttum inn hlustaði hann aðeins á tvö lög: Cool með Gwen Stefani og Tripping með Robbie Williams. Þegar ég segi hlustaði þá á ég við að hann spilaði lögin endurtekið heilu kvöldin. Þannig heyrði maður kannski lagið hans Robbie í hálftíma og síðan lagið hennar Gwen í hálftíma og svo aftur Robbie - allt kvöldið, alla vikuna.
Við gerðum okkur það meira að segja að leik að finna þessi tvö lög á netinu og spila þau reglulega hátt. Svo hinkruðum við eftir viðbrögðum að neðan og viti menn, aldrei brást það að stuttu síðar var sama lagið komið í græjurnar á gott blast hjá okkar manni. Frábær skemmtun!
Eftir að hann komst yfir þetta æði höfum við ekki orðið vör við önnur lög sem hann hefur tekið ástfóstri við. Svo um daginn, um svipað leyti og við tókum til í tónlistarmöppunni okkar og ég uppgötvaði Bowie, heyrði ég hann spila Under Pressure með Bowie og Queen. Ég tel þetta tvímælalaust vera dæmi um að hann sé undir okkar áhrifum.
Hann virðist hins vegar ekkert læknast af þeirri áráttu að spila sömu lögin trekk í trekk. Ef hann á annað borð setur Under Pressure á fóninn má maður búast við að heyra það alla vega fimm sinnum yfir daginn. Ég ætti að kynna hann fyrir Modern Love, það er svo flott.
Við gerðum okkur það meira að segja að leik að finna þessi tvö lög á netinu og spila þau reglulega hátt. Svo hinkruðum við eftir viðbrögðum að neðan og viti menn, aldrei brást það að stuttu síðar var sama lagið komið í græjurnar á gott blast hjá okkar manni. Frábær skemmtun!
Eftir að hann komst yfir þetta æði höfum við ekki orðið vör við önnur lög sem hann hefur tekið ástfóstri við. Svo um daginn, um svipað leyti og við tókum til í tónlistarmöppunni okkar og ég uppgötvaði Bowie, heyrði ég hann spila Under Pressure með Bowie og Queen. Ég tel þetta tvímælalaust vera dæmi um að hann sé undir okkar áhrifum.
Hann virðist hins vegar ekkert læknast af þeirri áráttu að spila sömu lögin trekk í trekk. Ef hann á annað borð setur Under Pressure á fóninn má maður búast við að heyra það alla vega fimm sinnum yfir daginn. Ég ætti að kynna hann fyrir Modern Love, það er svo flott.
þriðjudagur, 28. mars 2006
Jarm
Þá er ég búinn í fjármálaprófinu. Það gekk vel og tel ég mig fullnuma í hinum ýmsu fjármálum. Vissulega hafði ég ákveðið forskot þar sem ég hef búið í miklu návígi við steingeitur alla tíð.
Það var gaman að taka loksins próf í einhverskonar málvísindum og í raun og veru góð tilbreyting frá allri þessari viðskiptafræði. Ég mæli með því að allir læri að minnsta kosti eitt fjármál og hver veit nema meðalaldur kinda hækki þegar fólk fer að skilja þær.
Það var gaman að taka loksins próf í einhverskonar málvísindum og í raun og veru góð tilbreyting frá allri þessari viðskiptafræði. Ég mæli með því að allir læri að minnsta kosti eitt fjármál og hver veit nema meðalaldur kinda hækki þegar fólk fer að skilja þær.
mánudagur, 27. mars 2006
Hamletsaptótek
Að undanförnu hef ég nokkrum sinnum hjólað framhjá apóteki sem ber heitið Hamlet apotek. Hvert einasta skipti hugsa ég upp heila sögu á bak við nafnið og tilkomu þess. Gæti nafngiftin verið tilkomin af því að það stendur við Hamletsgötu eða býr eitthvað dýpra að baki? Auðvitað býr eitthvað annað og dýpra að baki.
Mér finnst sennilegt að apótekarinn heiti Kládíus og bjóði upp á sérlega hagkvæma eyrnadropa. Á notkunarleiðbeiningunum gæti staðið eitthvað um að þeir henti vel sem tækifærisgjöf fyrir nákomna og að helsta hliðarverkunin sé sú að sá sem þeirra neyti gangi aftur og mikil ógæfa geti hlotist af því að opna dropana. Kannski maður lesi leiðbeiningarnar með næsta pakka sem maður kaupir í apóteki, það er aldrei að vita...
Mér finnst sennilegt að apótekarinn heiti Kládíus og bjóði upp á sérlega hagkvæma eyrnadropa. Á notkunarleiðbeiningunum gæti staðið eitthvað um að þeir henti vel sem tækifærisgjöf fyrir nákomna og að helsta hliðarverkunin sé sú að sá sem þeirra neyti gangi aftur og mikil ógæfa geti hlotist af því að opna dropana. Kannski maður lesi leiðbeiningarnar með næsta pakka sem maður kaupir í apóteki, það er aldrei að vita...
sunnudagur, 26. mars 2006
Snjór og kaffi
Er það ekki svolítið kaldhæðið að daginn sem klukkan er færð yfir á sumartíma byrjar að snjóa? En við erum þó með á hreinu að það er kominn sumartími og því betur með á nótunum en þegar vetrartíminn skall á. Nú erum við sem sagt tveimur tímum á undan þeim sem eru á klakanum.
Annars hellti ég í fyrsta sinn upp á kaffi í hellukönnu/mokkakönnu í dag. Það var reyndar ekki fyrir mig heldur vildi ég koma Baldri á óvart. Ég verð nú að viðurkenna að ég var pínu skelfd þegar ég stóð við eldavélina og fylgdist með kaffinu bruggast. Ég hélt meira að segja á viskustykki sem ætlað var að verja mig ef eitthvað kæmi upp á, t.d. ef kannan tæki upp á því að springa í loft upp. Annað eins hefur nú gerst.
Annars hellti ég í fyrsta sinn upp á kaffi í hellukönnu/mokkakönnu í dag. Það var reyndar ekki fyrir mig heldur vildi ég koma Baldri á óvart. Ég verð nú að viðurkenna að ég var pínu skelfd þegar ég stóð við eldavélina og fylgdist með kaffinu bruggast. Ég hélt meira að segja á viskustykki sem ætlað var að verja mig ef eitthvað kæmi upp á, t.d. ef kannan tæki upp á því að springa í loft upp. Annað eins hefur nú gerst.
laugardagur, 25. mars 2006
AIESEC Workshop
Í hádeginu hjóluðum við Ásdís niður í CBS þar sem við hittum félaga okkar úr AIESEC. Við vissum ekki mikið um hvað væri í vændum en okkur hafði verið tjáð að það yrði skemmtilegt workshop.
Þátttakendum var skipt upp í fimm hópa og lenti ég í hópi nr. 1, eða Global Vikings eins og við kusum að kalla hann og Ásdís í hópi nr. 5, þær kölluðu sig Cookies. Ástæðurnar á bak við hópanöfnin voru að í hópnum mínum áttu allir það sameiginlegt að vera af norrænu bergi brotnir en einn var þar að auki hálfur Nígeríumaður. Nafngift Cookies var svo tilkomin að stöllunum þremur var réttur Aldi poki, orðalaust, sem var fullur af kexkökum.
Svo héldu hóparnir hver í sína áttina að leysa verkefni á ólíkum stöðum í skólanum. Þessi verkefni áttu það flest sameiginleg að snúast á einhvern hátt um samskipti og var þeim ætlað að styrkja þátttakendur á því sviði. Sem dæmi má nefna að í einni stofunni var hópnum mínum réttur kaðall og bundið fyrir augun á öllum og saman áttum við að mynda jafnarma þríhyrning úr kaðlinum. Eftir að þríhyrningurinn var fullkomnaður voru okkur rétt fimm A4 blöð og úr þeim áttum við að byggja eins háan turn og mögulegt var.
Önnur verkefni dagsins voru t.d. að koma á fundi í gegnum síma, leika atvinnuviðtal, taka þátt í World Café og síðast en ekki síst leysa morðgátu (stef: níunda sinfónía Beethovens).
Eftir langan, strangan og skemmtilegan dag var öllum liðum smalað í fundarsal þar sem flutt var hvatningarræða, okkur kenndur indverski AIESEC dansinn og þátttakendum tilkynnt að dagurinn hefði í raun verið keppni á milli liða. Verandi nefndur eftir goði fegurðar og góðra hluta er erfitt að vera hógvær en auðvitað unnu Global Vikings enda einvalalið sem lagði hug og hjarta í hvert einasta verkefni.
Glorsoltinn múgurinn hoppaði síðan á hjólin sín og saman hjóluðum við á stúdentagarða við Nørrebrogade og minntum við helst á rúllandi skrúðgöngu í myrkrinu. Á görðunum biðu okkar heitar pizzur og dynjandi tónlist, í stuttu máli þrusuteiti.
Þátttakendum var skipt upp í fimm hópa og lenti ég í hópi nr. 1, eða Global Vikings eins og við kusum að kalla hann og Ásdís í hópi nr. 5, þær kölluðu sig Cookies. Ástæðurnar á bak við hópanöfnin voru að í hópnum mínum áttu allir það sameiginlegt að vera af norrænu bergi brotnir en einn var þar að auki hálfur Nígeríumaður. Nafngift Cookies var svo tilkomin að stöllunum þremur var réttur Aldi poki, orðalaust, sem var fullur af kexkökum.
Svo héldu hóparnir hver í sína áttina að leysa verkefni á ólíkum stöðum í skólanum. Þessi verkefni áttu það flest sameiginleg að snúast á einhvern hátt um samskipti og var þeim ætlað að styrkja þátttakendur á því sviði. Sem dæmi má nefna að í einni stofunni var hópnum mínum réttur kaðall og bundið fyrir augun á öllum og saman áttum við að mynda jafnarma þríhyrning úr kaðlinum. Eftir að þríhyrningurinn var fullkomnaður voru okkur rétt fimm A4 blöð og úr þeim áttum við að byggja eins háan turn og mögulegt var.
Önnur verkefni dagsins voru t.d. að koma á fundi í gegnum síma, leika atvinnuviðtal, taka þátt í World Café og síðast en ekki síst leysa morðgátu (stef: níunda sinfónía Beethovens).
Eftir langan, strangan og skemmtilegan dag var öllum liðum smalað í fundarsal þar sem flutt var hvatningarræða, okkur kenndur indverski AIESEC dansinn og þátttakendum tilkynnt að dagurinn hefði í raun verið keppni á milli liða. Verandi nefndur eftir goði fegurðar og góðra hluta er erfitt að vera hógvær en auðvitað unnu Global Vikings enda einvalalið sem lagði hug og hjarta í hvert einasta verkefni.
Glorsoltinn múgurinn hoppaði síðan á hjólin sín og saman hjóluðum við á stúdentagarða við Nørrebrogade og minntum við helst á rúllandi skrúðgöngu í myrkrinu. Á görðunum biðu okkar heitar pizzur og dynjandi tónlist, í stuttu máli þrusuteiti.
föstudagur, 24. mars 2006
Ofvitinn, upphrópun og brjóstahald
Ég tók á safninu um daginn bókina Ofvitann eftir Þórberg Þórðarson. Mér skilst hún sé mikil skemmtilesning svo ég hlakka til að byrja á henni.
Annars var ég að hjóla heim úr þrekinu í gær og hjólaði þar framhjá dúfu sem var á vappi um gangstéttina. Þegar ég hjólaði framhjá dúfunni tók hún upp á því að hefja sig til flugs og fara lágflug yfir hausinn á mér. Mín brást við með því að æpa upp yfir sig og það á frumlegan hátt: Úúúúíbaaa! Hvað er eiginlega málið með þessa upphrópun? Mér fannst þetta heldur vandræðalegt en þó aðallega ógeðslega fyndið.
Að lokum er það brandari sem mig langar að deila með ykkur sem er eiginlega of stuttur fyrir spaugsíðuna en mátulegur fyrir þessa. Og hann er svona, stuttur og laggóður: A dyslexic man walked into a bra.
Annars var ég að hjóla heim úr þrekinu í gær og hjólaði þar framhjá dúfu sem var á vappi um gangstéttina. Þegar ég hjólaði framhjá dúfunni tók hún upp á því að hefja sig til flugs og fara lágflug yfir hausinn á mér. Mín brást við með því að æpa upp yfir sig og það á frumlegan hátt: Úúúúíbaaa! Hvað er eiginlega málið með þessa upphrópun? Mér fannst þetta heldur vandræðalegt en þó aðallega ógeðslega fyndið.
Að lokum er það brandari sem mig langar að deila með ykkur sem er eiginlega of stuttur fyrir spaugsíðuna en mátulegur fyrir þessa. Og hann er svona, stuttur og laggóður: A dyslexic man walked into a bra.
fimmtudagur, 23. mars 2006
Girnilegt snarl
Þetta er eftirmiðdagssnarlið mitt því fimmtudagar eru til vítamína, steinefna og trefja - í stuttu máli sagt til heilsu og hollustu! Svo væri ekki verra að fá sér bolla af piparmyntutei.
miðvikudagur, 22. mars 2006
Þetta augnablik er ævintýr
Ég veit ekki hvað það segir um geðheilsuna að vakna með Lífsdansinn sönglandi í hausnum.
Við skulum dansa á rósum
í leiftrandi ljósum,
lífsmarkið setja hátt.
Hamingju leita og lífsdansinn þreyta í sátt.
Þetta augnablik er ævintýr
sem ekki líður hjá
og án þess verður lífið lítils virði.
Það er þó bót í máli að mér tókst að smita Baldur og nú er hann að flippa, haha!
Við skulum dansa á rósum
í leiftrandi ljósum,
lífsmarkið setja hátt.
Hamingju leita og lífsdansinn þreyta í sátt.
Þetta augnablik er ævintýr
sem ekki líður hjá
og án þess verður lífið lítils virði.
Það er þó bót í máli að mér tókst að smita Baldur og nú er hann að flippa, haha!
mánudagur, 20. mars 2006
Algjör bilun
Það er algjör bilun að það hafi tekið mig tæpa átta mánuði að læra að muna í hvaða átt maður snýr lyklinum í skránni á þvottahússhurðinni.
Hins vegar má líta á björtu hliðarnar: ég get nú næstu sex mánuði sem við eigum eftir af dvölinni notið þess að snúa lyklinum í rétta átt!
Hins vegar má líta á björtu hliðarnar: ég get nú næstu sex mánuði sem við eigum eftir af dvölinni notið þess að snúa lyklinum í rétta átt!
Gítarpönnsur
Í gær stóð ég við stofugluggann og skoðaði mannlífið og eins og venjulega renndi ég augunum yfir það sem skransalinn á móti var með til sölu. Ekki var margt þar sem mig langaði í en þó stóð þarna gítargarmur sem mig langaði til að athuga betur.
Ég trítlaði yfir og rannsakaði gripinn. Þetta var svona ekta garmur til að leika sér að og skilja svo eftir þegar við förum aftur til Íslands. Það vantaði eina stilliskrúfu og svo var svona eitt og annað í ólagi. Ég spurði skransalann eitthvað út í hvað þessir hlutir kostuðu og hann svaraði því og gott betur því þarna stóð ég og rabbaði við gaurinn í a.m.k. korter. Að lokum ákvað ég að spyrja hvort hann ætti kanínueyrnasjónvarpsloftnet og lét hann mig þá hafa gaffal og loftnetssnúru, í boði hússins.
Ég rölti heim hinn ánægðasti, setti gaffalinn í gluggakistuna og tengdi við sjónvarpið. Viti menn! Þetta virkaði svona líka fínt og ekki var verra að Ásdís var komin á fullt í pönnukökubakstri en hvorki bláberjasulta né rjómi í húsinu svo ég stökk af stað í Dögnarann og á bakaleiðinni greip ég gítarinn með.
Þegar heim var komið hlammaði ég mér niður og raðaði í mig dýrindis pönnsum með rjóma og bláberjasultu, skreið svo yfir í hægindastólinn og horfði á The Odd Couple, svo fleiri pönnsur, meiri rjómi og að sjálfsögðu smá gítarglamur... Dæs, svona eiga sunnudagar að vera.
Ég trítlaði yfir og rannsakaði gripinn. Þetta var svona ekta garmur til að leika sér að og skilja svo eftir þegar við förum aftur til Íslands. Það vantaði eina stilliskrúfu og svo var svona eitt og annað í ólagi. Ég spurði skransalann eitthvað út í hvað þessir hlutir kostuðu og hann svaraði því og gott betur því þarna stóð ég og rabbaði við gaurinn í a.m.k. korter. Að lokum ákvað ég að spyrja hvort hann ætti kanínueyrnasjónvarpsloftnet og lét hann mig þá hafa gaffal og loftnetssnúru, í boði hússins.
Ég rölti heim hinn ánægðasti, setti gaffalinn í gluggakistuna og tengdi við sjónvarpið. Viti menn! Þetta virkaði svona líka fínt og ekki var verra að Ásdís var komin á fullt í pönnukökubakstri en hvorki bláberjasulta né rjómi í húsinu svo ég stökk af stað í Dögnarann og á bakaleiðinni greip ég gítarinn með.
Þegar heim var komið hlammaði ég mér niður og raðaði í mig dýrindis pönnsum með rjóma og bláberjasultu, skreið svo yfir í hægindastólinn og horfði á The Odd Couple, svo fleiri pönnsur, meiri rjómi og að sjálfsögðu smá gítarglamur... Dæs, svona eiga sunnudagar að vera.
sunnudagur, 19. mars 2006
Bráðum kemur betri tíð
Veturinn í Danaveldi hefur verið mun kaldari en okkur grunaði að væri mögulegt. Því er það mikill léttir að sjá að vetur konungur (sem gerði vart við sig 16. nóvember) er að missa tökin og gefa eftir undan vorinu. Þýður vindur leikur nú um landann en ekki ískristalskuldinn sem bitið hefur í kinnar undanfarna fjóra mánuði.
Ég gruna danska veðráttu ekki um að ætla að stinga okkur í bakið með einhverju páskahreti eins og frænkan á Íslandi gerir iðulega. Mér varð hugsað til þessa í ljósi þess að það eru fjórar vikur til páska. Hvernig ætli viðri hér hjá okkur þá? Ég vona og geri fastlega ráð fyrir að við lifum þá í góðu vori með blómstrandi trjágreinum á hverju strái.
Eftir viku verður síðan skipt yfir í sumartíma sem þýðir að daginn lengir í kvöldendann. Ég sé því fram á löng vorkvöld og enn lengri sumarkvöld. Þar sem við erum nú búin að upplifa tvær árstíðir í Danmörku (yndislegt haust og kaldan en stilltan vetur) eigum við bara eftir að upplifa vorið og sumarið. Ég hlakka svo til að ég held ég baki bara pönnsur í dag.
Ég gruna danska veðráttu ekki um að ætla að stinga okkur í bakið með einhverju páskahreti eins og frænkan á Íslandi gerir iðulega. Mér varð hugsað til þessa í ljósi þess að það eru fjórar vikur til páska. Hvernig ætli viðri hér hjá okkur þá? Ég vona og geri fastlega ráð fyrir að við lifum þá í góðu vori með blómstrandi trjágreinum á hverju strái.
Eftir viku verður síðan skipt yfir í sumartíma sem þýðir að daginn lengir í kvöldendann. Ég sé því fram á löng vorkvöld og enn lengri sumarkvöld. Þar sem við erum nú búin að upplifa tvær árstíðir í Danmörku (yndislegt haust og kaldan en stilltan vetur) eigum við bara eftir að upplifa vorið og sumarið. Ég hlakka svo til að ég held ég baki bara pönnsur í dag.
föstudagur, 17. mars 2006
Skjótt skipast veður í lofti
Ég held að óhætt sé að segja að skjótt skipist veður í lofti. Fyrir rétt rúmri viku var ég varla komin af stað með meistararitgerðina en í dag er ég komin með drög að þremur köflum. Þá er ég líka búin að gera beinagrind að ritgerðinni og senda hana á leiðbeinandann. Það virkar greinilega vel að setja sér ákveðinn dag til að byrja, því þá byrjar maður nefnilega.
Ég er að plana að klára uppkastið að köflum 4 og 5 fyrir lok mánaðar, í byrjun næsta mánaðar stefni ég síðan á að hefja greiningu á viðtölunum. Ég er með ein sjö viðtöl til greiningar svo það ætti að taka sinn tíma. Ef ég hins vegar tek mið af því hve snögg ég var að hræra í þrjá kaflaræfla ætti mér að sækjast þetta vel.
Kannski ritgerðin verði eftir allt saman ekki þessi óyfirstíganlega og erfiða þrekraun sem ég hef gert mér í hugarlund.
Ég er að plana að klára uppkastið að köflum 4 og 5 fyrir lok mánaðar, í byrjun næsta mánaðar stefni ég síðan á að hefja greiningu á viðtölunum. Ég er með ein sjö viðtöl til greiningar svo það ætti að taka sinn tíma. Ef ég hins vegar tek mið af því hve snögg ég var að hræra í þrjá kaflaræfla ætti mér að sækjast þetta vel.
Kannski ritgerðin verði eftir allt saman ekki þessi óyfirstíganlega og erfiða þrekraun sem ég hef gert mér í hugarlund.
fimmtudagur, 16. mars 2006
Gulrótin
Ég er öll að hressast af kvefinu, mér til mikillar gleði. Það er mér líka til mikillar gleði að Stella skvís lánaði mér Pride & Prejudice þættina frá BBC og ég get ekki beðið eftir að horfa á þá.
Ég má þó ekki horfa á þá alla í einu og því mótaði ég litla hernaðaráætlun. Ég ætla að gera þættina að (skærgulri) gulrót. Fyrir hvert fræðiplagg (grein eða kafli í bók) sem ég les og glósa upp úr má ég horfa á einn þátt. Ætli mér takist þetta?
Ég er allavega búin með eina grein úr bókinni Transnationalism from below og er að verða búin að glósa upp úr honum og ég er enn ekki búin að laumast í þættina. En þegar ég á annað borð er byrjuð á þáttunum er voðinn vís - Ó vei ó vei og voði stór, veit ég hvernig þetta fór!
Ég má þó ekki horfa á þá alla í einu og því mótaði ég litla hernaðaráætlun. Ég ætla að gera þættina að (skærgulri) gulrót. Fyrir hvert fræðiplagg (grein eða kafli í bók) sem ég les og glósa upp úr má ég horfa á einn þátt. Ætli mér takist þetta?
Ég er allavega búin með eina grein úr bókinni Transnationalism from below og er að verða búin að glósa upp úr honum og ég er enn ekki búin að laumast í þættina. En þegar ég á annað borð er byrjuð á þáttunum er voðinn vís - Ó vei ó vei og voði stór, veit ég hvernig þetta fór!
miðvikudagur, 15. mars 2006
Í veikindaleyfi
Ég missti af tímanum í The Asian Mystique í gær, allt út af þessu leiðinda kvefi. Japan var til umræðu og myndin You Only Live Twice til sýningar, mynd frá 1967 um James Bond í Japan. Þar sem ég missi af myndinni verð ég að grípa til minna ráða og nú er ég búin að panta hana á bókasafnið. Það verður óneitanlega notalegra að hugge sig upp í sófa með poppskál og horfa á myndina en að kúldrast á stólunum í skólastofunni.
Annars ætti ég varla að vera að plana að horfa á enn aðra kvikmyndina, í þessum kvefveikindum hef ég nefnilega gert fátt annað en að gramsa í kvikmyndasafni heimilisins. Þar sem ég get ekki lesið í bók þegar ég er með augnkvef er fátt annað að gera í stöðunni. Að sjálfsögðu nýti ég mér lasheitin til að sleppa við öll húsverk.
Annars ætti ég varla að vera að plana að horfa á enn aðra kvikmyndina, í þessum kvefveikindum hef ég nefnilega gert fátt annað en að gramsa í kvikmyndasafni heimilisins. Þar sem ég get ekki lesið í bók þegar ég er með augnkvef er fátt annað að gera í stöðunni. Að sjálfsögðu nýti ég mér lasheitin til að sleppa við öll húsverk.
þriðjudagur, 14. mars 2006
Íþróttahagfræðilegt uppistand
Í gær fór ég í tíma í Sports Economics og var glatt á hjalla. Kennarinn svoleiðis reitti af sér brandarana og bekkurinn hló með. Þetta minnti eiginlega meira á skemmtiatriði eða sjónvarpsþátt þar sem aðalmaðurinn er ekki alltaf upp á sviði heldur gengur um salinn og er einhvern veginn út um allt.
Í einni ferðinni um stofuna hætti hann allt í einu að tala og beindi vísifingri að einum nemendanna, bekkurinn fylgdist spenntur með. Eftir svolitla þögn segir kennarinn: You are tall, blonde and beautiful, step up on that table. Hann þurfti þá einhvern hávaxinn til að kíkja á myndvarpann. Þegar strákurinn sté niður spurði kennarinn hvernig þessi hálfa mínúta í frægðarljómanum hefði verið. Strákur kvað hana góða og ráðlagði kennarinn honum þá að láta það ekki stíga sér til höfuðs.
Þessi sami kennari notar líkt og góðir kennarar dæmi úr lífi sínu til að útskýra hitt og þetta. Einu þeirra var ætlað að útskýra að í fyrndinni hefði belgíska knattspyrnan verið töluvert ofar á blaði en hún er í dag. Í sögunni er hann ungur maður og var ástfanginn af fallegri stúlku. Eini gallinn var sá að knattspyrnumaður ársins í Belgíu var ástfanginn af sömu stúlkunni. Sagan fór svo þannig að Belginn krækti í dömuna en slíkt hefði vitanlega ekki gerst eins og belgíski boltinn er í dag. Síðan hnussar aðeins í kennaranum og hann segir: He gave her 15 years of mediocre happiness but with me she'd have had six months of fun!
Já svona er að læra viðskiptafræði.
Í einni ferðinni um stofuna hætti hann allt í einu að tala og beindi vísifingri að einum nemendanna, bekkurinn fylgdist spenntur með. Eftir svolitla þögn segir kennarinn: You are tall, blonde and beautiful, step up on that table. Hann þurfti þá einhvern hávaxinn til að kíkja á myndvarpann. Þegar strákurinn sté niður spurði kennarinn hvernig þessi hálfa mínúta í frægðarljómanum hefði verið. Strákur kvað hana góða og ráðlagði kennarinn honum þá að láta það ekki stíga sér til höfuðs.
Þessi sami kennari notar líkt og góðir kennarar dæmi úr lífi sínu til að útskýra hitt og þetta. Einu þeirra var ætlað að útskýra að í fyrndinni hefði belgíska knattspyrnan verið töluvert ofar á blaði en hún er í dag. Í sögunni er hann ungur maður og var ástfanginn af fallegri stúlku. Eini gallinn var sá að knattspyrnumaður ársins í Belgíu var ástfanginn af sömu stúlkunni. Sagan fór svo þannig að Belginn krækti í dömuna en slíkt hefði vitanlega ekki gerst eins og belgíski boltinn er í dag. Síðan hnussar aðeins í kennaranum og hann segir: He gave her 15 years of mediocre happiness but with me she'd have had six months of fun!
Já svona er að læra viðskiptafræði.
mánudagur, 13. mars 2006
Hjóladraumur rætist
Í nótt dreymdi mig að ég hefði lagt hjólinu mínu á stað sem ég var ekki vanur að leggja því á. Þegar ég kom til að ná í það var einhver búinn að klippa lásinn og taka hjólið. Ekki var ég nú í neinu svakauppnámi yfir þessu en þegar ég vaknaði var ég samt mjög feginn að þetta hefði aðeins verið draumur. Auðvitað rættist draumurinn en sem betur fer var hann aðeins tempraðri í raunveruleikanum.
Dagurinn gekk sinn vanagang, ég hjólaði í skólann og svo á æfingu seinnipartinn. Að æfingu lokinni stekk ég á bak stálfáknum og hafði ekki hjólað lengi þegar keðjan slitnaði. Ég stökk af hjólinu, sótti keðjuna og rölti á hjólaverkstæði hverfisins. Viðgerðarmaðurinn skoðaði keðjuna og sagði hana of slitna til að það tæki því að gera við hana svo á morgun næ ég í hjólið með nýrri keðju.
Hjólakeðja er nú lítið annað en samansafn lása og vissulega tapaði ég hjólinu þó það verði aðeins í sólarhring. Niðurstaðan er því sú að ég er berdreyminn með eindæmum þó ég gæti þurft að afdramatísera og jarðbinda túlkunina áður en ég hleyp upp til handa og fóta og kæri þjófnað.
Dagurinn gekk sinn vanagang, ég hjólaði í skólann og svo á æfingu seinnipartinn. Að æfingu lokinni stekk ég á bak stálfáknum og hafði ekki hjólað lengi þegar keðjan slitnaði. Ég stökk af hjólinu, sótti keðjuna og rölti á hjólaverkstæði hverfisins. Viðgerðarmaðurinn skoðaði keðjuna og sagði hana of slitna til að það tæki því að gera við hana svo á morgun næ ég í hjólið með nýrri keðju.
Hjólakeðja er nú lítið annað en samansafn lása og vissulega tapaði ég hjólinu þó það verði aðeins í sólarhring. Niðurstaðan er því sú að ég er berdreyminn með eindæmum þó ég gæti þurft að afdramatísera og jarðbinda túlkunina áður en ég hleyp upp til handa og fóta og kæri þjófnað.
laugardagur, 11. mars 2006
Hvaða kjáni fann upp kvefið?
Kvebbin. Fyrsta stigs kvef. Ekki gaman. Fyrsta kvefið síðan ég flutti út, svo ég ætti kannski ekki að kvarta. Svo er alltaf von um að kvefið ágerist ekki heldur hjaðni áður en það nær til augna. Ef það nær hins vegar til augnanna er ég komin með þriðja stigs kvef. Þetta er æsispennandi atburðarás.
Þar sem ég vil alls ekki fá þriðja stigs kvef skellti ég í kraftmikla súpu með harissu í dag því chili er mitt ráð við kvefi. Reyndar er sólhattur það líka en mér hefur mistekist að nálgast hann hér svo ég verð að láta chili, mandarínur og vínber duga. Er ekki viss um að mjólkurglas og bakkelsi geri mikið gagn en ætla samt að fá mér það fyrir svefinn, sjá hvað setur. Vona að ég vakni hress á morgun. Ef ekki þá fæ ég mér meiri súpu og meiri chili. Atsjú.
Þar sem ég vil alls ekki fá þriðja stigs kvef skellti ég í kraftmikla súpu með harissu í dag því chili er mitt ráð við kvefi. Reyndar er sólhattur það líka en mér hefur mistekist að nálgast hann hér svo ég verð að láta chili, mandarínur og vínber duga. Er ekki viss um að mjólkurglas og bakkelsi geri mikið gagn en ætla samt að fá mér það fyrir svefinn, sjá hvað setur. Vona að ég vakni hress á morgun. Ef ekki þá fæ ég mér meiri súpu og meiri chili. Atsjú.
föstudagur, 10. mars 2006
Að ordna hlutunum
Tónlistarskrárnar okkar fóru í algjöra köku um daginn þegar við vorum að prufa okkur áfram með iTunes. Þar sem við vorum ansi ánægð með fyrra fyrirkomulag leist okkur ekkert alltof vel á hvernig iTunes hafði tekið tónlistina okkar í bakaríið. Allar skrár af safnplötum og úr möppum með blönduðum lögum eins og jóla- og eurovisionmöppunni voru nú tvístraðar um allt svo ekki var lengur hægt að ganga í gömlu möppurnar og spila sín lög því þær voru galtómar.
Það voru ekki bara safnplöturnar okkar sem urður fyrir barðinu á iTunes heldur urðu möppur þeirra David Bowie, Frank Zappa, Madonnu, Neil Young, Nike Cave og Tim Buckley einnig illa úti. Útkoman var sú að yfir 600 tónlistarskrám hafði verið hent inn í hina óræðu og afspyrnu móðgandi möppu "Unknow Artists" og nú var það okkar að finna þeim sinn rétta samastað. Við urðum frekar pirruð, svo ekki sé meira sagt.
Það kom þó ýmislegt óvænt út úr þessu. Þegar við lögðum í þá miklu vinnu að endurraða öllum þvældu lögunum urðum við að sjálfsögðu að hlusta á mörg þeirra til að vita hvaða skrá við höfðum í höndunum. Ég veit að það var fátt sem kom Baldri á óvart enda allt tónlist sem hann hefur margoft hlustað á. Ég aftur á móti þekki minna til þessara tónlistarmanna og skemmti mér því stórvel við að ramba á skondna lagatitla eins og John, I'm Only Dancing, The Jean Genie, Waka-Jawaka, Cucamonga og What's The Ugliest Part Of You.
Það sem er þó merkilegast (og sem ekki hefði komið til hefðum við ekki neyðst til að taka til í tónlistarmöppunni okkar) er að ég uppgötvaði að ég þekkti til mun fleiri laga David Bowie en mig grunaði. Síðan þá hef ég af sjálfsdáðum verið að setja Bowie á fóninn. Það er met.
Það voru ekki bara safnplöturnar okkar sem urður fyrir barðinu á iTunes heldur urðu möppur þeirra David Bowie, Frank Zappa, Madonnu, Neil Young, Nike Cave og Tim Buckley einnig illa úti. Útkoman var sú að yfir 600 tónlistarskrám hafði verið hent inn í hina óræðu og afspyrnu móðgandi möppu "Unknow Artists" og nú var það okkar að finna þeim sinn rétta samastað. Við urðum frekar pirruð, svo ekki sé meira sagt.
Það kom þó ýmislegt óvænt út úr þessu. Þegar við lögðum í þá miklu vinnu að endurraða öllum þvældu lögunum urðum við að sjálfsögðu að hlusta á mörg þeirra til að vita hvaða skrá við höfðum í höndunum. Ég veit að það var fátt sem kom Baldri á óvart enda allt tónlist sem hann hefur margoft hlustað á. Ég aftur á móti þekki minna til þessara tónlistarmanna og skemmti mér því stórvel við að ramba á skondna lagatitla eins og John, I'm Only Dancing, The Jean Genie, Waka-Jawaka, Cucamonga og What's The Ugliest Part Of You.
Það sem er þó merkilegast (og sem ekki hefði komið til hefðum við ekki neyðst til að taka til í tónlistarmöppunni okkar) er að ég uppgötvaði að ég þekkti til mun fleiri laga David Bowie en mig grunaði. Síðan þá hef ég af sjálfsdáðum verið að setja Bowie á fóninn. Það er met.
fimmtudagur, 9. mars 2006
Góð tala vísar á góða byrjun
Einhverra hluta vegna hef ég gaman af flottum dagsetningum. Ég kann ekkert fyrir mér í stjörnufræði eða talnaspeki eða hvað má kalla það heldur læt ég fagurfræðina alveg ráða för. Í gær stóð ég sjálfa mig að því að velta fyrir mér hvaða dagsetning í náinni framtíð væri kjörin til að byrja af alvöru á meistararitgerðinni. Nú er ég búin að vera á leiðinni að byrja á henni í nokkra mánuði, eða alveg síðan við fluttum út, en ekki tekist enn.
Í gær var ég sem sagt að velta vöngum yfir þessu og hafði þá nýverið uppgötvað mikilvægi þess að setja mér einn ákveðinn dag og geta sagt: Þarna byrjaði ég af alvöru á meistararitgerðinni. Og það mátti ekki vera hvaða tala sem er heldur einhver sem rímaði við mínar hugmyndir um talnafegurð.
Þegar ég kíkti í dagatalið blasti rétti dagurinn við mér: 9. mars 2006. Fagurfræðin fyrir mér liggur sem sagt í tölunum 090306. Ég ákváð á stundinni að sú dagsetning bæri höfuð og herðar yfir aðra nærliggjandi daga og væri þar með ótvíræður sigurvegari. Reyndar var ég pínu á taugum yfir því að dagurinn sjálfur rynni upp innan tólf stunda en ég lét það ekki angra mig of mikið.
Og svo hófst hinn merki dagur og ég tók að gera allt annað en að vinna í ritgerðinni: ég kíkti í brennslu í ræktinni, útbjó fínt hrísgrjónasalat, tók til og svo fram eftir götum. Ég velti þó einhverjum vöngum yfir ritgerðinni, lítillega, og að endingu fór ég að taka til í tölvunni sem, eins og allir vita, er bráðnauðsynlegur undanfari allra stórra verka. En hvorki leit ég í grein í tengslum við ritgerðina né skrifaði stakt orð í ritgerðinni allan daginn.
Þrátt fyrir það lít ég samt á þetta sem daginn sem ég byrjaði á ritgerðinni fyrir alvöru. Undirbúningurinn er nefnilega afskaplega mikilvægur fyrir góðan árangur svo ég tel daginn fyllilega teljast sem velheppnaðan upphafsdag. Svo er meira að segja pínu skemmtilega öfugsnúið að segjast hafa byrjað á ritgerðinni á degi sem maður einmitt kom ekki nærri henni.
Í gær var ég sem sagt að velta vöngum yfir þessu og hafði þá nýverið uppgötvað mikilvægi þess að setja mér einn ákveðinn dag og geta sagt: Þarna byrjaði ég af alvöru á meistararitgerðinni. Og það mátti ekki vera hvaða tala sem er heldur einhver sem rímaði við mínar hugmyndir um talnafegurð.
Þegar ég kíkti í dagatalið blasti rétti dagurinn við mér: 9. mars 2006. Fagurfræðin fyrir mér liggur sem sagt í tölunum 090306. Ég ákváð á stundinni að sú dagsetning bæri höfuð og herðar yfir aðra nærliggjandi daga og væri þar með ótvíræður sigurvegari. Reyndar var ég pínu á taugum yfir því að dagurinn sjálfur rynni upp innan tólf stunda en ég lét það ekki angra mig of mikið.
Og svo hófst hinn merki dagur og ég tók að gera allt annað en að vinna í ritgerðinni: ég kíkti í brennslu í ræktinni, útbjó fínt hrísgrjónasalat, tók til og svo fram eftir götum. Ég velti þó einhverjum vöngum yfir ritgerðinni, lítillega, og að endingu fór ég að taka til í tölvunni sem, eins og allir vita, er bráðnauðsynlegur undanfari allra stórra verka. En hvorki leit ég í grein í tengslum við ritgerðina né skrifaði stakt orð í ritgerðinni allan daginn.
Þrátt fyrir það lít ég samt á þetta sem daginn sem ég byrjaði á ritgerðinni fyrir alvöru. Undirbúningurinn er nefnilega afskaplega mikilvægur fyrir góðan árangur svo ég tel daginn fyllilega teljast sem velheppnaðan upphafsdag. Svo er meira að segja pínu skemmtilega öfugsnúið að segjast hafa byrjað á ritgerðinni á degi sem maður einmitt kom ekki nærri henni.
miðvikudagur, 8. mars 2006
AIESEC kynningarfundur
Í gærkvöldi fórum við á kynningarfund hjá Kaupmannahafnardeild AIESEC til að kynnast starfsemi samtakanna og sjá hvaða kröfur við þyrftum að uppfylla til að sækja um starf í gegnum þau. Við fengum frábærar móttökur, fullt af fræðslu og fyrirlestur frá einum sem hafði farið til Malasíu og unnið hjá þarlendu fyrirtæki í 11 mánuði.
Þetta var allt með hinu fjölþjóðlegasta sniði því þarna var fólk frá Brasilíu, Hvíta-Rússlandi, Belgíu, Frakklandi og konan sem stjórnaði kynningunni var dönsk en talaði ensku með áströlskum hreim. Vart þarf að nefna að tveir Íslendingar voru viðstaddir.
Á fundinum kom í ljós að viðskiptafræðingar eru mjög eftirsóttir af fyrirtækjum sem eru í samstarfi við AIESEC og virðast mannfræðingar ekki síður vel staddir. Þetta kemur sér einkar vel fyrir okkur þar sem ég er menntaður í tilfinningagreind rostunga frá Finnlandi og Ásdís er útskrifuð frá enskum sósugerðarskóla. Þar vorum við heppin!
Þetta var allt með hinu fjölþjóðlegasta sniði því þarna var fólk frá Brasilíu, Hvíta-Rússlandi, Belgíu, Frakklandi og konan sem stjórnaði kynningunni var dönsk en talaði ensku með áströlskum hreim. Vart þarf að nefna að tveir Íslendingar voru viðstaddir.
Á fundinum kom í ljós að viðskiptafræðingar eru mjög eftirsóttir af fyrirtækjum sem eru í samstarfi við AIESEC og virðast mannfræðingar ekki síður vel staddir. Þetta kemur sér einkar vel fyrir okkur þar sem ég er menntaður í tilfinningagreind rostunga frá Finnlandi og Ásdís er útskrifuð frá enskum sósugerðarskóla. Þar vorum við heppin!
þriðjudagur, 7. mars 2006
M*A*S*H
Ég sótti fimmta tímann í The Asian Mystique í dag og umfjöllunarefnið var Kórea. Við fengum gestafyrirlesara frá CBS í heimsókn, prófessor Saxer, sem fræddi okkur um Kóreustríðið. Ég verð nú að segja að það kom mér á óvart hversu hrokafullur prófessor Saxer var og það stuðaði mig lítið eitt enda ekki vön öðru eins á minni háskólagöngu.
Hvað sem því leið var margt áhugavert sem prófessor Saxer sagði okkur af Kóreustríðinu, t.d. það að upphaflega hafi ekki verið talað um stríð heldur lögregluaðgerð og að landinu hafi aldrei verið ætlað að vera skipt upp í Norður og Suður Kóreu lengur en fram til 1950. Það væri því kaldhæðið að stríð sem aldrei átti að vera stríð stóð yfir í rúm þrjú ár og að aðskilnaðurinn sem átti að vera tímabundinn varir enn.
Með þessa vitneskju í kollinum og prófessorinn á bak og burt var tekið til við að horfa á myndina MASH. Sú er frá árinu 1970 og fjallar um bandarískt starfslið hersjúkrahúss í Kóreu á tímum Kóreustríðsins. Í reynd er hún þó ádeila á Víetnamstríðið sem hafði geisaði í nokkurn tíma og gerði enn þegar myndin var framleidd. Í myndinni eru ýmsar vísbendingar í þá veruna en þær fóru flestar fyrir ofan garð og neðan hjá okkur nemendum enda langt um liðið og fæst okkar fædd þegar stríðið átti sér stað.
Þar sem ég horfði oft á sjónvarpsþættina MASH á sínum tíma og hafði gaman af hlakkaði ég til að sjá myndina. Svo kom í ljós að mér fannst hún afskaplega leiðinleg og kjánaleg og alls ekki hafa staðist tímans tönn. En þó myndin hafi ekki staðið undir mínum væntingum fannst mér gaman að sjá aftur "Radar" og heyra hið óviðjafnanlega og kaldhæðna lag "Suicide is Painless".
Hvað sem því leið var margt áhugavert sem prófessor Saxer sagði okkur af Kóreustríðinu, t.d. það að upphaflega hafi ekki verið talað um stríð heldur lögregluaðgerð og að landinu hafi aldrei verið ætlað að vera skipt upp í Norður og Suður Kóreu lengur en fram til 1950. Það væri því kaldhæðið að stríð sem aldrei átti að vera stríð stóð yfir í rúm þrjú ár og að aðskilnaðurinn sem átti að vera tímabundinn varir enn.
Með þessa vitneskju í kollinum og prófessorinn á bak og burt var tekið til við að horfa á myndina MASH. Sú er frá árinu 1970 og fjallar um bandarískt starfslið hersjúkrahúss í Kóreu á tímum Kóreustríðsins. Í reynd er hún þó ádeila á Víetnamstríðið sem hafði geisaði í nokkurn tíma og gerði enn þegar myndin var framleidd. Í myndinni eru ýmsar vísbendingar í þá veruna en þær fóru flestar fyrir ofan garð og neðan hjá okkur nemendum enda langt um liðið og fæst okkar fædd þegar stríðið átti sér stað.
Þar sem ég horfði oft á sjónvarpsþættina MASH á sínum tíma og hafði gaman af hlakkaði ég til að sjá myndina. Svo kom í ljós að mér fannst hún afskaplega leiðinleg og kjánaleg og alls ekki hafa staðist tímans tönn. En þó myndin hafi ekki staðið undir mínum væntingum fannst mér gaman að sjá aftur "Radar" og heyra hið óviðjafnanlega og kaldhæðna lag "Suicide is Painless".
mánudagur, 6. mars 2006
Talað undir rós
Kveikjan að þessari færslu var að stundum segir fólk að lífið sé dans á rósum. Í flestum tilfellum er fólk að reyna að segja á háfleygan máta að lífið sé ljúft og að hlutirnir gangi vel. Tel ég að um augljósa vitleysu sé að ræða því málsháttur nokkur segir að engin sé rós án þyrna. Hvað er líka dans á rósum annað en þyrnum stráð leið?
Þegar fólk segir að leiðin sé stráð þyrnum á það þá við að lífið sé dans á rósum? Kannski segir það að lífið sé dans á rósum þegar leiðin er þyrnum stráð? Kannski er þetta fólkið sem tvistar til að gleyma. Ef svo er þá gengur það vel.
Þegar fólk segir að leiðin sé stráð þyrnum á það þá við að lífið sé dans á rósum? Kannski segir það að lífið sé dans á rósum þegar leiðin er þyrnum stráð? Kannski er þetta fólkið sem tvistar til að gleyma. Ef svo er þá gengur það vel.
sunnudagur, 5. mars 2006
Vatn
Ég hata strumpa!
Það er reyndar ekki allskostar rétt en nú vitið þið þó hver tónninn í næstu setningu á að hljóma. Ég hata hitaveitu Kaupmannahafnarborgar! Hitaveitu sem aldrei hitar eitt né neitt - allavega drífur það ekki hingað í nordvest, hvað þá upp á þriðju hæð.
Aldrei hefði ég trúað að ég ætti eftir að skrifa færslu um vatn en nú stendur svo á. Þannig er að vatn er fyrirbæri sem hefur leitað á huga minn síðan við fluttum hingað út - jafnvel lengur því ég var byrjuð að hafa áhyggjur af vatninu áður en við fluttum úr. Ég hafði til að mynda lesið að fyrir Íslendingum bragðaðist vatnið í Kaupmannahöfn sem sundlaugarvatn svo ég var ekkert of spennt. Þegar á hólminn var komið reyndist vatnið vel drykkjarhæft en það tók mig dágóðan tíma að venjast bragðinu og áferðinni sem starfar af kalkmagninu í vatninu.
Svo þeim áhyggju af vatni var lokið en raunum mínum tengdum vatni var langt frá því að vera lokið. Til að mynda er vatnið úr krananum aldrei nógu kalt þegar maður vill fá sér vatnsglas og það er aldrei nógu heitt þegar maður ætlar í uppvaskið. Þá ergir kalkið mig oft ansi mikið því það sest á all og reglulega þurfum við að vaska upp vatnskönnuna okkar því hún verður hvít af óhreinindum.
Verst finnst mér þó að hafa hvergi aðgang að miklu flæmi af vatni, vatni sem hægt er að stinga sér út í án þess að taka andköf af kulda, vatni sem er svo heitt að aumir vöðvar endurnýjast. Ég sakna óneitanlega sundlauganna og heitu pottanna að heiman en neita þó staðfesta því að þjást af heimþrá, til þess er ég of sátt í Danaveldi.
Það er reyndar ekki allskostar rétt en nú vitið þið þó hver tónninn í næstu setningu á að hljóma. Ég hata hitaveitu Kaupmannahafnarborgar! Hitaveitu sem aldrei hitar eitt né neitt - allavega drífur það ekki hingað í nordvest, hvað þá upp á þriðju hæð.
Aldrei hefði ég trúað að ég ætti eftir að skrifa færslu um vatn en nú stendur svo á. Þannig er að vatn er fyrirbæri sem hefur leitað á huga minn síðan við fluttum hingað út - jafnvel lengur því ég var byrjuð að hafa áhyggjur af vatninu áður en við fluttum úr. Ég hafði til að mynda lesið að fyrir Íslendingum bragðaðist vatnið í Kaupmannahöfn sem sundlaugarvatn svo ég var ekkert of spennt. Þegar á hólminn var komið reyndist vatnið vel drykkjarhæft en það tók mig dágóðan tíma að venjast bragðinu og áferðinni sem starfar af kalkmagninu í vatninu.
Svo þeim áhyggju af vatni var lokið en raunum mínum tengdum vatni var langt frá því að vera lokið. Til að mynda er vatnið úr krananum aldrei nógu kalt þegar maður vill fá sér vatnsglas og það er aldrei nógu heitt þegar maður ætlar í uppvaskið. Þá ergir kalkið mig oft ansi mikið því það sest á all og reglulega þurfum við að vaska upp vatnskönnuna okkar því hún verður hvít af óhreinindum.
Verst finnst mér þó að hafa hvergi aðgang að miklu flæmi af vatni, vatni sem hægt er að stinga sér út í án þess að taka andköf af kulda, vatni sem er svo heitt að aumir vöðvar endurnýjast. Ég sakna óneitanlega sundlauganna og heitu pottanna að heiman en neita þó staðfesta því að þjást af heimþrá, til þess er ég of sátt í Danaveldi.
Holmes og Watson á vaktinni
Við Frederikssundvejbúar lifum vægast sagt viðburðarríku lífi. Til dæmis stefndi þetta laugardagskvöld jafnt og þétt í að verða ósköp rólegt kósí bíókvöld heima í stofu og snemma í háttinn.
Þau plön fóru vitanlega út um þúfur þegar ég, Sérlákur Holmes, byrjaði að horfa út um stofugluggann og rannsaka mannlífið. Rak ég þá haukfrán augun í logandi kerti á rakarastofunni á móti (ái) og ekki sála á svæðinu.
Ég sýni Dr. Watson óhugnaðinn og ákváðum við að gera lögreglu viðvart í (kerta) ljósi þess að öll gólf á næstu fjórum hæðum fyrir ofan eru úr timbri. Þeir á stöðinni tóku ábendingunni vel og sendu menn á svæðið sem ég svo fjarstýrði af svölunum.
Þar sem ég stóð á svölunum hef ég sjálfsagt minnt á geðsjúklinginn Neró því ég hafði brugðið á það ráð að vefja rauðu flísteppi um mig miðjan til að kuldinn biti síður á mig. Lögreglumennirnir, greinilega ýmsu vanir, létu sér hvergi bregða. Þeir stóðu svo smá stund og horfðu á kertin í gegnum glerið meðan þeir töluðu í talstöðvar og gáfu rapport.
Eina myndin sem náðist af Neró.
Ráðvilltur lögregluþjónn syngur lag Bubba, Ég hef staðið við gluggann.
Nú eru þeir farnir og stöndum við Watson í glugganum og bíðum átekta. Ekki hyggjum við á langa bið því við höfum þegar gert skyldu okkar sem leynilögreglur hverfisins.
Þau plön fóru vitanlega út um þúfur þegar ég, Sérlákur Holmes, byrjaði að horfa út um stofugluggann og rannsaka mannlífið. Rak ég þá haukfrán augun í logandi kerti á rakarastofunni á móti (ái) og ekki sála á svæðinu.
Ég sýni Dr. Watson óhugnaðinn og ákváðum við að gera lögreglu viðvart í (kerta) ljósi þess að öll gólf á næstu fjórum hæðum fyrir ofan eru úr timbri. Þeir á stöðinni tóku ábendingunni vel og sendu menn á svæðið sem ég svo fjarstýrði af svölunum.
Þar sem ég stóð á svölunum hef ég sjálfsagt minnt á geðsjúklinginn Neró því ég hafði brugðið á það ráð að vefja rauðu flísteppi um mig miðjan til að kuldinn biti síður á mig. Lögreglumennirnir, greinilega ýmsu vanir, létu sér hvergi bregða. Þeir stóðu svo smá stund og horfðu á kertin í gegnum glerið meðan þeir töluðu í talstöðvar og gáfu rapport.
Eina myndin sem náðist af Neró.
Ráðvilltur lögregluþjónn syngur lag Bubba, Ég hef staðið við gluggann.Nú eru þeir farnir og stöndum við Watson í glugganum og bíðum átekta. Ekki hyggjum við á langa bið því við höfum þegar gert skyldu okkar sem leynilögreglur hverfisins.
laugardagur, 4. mars 2006
Alfræðiorðabókarunnandinn
Nú tókst mér örugglega að koma með lengstu eins orðs fyrirsögn á færslu sem um getur. Hún er þó, ótrúlegt en satt, lýsandi fyrir það sem ég ætla að segja ykkur frá, þ.e. mér sem alfræðibókarunnanda, og þess vegna fær hún að hanga óbreytt og löng.
Alfræðibókarunnandinn fæddist um daginn þegar ég álpaðist inn á íslensku Wikipediuna á netinu. Wikipedia er frjálst alfræðirit og er þess eðlis að hver sem er getur lagt sitt af mörkum til að byggja það upp og bæta. Síðan ég uppgötvaði Wikipediuna hef ég notað hana óspart til að lesa mér til um allt milli himins og jarðar - þarna finnur maður hvaðeina sem maður hefur áhuga á og ef ekki þá getur maður sjálfur brett upp ermar og bætt úr því.
Ég hafði fram að þessu aðeins lesið mér til á Wikipediunni en þennan tiltekna dag datt mér í hug að reyna fyrir mér í alfræðiorðabókar-skrifum. Ég ákvað að fara hefðbundna leið og velja einstaklinga til að fjalla um. Ég skrifaði fjórar smágreinar - stubba - um Simone de Beauvoir, E. E. Evans-Pritchard, Bronislaw Malinowski og Max Weber.
Það er einhver karllæg slagsíða í vali á viðfangsefni hjá mér en það kemur til af því að ég studdist við gamlar glósur úr BA náminu og því endurspeglar það í raun karllæga slagsíðu námsins. Ég hef þó fullan hug á því að bæta úr þessu þegar mér gefst tími til og skrifa stubba um Margaret Mead og Mary Douglas, tvo þekkta kvenskörunga innan mannfræðinnar.
Alfræðibókarunnandinn fæddist um daginn þegar ég álpaðist inn á íslensku Wikipediuna á netinu. Wikipedia er frjálst alfræðirit og er þess eðlis að hver sem er getur lagt sitt af mörkum til að byggja það upp og bæta. Síðan ég uppgötvaði Wikipediuna hef ég notað hana óspart til að lesa mér til um allt milli himins og jarðar - þarna finnur maður hvaðeina sem maður hefur áhuga á og ef ekki þá getur maður sjálfur brett upp ermar og bætt úr því.
Ég hafði fram að þessu aðeins lesið mér til á Wikipediunni en þennan tiltekna dag datt mér í hug að reyna fyrir mér í alfræðiorðabókar-skrifum. Ég ákvað að fara hefðbundna leið og velja einstaklinga til að fjalla um. Ég skrifaði fjórar smágreinar - stubba - um Simone de Beauvoir, E. E. Evans-Pritchard, Bronislaw Malinowski og Max Weber.
Það er einhver karllæg slagsíða í vali á viðfangsefni hjá mér en það kemur til af því að ég studdist við gamlar glósur úr BA náminu og því endurspeglar það í raun karllæga slagsíðu námsins. Ég hef þó fullan hug á því að bæta úr þessu þegar mér gefst tími til og skrifa stubba um Margaret Mead og Mary Douglas, tvo þekkta kvenskörunga innan mannfræðinnar.
föstudagur, 3. mars 2006
Jólapróf marsmánaðar
Sit á bókasafninu í CBS á Solbjerg Plads og get ekki annað en brosað þegar ég lít út um gluggann. Það kyngir niður þessum líka jólalegu bómullarhnoðrum og maður sér ekki nema svona 50-100m frá húsinu, æðislegt!
Það æðislegasta við þetta er þó að ég er kominn i jólaprófaskap og vinnueljan slík að annað eins hefur ekki sést hér um slóðir. Þessi undirmeðvitundartenging við jólapróf og vinnutarnir er þó með öllu laus við það stress sem slíkum tímabilum fylgir stundum. Þetta er semsagt bara jákvætt.
Ég verð bara eitthvað svo kraftmikill af allri þessari birtu. Ég minnist þess að fróður maður hafi einhverju sinni sagt mér að þegar snjór hefði þakið jörðina á björtum degi myndi ljósmagnið milljónfaldast þ.e.a.s. sex núllum væri bætt aftan við það lúmínamagn sem fyrir væri. Ég held að í augnablikinu séu því billjónsilljóngrilljónir lúmína í gangi ef tekið er tillit til hækkandi sólar og afleiðingarnar eru tóm hamingja.
Það æðislegasta við þetta er þó að ég er kominn i jólaprófaskap og vinnueljan slík að annað eins hefur ekki sést hér um slóðir. Þessi undirmeðvitundartenging við jólapróf og vinnutarnir er þó með öllu laus við það stress sem slíkum tímabilum fylgir stundum. Þetta er semsagt bara jákvætt.
Ég verð bara eitthvað svo kraftmikill af allri þessari birtu. Ég minnist þess að fróður maður hafi einhverju sinni sagt mér að þegar snjór hefði þakið jörðina á björtum degi myndi ljósmagnið milljónfaldast þ.e.a.s. sex núllum væri bætt aftan við það lúmínamagn sem fyrir væri. Ég held að í augnablikinu séu því billjónsilljóngrilljónir lúmína í gangi ef tekið er tillit til hækkandi sólar og afleiðingarnar eru tóm hamingja.
miðvikudagur, 1. mars 2006
Allt er þá þrennt er
Ingivaldur klukkaði mig um daginn og mér finnst eintaklega viðeigandi að nota fyrsta dag marsmánaðar til að sinna því. Þetta ku vera mín þriðja klukkviðleitni, hinar tvær verandi fimman og sjöan. Látum á þetta reyna.
Fjórar vinnur:
Í bakarí (Heildsölubakaríið og Reynir bakari)
Á hestabúgarðinum Der Wiesenhof sumarið 1997 (á gistiheimilinu og veitingastaðnum)
Lagerstarfsmaður hjá Pharmaco
1818
Fjórar bíómyndir sem ég hef horft á aftur og aftur og aftur:
Grease
Dirty Dancing
Moulan Rouge
Amelie
Fjórar plötur sem ég hef hlustað á aftur og aftur og aftur:
Hárið - úr söngleiknum Hárið
Surfacing - Sarah McLachlan
Dimance a Bamako - Amadou & Mariam
The Keyboard King at STUDIO ONE - Jachie Mittoo
Fjórar bækur sem ég hef lesið aftur og aftur og aftur:
Dalur hestanna - Jane M. Auel
Vígslan - Elisabeth Haich
Þorpið sem svaf - Monique P. de Ladebat
Ævintýrabækur Enid Blyton
Fjórir staðir sem ég hef búið á:
Miðtúni 88 (1985-1989)
Þingási 34 (1989-2001)
Digranesvegi 70 (2001-2002)
Eggertsgötu 28 (2003-2005)
Fjórir sjónvarpsþættir sem ég fíla:
Frasier
Despó
Friends
Þættir David Attenboroughs
Fjórir staðir sem ég hef heimsótt úti í hinum stóra heimi:
Salvador Dalí safnið í St. Petersburg, Flórída og Salvador & Gala Dalí húsið í Púbol, Spáni
Kulusuk
Andorra
Hollywood
Fjórir staðir sem ég hef heimsótt á skerinu:
Látrabjarg
Vestmanneyjar
Hvítá í gúmmítuðru
Ásbyrgi
Fjórir réttir:
Smjörsteikt bleikja að hætti pabba og veiðifélaga
Grænn kostur
Ýmis tíningur frá tengdó
Margaríta frá Devito's
Fjórir staðir sem ég vildi heldur vera á:
Í potti 3 í Laugardalslaug á leið í gufuna
Á Grænum kosti
Á Súfistanum að dreypa á swiss mocha
Þar sem er yfir frostmarki
Fjórar vinnur:
Í bakarí (Heildsölubakaríið og Reynir bakari)
Á hestabúgarðinum Der Wiesenhof sumarið 1997 (á gistiheimilinu og veitingastaðnum)
Lagerstarfsmaður hjá Pharmaco
1818
Fjórar bíómyndir sem ég hef horft á aftur og aftur og aftur:
Grease
Dirty Dancing
Moulan Rouge
Amelie
Fjórar plötur sem ég hef hlustað á aftur og aftur og aftur:
Hárið - úr söngleiknum Hárið
Surfacing - Sarah McLachlan
Dimance a Bamako - Amadou & Mariam
The Keyboard King at STUDIO ONE - Jachie Mittoo
Fjórar bækur sem ég hef lesið aftur og aftur og aftur:
Dalur hestanna - Jane M. Auel
Vígslan - Elisabeth Haich
Þorpið sem svaf - Monique P. de Ladebat
Ævintýrabækur Enid Blyton
Fjórir staðir sem ég hef búið á:
Miðtúni 88 (1985-1989)
Þingási 34 (1989-2001)
Digranesvegi 70 (2001-2002)
Eggertsgötu 28 (2003-2005)
Fjórir sjónvarpsþættir sem ég fíla:
Frasier
Despó
Friends
Þættir David Attenboroughs
Fjórir staðir sem ég hef heimsótt úti í hinum stóra heimi:
Salvador Dalí safnið í St. Petersburg, Flórída og Salvador & Gala Dalí húsið í Púbol, Spáni
Kulusuk
Andorra
Hollywood
Fjórir staðir sem ég hef heimsótt á skerinu:
Látrabjarg
Vestmanneyjar
Hvítá í gúmmítuðru
Ásbyrgi
Fjórir réttir:
Smjörsteikt bleikja að hætti pabba og veiðifélaga
Grænn kostur
Ýmis tíningur frá tengdó
Margaríta frá Devito's
Fjórir staðir sem ég vildi heldur vera á:
Í potti 3 í Laugardalslaug á leið í gufuna
Á Grænum kosti
Á Súfistanum að dreypa á swiss mocha
Þar sem er yfir frostmarki
þriðjudagur, 28. febrúar 2006
Febrúarannáll
Mér fannst svo ljómandi gaman að taka saman janúarannálinn að ég ákvað að gera það sama fyrir febrúarmánuð. Nú, nú þetta var mánuður í styttra lagi, varla hafinn en þó strax á enda kominn. Það útskýrir kannski dræma frammistöðu í bókalestri enda aðeins tvær bækur sem komast á lista fyrir þennan mánuðinn: Hroki og hleypidómar og The Good Earth.
Ég hef þeim mun fleiri bækur á takteinunum, einar sjö ef mér telst rétt til. Ég skilaði reyndar Atómsstöð Halldórs Laxness en ætla að halda áfram með Vefarann enda hálfnað verk þá hafði er. Ég hef líka verið að grípa í bók Evu Hoffman, Lost in Translation, sem fjallar um upplifun höfundar af því að flytjast í æsku búferlum frá Póllandi. Þá er barnabókin Emil og Skundi líka á náttborðinu og ætlunin er að endurnýja kynnin við þá sögu hvað úr hverju.
Að lokum er ég með bækur sem tengjast kúrsinum The Asian Mystique. Ég er eitthvað komin af stað með The Red Queen eftir Margaret Drabble og hef gaman af því að skyggnast inn í hirðlíf kóresku konungsfjölskyldunnar. Ég er líka aðeins farin að blaða í Vild Ingefær eftir Anchee Min en Madame Mao eftir sama höfund og I Am the Clay eftir Chaim Potok eru verk sem bíða frekari flettinga.
Þó ég hafi ekki sýnt af mér mikla takta í bókalestri hef ég verið þeim mun duglegri að glápa á kvikmyndir, margar hverjar sem hafa verið á leiðinni í tækið í langan tíma. Má þar helst nefna myndirnar In the bedroom og A beautiful mind, tvær myndir sem ég er afskaplega ánægð með að vera búin að sjá en kem ekki til með að kíkja á aftur í bráð. Af léttara efni sá ég m.a. Zoolander, Madagascar, Pride & Prejudice, Chinatown, Amadeus og Charlie's Angles 1 & 2.
Af annarri iðju mánaðarins má nefna að við urðum okkur úti um fjalla af góðri tónlist, gerðumst áskrifendur að Politiken og fyrir vikið viðræfuhæfari um landsins gagn og nauðsynjar, ég byrjaði að sækja tíma í The Asian Mystique þar sem ég fékk meðal annars að sjá verstu kvikmynd veraldar og við fengum froskafjölskylduna í heimsókn til að spila Settlers. Við skötuhjú héldum upp á fimm ára sambandsafmæli þann 14. febrúar með rómantískum hætti og ég lét loks gamlan draum rætast, vona bara að það endi ekki svona: one of these days these boots are gonna walk all over you.
Síðar í mánuðinum skruppum við í sveitarferð, ég fékk kennslu í hvernig skal afvopna þjóf með Netto poka, við ferðuðumst aftur til miðalda þegar smávaxnir sjóræningar, Ninja skjaldbökur og prinsessur ráfuðu um sveitir og ég tók mína fyrstu dýfu niður á við en tókst að koma mér upp aftur. Það var góður endir á góðum mánuði.
Hér koma síðan örfáar myndir frá annars vegar Settlersspiladegi og hins vegar Valentínusardegi.
Ég hef þeim mun fleiri bækur á takteinunum, einar sjö ef mér telst rétt til. Ég skilaði reyndar Atómsstöð Halldórs Laxness en ætla að halda áfram með Vefarann enda hálfnað verk þá hafði er. Ég hef líka verið að grípa í bók Evu Hoffman, Lost in Translation, sem fjallar um upplifun höfundar af því að flytjast í æsku búferlum frá Póllandi. Þá er barnabókin Emil og Skundi líka á náttborðinu og ætlunin er að endurnýja kynnin við þá sögu hvað úr hverju.
Að lokum er ég með bækur sem tengjast kúrsinum The Asian Mystique. Ég er eitthvað komin af stað með The Red Queen eftir Margaret Drabble og hef gaman af því að skyggnast inn í hirðlíf kóresku konungsfjölskyldunnar. Ég er líka aðeins farin að blaða í Vild Ingefær eftir Anchee Min en Madame Mao eftir sama höfund og I Am the Clay eftir Chaim Potok eru verk sem bíða frekari flettinga.
Þó ég hafi ekki sýnt af mér mikla takta í bókalestri hef ég verið þeim mun duglegri að glápa á kvikmyndir, margar hverjar sem hafa verið á leiðinni í tækið í langan tíma. Má þar helst nefna myndirnar In the bedroom og A beautiful mind, tvær myndir sem ég er afskaplega ánægð með að vera búin að sjá en kem ekki til með að kíkja á aftur í bráð. Af léttara efni sá ég m.a. Zoolander, Madagascar, Pride & Prejudice, Chinatown, Amadeus og Charlie's Angles 1 & 2.
Af annarri iðju mánaðarins má nefna að við urðum okkur úti um fjalla af góðri tónlist, gerðumst áskrifendur að Politiken og fyrir vikið viðræfuhæfari um landsins gagn og nauðsynjar, ég byrjaði að sækja tíma í The Asian Mystique þar sem ég fékk meðal annars að sjá verstu kvikmynd veraldar og við fengum froskafjölskylduna í heimsókn til að spila Settlers. Við skötuhjú héldum upp á fimm ára sambandsafmæli þann 14. febrúar með rómantískum hætti og ég lét loks gamlan draum rætast, vona bara að það endi ekki svona: one of these days these boots are gonna walk all over you.
Síðar í mánuðinum skruppum við í sveitarferð, ég fékk kennslu í hvernig skal afvopna þjóf með Netto poka, við ferðuðumst aftur til miðalda þegar smávaxnir sjóræningar, Ninja skjaldbökur og prinsessur ráfuðu um sveitir og ég tók mína fyrstu dýfu niður á við en tókst að koma mér upp aftur. Það var góður endir á góðum mánuði.
Hér koma síðan örfáar myndir frá annars vegar Settlersspiladegi og hins vegar Valentínusardegi.
Hver er sætust með apa í bananahýði á smekknum sínum?
Froskur úr bakaríinu - hann var Nammi
Veltir fyrir sér næsta leik onkel Baldurs
Með rósir og handunnið Valentínusarkort frá sætum gæja
Baldur með "Blue Steal" á hreinu
mánudagur, 27. febrúar 2006
Fyrsta dippan
Nú er ég sko stolt og ánægð með sjálfa mig. Í um þrjár vikur hef ég verið að stefna að því að taka fulla þríhöfðadýfu - dippu - án fótstigs. Ég byrjaði á því að æfa mig á negatívum, þ.e. að láta mig síga niður hægt en ýta mér ekki upp. Samkvæmt einkaþjálfaranum mínum auka negatívurnar heildarstyrkinn töluvert.
Ég fékk þó fljótlega leið á negatívunum og tók upp á því að gera partial/hálflyftur í staðinn, þ.e. fara eins langt niður og ég treysti mér og ýta mér svo upp. Partiölurnar hafa gefið mér öryggi í hreyfingunni og á undanförnum æfingum hef ég sífellt orðið kjarkaðri við að síga lengra niður.
Í dag kom síðan að því, ég tók mína fyrstu dippu og einkaþjálfarinn var viðstaddur til að staðfesta að um fullgilda dýfu væri að ræða. Ótrúlega skemmtilegt að ná þessu takmarki, nú er bara stefnan að ná fleiri en einni í einu án þess að springa á limminu. Gaman, gaman.
Ég fékk þó fljótlega leið á negatívunum og tók upp á því að gera partial/hálflyftur í staðinn, þ.e. fara eins langt niður og ég treysti mér og ýta mér svo upp. Partiölurnar hafa gefið mér öryggi í hreyfingunni og á undanförnum æfingum hef ég sífellt orðið kjarkaðri við að síga lengra niður.
Í dag kom síðan að því, ég tók mína fyrstu dippu og einkaþjálfarinn var viðstaddur til að staðfesta að um fullgilda dýfu væri að ræða. Ótrúlega skemmtilegt að ná þessu takmarki, nú er bara stefnan að ná fleiri en einni í einu án þess að springa á limminu. Gaman, gaman.
sunnudagur, 26. febrúar 2006
Fastelavn
Við kíktum í bæinn í gær til að sjá hvernig Danir halda upp á fastelavn. Fastelavn er eins konar sambland af ösku- og bolludegi því þá eru borðaðar fastelavnbollur og börnin klæða sig upp í hina ýmsu grímubúninga.Á vefnum karneval.dk las ég mér til um fastelavn. Þar segir m.a. að nú til dag sé um að ræða hátíð fyrir börn en svo hafi þó ekki alltaf verið. Orðið fastelavn þýðir nefnilega föstuinngangur og vísar til nákvæmlega þess, þ.e. hátíðar sem á sér stað áður en fasta hefst. Þessi hátíð á rætur að rekja til miðalda þegar Danmörk var kaþólsk og trúarföstur tíðkuðust í ríkari mæli í Vesturheimi en nú til dags. Þá lagði fólk í 40 daga föstu sem vísaði til hinna 40 daga sem liðu frá því Kristur var grafinn og þar til hann steig upp til himna. Áður en fastan hófst var sem sagt slegið upp í allsherjar veislu - fastelavn - þar sem fólk kom saman og dansaði, lék og borðaði góðan mat.
Eins og gefur að skilja hefur mikil hefð skapast í kringum þessa hátíð; börnin vekja foreldrana með bolluvendi, klæða sig í allra kvikinda líki, slá köttinn úr tunnu og borða fastelavnboller. Við vildum ekki vera eftirbátar Dana á þessum degi og byrjuðum því daginn á því að kíkja til bakarans á horninu og kaupa fastelavnsboller. Við kíktum síðan á Kultorvet og fylgdumst með smáfólkinu slá köttinn úr tunnu. Þegar það tókst kom í ljós að köttinn vantaði (sem betur fer) en úr tunnunni streymdu nammipokar í staðinn.
Hvað skemmtilegar fígúrur snertir var af nógu að taka; þarna voru tígrisdýr og kolkrabbi, asninn Eyrnaslapi og flóðhesturinn úr Wulffmorgenthaler, nokkur stykki ofurhetja eins og Batman, Súperman og Ninja skjaldbaka, prinsessur og indíánar, sjóræningjar og nornir, gíraffar og prinsa. Á Strikinu sáum við þó tvímælalaust flottasta grímubúninginn: jögglara á einhjóli. Mig grunar þó að kauði myndi jöggla á einhjóli hvort sem um fastelavn væri að ræða eður ei.
Fastelavn bollurnar góðu
Þessi var Pony hestur með bleika vængi og kröftuga sveiflu
Þessi var kotbóndi frá Íslandi
Þessi með hattinn og slörið stjórnaði með harðri hendi
Flóðhesturinn góði (eða ekki svo góði)
föstudagur, 24. febrúar 2006
Á síðustu stundu
Í upphafi þessarar viku fékk ég tilkynningu um að ég ætti eftir að skrá mig í lokapróf fyrir þessa önn og að ég hefði frest til hádegis þann 24. febrúar sem ég fattaði nýverið (um ellefu leytið) að væri einmitt dagurinn í dag.
Eftir að uppgötvunin hafði skilað sér í gegnum heilabörkinn fór af stað óumflýjanlegt og flókið ferli, nánar tiltekið: Hlaupa niður stigann, stökkva á stálfákinn, beygja til vinstri, hjóla hratt, beygja til hægri og hjóla hratt í svolitla stund, stoppa á rauðu, hjóla hratt, stökkva af stála, skrifa nafnið mitt á eitthvað blað og varpa öndinni léttar.
Hjá CBS eru hlutirnir nefnilega aðeins öðruvísi en hjá HÍ. Hér skráir maður sig fyrst í námskeið, situr í nokkrar vikur og skráir sig svo í próf. Heima í HÍ gera menn bara ráð fyrir því að maður ætli sér í próf ef maður skráir sig í námskeið.
Eftir að uppgötvunin hafði skilað sér í gegnum heilabörkinn fór af stað óumflýjanlegt og flókið ferli, nánar tiltekið: Hlaupa niður stigann, stökkva á stálfákinn, beygja til vinstri, hjóla hratt, beygja til hægri og hjóla hratt í svolitla stund, stoppa á rauðu, hjóla hratt, stökkva af stála, skrifa nafnið mitt á eitthvað blað og varpa öndinni léttar.
Hjá CBS eru hlutirnir nefnilega aðeins öðruvísi en hjá HÍ. Hér skráir maður sig fyrst í námskeið, situr í nokkrar vikur og skráir sig svo í próf. Heima í HÍ gera menn bara ráð fyrir því að maður ætli sér í próf ef maður skráir sig í námskeið.
fimmtudagur, 23. febrúar 2006
Nettó-löggan
Ég varð vitni að sérkennilegu atviki á leiðinni heim úr ræktinni í gær. Ég stóð með hjólið mitt við rautt ljós, við hlið mér er par sem ég veitti nokkra athygli fyrir einhverjar sakir sem ég get ekki skilið. Eflaust var það þó af því maðurinn stendur þarna tuðandi ofan í bringuna á sér, ég skildi þó minnst af því.
Allt í einu birtast þrjú ungmenni mér við hlið, merkt Netto versluninni í bak og fyrir og taka að tala við manninn. Mér heyrist þau segja manninum að hann geti ekki gengið út með vörur sem hann hefur ekki greitt fyrir og tek ég þá eftir því að hann heldur á Netto poka. Þau biðja hann að skila pokanum og koma með sér inn í búðina en hann neitar staðfastlega og segist ekki hafa gert neitt rangt.
Ungmennin virðast ekki vita hvernig höndla eigi aðstæður sem þessar og tvö þeirra hverfa á brott með kærustuna sem ekki var eins ósveigjanleg. Einn Netto starfsmaður verður eftir á ljósunum hjá mér og okkar manni með Netto pokann og er nú kominn með síma í hönd, virðist vera að þiggja leiðbeiningar frá þeim sem er hinum megin á línunni.
Loksins kemur grænt ljós og okkar maður heldur af stað yfir götuna en einhvern veginn æxlast það svo að þegar ég og Netto-strákurinn-í-símanum leggjum af stað kemur rauður kall á okkur svo við náum aðeins yfir miðja götuna og neyðumst til að nemar þar staðar, á meðan heldur okkar maður ótrauður áfram með pokann í hönd. Netto-strákurinn-í-símanum virðist ekki kippa sér upp við það að vera stopp á rauðum kalli enda okkar maður ekki líklegur til að stinga af með pokann, eins hægt og hann gengur.
Hins vegar bætast nú tveir þrekvaxnir Netto strákar í hópinn og þeir eru í miklum ham. Netto-strákurinn-í-símanum lýkur samtalinu og virðist nú vita betur hvernig ber að bregðast við og strax og græni kallinn kemur stökkva þeir þrír yfir götuna og hlaupa að okkar manni. Sá er næstum kominn í hvarf við tré og runnugróður en ég sé þó þegar þeir þrír stökkva á hann eins og þeir væru í Vestra og fella manninn með Netto pokann.
Þetta vakti þó nokkra athygli vegfarenda sem margir hverjir ráku upp stór augu enda ekki á hverju degi sem maður sér Netto lögguna að störfum. Þar sem ég var komin út á hjólabrautina þegar hér er komið sögu veit ég ekki hvernig allt fór að lokum, eflaust hefur okkar maður þó verið dreginn inn í Netto og látinn bíða þar annars konar lögreglu.
Allt í einu birtast þrjú ungmenni mér við hlið, merkt Netto versluninni í bak og fyrir og taka að tala við manninn. Mér heyrist þau segja manninum að hann geti ekki gengið út með vörur sem hann hefur ekki greitt fyrir og tek ég þá eftir því að hann heldur á Netto poka. Þau biðja hann að skila pokanum og koma með sér inn í búðina en hann neitar staðfastlega og segist ekki hafa gert neitt rangt.
Ungmennin virðast ekki vita hvernig höndla eigi aðstæður sem þessar og tvö þeirra hverfa á brott með kærustuna sem ekki var eins ósveigjanleg. Einn Netto starfsmaður verður eftir á ljósunum hjá mér og okkar manni með Netto pokann og er nú kominn með síma í hönd, virðist vera að þiggja leiðbeiningar frá þeim sem er hinum megin á línunni.
Loksins kemur grænt ljós og okkar maður heldur af stað yfir götuna en einhvern veginn æxlast það svo að þegar ég og Netto-strákurinn-í-símanum leggjum af stað kemur rauður kall á okkur svo við náum aðeins yfir miðja götuna og neyðumst til að nemar þar staðar, á meðan heldur okkar maður ótrauður áfram með pokann í hönd. Netto-strákurinn-í-símanum virðist ekki kippa sér upp við það að vera stopp á rauðum kalli enda okkar maður ekki líklegur til að stinga af með pokann, eins hægt og hann gengur.
Hins vegar bætast nú tveir þrekvaxnir Netto strákar í hópinn og þeir eru í miklum ham. Netto-strákurinn-í-símanum lýkur samtalinu og virðist nú vita betur hvernig ber að bregðast við og strax og græni kallinn kemur stökkva þeir þrír yfir götuna og hlaupa að okkar manni. Sá er næstum kominn í hvarf við tré og runnugróður en ég sé þó þegar þeir þrír stökkva á hann eins og þeir væru í Vestra og fella manninn með Netto pokann.
Þetta vakti þó nokkra athygli vegfarenda sem margir hverjir ráku upp stór augu enda ekki á hverju degi sem maður sér Netto lögguna að störfum. Þar sem ég var komin út á hjólabrautina þegar hér er komið sögu veit ég ekki hvernig allt fór að lokum, eflaust hefur okkar maður þó verið dreginn inn í Netto og látinn bíða þar annars konar lögreglu.
miðvikudagur, 22. febrúar 2006
Gott land - vond mynd
Ég mætti í þriðja tímann af The Asian Mystique í gær. Þar sem ég er yfirleitt að heiman í tæpa fimm tíma vegna þessa fannst mér ráðlegast að mæta með smurt nesti, en það er eitthvað sem ég hef ekki gert í háa herrans tíð. Það kom í ljós að handtökin voru ekki eins æfð og áður því það tók mig drjúga stund að smyrja brauð með osti og sultu, taka fram Lille Lise kakómjólk og Danone jógúrt, flysja appelsínu og bisa við að koma salthnetum í plasfilmu. Það hafðist þó á endanum og ég varð nestinu fegin seinna um daginn.
Í tímanum var horft á kvikmyndina The Good Earth. Þar sem ég hafði nýlokið við að lesa bókina var ég spennt að sjá hvernig til hefði tekist að koma sögunni á tjald. Ég gerði kannski of miklar væntingar því eftir tvo og hálfan tíma af því að horfa á bandarískan leikara og þýska leikkonu gera lífi Wang Lung og O-Lan skil á yfirdrifinn og ótrúverðugan hátt, svo ég minnist nú ekki á frammistöðu aukaleikaranna sem töluðu í sérkennilegri tónhæð og hlógu alltaf eins og brjálæðingar HA HA HA, komst bara þessi hugsun að: versta kvikmynd veraldar!
Eftir slíkar pyndingar var gott að komast heim og afeitra sig yfir kvikmyndinni The Usual Suspects. Baldur kom með þá kenningu að Keyser Söze stæði á baki þess að við vorum látin horfa á The Good Earth og finnst mér það ekki svo fjarstæðukennt. Það þarf einhvern illa innrættan og grimman til að gera öðrum annað eins, ég segi nú bara ekki annað.
Í tímanum var horft á kvikmyndina The Good Earth. Þar sem ég hafði nýlokið við að lesa bókina var ég spennt að sjá hvernig til hefði tekist að koma sögunni á tjald. Ég gerði kannski of miklar væntingar því eftir tvo og hálfan tíma af því að horfa á bandarískan leikara og þýska leikkonu gera lífi Wang Lung og O-Lan skil á yfirdrifinn og ótrúverðugan hátt, svo ég minnist nú ekki á frammistöðu aukaleikaranna sem töluðu í sérkennilegri tónhæð og hlógu alltaf eins og brjálæðingar HA HA HA, komst bara þessi hugsun að: versta kvikmynd veraldar!
Eftir slíkar pyndingar var gott að komast heim og afeitra sig yfir kvikmyndinni The Usual Suspects. Baldur kom með þá kenningu að Keyser Söze stæði á baki þess að við vorum látin horfa á The Good Earth og finnst mér það ekki svo fjarstæðukennt. Það þarf einhvern illa innrættan og grimman til að gera öðrum annað eins, ég segi nú bara ekki annað.
mánudagur, 20. febrúar 2006
Sveitarferð
Við brugðum okkur af bæ í gær til að kíkja á Fjólu, Ingólf og Kjartan. Þar sem þau búa í Trørød kollegiet við Vedbæk (lengst út í sveit) urðum við að taka strætó, lest og aftur strætó til að komast til þeirra. Það var sannarlega þess virði því við fengum að upplifa aftur þá Danmörku sem við kynntumst á tjaldstæðinu í Rødovre árið 2001, þ.e. hina ofurrólegu og sem-klippt-út-úr-barnabók Danmörku. Í Vedbæk er allt svo snyrtilegt og öllu svo vel komið fyrir að maður áttaði sig allt í einu á því hve miðbær Kaupmannahafnar og nærliggjandi hverfi eru... ekki alveg þannig.
Það var líka fleira nýtt sem við fengum að sjá fyrir utan Vedbæk, við vorum nefnilega að hitta litla Kjartan í fyrsta sinn. Við færðum honum að gjöf litla skó með bjöllu í sem á að hvetja börn til að grípa í fæturna og þannig þroska hreyfingar sína. Okkur fannst við kræf að gefa fjögurra mánaða barni skó sem ætlaðir eru níu mánaða en aldeilis ekki, þeir voru of litlir! Hversu lítil númer eru þetta? Eða hversu stór er Kjartan?
Eftir stórgóðar pönnsur með jarðarberjasultu og rjóma, skemmtilegt spjall og túr um huggulegu íbúðina kvöddum við þau skötuhjú og kút og héldum aftur heim í Nordvest. Þó sveitakyrrðin sem svífur yfir vötnum við Vedbæk sé frábær tilbreyting frá hávaðanum í borginni á ég samt erfitt með að ímynda mér hvernig ég færi að hefði ég ekki allt þetta sem ég hef - grænmetissalann, bakaríið, bókasafnið, ræktina - hér í næstu húsum. Ég býst við að ég sé algjört borgarbarn.
Hér stend ég fyrir framan loppemarked-inn í Mariehøjcentret á lestarstöðinni í Vedbæk
Beðið eftir vagni 195 - þá er gott ráða að gretta sig smá
Sá sæti í bjölluskónum
Það var líka fleira nýtt sem við fengum að sjá fyrir utan Vedbæk, við vorum nefnilega að hitta litla Kjartan í fyrsta sinn. Við færðum honum að gjöf litla skó með bjöllu í sem á að hvetja börn til að grípa í fæturna og þannig þroska hreyfingar sína. Okkur fannst við kræf að gefa fjögurra mánaða barni skó sem ætlaðir eru níu mánaða en aldeilis ekki, þeir voru of litlir! Hversu lítil númer eru þetta? Eða hversu stór er Kjartan?
Eftir stórgóðar pönnsur með jarðarberjasultu og rjóma, skemmtilegt spjall og túr um huggulegu íbúðina kvöddum við þau skötuhjú og kút og héldum aftur heim í Nordvest. Þó sveitakyrrðin sem svífur yfir vötnum við Vedbæk sé frábær tilbreyting frá hávaðanum í borginni á ég samt erfitt með að ímynda mér hvernig ég færi að hefði ég ekki allt þetta sem ég hef - grænmetissalann, bakaríið, bókasafnið, ræktina - hér í næstu húsum. Ég býst við að ég sé algjört borgarbarn.
Hér stend ég fyrir framan loppemarked-inn 
Beðið eftir vagni 195 - þá er gott ráða að gretta sig smá
Sá sæti í bjölluskónum
laugardagur, 18. febrúar 2006
These boots are made for walking
Ég lét verða af því! Ég keypti mér æðislega mergjuð, hnéhá leðurstígvél í dag í versluninni Bianco á Strikinu. Það setti ekki strik í reikninginn að afgreiðslustúlkan var íslensk svo við gátum rætt kosti og galla skónna án vandkvæða. Það kom í ljós að það voru engir gallar.
Nú þarf ég bara að berjast við sjálfa mig um eitt: að tíma að ganga í skónum. Þeir eru bara svo fínir að grófar götur borgarinnar eiga ekkert með að eyðileggja þá. Ó, þvílík togstreita!
En ætli ég fái nokkru ráðið um þetta? Eða segir ekki einhversstaðar: These boots are made for walking, and that's just what they'll do...
Nú þarf ég bara að berjast við sjálfa mig um eitt: að tíma að ganga í skónum. Þeir eru bara svo fínir að grófar götur borgarinnar eiga ekkert með að eyðileggja þá. Ó, þvílík togstreita!
En ætli ég fái nokkru ráðið um þetta? Eða segir ekki einhversstaðar: These boots are made for walking, and that's just what they'll do...
föstudagur, 17. febrúar 2006
Færslan um fiskinn
Nú ætla ég að rekja tvær tilraunir okkar úr eldhúsinu. Sagan hefst þann 13. febrúar, höfðum við Ásdís keypt hálft kíló af rauðsprettuflökum skömmu áður. Úr varð að við mölluðum saman í ofnrétt eftir uppskrift sem við fundum á netinu. Hún er sem hér segir:
500 g ýsa, þorskur, rauðspretta
2 msk sítrónusafi
400 g kartöflur
1-2 stk græn paprika
1 stk laukur
2 stk hvítlauksrif
1 dós niðursoðnir tómatar
1 tsk grænmetiskraftur
½ tsk pipar
½ tsk salt
1 tsk basilikum
40 g rifinn ostur
Þetta matreiddum við sumsé eftir kúnstarinnar reglum og bárum fram með nýbakaðri hvítlauksbagettu. Rétturinn smakkaðist þokkalega en okkur þótti helst til mikið vanta upp á krydderínguna (höfundarleyfi). Það gengur bara betur næst, hugsuðum við með okkur.
Þess má til gamans geta að um sama leyti árs fimm árum áður hafði ég rænt Ásdísi Maríu úr föðurhúsum undir því yfirskini að um kvöldverðarboð væri að ræða. Í tilefni af því að hún hefur enn ekki snúið aftur var viðbúnaður hinn mesti: kveikt á kertum, spariglösin tekin fram og lagt á borð af mikilli natni, servíettur og allt!
Meðan ég man, myndin hér að neðan er í algjöru ósamræmi við frásögnina og er hreint ekki af okkur skötuhjúum (rauðsprettuhjúum?) eins og ætla mætti. Hún fannst þvert á móti á fréttavef Baggalúts og er af dúettnum Wham.
Í kvöld gerðum við aðra atlögu að áðurnefndum fiskrétti. Að þessu sinni skiptum við rauðsprettunni út fyrir þorsk og samræmdum krydd og innihald í takt við það sem tíðkast í kúskús réttum. Í grófum dráttum var innihaldið einhvern veginn svona: kartöflur, gulrætur, laukur, hvítlaukur, niðursoðnir tómatar og krydd ýmiss konar, svo sem karrý, chili, kóríander, cumin og að sjálfsögðu salt og pipar.
Þessi atrenna heppnaðist að mörgu leyti betur en að sumu leyti verr. Af einhverjum ástæðum ákváðu nokkrar kartöfluskífur að eldast hægt, þær hafa kannski tilheyrt stofni æskujarðepla. Að öðru leyti var atrennan mjög góð og þá sérstaklega hvað krydderínguna varðar. Einnig á þorskurinn betur heima í þessu kombói en rauðsprettan. Varla þarf að taka fram að hvaða fiskréttur sem er smakkast betur sé fiskurinn keyptur á Íslandi.
Að lokum langar mig að þakka þeim sem á erindið hlýddu og sérstakar þakkir fær ritari minn, Ásdís María, fyrir óbilandi eljusemi og sérdeilis nytsamlegar tillögur við gerð textans. Því hvar væri maður ef maður þyrfti að vélrita sjálfur?
500 g ýsa, þorskur, rauðspretta
2 msk sítrónusafi
400 g kartöflur
1-2 stk græn paprika
1 stk laukur
2 stk hvítlauksrif
1 dós niðursoðnir tómatar
1 tsk grænmetiskraftur
½ tsk pipar
½ tsk salt
1 tsk basilikum
40 g rifinn ostur
Þetta matreiddum við sumsé eftir kúnstarinnar reglum og bárum fram með nýbakaðri hvítlauksbagettu. Rétturinn smakkaðist þokkalega en okkur þótti helst til mikið vanta upp á krydderínguna (höfundarleyfi). Það gengur bara betur næst, hugsuðum við með okkur.
Þess má til gamans geta að um sama leyti árs fimm árum áður hafði ég rænt Ásdísi Maríu úr föðurhúsum undir því yfirskini að um kvöldverðarboð væri að ræða. Í tilefni af því að hún hefur enn ekki snúið aftur var viðbúnaður hinn mesti: kveikt á kertum, spariglösin tekin fram og lagt á borð af mikilli natni, servíettur og allt!
Meðan ég man, myndin hér að neðan er í algjöru ósamræmi við frásögnina og er hreint ekki af okkur skötuhjúum (rauðsprettuhjúum?) eins og ætla mætti. Hún fannst þvert á móti á fréttavef Baggalúts og er af dúettnum Wham.
Í kvöld gerðum við aðra atlögu að áðurnefndum fiskrétti. Að þessu sinni skiptum við rauðsprettunni út fyrir þorsk og samræmdum krydd og innihald í takt við það sem tíðkast í kúskús réttum. Í grófum dráttum var innihaldið einhvern veginn svona: kartöflur, gulrætur, laukur, hvítlaukur, niðursoðnir tómatar og krydd ýmiss konar, svo sem karrý, chili, kóríander, cumin og að sjálfsögðu salt og pipar.Þessi atrenna heppnaðist að mörgu leyti betur en að sumu leyti verr. Af einhverjum ástæðum ákváðu nokkrar kartöfluskífur að eldast hægt, þær hafa kannski tilheyrt stofni æskujarðepla. Að öðru leyti var atrennan mjög góð og þá sérstaklega hvað krydderínguna varðar. Einnig á þorskurinn betur heima í þessu kombói en rauðsprettan. Varla þarf að taka fram að hvaða fiskréttur sem er smakkast betur sé fiskurinn keyptur á Íslandi.
Að lokum langar mig að þakka þeim sem á erindið hlýddu og sérstakar þakkir fær ritari minn, Ásdís María, fyrir óbilandi eljusemi og sérdeilis nytsamlegar tillögur við gerð textans. Því hvar væri maður ef maður þyrfti að vélrita sjálfur?
fimmtudagur, 16. febrúar 2006
Klukkan þrjú
Var klukkaður aftur! Að þessu sinni voru það Móa frænka og mamma sem klukkuðu mig og hefst nú lesturinn:
Fjórar vinnur:
1. Blaðberi hjá Morgunblaðinu
2. Fiskverkamaður á Skagen
3. Flokkstjóri í unglingavinnunni
4. Háseti á Loka
Fjórar bíómyndir sem ég get horft á aftur og aftur:
1. Rocky
2. Rocky Horror Picture show
3. Legally Blond
4. Amelie
Fjórir staðir sem ég hef búið á:
1. Bræðratunga 17
2. Sæbólsbraut 28
3. Digranesvegur 70
4. Hrauntunga 39
Fjórir sjónvarpsþættir sem ég fíla:
1. Nikolaj og Julie
2. Riget
3. Frasier
4. Friends
Fjórir staðir sem ég hef heimsótt í fríum
1. Kaupmannahöfn
2. Bretagne skaginn
3. Barcelona
4. Terracina
Fjórir réttir:
1. Soðin ýsa með kartöflum, sítrónuólífuolíu, góðu salati og ölgeri
2. Kúskús
3. Egg a la Frederikssundsvej
4. Grænmetissúpa Ásdísar
Fjórar heimasíður:
1. google.com
2. gmail.com
3. Dave Draper
4. Wikipedia
Fjórir staðir sem ég vildi heldur vera á:
1. Muscle Beach, Kaliforníu, 1965
2. Við Hringborðið
3. Sötrandi te í Baggabotni, Héraði
4. Viðskiptafræðingur
Fórnarlömb klukksins eru engin þar sem ég ætla að freista gæfunnar og slíta keðjuna mér til skemmtunar.
Fjórar vinnur:
1. Blaðberi hjá Morgunblaðinu
2. Fiskverkamaður á Skagen
3. Flokkstjóri í unglingavinnunni
4. Háseti á Loka
Fjórar bíómyndir sem ég get horft á aftur og aftur:
1. Rocky
2. Rocky Horror Picture show
3. Legally Blond
4. Amelie
Fjórir staðir sem ég hef búið á:
1. Bræðratunga 17
2. Sæbólsbraut 28
3. Digranesvegur 70
4. Hrauntunga 39
Fjórir sjónvarpsþættir sem ég fíla:
1. Nikolaj og Julie
2. Riget
3. Frasier
4. Friends
Fjórir staðir sem ég hef heimsótt í fríum
1. Kaupmannahöfn
2. Bretagne skaginn
3. Barcelona
4. Terracina
Fjórir réttir:
1. Soðin ýsa með kartöflum, sítrónuólífuolíu, góðu salati og ölgeri
2. Kúskús
3. Egg a la Frederikssundsvej
4. Grænmetissúpa Ásdísar
Fjórar heimasíður:
1. google.com
2. gmail.com
3. Dave Draper
4. Wikipedia
Fjórir staðir sem ég vildi heldur vera á:
1. Muscle Beach, Kaliforníu, 1965
2. Við Hringborðið
3. Sötrandi te í Baggabotni, Héraði
4. Viðskiptafræðingur
Fórnarlömb klukksins eru engin þar sem ég ætla að freista gæfunnar og slíta keðjuna mér til skemmtunar.
þriðjudagur, 14. febrúar 2006
Í tilefni dagsins
Í dag er bjart yfir hvernig sem á það er litið. Himinninn er heiður, sólin sendir geisla sína yfir okkur og ég er búin að lesa fyrir tímann í dag! Ég var nefnilega ekkert alltof duglega að mæta lesin fyrir tímana á haustönn en nú verður breyting á.
Ég er meira að segja farin að huga að lesefni næstu viku. Þá komum við til með að horfa á myndina The Good Earth og er mælt með því að lesa skáldsöguna fyrir tímann. Ég er einmitt á leiðinni út úr dyrunum til að ná í bókina sem nú bíður mín á bókasafninu. Ég hef þá eitthvað að lesa í strætó á leiðinni í tíma, en slík nýting á tíma er mér alls ekki þvert um geð.
Það sem gefur þessum degi þó mest gildi er að ég á stefnumót við frábæran gæja í kvöld. Sá ætlar að bjóða mér út að borða á tælenska veitingastaðinn Alissa, síðan á Baresso kaffihúsið fyrir eftirréttinn og að lokum ætlar hann með mig í bíó að sjá myndina Mit liv som geisha.
Í tilefni af þessu er ég búin að klæða mig í nýja dressið og gera mig sæta og fína. Það er nefnilega ekki á hverjum degi sem manni er boðið á stefnumót. Það er heldur ekki á hverjum degi sem maður heldur upp á fimm ára sambandsafmæli.
Ég er meira að segja farin að huga að lesefni næstu viku. Þá komum við til með að horfa á myndina The Good Earth og er mælt með því að lesa skáldsöguna fyrir tímann. Ég er einmitt á leiðinni út úr dyrunum til að ná í bókina sem nú bíður mín á bókasafninu. Ég hef þá eitthvað að lesa í strætó á leiðinni í tíma, en slík nýting á tíma er mér alls ekki þvert um geð.
Það sem gefur þessum degi þó mest gildi er að ég á stefnumót við frábæran gæja í kvöld. Sá ætlar að bjóða mér út að borða á tælenska veitingastaðinn Alissa, síðan á Baresso kaffihúsið fyrir eftirréttinn og að lokum ætlar hann með mig í bíó að sjá myndina Mit liv som geisha.
Í tilefni af þessu er ég búin að klæða mig í nýja dressið og gera mig sæta og fína. Það er nefnilega ekki á hverjum degi sem manni er boðið á stefnumót. Það er heldur ekki á hverjum degi sem maður heldur upp á fimm ára sambandsafmæli.
sunnudagur, 12. febrúar 2006
Ljúfur laugardagur
Gærdagurinn var akkúrat eins og laugardagar eiga að vera. Við spásseruðum í rólegheitum frá Nørreport og niður Købmagergade. Þar kennir ýmissa grasa og var margt skoðað og sumt keypt. Eitt af því fyrsta sem við sáum var tveggja hæða sælgætisverslun. Fórum tómhent inn en komum út með vænan poka af gúmmulaði.
Með nammipokann í aðalhlutverki soguðumst við inn í bókabúð Arnold & Busck og eins og lög gera ráð fyrir gleymdum við alveg stund og stað og fórum í fjársjóðsleit. Þegar við vorum komin út heyrðum við að einhver var að kalla á okkur. Hver var það?
Við gengum á köllin og fundum eiganda þeirra, gínu sem stóð innst inni í verslun Esprit, svona líka smekklega klædda. Eftir litla umhugsun og fáar vangaveltur keyptum við allt heila settið á Dísuskvísu, ekkert smákúl. Aðeins ein leið til að enda svona bæjarferð, samloka með bufflamozarellu á Diamanten.
Með nammipokann í aðalhlutverki soguðumst við inn í bókabúð Arnold & Busck og eins og lög gera ráð fyrir gleymdum við alveg stund og stað og fórum í fjársjóðsleit. Þegar við vorum komin út heyrðum við að einhver var að kalla á okkur. Hver var það?
Við gengum á köllin og fundum eiganda þeirra, gínu sem stóð innst inni í verslun Esprit, svona líka smekklega klædda. Eftir litla umhugsun og fáar vangaveltur keyptum við allt heila settið á Dísuskvísu, ekkert smákúl. Aðeins ein leið til að enda svona bæjarferð, samloka með bufflamozarellu á Diamanten.
föstudagur, 10. febrúar 2006
Út um gluggann á strætó
Mér finnst mjög notalegt að sitja í strætó og glápa út um gluggann á borgina: byggingar sem æða framhjá, hjólandi fólk og gangandi vegfarendur. Maður veitir ýmsu athygli sem maður einfaldlega sér ekki þegar maður hjólar um. Allt í einu tekur maður til dæmis eftir huggulegu kaffihúsi og einsetur sér að kíkja þangað einhvern daginn eða veltir vöngum yfir því hvers konar varningur sé í boði hjá kínverska kaupmanninum.
Svo ef maður þreytist á því að gjóa augum að verslununum má alltaf virða fyrir sér samferðafólkið sem hjólar samsíða vagninum. Það gerði ég einmitt um daginn með það í huga að sjá hver tískan í kvenskófatnaði væri um þessar mundir. Ég varð þess meðal annars vísari að margar konur klæddast loðnum skinnstígvélum sem ná hálfa leið að hnjám. Þó mér finnist það smart þá er það ekki alveg minn stíll.
Þessi könnun leiddi einnig í ljós að enn fleiri klæðast hefðbundnum leðurstígvélum en þeim hef ég alltaf verið skotin í. Ég hef gert heiðarlegar tilraunir til að eignast slík stígvél og á mínum unglingsárum lagði ég reglulega leið mína í vinnuna til pabba til að kíkja til skóheildsalans sem var í sama húsi. Sá lofaði í hvert sinn að leðurstígvélin, sem ég hafði augastað á, kæmu í vikunni á eftir en allt kom fyrir ekki, ég fékk aldrei blessuð stígvélin.
Svo ef maður þreytist á því að gjóa augum að verslununum má alltaf virða fyrir sér samferðafólkið sem hjólar samsíða vagninum. Það gerði ég einmitt um daginn með það í huga að sjá hver tískan í kvenskófatnaði væri um þessar mundir. Ég varð þess meðal annars vísari að margar konur klæddast loðnum skinnstígvélum sem ná hálfa leið að hnjám. Þó mér finnist það smart þá er það ekki alveg minn stíll.
Þessi könnun leiddi einnig í ljós að enn fleiri klæðast hefðbundnum leðurstígvélum en þeim hef ég alltaf verið skotin í. Ég hef gert heiðarlegar tilraunir til að eignast slík stígvél og á mínum unglingsárum lagði ég reglulega leið mína í vinnuna til pabba til að kíkja til skóheildsalans sem var í sama húsi. Sá lofaði í hvert sinn að leðurstígvélin, sem ég hafði augastað á, kæmu í vikunni á eftir en allt kom fyrir ekki, ég fékk aldrei blessuð stígvélin.
Það vill svo til að við ætlum í bæjarferð á morgun, kannski ég láti slag standa og drauminn rætast.
fimmtudagur, 9. febrúar 2006
Ashura-hátíðin
Ég var á mínu daglega rápi um vef Morgunblaðsins þegar ég rakst á frétt um ashura-hátíð múslima. Fréttin af hátíðinni kom til af því að óttast er að frekari ofbeldisverk verði framin í tengslum við mótmæli vegna dönsku skopmyndateikninganna nú þegar þessi helsta trúarhátíð sjía-múslima stendur yfir.
Fréttin rifjaði upp fyrir mér það sem Marianne Pedersen, kennari minn í námskeiðinu Middle Eastern immigration to Scandinavia, sagði okkur af þessum hátíðarhöldum þegar við ræddum um ritúöl. Marianne gerði vettvangsrannsókn meðal múslima í Sýrlandi og Líbanon og einnig meðal aðfluttra múslima í Kaupmannahöfn. Hún hefur því við ólíkar aðstæður tekið þátt í þessum hátíðarhöldum, en þó aðeins fengið að fylgja konunum eftir.
Um þessar mundir er tími Muharram, fyrsta mánuðar íslamska dagatalsins, og er hann einn af fjórum heilögum mánuðum ársins. Í þessum mánuði minnast síja múslimar bardagans við Karbala og þá einkum píslarvættis Husseins, barnabarns Múhameðs. Hámarki sínu ná hátíðarhöldin á tíunda degi mánaðarins með Ashura hátíðinni. Samkvæmt vef Moggans fyllast margir miklum trúarhita á þessum tímamótum og berja sig gjarnan með svipum og er það í takt við það sem Marianne lýsti.
Á fyrstu tíu dögum Muharram hittast vinir og ættingjar til að minnast hörmunganna við Karbala. Marianne sagði samkomurnar sem hún sótti allar hafa haft svipað form á sér. Fyrst var lesið upp úr Kóraninum og síðan farið með marthiya sem eru ljóðsöguleg harmakvein. Því næst var fyrirlestur um eitthvað sem laut að Kóraninum, íslamskri heimspeki og Muharram.
Þá tóku við ýmsir helgisiðir, má þar helst nefna matam, þ.e. þegar samkoman rís á fætur og tekur að berja á brjóst sér. Um er að ræða táknræna leið til að sýna sorg sína á þessum tímamótum og misjant hversu langt fólk gengur. Marianne sagði að sumar konurnar grétu hástöfum og berðu sig kröftuglega meðan aðrar létu sér nægja táknrænni hreyfingar.
Hefði ég verið heima á Íslandi hefði þessi frétt eflaust ekki setið í mér lengi þar sem tilvera múslima í íslensku samfélagi er mun ósýnilegri en hún er í Kaupmannahöfn. Þar verður maður ekki var við helgidaga annarra trúarhópa en kristinna og finnst að jólahátíðin hljóti að vera alþjóðlega. Hins vegar var grænmetissalinn okkar á horninu með opið öll jólin en í dag er lokað hjá honum.
Fréttin rifjaði upp fyrir mér það sem Marianne Pedersen, kennari minn í námskeiðinu Middle Eastern immigration to Scandinavia, sagði okkur af þessum hátíðarhöldum þegar við ræddum um ritúöl. Marianne gerði vettvangsrannsókn meðal múslima í Sýrlandi og Líbanon og einnig meðal aðfluttra múslima í Kaupmannahöfn. Hún hefur því við ólíkar aðstæður tekið þátt í þessum hátíðarhöldum, en þó aðeins fengið að fylgja konunum eftir.
Um þessar mundir er tími Muharram, fyrsta mánuðar íslamska dagatalsins, og er hann einn af fjórum heilögum mánuðum ársins. Í þessum mánuði minnast síja múslimar bardagans við Karbala og þá einkum píslarvættis Husseins, barnabarns Múhameðs. Hámarki sínu ná hátíðarhöldin á tíunda degi mánaðarins með Ashura hátíðinni. Samkvæmt vef Moggans fyllast margir miklum trúarhita á þessum tímamótum og berja sig gjarnan með svipum og er það í takt við það sem Marianne lýsti.
Á fyrstu tíu dögum Muharram hittast vinir og ættingjar til að minnast hörmunganna við Karbala. Marianne sagði samkomurnar sem hún sótti allar hafa haft svipað form á sér. Fyrst var lesið upp úr Kóraninum og síðan farið með marthiya sem eru ljóðsöguleg harmakvein. Því næst var fyrirlestur um eitthvað sem laut að Kóraninum, íslamskri heimspeki og Muharram.
Þá tóku við ýmsir helgisiðir, má þar helst nefna matam, þ.e. þegar samkoman rís á fætur og tekur að berja á brjóst sér. Um er að ræða táknræna leið til að sýna sorg sína á þessum tímamótum og misjant hversu langt fólk gengur. Marianne sagði að sumar konurnar grétu hástöfum og berðu sig kröftuglega meðan aðrar létu sér nægja táknrænni hreyfingar.
Hefði ég verið heima á Íslandi hefði þessi frétt eflaust ekki setið í mér lengi þar sem tilvera múslima í íslensku samfélagi er mun ósýnilegri en hún er í Kaupmannahöfn. Þar verður maður ekki var við helgidaga annarra trúarhópa en kristinna og finnst að jólahátíðin hljóti að vera alþjóðlega. Hins vegar var grænmetissalinn okkar á horninu með opið öll jólin en í dag er lokað hjá honum.
þriðjudagur, 7. febrúar 2006
Geisjur & Dragon Ladies
Ég mætti í fyrsta tíma annarinnar í dag. Það var reyndar hrein heppni að ég skildi yfirhöfuð mæta þar sem ég taldi víst að tímarnir í námskeiðinu hæfust ekki fyrr en þann 9. Af algjörri rælni álpaðist ég inn á síðu námskeiðsins og sá þá að fyrsti tími hæfist eftir tvo tíma. Það svigrúm nægði mér sem betur fer til að koma mér niður á Snorresgade og inn í kennslustund í tæka tíð.
Námskeiðið sem um ræðir kallast The Asian Mystique og er kennt við Institut for Tværkulturelle og Regionale Studier, Afdeling for Asienstudier, nánar tiltekið Sydøstasienstudiet. Í námskeiðinu er skoðað hvernig Asía og Asíubúar hafa verið sýndir og hvaða mynd hefur verið dregin upp af þeim á Vesturlöndum í kvikmyndum og skáldskap.
Það felur að sjálfsögðu í sér að við komum til með að lesa nokkrar skáldsögur og horfa á kvikmynd í hverjum tíma, t.d. The Good Earth (Gott land) eftir Pearl S. Buck og James Bond myndina You Only Live Twice. Mikið verður það gaman! Ég hlakka virkilega til þess að rífa nefið aðeins upp úr fræðibókunum og prufa annars konar nálgun að námi.
Ein af aðalbókum námskeiðsins kallast The Asian Mystique: Dragon Ladies, Geisha Girls, & Our Fantasies of the Exotic Orient. Ef eitthvað er að marka titilinn virðist mér hér vera komin áhugaverð bók og er ég ansi spennt að hefja lesturinn.
Námskeiðið sem um ræðir kallast The Asian Mystique og er kennt við Institut for Tværkulturelle og Regionale Studier, Afdeling for Asienstudier, nánar tiltekið Sydøstasienstudiet. Í námskeiðinu er skoðað hvernig Asía og Asíubúar hafa verið sýndir og hvaða mynd hefur verið dregin upp af þeim á Vesturlöndum í kvikmyndum og skáldskap.
Það felur að sjálfsögðu í sér að við komum til með að lesa nokkrar skáldsögur og horfa á kvikmynd í hverjum tíma, t.d. The Good Earth (Gott land) eftir Pearl S. Buck og James Bond myndina You Only Live Twice. Mikið verður það gaman! Ég hlakka virkilega til þess að rífa nefið aðeins upp úr fræðibókunum og prufa annars konar nálgun að námi.
Ein af aðalbókum námskeiðsins kallast The Asian Mystique: Dragon Ladies, Geisha Girls, & Our Fantasies of the Exotic Orient. Ef eitthvað er að marka titilinn virðist mér hér vera komin áhugaverð bók og er ég ansi spennt að hefja lesturinn.
sunnudagur, 5. febrúar 2006
Með á nótunum
Við höfum verið óvenju vel með á nótunum þessa helgina. Í gær horfðum við á undankeppni íslensku eurovision keppninnar og vorum sátt að sjá Sylvíu Nótt komast áfram. Veit þó ekki hvort ég sé til í að hún fari alla leið til Aþenu en það er víst ekki í mínum höndum þar sem ég kem ekki til með að taka þátt í símakosningunni þann 18.
Við horfðum einnig á spurningaþáttinn Tíminn líður hratt og ég er ekki frá því að heimþrá hafi hellst yfir mann á þeirri stundu. Svo enduðum við kvöldið á að horfa á Spaugstofuna en það hef ég ekki gert í háa herrans tíð. Ég veit ekki hvort það sé til marks um fyrrnefnda heimþrá, breytt skopskyn, bætt vinnubrögð Spaugstofumanna eða aldurinn að færast yfir en hvað sem það var þá hafði ég mjög gaman af Spaugstofunni! Síðast þegar ég hafði gaman af þessum fimm vitlausuköllum var þegar þættirnir kölluðust á Stöðinni, man best eftir 89' á Stöðinni.
Í dag fengum við síðan í fyrsta sinn heim í hús Politiken og lágum yfir því í dag. Við ákváðum nefnilega á dögunum að taka dönskunámið fastari tökum og keyptum okkur þriggja mánaða helgaráskrift að blaðinu. Það góða við blaðið er að það kemur í mörgum aðskildum lögum svo ég get verið að lesa fréttirnar eða gluggað í menningarblaðið meðan Baldur kíkir í Søndagsliv eða Videnskab & Debat.
Til að setja punktinn yfir i-ið horfðum við svo á fréttir RÚV í kvöld. Það voru að vísu fréttir gærdagsins þar sem tengingin okkar ræður ekki við að horft sé á fréttirnar í beinni en það breytir ekki öllu. Kannski maður fari svo bara að venja sig á að kíkja á fréttir DR1, það væri þá í takt við ætlun okkar að tala betri dönsku. Það væri hins vegar algjör bónus/hliðarverkun að verða betri að sér í heimsmálunum.
Við horfðum einnig á spurningaþáttinn Tíminn líður hratt og ég er ekki frá því að heimþrá hafi hellst yfir mann á þeirri stundu. Svo enduðum við kvöldið á að horfa á Spaugstofuna en það hef ég ekki gert í háa herrans tíð. Ég veit ekki hvort það sé til marks um fyrrnefnda heimþrá, breytt skopskyn, bætt vinnubrögð Spaugstofumanna eða aldurinn að færast yfir en hvað sem það var þá hafði ég mjög gaman af Spaugstofunni! Síðast þegar ég hafði gaman af þessum fimm vitlausuköllum var þegar þættirnir kölluðust á Stöðinni, man best eftir 89' á Stöðinni.
Í dag fengum við síðan í fyrsta sinn heim í hús Politiken og lágum yfir því í dag. Við ákváðum nefnilega á dögunum að taka dönskunámið fastari tökum og keyptum okkur þriggja mánaða helgaráskrift að blaðinu. Það góða við blaðið er að það kemur í mörgum aðskildum lögum svo ég get verið að lesa fréttirnar eða gluggað í menningarblaðið meðan Baldur kíkir í Søndagsliv eða Videnskab & Debat.
Til að setja punktinn yfir i-ið horfðum við svo á fréttir RÚV í kvöld. Það voru að vísu fréttir gærdagsins þar sem tengingin okkar ræður ekki við að horft sé á fréttirnar í beinni en það breytir ekki öllu. Kannski maður fari svo bara að venja sig á að kíkja á fréttir DR1, það væri þá í takt við ætlun okkar að tala betri dönsku. Það væri hins vegar algjör bónus/hliðarverkun að verða betri að sér í heimsmálunum.
laugardagur, 4. febrúar 2006
Vefarinn Darcy frá Kasmír
Við Stella og Áslaug Edda horfðum um daginn á myndina Pride & Predjudice og höfðum gaman af. Í framhaldi af því lánaði Stella mér bókina sjálfa í íslenskri þýðingu en ég hafði fram til þessa aðeins lesið hana á ensku.
Ég las bókina síðan í einum rykk í gær og vitaskuld varð mér hugsað til þess þegar ég las hana síðast. Það var árið 2000 þegar ég var au-pair í Bordeaux og hafði bara enskar bókmenntir og höfunda eins og Jane Austen og Brontë systur til að halla höfði mínu að.
Síðar sama kvöld og ég hafði lokið við Hroka og hleypidóma var ég komin upp í rúm og ætlaði að halda áfram þar sem ég hafði horfið frá Vefaranum mikla frá Kasmír. Ég flettir upp að síðu 101 og las: Steinn var vanur því að heiman að sannfæra á fimm mínútum þá sem á hann hlýddu, og ekkert hefði honum fundist eðlilegra hér en múnkurinn hefði risið á fætur, kastað kufli sínum, afneitað hinni einu trú og æpt: Eviva la bandiera rossa!
Meðan ég las þessa klausu velti ég því fyrir mér hve í takt við persónu Darcy þetta væri, það væri sko honum líkt að hugsa svona... Svo mundi ég að þetta var alls ekki Darcy að tala heldur Steinn Elliði úr Vefaranum mikla frá Kasmír. Ég ákvað að sýna skáldinu meiri virðingu og halda ekki lestrinum áfram fyrr en ég hefði almennilega sagt skilið við persónur fyrri skáldsögunnar. Því þó Jane Austen og Halldór Laxness séu bæði góðir höfundar eru þau það á sínu hvoru sviðinu og ég held það sé farsælast að blanda þeim ekki um of saman.
Ég las bókina síðan í einum rykk í gær og vitaskuld varð mér hugsað til þess þegar ég las hana síðast. Það var árið 2000 þegar ég var au-pair í Bordeaux og hafði bara enskar bókmenntir og höfunda eins og Jane Austen og Brontë systur til að halla höfði mínu að.
Síðar sama kvöld og ég hafði lokið við Hroka og hleypidóma var ég komin upp í rúm og ætlaði að halda áfram þar sem ég hafði horfið frá Vefaranum mikla frá Kasmír. Ég flettir upp að síðu 101 og las: Steinn var vanur því að heiman að sannfæra á fimm mínútum þá sem á hann hlýddu, og ekkert hefði honum fundist eðlilegra hér en múnkurinn hefði risið á fætur, kastað kufli sínum, afneitað hinni einu trú og æpt: Eviva la bandiera rossa!
Meðan ég las þessa klausu velti ég því fyrir mér hve í takt við persónu Darcy þetta væri, það væri sko honum líkt að hugsa svona... Svo mundi ég að þetta var alls ekki Darcy að tala heldur Steinn Elliði úr Vefaranum mikla frá Kasmír. Ég ákvað að sýna skáldinu meiri virðingu og halda ekki lestrinum áfram fyrr en ég hefði almennilega sagt skilið við persónur fyrri skáldsögunnar. Því þó Jane Austen og Halldór Laxness séu bæði góðir höfundar eru þau það á sínu hvoru sviðinu og ég held það sé farsælast að blanda þeim ekki um of saman.
föstudagur, 3. febrúar 2006
Nýr haus, nýtt líf
Við fengum svo að segja nýjan haus um daginn. Sko sturtuhaus. Hann er reyndar ekki alveg nýr, bara endurbættur.
Við lögðum hann kalkstíflaðan í mínus kalkbað eins og lög kveða á um og því má segja að við höfum lagt höfuð í bleyti (aha). Við höfðum vanrækt það þar til nú og vorum lengi búin að klóra okkur í hausnum (þeim líffræðilega) yfir því dularfulla minnkandi vatnsmagni sem sprautaðist úr hausnum (sturtunnar).
Þegar við svo prufuðum gripinn eftir afkölkunina fundum við stórmun. Ef ekki er hægt að tala um nýjan haus þá er allavega hægt að tala um nýtt líf.
Við lögðum hann kalkstíflaðan í mínus kalkbað eins og lög kveða á um og því má segja að við höfum lagt höfuð í bleyti (aha). Við höfðum vanrækt það þar til nú og vorum lengi búin að klóra okkur í hausnum (þeim líffræðilega) yfir því dularfulla minnkandi vatnsmagni sem sprautaðist úr hausnum (sturtunnar).
Þegar við svo prufuðum gripinn eftir afkölkunina fundum við stórmun. Ef ekki er hægt að tala um nýjan haus þá er allavega hægt að tala um nýtt líf.
fimmtudagur, 2. febrúar 2006
Ostur veislukostur?
Við gerðumst djörf fyrir stuttu - við keyptum nýja tegund af osti. Fyrir síðustu helgi vorum við að versla í Netto og rákumst á ostinn Lille Lise sem auglýstur er sem mildur og bragðgóður. Hann er líka klæddur rauðu vaxi svo okkur fannst að hann hlyti að vera bragðdaufur og áþekkur brauðostinum heima. Svo við kipptum Lille Lise með.
Það kom svo á daginn þegar við opnuðum ostinn að hann er ansi lyktarmikill og aðeins of bragðsterkur fyrir okkur. Við hugsuðum okkur gott til glóðarinnar að láta Heidda greyið spæna honum ofan í sig meðan hann væri gestur okkar en ekki varð okkur kápan úr því klæðinu, þetta er nefnilega frekar veglegt oststykki.
Við sátum sum sé uppi með oststykkið og urðum að koma því í góðar þarfir, helst af öllu að koma ostinum ofan í okkur. Síðan uppgötvuðum við að með því að smyrja góðu lagi af syltetøj ofan á brauðsneið með Lille Lise væri hægur vandi að snæða ostinn. Nú þurfum við bara að kaupa meiri sultu.
Það kom svo á daginn þegar við opnuðum ostinn að hann er ansi lyktarmikill og aðeins of bragðsterkur fyrir okkur. Við hugsuðum okkur gott til glóðarinnar að láta Heidda greyið spæna honum ofan í sig meðan hann væri gestur okkar en ekki varð okkur kápan úr því klæðinu, þetta er nefnilega frekar veglegt oststykki.
Við sátum sum sé uppi með oststykkið og urðum að koma því í góðar þarfir, helst af öllu að koma ostinum ofan í okkur. Síðan uppgötvuðum við að með því að smyrja góðu lagi af syltetøj ofan á brauðsneið með Lille Lise væri hægur vandi að snæða ostinn. Nú þurfum við bara að kaupa meiri sultu.
miðvikudagur, 1. febrúar 2006
Herfang
Við fórum á bókasafnið áðan til að ná í fjóra geisladiska sem við áttum pantaða. Við komum klyfjuð til baka, með hvorki meira né minna en 25 diska í farteskinu. Við gleymdum okkur aðeins í tónlistarekkanum og því fór sem fór: okkur leið eins og við hefðum rænt hálfu bókasafninu þegar við snerum heim á leið.
Í engri sérstakri röð samanstendur herfangið af eftirtöldu:
1. Café del Mar - The Best Of
2. Bob Marley & The Wailers - Exodus
3. Tori Amos - StrangeLittleGirls
4. Tori Amos - Boys for Pele
5. Lisa Ekdahl - Bortom det blå
6. Celine Dion - Miracle
7. Leonard Cohen - Ten new songs
8. Iggy Pop - Skull ring
9. Jethro Tull - The very best of
10. Pearl Jam - Binaural
11. Nirvana - Nirvana
12. Pixies - Best of Pixies
13. Nirvana - In utero
14. Little Richard - The masters
15. the mamas & the papas - Greatest hits
16. Neil Young - Greatest hits
17. Kim Larsen - Luft under vingerne
18. Kim Larsen - 7-9-13
19. Supertramp - Famous last words
20. Roxy music - Avalon
21. Creedence Clearwater Revival - CCR forever
22. Era - The very best of Era
23. Richard O'Brien - The Rocky horror picture show
24. Bob Marley and the Wailers - Fy-ah, fy-ah
25. Leonard Cohen - Dear Heather
Útlán á geisladiskum eru til einnar viku. Ég veit ekki með ykkur en mér finnst ansi metnaðarfullt af okkur að ætla að hlusta á allt þetta á einni viku. Við verðum þvílíkt upptekin.
Í engri sérstakri röð samanstendur herfangið af eftirtöldu:
1. Café del Mar - The Best Of
2. Bob Marley & The Wailers - Exodus
3. Tori Amos - StrangeLittleGirls
4. Tori Amos - Boys for Pele
5. Lisa Ekdahl - Bortom det blå
6. Celine Dion - Miracle
7. Leonard Cohen - Ten new songs
8. Iggy Pop - Skull ring
9. Jethro Tull - The very best of
10. Pearl Jam - Binaural
11. Nirvana - Nirvana
12. Pixies - Best of Pixies
13. Nirvana - In utero
14. Little Richard - The masters
15. the mamas & the papas - Greatest hits
16. Neil Young - Greatest hits
17. Kim Larsen - Luft under vingerne
18. Kim Larsen - 7-9-13
19. Supertramp - Famous last words
20. Roxy music - Avalon
21. Creedence Clearwater Revival - CCR forever
22. Era - The very best of Era
23. Richard O'Brien - The Rocky horror picture show
24. Bob Marley and the Wailers - Fy-ah, fy-ah
25. Leonard Cohen - Dear Heather
Útlán á geisladiskum eru til einnar viku. Ég veit ekki með ykkur en mér finnst ansi metnaðarfullt af okkur að ætla að hlusta á allt þetta á einni viku. Við verðum þvílíkt upptekin.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)