Þessa dagana sit ég og les fyrir eitt stykki upptökupróf. Ekki hef ég þó varið öllum mínum stundum í skólabækur því í allt of stuttan tíma átti hug minn allan bókin Sumarljós, en svo kemur nóttin eftir Jón Kalman Stefánsson.
Ekki vil ég skemma neitt fyrir þeim sem eiga eftir að lesa hana með óþarfa útlistunum, en læt það hins vegar uppi að ég lagði bókina varla frá mér, þótti verst að hún væri búin og að ég ætla að lesa meira eftir Jón Kalman við fyrsta hentugleika.
sunnudagur, 15. janúar 2006
laugardagur, 14. janúar 2006
Hvolfgangnabruninn
Er að hlusta á diskinn Funeral með hljómsveitinni The Arcade Fire. Kynntist þessari hljómsveit í heimsókn á heimili Froskanna og þykir mér hún alveg stórmerkileg. Stíllinn er í þeim dúr að erfitt er að lýsa með orðum. Lögin eru margslungin, skipta um grunntakt og stef eftir köflum, söngurinn er líka skemmtilegur. Mæli með því að sem flestir tékki á þessu bandi.
föstudagur, 13. janúar 2006
Alvöru þrettándi
Það er föstudagurinn þrettándi í dag ef þið skilduð ekki hafa gefið því gaum. Mér finnst þessi dagur vera meira ekta en þrettándinn sem alltaf ber upp á þeim sjötta - hvers konar þrettándi er það?
Ef eitthvert ykkar er meira en hjátrúarfullt á þessum degi, þ.e. ef hjátrúin jaðrar við að vera hreinn og beinn ótti við daginn - og þá einkum töluna 13 - þá getið þið glaðst yfir því að þið eruð ekki ein um þennan ótta. Þið eruð haldin því sem kallast paraskevidekatriaphobia.
Þegar þið hafið náð fullri færni við að bera orðið fram eruð þið orðin albata. Svo einfalt er það.
Ef eitthvert ykkar er meira en hjátrúarfullt á þessum degi, þ.e. ef hjátrúin jaðrar við að vera hreinn og beinn ótti við daginn - og þá einkum töluna 13 - þá getið þið glaðst yfir því að þið eruð ekki ein um þennan ótta. Þið eruð haldin því sem kallast paraskevidekatriaphobia.
Þegar þið hafið náð fullri færni við að bera orðið fram eruð þið orðin albata. Svo einfalt er það.
Skúra, skrúbba, bóna
Fyrsta hreingerning ársins fór fram í gær. Hún var í hefðbundnum dúr: ryki sópað saman - út með það!, vaskað upp, skipt á rúminu, þvottur brotinn saman, óhreina tauið flokkað og gert klárt til þvottar.Ég tók meira að segja til í skápnum mínum og fann þar ýmsar gjafir sem ekki má gleyma inn í skáp. Það má því segja að nokkrar gjafir hafi komið út úr skápnum í gær.
Nú þarf ég svo að halda áfram þar sem frá var horfið í gær, þ.e. að hendast niður í þvottahús og svo væri ekki úr vegi að skrifa eins og þrjár blaðsíður í ritgerðinni sem ég á að skila þriðjudaginn næsta. Nóg að gera, seisei já.
fimmtudagur, 12. janúar 2006
12. janúar
Í tilefni dagsins langar mig að doka við, hugsa um liðna tíð og verma mér á góðum minningum. Þennan dag fyrir þremur árum vorum við Ásdís ásamt fullt af góðu fólki í hörkupartíi á Skuggabarnum. Allir voru þarna samankomnir til að fagna stórafmæli frábærrar konu.
Veislan fór vel fram og var heldur betur líf í tuskunum, mikið hlegið og mikið kjaftað. Margt var rifjað upp og mátti glögglega sjá að góð manneskja eignast marga vini á 75 árum. Ræður voru haldnar og meira að segja samið lag í tilefni dagsins og frumflutt á staðnum. Þegar veislan var búin hélt svo hver í sína átt með bros á vör.
Afmælisbarnið er Stella Sigurleifsdóttir og var hún amma mín. Það er ekki annað hægt en að hlýna um hjartarætur þegar maður vermir sér á öllum minningunum og vera þakklátur fyrir allt saman.
Veislan fór vel fram og var heldur betur líf í tuskunum, mikið hlegið og mikið kjaftað. Margt var rifjað upp og mátti glögglega sjá að góð manneskja eignast marga vini á 75 árum. Ræður voru haldnar og meira að segja samið lag í tilefni dagsins og frumflutt á staðnum. Þegar veislan var búin hélt svo hver í sína átt með bros á vör.
Afmælisbarnið er Stella Sigurleifsdóttir og var hún amma mín. Það er ekki annað hægt en að hlýna um hjartarætur þegar maður vermir sér á öllum minningunum og vera þakklátur fyrir allt saman.
Draumamaðurinn George Clooney
Ég hef víst viðurkennt á þessum vef að finnast George Clooney sjarmerandi að einhverju leyti. Ég vissi þó ekki hversu djúpstæðar tilfinningar mínar í hans garð væru.
Draumur minn í nótt var á þessa leið: Ég frétti af því að George Clooney væri látinn og ég varð hamstola af sorg, óhuggandi, grét út í eitt alla nóttina. Sárast fannst mér að vita til þess að fá þessar fréttir svona seint, hann hafði nefnilega verið látinn í einhvern tíma og enginn hafði sagt mér frá því! Ég grét enn sárar við þá tilhugsun.
Vissulega hefur maðurinn sjarma en mér datt ekki í hug að mér væri svona umhugað um hann.
Leggur einhver í draumaráðningu?
Draumur minn í nótt var á þessa leið: Ég frétti af því að George Clooney væri látinn og ég varð hamstola af sorg, óhuggandi, grét út í eitt alla nóttina. Sárast fannst mér að vita til þess að fá þessar fréttir svona seint, hann hafði nefnilega verið látinn í einhvern tíma og enginn hafði sagt mér frá því! Ég grét enn sárar við þá tilhugsun.
Vissulega hefur maðurinn sjarma en mér datt ekki í hug að mér væri svona umhugað um hann.
Leggur einhver í draumaráðningu?
miðvikudagur, 11. janúar 2006
Lífsraunir
Á afmælidaginn minn var Baldur svo sætur að hunsa bann mitt við að gefa mér afmælisgjöf og færa mér David Attenborough seríuna Dyrelivets Trængsler: Den komplette TV-serie fra BBC.
Undanfarin tvö mánudagskvöld höfum við síðan kúrt okkur yfir tveimur fyrstu þáttum seríunnar og orðið margs vísar. Eða vissuð þið kannski að einhver bjöllutegund í einhverju landi einhverstaðar langt í burtu nær að fjölga sér með því að nokkrar fórnfúsar lirfur skipta sér upp í þrjátíu einstaklinga?
Eða að einhver flugutegund út í heimi notar hinn fullkomna stað til að verpa eggum sínum, þ.e. inn í lirfu sem síðan nokkrum dögum síðar er étin lifandi innanfrá af afkvæmunum sem eru að klekjst út?
Trúið mér, nú veit ég hvaðan rithöfundar fá hugmyndir fyrir vísindaskáldskap sinn. Ég mæli hiklaust með þessari seríu en þó ekki með nasli meðan á áhorfi stendur, það gæti orðið subbulegt.
Undanfarin tvö mánudagskvöld höfum við síðan kúrt okkur yfir tveimur fyrstu þáttum seríunnar og orðið margs vísar. Eða vissuð þið kannski að einhver bjöllutegund í einhverju landi einhverstaðar langt í burtu nær að fjölga sér með því að nokkrar fórnfúsar lirfur skipta sér upp í þrjátíu einstaklinga?
Eða að einhver flugutegund út í heimi notar hinn fullkomna stað til að verpa eggum sínum, þ.e. inn í lirfu sem síðan nokkrum dögum síðar er étin lifandi innanfrá af afkvæmunum sem eru að klekjst út?
Trúið mér, nú veit ég hvaðan rithöfundar fá hugmyndir fyrir vísindaskáldskap sinn. Ég mæli hiklaust með þessari seríu en þó ekki með nasli meðan á áhorfi stendur, það gæti orðið subbulegt.
þriðjudagur, 10. janúar 2006
Koddahjal
Það er alltaf jafn notalegt að skríða upp í rúm að loknum degi, teygja úr sér og vita að nú megi maður sofa eins lengi og maður vill - alveg þar til vekjaraklukkan hringir.
Koddahjalið er ein hlið háttatímans sem er yfirleitt afskaplega notaleg stund þar sem farið er yfir daginn, komandi dagar skipulagðir og fleira hefðbundið í þeim dúr.
Svo má líka hjala um eitthvað óhefðbundið eins og gær þegar við lágum undir sæng hjalandi um nágrannann í íbúðinni fyrir neðan okkar. Við veltum því fyrir okkur hvort hann væri sérvitur námsmaður, atvinnulaus, tölvuleikjafíkill, eiturlyfjaneytandi, eiturlyfjasali... Við komust allavega að þeirri niðurstöðu að hann er sóðalegur hávaðabelgur.
Honum er þó ekki alls varnað, hann sá t.d. um bakgrunnstónlistina fyrir koddahjalið: drunur úr óþekktri mynd, óp og köll leikara myndarinnar og síðast en ekki síst einhvers konar þungarokkar. Þetta ruggaði okkur svo í svefn eins og besta vögguvísa.
Við erum farin að venjast stórborgarlífinu.
Koddahjalið er ein hlið háttatímans sem er yfirleitt afskaplega notaleg stund þar sem farið er yfir daginn, komandi dagar skipulagðir og fleira hefðbundið í þeim dúr.
Svo má líka hjala um eitthvað óhefðbundið eins og gær þegar við lágum undir sæng hjalandi um nágrannann í íbúðinni fyrir neðan okkar. Við veltum því fyrir okkur hvort hann væri sérvitur námsmaður, atvinnulaus, tölvuleikjafíkill, eiturlyfjaneytandi, eiturlyfjasali... Við komust allavega að þeirri niðurstöðu að hann er sóðalegur hávaðabelgur.
Honum er þó ekki alls varnað, hann sá t.d. um bakgrunnstónlistina fyrir koddahjalið: drunur úr óþekktri mynd, óp og köll leikara myndarinnar og síðast en ekki síst einhvers konar þungarokkar. Þetta ruggaði okkur svo í svefn eins og besta vögguvísa.
Við erum farin að venjast stórborgarlífinu.
laugardagur, 7. janúar 2006
Sérvitur bókaormur
Ég viðurkenni það hér með og horfist í augu við sannleikann: ég er sérdeilis skrýtinn lesandi.
Frá því ég fór að lesa eitthvað af viti, þ.e. á unglingsárunum, hefur ákveðin tilhneiging fylgt mér. Þessi tilhneiging lýsir sér í því að ef einhver í sögunni er að gæða sér á einhverju (sem ég veit af fenginni reynslu að er ætt) þá langar mig í slíkt hið sama - núna.
Þetta gerist svo oft að þegar ég segi Baldri að mig langi í þetta eða hitt matarkyns spyr hann mig að bragði hvort einhver í bókinni sé að fá sér svoleiðis.
Nokkur dæmi máli mínu (og sérvisku) til stuðnings:
Þegar ég horfði á teiknimyndirnar um Heidi í Ölpunum, sem voru að mig minnir á fimmtudögum á RÚV, gladdist ég alltaf mjög þegar í matinn var hrísgrjónagrautur það sama kvöld, það líktist nefnilega svo þessum graut sem Heidi og félagar fengu frá afanum í litla fjallakofanum.
Þegar ég las bækur Jane M. Auel um Aylu var ég alltaf að biðja mömmu að útbúa einhvers konar pottrétt/gúllas því það var sá réttur sem mér fannst helst líkjast þeirri matargerð sem lýst er í bókunum.
Þegar ég las Minningar geisju hans Arthur Goldens var ég alltaf með skál af soðnum, hvítum hrísgrjónum og sojasósu mér við hlið.
Og nýjasta dæmið er frá því í gær. Ég var þá nýlega byrjuð á Angela's Ashes hans Frank McCourt þar sem lýst er mikilli fátækt og sult á Írlandi þriðja og fjórða áratugar 19. aldar. Nema hvað, eitthvað hlaut Frank McCourt að borða til að lifa það að verða rithöfundur: soðnar og stappaðar kartöflur með smjöri og salti. Ég beint inn í eldhús, kartöflur bubbla í potti og áður en ég veit af er ég farin að gæða mér á stöppunni.
Ég kýs að líta svo á að ég lifi mig inn í söguna, Baldri finnst ég bara skrýtin.
Frá því ég fór að lesa eitthvað af viti, þ.e. á unglingsárunum, hefur ákveðin tilhneiging fylgt mér. Þessi tilhneiging lýsir sér í því að ef einhver í sögunni er að gæða sér á einhverju (sem ég veit af fenginni reynslu að er ætt) þá langar mig í slíkt hið sama - núna.
Þetta gerist svo oft að þegar ég segi Baldri að mig langi í þetta eða hitt matarkyns spyr hann mig að bragði hvort einhver í bókinni sé að fá sér svoleiðis.
Nokkur dæmi máli mínu (og sérvisku) til stuðnings:
Þegar ég horfði á teiknimyndirnar um Heidi í Ölpunum, sem voru að mig minnir á fimmtudögum á RÚV, gladdist ég alltaf mjög þegar í matinn var hrísgrjónagrautur það sama kvöld, það líktist nefnilega svo þessum graut sem Heidi og félagar fengu frá afanum í litla fjallakofanum.
Þegar ég las bækur Jane M. Auel um Aylu var ég alltaf að biðja mömmu að útbúa einhvers konar pottrétt/gúllas því það var sá réttur sem mér fannst helst líkjast þeirri matargerð sem lýst er í bókunum.
Þegar ég las Minningar geisju hans Arthur Goldens var ég alltaf með skál af soðnum, hvítum hrísgrjónum og sojasósu mér við hlið.
Og nýjasta dæmið er frá því í gær. Ég var þá nýlega byrjuð á Angela's Ashes hans Frank McCourt þar sem lýst er mikilli fátækt og sult á Írlandi þriðja og fjórða áratugar 19. aldar. Nema hvað, eitthvað hlaut Frank McCourt að borða til að lifa það að verða rithöfundur: soðnar og stappaðar kartöflur með smjöri og salti. Ég beint inn í eldhús, kartöflur bubbla í potti og áður en ég veit af er ég farin að gæða mér á stöppunni.
Ég kýs að líta svo á að ég lifi mig inn í söguna, Baldri finnst ég bara skrýtin.
fimmtudagur, 5. janúar 2006
Anna kanna
Þeir sem þekkja okkur Ásdísi vita flestir að báðum þykir okkur vatnssopinn góður. Hins vegar hefur okkur þótt sopinn hér í Köben helst til kalkaður og ákváðum við að grennslast fyrir um hvað hægt væri að gera við slíku. Flest benti til þess að einhvers konar síubúnaður væri óhjákvæmilegur.
Eftir svolitla leit gengum við inn í verslunina Helsemin á Strikinu og vorum meira að segja afgreidd á íslensku, mjög þægilegt. Búðin sú selur könnu sem heitir Anna og er með útskiptanlegri síu sem þarf að skipta um á u.þ.b. mánaðarfresti. Eini gallinn var sá að Anna var uppseld.
Í gær hringdi ég svo í búðina og viti menn Anna var komin í hús. Ég rauk að sjálfsögðu til og keypti hana og nú er hún komin heim og farin að sía vatn fyrir okkur og það er sko allt annað líf!
Eftir svolitla leit gengum við inn í verslunina Helsemin á Strikinu og vorum meira að segja afgreidd á íslensku, mjög þægilegt. Búðin sú selur könnu sem heitir Anna og er með útskiptanlegri síu sem þarf að skipta um á u.þ.b. mánaðarfresti. Eini gallinn var sá að Anna var uppseld.
Í gær hringdi ég svo í búðina og viti menn Anna var komin í hús. Ég rauk að sjálfsögðu til og keypti hana og nú er hún komin heim og farin að sía vatn fyrir okkur og það er sko allt annað líf!
þriðjudagur, 3. janúar 2006
Það sem af er ári
Árið 2006 hóf göngu sína afskaplega vel. Það byrjaði að sjálfsögðu í nýárspartýinu góða sem við yfirgáfum ekki fyrr en undir morgun. Þar sem við vorum svo seint á ferð var næturvagninn okkar N81 hættur að ganga en dagvagninn okkar 5A ekki byrjaður að ganga. Við urðum því að fara krókaleið heim.
Við gengum út í Amagerbro st til að taka M2 metróleiðina til Nørreport st. Margir voru á ferli, svo margir raunar að það hefði allt eins getað verið síðla dags og fólk á þönum eftir vinnudaginn. Þegar við rúlluðum niður í metróið urðum við síðan enn meira undrandi, þar var urmull af fólki á leið sinni heim á nýju ári.
Á þeim stutta tíma sem við þurftum að bíða eftir M2 tókst mér að ná mynd af nýárskveðju til farþega sem birtist á öllum tímatöflum metrósins. Ósköp fannst mér þetta huggó og danskt.
Frá Nørreport st tókum við síðan s-toget til Ryparken og enn annað s-tog til að bera okkur síðasta legginn af leiðinni að Nørrebro. Þaðan röltum við síðan heim, sátt við hve þessi krókaleið hafði mikinn ævintýraljóma yfir sér.
Nýársdag löguðum við síðan kraftmikla cous-cous súpu með harrissu til að byrja árið af krafti. Við leigðum einnig alla Hringadróttinssögu eins og hún leggur sig og horfðum á hana næstu tvo daga. Við höfðum einmitt einsett okkur að rifja upp kynni okkar af henni á nýju ári svo nú getum við með góðri samvisku strax strikað út eitt atriði af Gátlista Ásdísar & Baldurs 2006.
Það er því ekkert nema gott að segja um það sem af er ári.
Við gengum út í Amagerbro st til að taka M2 metróleiðina til Nørreport st. Margir voru á ferli, svo margir raunar að það hefði allt eins getað verið síðla dags og fólk á þönum eftir vinnudaginn. Þegar við rúlluðum niður í metróið urðum við síðan enn meira undrandi, þar var urmull af fólki á leið sinni heim á nýju ári.
Á þeim stutta tíma sem við þurftum að bíða eftir M2 tókst mér að ná mynd af nýárskveðju til farþega sem birtist á öllum tímatöflum metrósins. Ósköp fannst mér þetta huggó og danskt.
Frá Nørreport st tókum við síðan s-toget til Ryparken og enn annað s-tog til að bera okkur síðasta legginn af leiðinni að Nørrebro. Þaðan röltum við síðan heim, sátt við hve þessi krókaleið hafði mikinn ævintýraljóma yfir sér.Nýársdag löguðum við síðan kraftmikla cous-cous súpu með harrissu til að byrja árið af krafti. Við leigðum einnig alla Hringadróttinssögu eins og hún leggur sig og horfðum á hana næstu tvo daga. Við höfðum einmitt einsett okkur að rifja upp kynni okkar af henni á nýju ári svo nú getum við með góðri samvisku strax strikað út eitt atriði af Gátlista Ásdísar & Baldurs 2006.
Það er því ekkert nema gott að segja um það sem af er ári.
sunnudagur, 1. janúar 2006
Gleðilegt nýtt ár 2006!
Þá er nýtt ár gengið í garð hér í Danaveldi en hins vegar eru enn tíu mínútur í það heima á klaka. Því óska ég ástvinum nær og fjær gleðilegs nýs árs og þakka fyrir þau gömlu og góðu.
Við erum hér í nýárspartýi hjá froskum í góðum félagsskap, búin að snæða lax og sjóbirting, steikta sveppi og tofuís svo fátt eitt sé nefnt. Upp úr miðnætti var síðan skálað og þust út á svalir til að fylgjast með hvernig Daninn hagar sínum rakettumálum. Þeir virðast ekkert vera að flýta sér að sprengja allt upp á slaginu eins og gert er heima og það fékk mig til að hugsa: Eina skiptið sem Íslendingar eru stundvísir er á áramótum, þegar bomban á helst að springa þegar sekúndan tikkar úr 23:59:59 yfir í miðnætti.
Danir sprengdu hins vegar alveg nóg fyrir minn smekk en virðast haga því öðruvísi, dreifa bombunum yfir lengri tíma og eru að sprengja jafnt og þétt frá miðnætti og fram til hálf eitt en hins vegar fer ekki mikið fyrir sprengjum fyrir miðnætti.
Læt þessa skýrslu duga, verð að fara að fylgjast með töfrabrögðum og svo er tal um að dansa zorba. Djeddjað!
Við erum hér í nýárspartýi hjá froskum í góðum félagsskap, búin að snæða lax og sjóbirting, steikta sveppi og tofuís svo fátt eitt sé nefnt. Upp úr miðnætti var síðan skálað og þust út á svalir til að fylgjast með hvernig Daninn hagar sínum rakettumálum. Þeir virðast ekkert vera að flýta sér að sprengja allt upp á slaginu eins og gert er heima og það fékk mig til að hugsa: Eina skiptið sem Íslendingar eru stundvísir er á áramótum, þegar bomban á helst að springa þegar sekúndan tikkar úr 23:59:59 yfir í miðnætti.
Danir sprengdu hins vegar alveg nóg fyrir minn smekk en virðast haga því öðruvísi, dreifa bombunum yfir lengri tíma og eru að sprengja jafnt og þétt frá miðnætti og fram til hálf eitt en hins vegar fer ekki mikið fyrir sprengjum fyrir miðnætti.
Læt þessa skýrslu duga, verð að fara að fylgjast með töfrabrögðum og svo er tal um að dansa zorba. Djeddjað!
laugardagur, 31. desember 2005
Uppgjör ársins 2005
Seinasti dagur ársins er nú runninn upp og kjörið við það tilefni að líta um öxl og taka út árið 2005. Ég útbjó lítinn lista til að auðvelda mér verkið og hafði gaman af.
Afrek ársins: Rífa sig upp og flytja til Kaupmannahafnar.
Besta bókin: The No. 1 Ladies Detective Agency serían eins og hún leggur sig.
Besta platan: The Beekeeper eftir Tori Amos.
Besta myndin: Hotel Rwanda.
Besta lagið: Somewhere Over The Rainbow/What A Wonderful World með Israel Kamakawiwo'ole.
Mesta gleðin: Þegar við fluttum inn á Frederikssundsvej og komumst að því að íbúðin var ekki hrörleg og óspennandi eins og við höfðum búið okkur undir heldur frábær. Líka að eyða ágústmánuði í Kaupmannahöfn.
Mestu vonbrigðin: Að finna hvergi Laugardalslaugina í Kaupmannahöfn.
Besta gjöfin: Lífsgleðin.
Skemmtilegasta uppgötvunin: Amadou & Mariam.
Skondnasta atvikið: Þegar ég hljóp upp vitlausan stigagang og fannst eins og einhver hefði fært til nöfnin á hurðunum þar sem okkar nafn var ekki á hurðinni til hægri á fjórðu hæð.
Einkennisdýr ársins 2005: Tígrisdýr.
Litur ársins 2005: Fjólublár.
Ljósmynd ársins: Af okkur skötuhjúum í Rutschebanen á Bakken.
Afrek ársins: Rífa sig upp og flytja til Kaupmannahafnar.
Besta bókin: The No. 1 Ladies Detective Agency serían eins og hún leggur sig.
Besta platan: The Beekeeper eftir Tori Amos.
Besta myndin: Hotel Rwanda.
Besta lagið: Somewhere Over The Rainbow/What A Wonderful World með Israel Kamakawiwo'ole.
Mesta gleðin: Þegar við fluttum inn á Frederikssundsvej og komumst að því að íbúðin var ekki hrörleg og óspennandi eins og við höfðum búið okkur undir heldur frábær. Líka að eyða ágústmánuði í Kaupmannahöfn.
Mestu vonbrigðin: Að finna hvergi Laugardalslaugina í Kaupmannahöfn.
Besta gjöfin: Lífsgleðin.
Skemmtilegasta uppgötvunin: Amadou & Mariam.
Skondnasta atvikið: Þegar ég hljóp upp vitlausan stigagang og fannst eins og einhver hefði fært til nöfnin á hurðunum þar sem okkar nafn var ekki á hurðinni til hægri á fjórðu hæð.
Einkennisdýr ársins 2005: Tígrisdýr.
Litur ársins 2005: Fjólublár.
Ljósmynd ársins: Af okkur skötuhjúum í Rutschebanen á Bakken.
föstudagur, 30. desember 2005
Allt eins og það á að vera
Þá eru bækurnar þrjár sem mér áskotnuðust um jólin allar upplestnar. Ég las fyrst Hrafninn eftir Vilborgu Davíðsdóttur og þrátt fyrir áhugavert sögusvið fangaði sagan mig ekki sem skyldi.
Bókin sem ég las þar á eftir, Flugdrekahlauparinn eftir Khaled Hosseini, heillaði mig hins vegar upp úr skónum. Bæði er sögusviðið, Afganistan á 7. og 8. áratugnum, mjög spennandi en auk þess er eitthvað svo óumdeilanlega væntumþykjanlegt við aðalpersónur sögunnar. Ég vil þó ekki slá ryk í augu neins, bókin er nefnilega líka afskaplega átakanleg.
Síðasta bókin sem ég las var Þriðja táknið eftir Yrsu Sigurðardóttur. Þar er á ferðinni saga sem hélt mér fanginni svo ekki kom annað til greina en að lesa langt fram á nætur. Mér fannst plottið nefnilega alveg ágætt og allur sögulegi fróðleikurinn líka en samtölin fundust mér skemmtilegust.
Inn á milli bókalesturs höfum við spilað óhóflega oft Settlers, svo oft reyndar að við erum komin með eigin reglur. Það er nefnilega ekki nærri eins spennandi að spila bara tvö svo við höfum reynt að gera leikinn meira krassandi.
Á heimilinu ríkir sem sagt mikil ró og hefur okkur tekist að slappa af út í eitt. Þannig á það líka að vera á jólunum.
Bókin sem ég las þar á eftir, Flugdrekahlauparinn eftir Khaled Hosseini, heillaði mig hins vegar upp úr skónum. Bæði er sögusviðið, Afganistan á 7. og 8. áratugnum, mjög spennandi en auk þess er eitthvað svo óumdeilanlega væntumþykjanlegt við aðalpersónur sögunnar. Ég vil þó ekki slá ryk í augu neins, bókin er nefnilega líka afskaplega átakanleg.
Síðasta bókin sem ég las var Þriðja táknið eftir Yrsu Sigurðardóttur. Þar er á ferðinni saga sem hélt mér fanginni svo ekki kom annað til greina en að lesa langt fram á nætur. Mér fannst plottið nefnilega alveg ágætt og allur sögulegi fróðleikurinn líka en samtölin fundust mér skemmtilegust.
Inn á milli bókalesturs höfum við spilað óhóflega oft Settlers, svo oft reyndar að við erum komin með eigin reglur. Það er nefnilega ekki nærri eins spennandi að spila bara tvö svo við höfum reynt að gera leikinn meira krassandi.
Á heimilinu ríkir sem sagt mikil ró og hefur okkur tekist að slappa af út í eitt. Þannig á það líka að vera á jólunum.
fimmtudagur, 29. desember 2005
Úti er alltaf að snjóa
Í gærkvöldi byrjaði að snjóa og gerir enn. Í fyrstu virtist þetta ekki stefna í neitt rosalegt en núna að sólarhring liðnum er ég aldeilis á öðru máli. Allar götur eru fullar af snjó og almennt allt á bólakafi, gaman.
Þar sem við Ásdís erum bæði hrifin af svona löguðu drifum við okkur í gönguferð um hverfið. Í þessu vetrarferðalagi bar ýmislegt fyrir augu en helst ber þó að nefna snjóskrímsli, nývaknað úr dvala. Það hefði betur fengið sér barrnálagraut í haust.
Hér að neðan fylgir síðan texti að laginu sem ég er með á heilanum og er tilvalið að syngja meðan myndir dagsins eru skoðaðar.
Úti er alltaf að snjóa
því komið er að jólunum
og kólna fer í Pólunum
En sussum og sussum og róa
ekki gráta elskan mín
þó þig vanti vítamín
Ávexti eigum við nóga
handa litlu krökkunum
sem kúra sig í brökkunum
Þú færð í magann þinn mjóa
melónur og vínber fín
Þótt kinnin þín litla sé kannski soldið
köld og blá
áttu samt vini sem aldrei bregðast
Af ávöxtunum skuluð þér nú þekkja þá
Sussum og sussum og róa
ekki gráta elskan mín
þó þig vanti vítamín
Þú færð í magann þinn mjóa
melónur og vínber fín.
Úr Deleríum búbónis eftir Jónas og Jón Múla Árnasyni
Þar sem við Ásdís erum bæði hrifin af svona löguðu drifum við okkur í gönguferð um hverfið. Í þessu vetrarferðalagi bar ýmislegt fyrir augu en helst ber þó að nefna snjóskrímsli, nývaknað úr dvala. Það hefði betur fengið sér barrnálagraut í haust.
Hér að neðan fylgir síðan texti að laginu sem ég er með á heilanum og er tilvalið að syngja meðan myndir dagsins eru skoðaðar.
Úti er alltaf að snjóa
því komið er að jólunum
og kólna fer í Pólunum
En sussum og sussum og róa
ekki gráta elskan mín
þó þig vanti vítamín
Ávexti eigum við nóga
handa litlu krökkunum
sem kúra sig í brökkunum
Þú færð í magann þinn mjóa
melónur og vínber fín
Þótt kinnin þín litla sé kannski soldið
köld og blá
áttu samt vini sem aldrei bregðast
Af ávöxtunum skuluð þér nú þekkja þá
Sussum og sussum og róa
ekki gráta elskan mín
þó þig vanti vítamín
Þú færð í magann þinn mjóa
melónur og vínber fín.
Úr Deleríum búbónis eftir Jónas og Jón Múla Árnasyni
Undir snjónum leynist Glasvej.
Snjóskrímslið 
Kjarasamningar varðhunda 1. gr. Öllum varðhundum er skylt að hafa eigin vinnusíma.
Já þetta er ég :-)
Þreyttur fákur. Þessi fákur á að vera þreyttur.
þriðjudagur, 27. desember 2005
Vakað pínu frameftir
Klukkan er rúmlega hálf sjö að morgni í Danaveldi. Umferðin er hægt og rólega að aukast hér við Frederikssundsvej og úti er hvorki meira né minna en snjór á stéttum. Á meðan fólk er að vakna til daglegra starfa allt í kring erum við skötuhjú að tygja okkur í háttinn; við vorum sko að spila Settlers í alla nótt.
Svona eru jólin hjá þeim sem ekki þurfa að vinna milli jóla og nýárs - það er ansi ljúft.
Svona eru jólin hjá þeim sem ekki þurfa að vinna milli jóla og nýárs - það er ansi ljúft.
mánudagur, 26. desember 2005
Jólakveðja
Eg bið guð að gleðja þig
gleðinni sinni fyrir mig.
Lausnarinn góði: lífsins sól
ljómi þér blíð um þessi jól.
B. J.
gleðinni sinni fyrir mig.
Lausnarinn góði: lífsins sól
ljómi þér blíð um þessi jól.
B. J.
sunnudagur, 25. desember 2005
Afmæli: 26 ára
Nú á ég bara tvær mínútur eftir af þessum yndislega afmælisdegi. Afmælisgestirnir góðu - froskarnir, halakartan og Ingvaldur amma - voru að ganga út úr dyrunum eftir dýrindis pizzaveislu, mergjaða spilamennsku í Settlers og almennt jólasukk í sætindum.
Ég fékk að sjálfsögðu afmæliskveðjur frá klakanum og í samtalinu við pabba rifjuðum við upp að fyrir tíu árum hélt ég upp á 16 ára afmælið á Kanaríeyjum. Þá fékk ég perlueyrnalokka að gjöf (sem ég var hæstánægð með) og sopa af kampavíni (sem olli mér svo miklum vonbrigðum að ég er enn ekki búin að jafna mig).
Á 26 ára afmælinu fékk ég íslenskan lakkrís (sem ég var hæstánægð með) en náði hins vegar ekki að vinna í Settlers (sem olli mér svo miklum vonbrigðum að ég á eftir að syrgja það sem eftir lifir dags).
Það er sko gaman að eiga afmæli!
Ég fékk að sjálfsögðu afmæliskveðjur frá klakanum og í samtalinu við pabba rifjuðum við upp að fyrir tíu árum hélt ég upp á 16 ára afmælið á Kanaríeyjum. Þá fékk ég perlueyrnalokka að gjöf (sem ég var hæstánægð með) og sopa af kampavíni (sem olli mér svo miklum vonbrigðum að ég er enn ekki búin að jafna mig).
Á 26 ára afmælinu fékk ég íslenskan lakkrís (sem ég var hæstánægð með) en náði hins vegar ekki að vinna í Settlers (sem olli mér svo miklum vonbrigðum að ég á eftir að syrgja það sem eftir lifir dags).
Það er sko gaman að eiga afmæli!
laugardagur, 24. desember 2005
Gleðileg jól!
Gleðileg jól allir saman og farsælt komandi ár. Þakka fyrir það sem liðið er og hlakka til þess sem koma skal.
Leiðiskertin í ár
Undanfarin tvö ár höfum við Baldur lagt leið okkar í Fossvogskirkjugarð snemma á aðfangadagsmorgun til að vitja leiða ættingja. Við höfum yfirleitt skilið eftir kerti við leiðin, en veður og vindar hafa alveg ráðið því hvort þau hafi verið logandi.
Í ár kemst ég hins vegar ekki að vitja leiða Rut ömmu, Ásdísar ömmu og Óla afa. Þess í stað langar mig að birta hérna minningargreinar sem ég skrifaði fyrir tíu árum þegar ömmurnar mínar dóu. Ég fann þær nefnilega á mbl.is um daginn og hafði gaman af.
Rut Gróa Þórðardóttir (25. mars 1917 - 10. júní 1995)
Okkur systkinin langar að minnast elskulegrar ömmu okkar. Alltaf tók hún vel á móti okkur á Vífilsgötu þegar mamma og pabbi þurftu á pössun að halda. Frá samverustundum inni í hlýrri stofunni með gulu, hlýlegu veggjunum eigum við góðar minningar. Aldrei munum við gleyma því þegar hún gaf okkur sveskju og söl, og eftirvæntingunni þegar hún náði í lakkrísinn sem hún geymdi bak við sófa.
Amma hafði mjög gaman af því að spila á píanó. Við munum sérstaklega eftir því að hún spilaði oft "Nú er frost á Fróni" og vildi að við tækjum undir. Við eigum einnig mjög góðar minningar frá dvöl okkar í sumarbústaðnum með ömmu og Siggu frænku. Þar var oft glatt á hjalla og leið ömmu mjög vel þar.
Elsku Rut amma, við viljum þakka þér fyrir allar þær góðu samverustundir sem við áttum með þér og fyrir umhyggjuna sem þú sýndir okkur ávallt. Með þessum orðum kveðjum við þig.
Ásdís og Andri.
Ásdís María Sigurðardóttir (26. nóvember 1928 - 12. júlí 1995)
Við erum hér saman komnar frænkurnar tvær til að minnast elsku ömmu okkar. Heima hjá ömmu og afa ríkti ávallt mikil gleði. Alltaf var stutt í brosið og hláturinn hjá ömmu og munum við ekki eftir að hafa séð hana öðruvísi en káta og hressa. Amma var mjög músíkölsk, hún spilaði á gítar og söng fyrir okkur í afmælunum. Hún átti orgel og leyfði hún okkur oft að glamra á það.
Amma var dugleg að skrifa dagbók um helstu atburði og geymdi hún hana undir púðunum í sófanum. Amma bakaði alltaf mjög góðar kökur, við hlökkuðum alltaf til að fara í afmæli til ömmu og afa og smakka góðu terturnar hennar ömmu og að fá brauðterturnar frá afa. Við minnumst ömmu þegar hún trítlaði á inniskónum og sloppnum með rúllurnar í hárinu og þegar hún sat í sófanum með teppið sitt.
Elsku amma, minning þín mun ávallt vera í huga okkar og viljum við þakka þér fyrir stundirnar sem við áttum saman. Þínar nöfnur,
Ásdís María og María Björk.
Í ár kemst ég hins vegar ekki að vitja leiða Rut ömmu, Ásdísar ömmu og Óla afa. Þess í stað langar mig að birta hérna minningargreinar sem ég skrifaði fyrir tíu árum þegar ömmurnar mínar dóu. Ég fann þær nefnilega á mbl.is um daginn og hafði gaman af.
Rut Gróa Þórðardóttir (25. mars 1917 - 10. júní 1995)
Okkur systkinin langar að minnast elskulegrar ömmu okkar. Alltaf tók hún vel á móti okkur á Vífilsgötu þegar mamma og pabbi þurftu á pössun að halda. Frá samverustundum inni í hlýrri stofunni með gulu, hlýlegu veggjunum eigum við góðar minningar. Aldrei munum við gleyma því þegar hún gaf okkur sveskju og söl, og eftirvæntingunni þegar hún náði í lakkrísinn sem hún geymdi bak við sófa.
Amma hafði mjög gaman af því að spila á píanó. Við munum sérstaklega eftir því að hún spilaði oft "Nú er frost á Fróni" og vildi að við tækjum undir. Við eigum einnig mjög góðar minningar frá dvöl okkar í sumarbústaðnum með ömmu og Siggu frænku. Þar var oft glatt á hjalla og leið ömmu mjög vel þar.
Elsku Rut amma, við viljum þakka þér fyrir allar þær góðu samverustundir sem við áttum með þér og fyrir umhyggjuna sem þú sýndir okkur ávallt. Með þessum orðum kveðjum við þig.
Ásdís og Andri.
Ásdís María Sigurðardóttir (26. nóvember 1928 - 12. júlí 1995)
Við erum hér saman komnar frænkurnar tvær til að minnast elsku ömmu okkar. Heima hjá ömmu og afa ríkti ávallt mikil gleði. Alltaf var stutt í brosið og hláturinn hjá ömmu og munum við ekki eftir að hafa séð hana öðruvísi en káta og hressa. Amma var mjög músíkölsk, hún spilaði á gítar og söng fyrir okkur í afmælunum. Hún átti orgel og leyfði hún okkur oft að glamra á það.
Amma var dugleg að skrifa dagbók um helstu atburði og geymdi hún hana undir púðunum í sófanum. Amma bakaði alltaf mjög góðar kökur, við hlökkuðum alltaf til að fara í afmæli til ömmu og afa og smakka góðu terturnar hennar ömmu og að fá brauðterturnar frá afa. Við minnumst ömmu þegar hún trítlaði á inniskónum og sloppnum með rúllurnar í hárinu og þegar hún sat í sófanum með teppið sitt.
Elsku amma, minning þín mun ávallt vera í huga okkar og viljum við þakka þér fyrir stundirnar sem við áttum saman. Þínar nöfnur,
Ásdís María og María Björk.
miðvikudagur, 21. desember 2005
Prófalok og jólaskap
Í gær tók ég síðasta próf þessarar annar og held ég að óhætt sé að segja að það hafi gengið vel. Námskeiðið var af markaðsfræðitoga og gekk fyrst og fremst út á það sem heitir branding og hvernig best sé að standa að því. Jammjamm en nóg um það, búið, búið, búið, vei!
Hvað á maður að gera þegar maður er búinn í prófum? Nú, koma sér í jólaskap. Besta leiðin til þess er að vera innan um gott fólk, borða góðan mat og baka kökur. Við heimsóttum semsé froskafjölskylduna, settum jólamúsík á fóninn (epla aflbókina), borðuðum frábæran mat og réðumst í baksturinn. Eftir svolítið sprell voru marenstoppar og hafrakökur með súkkulaði á boðstólum auk þess sem dreypt var á te.
Hvað á maður að gera þegar maður er búinn í prófum? Nú, koma sér í jólaskap. Besta leiðin til þess er að vera innan um gott fólk, borða góðan mat og baka kökur. Við heimsóttum semsé froskafjölskylduna, settum jólamúsík á fóninn (epla aflbókina), borðuðum frábæran mat og réðumst í baksturinn. Eftir svolítið sprell voru marenstoppar og hafrakökur með súkkulaði á boðstólum auk þess sem dreypt var á te.
mánudagur, 19. desember 2005
Æskuminning
Um daginn horfðum við á hina óviðjafnanlegu E.T. Við það tækifæri minntist Baldur þess að hafa átt E.T. dúkku sem Pétur frændi hafði gefið honum.
Ég gerðist nú aldrei svo fræg að eignast E.T. dúkku en í dúkku- og bangsasafni mínu var hins vegar að finna einn Gremlingsbangsa. Ég hafði gaman af honum og leit á hann sem hluta af bangsasafninu mínu. Það átti þó eftir að breytast. Eitt kvöld var barnapían að horfa á Gremlings 2 sem var bönnuð innan 12 ára og ég læddist inn til að kíkja á. Ég þurfti endilega að sjá atriðið þar sem allir Gremlingsarnir eru breyttir: slímugir, slóttugir og hræðilegir!
Viðmót mitt gagnvart Gremlingsbangsanum breyttist varanlega eftir þessa upplifun. Á hverju kvöldi, eftir að hafa raðað böngsum og dúkkum á lak og breytt teppi yfir, var Gremlings stungið inn í skáp - svona til öryggis.
Ég gerðist nú aldrei svo fræg að eignast E.T. dúkku en í dúkku- og bangsasafni mínu var hins vegar að finna einn Gremlingsbangsa. Ég hafði gaman af honum og leit á hann sem hluta af bangsasafninu mínu. Það átti þó eftir að breytast. Eitt kvöld var barnapían að horfa á Gremlings 2 sem var bönnuð innan 12 ára og ég læddist inn til að kíkja á. Ég þurfti endilega að sjá atriðið þar sem allir Gremlingsarnir eru breyttir: slímugir, slóttugir og hræðilegir!
Viðmót mitt gagnvart Gremlingsbangsanum breyttist varanlega eftir þessa upplifun. Á hverju kvöldi, eftir að hafa raðað böngsum og dúkkum á lak og breytt teppi yfir, var Gremlings stungið inn í skáp - svona til öryggis.
sunnudagur, 18. desember 2005
Alfræðibrölt
Hver kannast ekki við fletta wikipediu fram og til baka þegar skólabækurnar heilla ekki lengur? Stundum kemst ég þó á það stig að þessar eilífu staðreyndir úr wikipediu eru ekki alveg nógu beyglaðar fyrir próflestrarmig. Þá er gott að glugga aðeins í uncyclopediu, sem er einmitt beygluð wikipedia, og er að finna ýmsan fróðleik m.a. um kexverksmiðjuna.
föstudagur, 16. desember 2005
Tilkynningar
Hér koma nokkrar mikilvægar tilkynningar um það sem ég kýs að kalla hliðar (saman hliðar) heimasíður, harhar.
- Brandarasíðan er aftur tekin til starfa. Við hendum inn þeim bröndurum sem við rekumst á á netinu eða fáum senda í tölvupósti. Sumir eru afskaplega dónalegir og því ekki fyrir viðkvæma en aðrir eru hóflegri. Brandarasíðan er með link hér í hægri dálki en svo má líka nálgast hana hér: glens & gaman
- Ég er búin að uppfæra Evrópureisufærsluna okkar og er hún nú í máli og myndum. Linkur á hana er hér til hægri en einnig hér: Evrópureisan 2001
- Fyrir áramót er gott að hreinsa upp gamlar syndir. Við lofuðum ykkur víst á sínum tíma að skrifa um hringferðina okkar í ágúst 2002 og nú er sú færsla komin á netið í máli og myndum. Betra seint en aldrei, ekki satt? Linkur á ferðasöguna er hér til hægri en einnig hér: Hringferðin 2002
fimmtudagur, 15. desember 2005
Óhefðbundið prófstress
Í dag tók ég próf í tölfræði og eins og venjulega tók ég með mér skriffæri, strokleður, reiknivél og klukku til að hafa á borðinu. Áður en ég lagði af stað athugaði ég hvort ég hefði aukablý meðferðis og hvort klukkan góða væri rétt stillt. Allt reyndist í orden.
Ég mætti tímanlega á prófstað og kom mér vel fyrir við borð í fremstu röð. Prófið byrjaði svo á slaginu níu, það veit ég því ég leit á klukkuna um leið og ég fékk prófið í hendur. Það leið eins og önnur próf, hratt, og þegar 10 mínútur voru eftir fór ég í rólegheitum að skrifa inn á svarblaðið hvaða krossa ég hefði valið. Þetta gerði ég af vandvirkni og reyndi að nota spariskriftina mína.
Ég var einmitt nýbyrjaður á því þegar ein yfirsetukonan kemur og gerir sig líklega til að taka prófið af mér. Ég tók úr mér eyrnatappana, var svolítið undrandi, og þá sagði hún mér stórtíðindin: Prófið er búið. Sem betur fer leit hún á klukkuna mína og gat sagt mér að hún væri tíu mínútum á eftir áætlun. Fyrir vikið gaf hún mér séns á að klára að skrifa upp restina meðan hún sópaði að sér prófum kollega minna, sem betur fer. Spariskriftin bíður betri tíma.
Ég mætti tímanlega á prófstað og kom mér vel fyrir við borð í fremstu röð. Prófið byrjaði svo á slaginu níu, það veit ég því ég leit á klukkuna um leið og ég fékk prófið í hendur. Það leið eins og önnur próf, hratt, og þegar 10 mínútur voru eftir fór ég í rólegheitum að skrifa inn á svarblaðið hvaða krossa ég hefði valið. Þetta gerði ég af vandvirkni og reyndi að nota spariskriftina mína.
Ég var einmitt nýbyrjaður á því þegar ein yfirsetukonan kemur og gerir sig líklega til að taka prófið af mér. Ég tók úr mér eyrnatappana, var svolítið undrandi, og þá sagði hún mér stórtíðindin: Prófið er búið. Sem betur fer leit hún á klukkuna mína og gat sagt mér að hún væri tíu mínútum á eftir áætlun. Fyrir vikið gaf hún mér séns á að klára að skrifa upp restina meðan hún sópaði að sér prófum kollega minna, sem betur fer. Spariskriftin bíður betri tíma.
miðvikudagur, 14. desember 2005
Námsfréttir
Ég sótti seinasta tímann í kúrsinum mínum um innflytjendur í Skandinavíu í dag. Ólíkt kúrsinum sem ég sótti fyrri hluta annar (Power of Consumption), var ég mjög sátt við þennan kúrs. Ég fékk líka ritgerðina mína til baka með ummælum um að hún væri vel upp byggð og ítarleg. Þessar ritgerðir eru metnar á staðið/fallið skala og það stóð hvergi að ég hefði staðist... ég held ég geri samt bara ráð fyrir því.
Nú tekur við lestrartörn því ég á að skila af mér stórri ritgerði í janúar. Þá ritgerð kem ég síðan til með að nota sem kafla í kenningarhlutanum í MA ritgerðinni minni - svo hagkvæmt!!
Nú tekur við lestrartörn því ég á að skila af mér stórri ritgerði í janúar. Þá ritgerð kem ég síðan til með að nota sem kafla í kenningarhlutanum í MA ritgerðinni minni - svo hagkvæmt!!
þriðjudagur, 13. desember 2005
Hvornår bliver det rigtig jul på Nørrebro?
Ég geri ráð fyrir að jólaundirbúningurinn sé um þessar mundir að ná hámarki heima á skeri. Við höfum farið varhluta af honum hér í Kaupmannahöfn því jafnvel þó borgarbúar séu farnir að skreyta fyrir komandi ljósahátíð er lítið um svoleiðis pjátur í okkar hverfi, hér eru nefnilega svo fáir af múslimunum sem halda upp á jólin.
Við kristna parið ætlum okkur nú að halda upp á jólin með glæsibrag en það yrði erfitt að sannfæra ykkur um það ef þið kæmuð til okkar í heimsókn. Þar er nefnilega ekki að finna eitt einasta jólaskraut - jú reyndar var lítil mynd af jólasveini á einu bakkelsinu sem við keyptum um daginn og ég límdi hana á útidyrahurðina. Þá höfum við ekki sett eitt einasta jólalag á fóninn, engar jólagjafir hafa verið keyptar og jólakortin í ár verða á formi ástúðlegra hugsana. Við ákváðum nefnilega að taka okkur frí frá jólaundirbúningi þetta árið og njóta hans þeim mun betur næstu jól.
Ég get því ekki sagt að ég sakni jólaundirbúningsins í ár. Það væri þá helst að ég sæi eftir mínu árlega eintaki af Bókatíðindum sem alltaf hafa verið mér kær boðberi jólanna. En þar sem ég er í Danaveldi er að sjálfsögðu ekki um neitt slíkt að ræða. Í staðinn skoðaði ég þau á netinu: rafræn jól 2005.
Kannski ég kaupi jólarós til að setja á stofuborðið, hver veit?
Við kristna parið ætlum okkur nú að halda upp á jólin með glæsibrag en það yrði erfitt að sannfæra ykkur um það ef þið kæmuð til okkar í heimsókn. Þar er nefnilega ekki að finna eitt einasta jólaskraut - jú reyndar var lítil mynd af jólasveini á einu bakkelsinu sem við keyptum um daginn og ég límdi hana á útidyrahurðina. Þá höfum við ekki sett eitt einasta jólalag á fóninn, engar jólagjafir hafa verið keyptar og jólakortin í ár verða á formi ástúðlegra hugsana. Við ákváðum nefnilega að taka okkur frí frá jólaundirbúningi þetta árið og njóta hans þeim mun betur næstu jól.
Ég get því ekki sagt að ég sakni jólaundirbúningsins í ár. Það væri þá helst að ég sæi eftir mínu árlega eintaki af Bókatíðindum sem alltaf hafa verið mér kær boðberi jólanna. En þar sem ég er í Danaveldi er að sjálfsögðu ekki um neitt slíkt að ræða. Í staðinn skoðaði ég þau á netinu: rafræn jól 2005.
Kannski ég kaupi jólarós til að setja á stofuborðið, hver veit?
mánudagur, 12. desember 2005
Grúskað í ættfræði
Ég sat í gær í sakleysi mínu við lestur og hlustaði með hálfum hug á samtal Baldurs við afa sinn. Ég fékk fljótlega á tilfinninguna að ég sæti og hlustaði á tal tveggja gamalla vina sem staddir væru á Eir eða einhverju álíka virðulegu hjúkrunarheimili. Samtalið hafði nefnilega leiðst út á brautir sem manni finnast einkenna slíkar stofnanir.
Það sem ég heyrði af samtalinu var framlag Baldurs og það var einhvern veginn svona: Hvað er að frétta af Jónu? Já, já vill hún ekki flytjast nei. Já, það er nú gott, það er á jarðhæð, það verður auðveldara fyrir hana. Já, er hún slöpp í mjöðminni greyið, erfið til gangs, seisei. Já, já hvernig veiktist hann? Nú já er hann dáinn. Er langlífi í ættinni? Látum okkur nú sjá, ég er kominn hér inn á Íslendingabók...
Og svona hélt það áfram nema hvað ég hafði smitast og var nú sjálf komin inn á Íslendingabók að grúska í gömlum ættliðum. Forvitnust var ég að skoða þá laufguðu grein ættartrésins sem sprottið hefur frá langafa mínum í móðurætt, honum Sigurði Sigurðssyni frá Pálsbæ á Seltjarnarnesi. Ég hafði alltaf heyrt talað um hann sem kvennamann mikinn og eftir smá rannsókn sá ég með eigin augum að svo var. Eða hvað annað er hægt að kalla mann sem eignaðist 15 börn með átta konum? Sum árin tókst honum meira að segja að eignast tvö börn, þó ekki með sömu konunni.
Alls ekki svo slæmt ættartréð mitt með svona litskrúðugum, fjölfjöðruðum fugli inn á milli laufanna - ef maður sér að glasið er hálffullt altsvo.
Það sem ég heyrði af samtalinu var framlag Baldurs og það var einhvern veginn svona: Hvað er að frétta af Jónu? Já, já vill hún ekki flytjast nei. Já, það er nú gott, það er á jarðhæð, það verður auðveldara fyrir hana. Já, er hún slöpp í mjöðminni greyið, erfið til gangs, seisei. Já, já hvernig veiktist hann? Nú já er hann dáinn. Er langlífi í ættinni? Látum okkur nú sjá, ég er kominn hér inn á Íslendingabók...
Og svona hélt það áfram nema hvað ég hafði smitast og var nú sjálf komin inn á Íslendingabók að grúska í gömlum ættliðum. Forvitnust var ég að skoða þá laufguðu grein ættartrésins sem sprottið hefur frá langafa mínum í móðurætt, honum Sigurði Sigurðssyni frá Pálsbæ á Seltjarnarnesi. Ég hafði alltaf heyrt talað um hann sem kvennamann mikinn og eftir smá rannsókn sá ég með eigin augum að svo var. Eða hvað annað er hægt að kalla mann sem eignaðist 15 börn með átta konum? Sum árin tókst honum meira að segja að eignast tvö börn, þó ekki með sömu konunni.
Alls ekki svo slæmt ættartréð mitt með svona litskrúðugum, fjölfjöðruðum fugli inn á milli laufanna - ef maður sér að glasið er hálffullt altsvo.
föstudagur, 9. desember 2005
Afrek dagsins
Ég fór í klippingu áðan og er nú orðin stutthærð. Gekk bara um útidyrnar, beið eftir græna kallinum, gekk svo yfir götuna og inn hjá Frisør Tonni. Gæti ekki verið einfaldara þegar ég hugsa út í það.
Sú sem klippti mig spurði hvernig ég vildi hafa hárið og varð undrandi þegar ég svaraði að bragði: Kort! Þegar hún leysti síðan hárið úr hnútnum og það liðaðist niður eftir bakinu slapp fram yfir varir hennar þessi danska upphrópun: hold det op!
Þegar hún tók fyrstu handtökin með hnífinn leit hún á mig og sagði mér að nú væri of seint að hætta við. Ég kinkaði bara brosandi kolli. Meðan hún klippti mig velti ég því fyrir mér hvort ég ætti að finna til trega en þar sem ég gat ekki hætt að brosa vissi ég að þess þyrfti ekki, ég var nefnilega bara ánægð.
Þegar allt var um garð gengið og ég sat brosandi í allar áttir, eins og barn sem hefur fengið verðlaun fyrir góða hegðun hjá tannlækninum, spurði hún mig hvort þetta væri ekki skrýtið og varð litið á hrúguna af hári sem lág við fætur hennar. Þegar ég játti því dró hún af mér risasmekkinn og sagði að nú væri ég hálfu kílói léttari.
Þegar ég síðan hljóp upp stigann heima fann ég að það munaði um þetta hálfa kíló, ég flaug upp eins og ekkert væri.
Sú sem klippti mig spurði hvernig ég vildi hafa hárið og varð undrandi þegar ég svaraði að bragði: Kort! Þegar hún leysti síðan hárið úr hnútnum og það liðaðist niður eftir bakinu slapp fram yfir varir hennar þessi danska upphrópun: hold det op!
Þegar hún tók fyrstu handtökin með hnífinn leit hún á mig og sagði mér að nú væri of seint að hætta við. Ég kinkaði bara brosandi kolli. Meðan hún klippti mig velti ég því fyrir mér hvort ég ætti að finna til trega en þar sem ég gat ekki hætt að brosa vissi ég að þess þyrfti ekki, ég var nefnilega bara ánægð.
Þegar allt var um garð gengið og ég sat brosandi í allar áttir, eins og barn sem hefur fengið verðlaun fyrir góða hegðun hjá tannlækninum, spurði hún mig hvort þetta væri ekki skrýtið og varð litið á hrúguna af hári sem lág við fætur hennar. Þegar ég játti því dró hún af mér risasmekkinn og sagði að nú væri ég hálfu kílói léttari.
Þegar ég síðan hljóp upp stigann heima fann ég að það munaði um þetta hálfa kíló, ég flaug upp eins og ekkert væri.
miðvikudagur, 7. desember 2005
Áfanga lokið
Áðan kláraði ég munnlegt próf úr námskeiði sem heitir Organising Global Markets & Trade. Prófið fór þannig fram að ég og fjórir félagar mínir fluttum framsögu um verkefni sem við höfðum unnið á önninni. Prófdómararnir voru tveir og gengu þeir ötullega til verks, spurðu okkur spjörunum úr að fyrirlestri loknum. Eftir klukkutíma yfirheyrslu var okkur svo hent út og biðum við eftir niðurstöðu. Biðin var ekki löng og niðurstaðan var góð.
Ég verð að segja að mér hefur aldrei þótt svona gaman í prófi áður. Spurningarnar voru flugbeittar og greinilegt var að kennarinn hafði lesið ritgerðina okkar ansi vel yfir. Þegar einkunnin var í höfn fóru strákarnir á barinn en ég lét mér nægja eina kalda pintu af mjólk heima.
Ekki var ég einn um að ljúka áfanga í dag því Ásdís lauk einnig námskeiði, Changing Social Practices: (Middle Eastern) immigration to Scandinavia and United Kingdom. Áfangamatið þar á bæ var ekki ósvipað, fyrirlestur og ritgerð. Í tilefni af áföngum beggja ætlum við að slaka rækilega á í kvöld.
Ég verð að segja að mér hefur aldrei þótt svona gaman í prófi áður. Spurningarnar voru flugbeittar og greinilegt var að kennarinn hafði lesið ritgerðina okkar ansi vel yfir. Þegar einkunnin var í höfn fóru strákarnir á barinn en ég lét mér nægja eina kalda pintu af mjólk heima.
Ekki var ég einn um að ljúka áfanga í dag því Ásdís lauk einnig námskeiði, Changing Social Practices: (Middle Eastern) immigration to Scandinavia and United Kingdom. Áfangamatið þar á bæ var ekki ósvipað, fyrirlestur og ritgerð. Í tilefni af áföngum beggja ætlum við að slaka rækilega á í kvöld.
þriðjudagur, 6. desember 2005
Pásutíð
Prófatíð er gengin í garð með tilheyrandi vinnuskorpum. Að loknum lestrardegi þykir mér oft gott að gera eitthvað allt annað en að lesa skólabækur eins og t.d. að horfa á bíómynd eða spila tölvuleik.
Ásdís kynnti mig fyrir þessum tölvuleik og þótti mér hann skrambi fínn. Nánar tiltekið svo fínn að ég er hættur að spila hann í bili þar sem smápása teygðist einum of auðveldlega í langa pásu. Ég mæli því ekki með honum við þá sem eiga auðvelt með að gleyma sér dundi og blöðrustrategíu en eiga að vera í próflestri.
Að lokum langar mig til að tilnefna Slowblow diskinn úr Nóa albinóa sem próflestrardisk ársins 2005. Ég held bara svei mér þá að maður verði gáfaður af þessu stöffi.
Ásdís kynnti mig fyrir þessum tölvuleik og þótti mér hann skrambi fínn. Nánar tiltekið svo fínn að ég er hættur að spila hann í bili þar sem smápása teygðist einum of auðveldlega í langa pásu. Ég mæli því ekki með honum við þá sem eiga auðvelt með að gleyma sér dundi og blöðrustrategíu en eiga að vera í próflestri.
Að lokum langar mig til að tilnefna Slowblow diskinn úr Nóa albinóa sem próflestrardisk ársins 2005. Ég held bara svei mér þá að maður verði gáfaður af þessu stöffi.
mánudagur, 5. desember 2005
Refhvörf
Mér varð skemmt þegar ég rakst á orðið oxymoron í texta sem ég er þessa stundina að lesa (af því það endar svo flippað á orðinu moron). Mér varð þó ekki eins skemmt þegar ég hafði flett orðinu upp í orðabók og sá íslensku þýðinguna: Refhvörf h. (ft.). Þau refhvörfin. Hvað í ósköpunum eru refhvörf og hvernig eiga þau heima í texta um tyrkneska Gastarbeiter í Þýskalandi?
Allt í einu rifjaðist upp fyrir mér þessi sama aðstaða og sama uppgjöf, ég hef nefnilega áður upplifað það að rekast á þetta orð, flett því upp og orðið að leggja árar í bát hjá refhvörfum. Þetta var því eins og að upplifa déjà vu nema hvað þetta var frekar svona déjà fait.
Í þetta sinn gafst ég þó ekki svo auðveldlega upp heldur náði í íslenska orðabók. Svo í staðinn fyrir rödd fréttaþularins sem drundi í hausnum á mér (Skæð plága herjar nú á refabyggðir heimsins, svo virðist sem refir hverfi af engri sjáanlegri ástæðu. Hafa vísindamenn nefnt þetta dulafulla fyrirbæri refhvörf) heyrði ég loksins í rödd skynseminnar sem færði mér þá þekkingu að refhvörf er það þegar valin eru saman orð gagnstæðrar merkingar eins og t.d. í kveðskap bjartur-svartur.
Þannig varð setninging 'Therefore, an "immigrant Gastarbeiter" would be an oxymoron' allt í einu skiljanleg og nú get ég haldið áfram lestrinum, einu íslensku orði bættari og betri.
Allt í einu rifjaðist upp fyrir mér þessi sama aðstaða og sama uppgjöf, ég hef nefnilega áður upplifað það að rekast á þetta orð, flett því upp og orðið að leggja árar í bát hjá refhvörfum. Þetta var því eins og að upplifa déjà vu nema hvað þetta var frekar svona déjà fait.
Í þetta sinn gafst ég þó ekki svo auðveldlega upp heldur náði í íslenska orðabók. Svo í staðinn fyrir rödd fréttaþularins sem drundi í hausnum á mér (Skæð plága herjar nú á refabyggðir heimsins, svo virðist sem refir hverfi af engri sjáanlegri ástæðu. Hafa vísindamenn nefnt þetta dulafulla fyrirbæri refhvörf) heyrði ég loksins í rödd skynseminnar sem færði mér þá þekkingu að refhvörf er það þegar valin eru saman orð gagnstæðrar merkingar eins og t.d. í kveðskap bjartur-svartur.
Þannig varð setninging 'Therefore, an "immigrant Gastarbeiter" would be an oxymoron' allt í einu skiljanleg og nú get ég haldið áfram lestrinum, einu íslensku orði bættari og betri.
föstudagur, 2. desember 2005
Litla lagið okkar
Mig langaði bara að rifja þetta litla lag upp fyrir aðdáendum Ren & Stimpy og ekki síður að kynna það fyrir nýjum hlustendum.
Jólasveinn í felulitum
Af hverju þarf jólasveinninn endilega að vera með hvítt skegg? Má hann ekki eins vera rauðskeggjaður? Og af hverju er alltaf gert ráð fyrir að hann sé klæddur rauðum búningi, getur hann ekki allt eins klæðst bláum vinnugalla?
Ef svo er þá sá ég hann nefnilega áðan.
Ef svo er þá sá ég hann nefnilega áðan.
fimmtudagur, 1. desember 2005
Kaldar jakdyr
Einhverjum kann að finnast þetta óskiljanleg fyrirsögn og lái ég þeim það ekki. Ég varð nefnilega alveg hvummsa þegar ég rak augun í orðið jakdyr rétt í þessu á tölvuskjánum mínum. Ég hefði samt ekki átt að verða svo hissa því ég skrifaði það niður sjálf og er því í raun formóðir orðsins.
Ég var sem sagt að reyna að skrifa orðið kaldur en staðsetti hægri hönd einum staf of langt til vinstri á lyklaborðinu. Þegar maður svo vélritar orðið kaldur í þessari stöðu fær maður út hið skemmtilega nýyrði jakdyr. Hverskonar dyr ætli það séu?
Ég var sem sagt að reyna að skrifa orðið kaldur en staðsetti hægri hönd einum staf of langt til vinstri á lyklaborðinu. Þegar maður svo vélritar orðið kaldur í þessari stöðu fær maður út hið skemmtilega nýyrði jakdyr. Hverskonar dyr ætli það séu?
miðvikudagur, 30. nóvember 2005
Mig kitlar pínu
Baldur kitlaði mig í gær, sem ég vissi að hann myndi gera, svo ég var tilbúin með minn lista áður en hann náði að klára sinn, harhar.
7 hlutir sem ég ætla að gera:
1. Eignast stóra fjölskyldu
2. Stunda sjálfboðastörf nær og fjær
3. Læra að spila á hljóðfæri, næstum hvaða hljóðfæri sem er
4. Heimsækja allar heimsálfurnar fyrir utan Suðurskautslandið
5. Klára doktorspróf,vera með eigin rekstur og/eða skrifa bók
6. Verða jógagúrú
7. Koma höndum yfir æskuepli Iðunnar
7 hlutir sem ég get gert:
1. Rétt svo snert nefið með tungubroddinum
2. Grátið yfir kvikmyndum
3. Lesið bók á dag (það kemur skapinu í lag)
4. Flækt fótunum í kleinu
5. Setið tæpa mínútu í lótusnum
6. Gert heimili mitt kósý með kertum og kökubakstri
7. Prjónað (með dyggri hjálp mömmu)
7 hlutir sem ég get EKKI gert:
1. Nagað á mér neglurnar
2. Hlaupið mér til heilsubótar
3. Farðað mig
4. Verið ófeimin
5. Verið jákvæð í garð lýsis
6. Munað brandara
7. Verið fölsk
7 hlutir sem heilla mig við hitt kynið:
1. Skopskyn
2. Augun
3. Hjartahlýja
4. Sjálfsöryggi
5. Lífsgleði
6. Snyrtimennska
7. Líkamshreysti
7 frægir karlmenn sem heilla mig:
1. Jude Law
2. Gael García Bernal
3. Takeshi Kaneshiro
4. Sidede Onyulo
5. Brad Pitt
6. George Clooney
7. Johnny Depp
7 orð/setningar sem ég segi oft:
1. Snútt
2. Snúffi
3. Mmm
4. En fyndið
5. You better believe it!
6. Djédjað
7. Hvað á ég að fá mér að borða?
Sjö hlutir sem ég sé núna:
1. The Sri Chinmoy Bhajan Singers Sing geisladiskinn
2. Atrix intesive handcreme käsivoide handáburðinn
3. Reykskynjara
4. Baldur
5. Skærgula eyrnatappa
6. Innleggsnótuna sem Baldur gaf mér í fyrra upp á ótakmarkað fótanudd
7. Tóman Kingfisher bauk (De små grå) frá natur-slik
Það er ekki sénsinn bensinn að ég getið kitlað sjö aðra sem ekki hafa þegar verið kitlaðir svo ég kitla bara tvo: Kristján og Elínu.
7 hlutir sem ég ætla að gera:
1. Eignast stóra fjölskyldu
2. Stunda sjálfboðastörf nær og fjær
3. Læra að spila á hljóðfæri, næstum hvaða hljóðfæri sem er
4. Heimsækja allar heimsálfurnar fyrir utan Suðurskautslandið
5. Klára doktorspróf,vera með eigin rekstur og/eða skrifa bók
6. Verða jógagúrú
7. Koma höndum yfir æskuepli Iðunnar
7 hlutir sem ég get gert:
1. Rétt svo snert nefið með tungubroddinum
2. Grátið yfir kvikmyndum
3. Lesið bók á dag (það kemur skapinu í lag)
4. Flækt fótunum í kleinu
5. Setið tæpa mínútu í lótusnum
6. Gert heimili mitt kósý með kertum og kökubakstri
7. Prjónað (með dyggri hjálp mömmu)
7 hlutir sem ég get EKKI gert:
1. Nagað á mér neglurnar
2. Hlaupið mér til heilsubótar
3. Farðað mig
4. Verið ófeimin
5. Verið jákvæð í garð lýsis
6. Munað brandara
7. Verið fölsk
7 hlutir sem heilla mig við hitt kynið:
1. Skopskyn
2. Augun
3. Hjartahlýja
4. Sjálfsöryggi
5. Lífsgleði
6. Snyrtimennska
7. Líkamshreysti
7 frægir karlmenn sem heilla mig:
1. Jude Law
2. Gael García Bernal
3. Takeshi Kaneshiro
4. Sidede Onyulo
5. Brad Pitt
6. George Clooney
7. Johnny Depp
7 orð/setningar sem ég segi oft:
1. Snútt
2. Snúffi
3. Mmm
4. En fyndið
5. You better believe it!
6. Djédjað
7. Hvað á ég að fá mér að borða?
Sjö hlutir sem ég sé núna:
1. The Sri Chinmoy Bhajan Singers Sing geisladiskinn
2. Atrix intesive handcreme käsivoide handáburðinn
3. Reykskynjara
4. Baldur
5. Skærgula eyrnatappa
6. Innleggsnótuna sem Baldur gaf mér í fyrra upp á ótakmarkað fótanudd
7. Tóman Kingfisher bauk (De små grå) frá natur-slik
Það er ekki sénsinn bensinn að ég getið kitlað sjö aðra sem ekki hafa þegar verið kitlaðir svo ég kitla bara tvo: Kristján og Elínu.
þriðjudagur, 29. nóvember 2005
Kitlinn gaur
Hún Móa frænka kitlaði mig nýlega og þar sem ég er fremur kitlinn gaur birti ég þennan ágæta lista.
Sjö hlutir sem ég ætla að gera:
Sjö hlutir sem ég ætla að gera:
- Fara til Indlands
- Keppa í vaxtarrækt
- Fara í jöklaferð á Íslandi
- Læra á gítar
- Sigrast á Tivolisjóveikinni
- Klára þennan lista
- Eignast allar múmínbækurnar
- Sungið tenór
- Legið í gufubaði
- Lesið á klósettinu
- Kitlað annað fólk
- Hreyft eyrun
- Bitið í stórutánna
- Búið til gamaldags rjómaís
- Leyft fólki að kitla mig á iljunum
- Gengið á höndum
- Horft tvisvar á lélega bíómynd
- Krækt puttunum eins og mamma
- Farið oft í snúningstæki í Tivoli
- Sungið bassa
- Talið upp meira af hlutum sem ég get ekki gert
- Fallegt bros
- Innilegur hlátur
- Sjálfsöryggi
- Flottur kroppur
- Hjartahlýja
- Góður húmor
- Hreinskilni
- Penelope Cruz
- Jennifer Lopez
- Audrey Tautou
- Salma Hayek
- Michelle Yeoh
- Emanuelle Béart
- Tori Amos
- Parminder Nagra
- skilurðu
- ha
- íalvörunni
- hneta
- halló
- ok
- snútt
- Lyftingadagbókin
- Sófinn
- Gardínur
- Ferðatölvan
- Þrjú teppi
- Reykskynjari
- Stofuplanta
mánudagur, 28. nóvember 2005
1. í aðventu
Undanfarin ár hef ég lagt það í vana minn að halda upp á aðventuna á hefðbundinn hátt. Ég hef útbúið grenikrans, bakað smákökur, hellt nýmjólk í glas, kveikt á fyrsta kertinu og sest með veitingarnar við kransinn og starað á kertalogann. Þá hefur 1. í aðventuhelgin líka verið notuð til að klára jólagjafainnkaup og setja upp jólaseríurnar.
Í gær var fyrsti í aðventu og hér í Danaveldi var ekkert sem benti til þess að það væri ekki miður febrúar og vorið á næsta leiti. Það var heiðskýrt og þar af leiðandi bjart og ef ekki hefði verið fyrir þessa tvo furðufugla sem ég sá hjólandi með jólatré á bögglaberanum hjá sér hefði ég átt erfitt með að trúa því að aðventan væri hafin.
Ég er nefnilega í fyrsta sinn á ævinni ekki í neinu stuði til að skreyta eða standa í neinu jólastússi. Það skrifast nú að hluta til á það að við tókum ekkert jólakyns með okkur hingað út og að hluta til er þetta meðvituð ákvörðun. Ég kem nefnilega til með að halda upp á öðruvísi jól í þetta sinn svo ég get allt eins brotið upp öll aðventumynstur, eða í það minnsta fryst þau í bili.
Þessi nýbreytni virðist ætla að takast ansi vel, allavegana er ég ekki búin að kaupa eina einustu jólagjöf, engar jólaseríur eru á leiðinni í gluggann og jólakransinn er í fríi heima á klaka. Og samt hef ég á tilfinningunni að þetta verði ein bestu jól ævinnar, allavega hlakka ég til þeirra.
Í gær var fyrsti í aðventu og hér í Danaveldi var ekkert sem benti til þess að það væri ekki miður febrúar og vorið á næsta leiti. Það var heiðskýrt og þar af leiðandi bjart og ef ekki hefði verið fyrir þessa tvo furðufugla sem ég sá hjólandi með jólatré á bögglaberanum hjá sér hefði ég átt erfitt með að trúa því að aðventan væri hafin.
Ég er nefnilega í fyrsta sinn á ævinni ekki í neinu stuði til að skreyta eða standa í neinu jólastússi. Það skrifast nú að hluta til á það að við tókum ekkert jólakyns með okkur hingað út og að hluta til er þetta meðvituð ákvörðun. Ég kem nefnilega til með að halda upp á öðruvísi jól í þetta sinn svo ég get allt eins brotið upp öll aðventumynstur, eða í það minnsta fryst þau í bili.
Þessi nýbreytni virðist ætla að takast ansi vel, allavegana er ég ekki búin að kaupa eina einustu jólagjöf, engar jólaseríur eru á leiðinni í gluggann og jólakransinn er í fríi heima á klaka. Og samt hef ég á tilfinningunni að þetta verði ein bestu jól ævinnar, allavega hlakka ég til þeirra.
laugardagur, 26. nóvember 2005
Jóla-Strikið
Strikið er skemmtileg verslunargata með fjölbreyttum búðum og yfirleitt töluverðri mannmergð. Hún er ekki síður skemmtileg dagana fyrir desember þegar búið er að hengja upp jólaskrautið og tendra jólaljósin, götusalar selja brenndar möndlur og götulistamenn spila jólalög á klukkuspil.
Við lögðum leið okkar þangað í dag. Í þetta sinn komum við öðruvísi að Strikinu en áður, gengum frá Nørreport eftir Frederiksborggade, framhjá Sívalaturni (Rundetårn), meðfram Købmagergade og þaðan inn á Strikið. Þar bættumst við í hóp Kaupmannahafnarbúa sem virtust allir sem einn hafa ákveðið að versla jólagjafirnar þennan tiltekna laugardag á Strikinu. Til að gefa ykkur betri innsýn í hve margir voru á Strikinu var biðröð inn í Søstrene Grenes (hleypt inn í hollum) en við létum það ekki á okkur fá.
Ég freistaðist mjög þegar ég fann lyktina af brenndu möndlunum í bland við kanil en Baldur sannfærði mig að þær myndu fást fram til jóla. Sjálf er ég pínu skeptísk á það, sérstaklega í ljósi þess hvernig Danir haga sínum jólaundirbúningi. Sala á jólatrjám er nefnilega hafin og sáum við stafla af þeim í netsokkabuxum á Strikinu.
Ég veit ekki hverjir eru skrýtnari, þeir sem byrja að selja jólatré svona snemma eða þeir sem byrja að kaupa þau svona snemma.
Við lögðum leið okkar þangað í dag. Í þetta sinn komum við öðruvísi að Strikinu en áður, gengum frá Nørreport eftir Frederiksborggade, framhjá Sívalaturni (Rundetårn), meðfram Købmagergade og þaðan inn á Strikið. Þar bættumst við í hóp Kaupmannahafnarbúa sem virtust allir sem einn hafa ákveðið að versla jólagjafirnar þennan tiltekna laugardag á Strikinu. Til að gefa ykkur betri innsýn í hve margir voru á Strikinu var biðröð inn í Søstrene Grenes (hleypt inn í hollum) en við létum það ekki á okkur fá.
Ég freistaðist mjög þegar ég fann lyktina af brenndu möndlunum í bland við kanil en Baldur sannfærði mig að þær myndu fást fram til jóla. Sjálf er ég pínu skeptísk á það, sérstaklega í ljósi þess hvernig Danir haga sínum jólaundirbúningi. Sala á jólatrjám er nefnilega hafin og sáum við stafla af þeim í netsokkabuxum á Strikinu.
Ég veit ekki hverjir eru skrýtnari, þeir sem byrja að selja jólatré svona snemma eða þeir sem byrja að kaupa þau svona snemma.
föstudagur, 25. nóvember 2005
Halti Afi
Í dag fórum við upp á Kastrup flugvöll í annað sinn á tiltölulega skömmum tíma. Að þessu sinni höfðum við meðferðis A4 blað með áletruninni Halti Afi, enda að taka á móti einhverjum útlendingi frá Búdapest. Svo skemmtilega vill til að ferðalangurinn sá á einmitt afmæli í dag og var haldin afmælisveisla með pizzum frá Massimo og ís frá ParadIs á heimili froskanna.
Jólahjól
Þegar ég var að hjóla heim úr tíma í dag byrjaði að snjóa. Að vísu myndi enginn heilvita Íslendingur kalla þessa flösu snjó en hverjum er ekki sama um heilvita Íslendinga, ég er í Danmörku og ég sá þrjú snjókorn! Trú mín á landið hefur aukist fyrir vikið, það er nefnilega ekki verandi á spildu sem ekki tekur við snjó.
Þessi óvænta snjókoma velti upp krefjandi spurningum. Snjór í lok nóvember er boðsberi jólanna. Þýðir þetta þá að Kaupmannahöfn er jólahjólabær? Var ég kannski óaðvitandi komin á sjálft jólahjólið?
Þessi óvænta snjókoma velti upp krefjandi spurningum. Snjór í lok nóvember er boðsberi jólanna. Þýðir þetta þá að Kaupmannahöfn er jólahjólabær? Var ég kannski óaðvitandi komin á sjálft jólahjólið?
Flámæli
Ég hef komist að því að þegar Íslendingar útrýmdu flámæli í kexverksmiðjunni þá gleymdist alveg að sinna litlu nýlendunni í suðri, Danmörku. Hér hefur flámæli náð slíkum hámæli að það er komið í ritmálið t.d. barst mér reikningur vegna internetsins áðan merktur Baldør Johannesson.
Sem minnir mig á að mig er farið að lengja nokköð eftir góðöm slörk af skeri með rjóma.
Sem minnir mig á að mig er farið að lengja nokköð eftir góðöm slörk af skeri með rjóma.
miðvikudagur, 23. nóvember 2005
Aflgjafi og gítartími
Í dag hringdi dyrabjallan tvisvar. Ég held að það sé algert met síðan við komum hingað til Danmerkur. Fyrri hringingin var frá UPS-sendli sem færði okkur nýjan aflgjafa í tölvuna, jesss. Sá gamli gaf sig nefnilega með látum fyrir nokkru síðan, nánar tiltekið með hvelli.
Þegar pappi og bóluplast hafði verði fjarlægt af nýja, fína aflgjafanum var ekkert annað að gera en að skella honum í tölvuna. Það tókst svona líka vel og nú er tölvan eins og ný og ekki nóg með það, mér líður eins og endurfæddum tölvunerði.
Seinni dyrabjölluhringingin kom frá einhverjum sem var á leiðinni í gítartíma. Þar sem hvorugt okkar telur sig neinn sérstakan snilling á því sviði varð ég að segja viðkomandi að hann hlyti að hafa hringt rangri bjöllu. Vona að hann hafi fundið gítarkennarann sinn. Þar sem seinni hringingin var eiginlega ekki til okkar er kannski spurning hvort um raunverulegan metdyrabjölludag sé að ræða.
Þegar pappi og bóluplast hafði verði fjarlægt af nýja, fína aflgjafanum var ekkert annað að gera en að skella honum í tölvuna. Það tókst svona líka vel og nú er tölvan eins og ný og ekki nóg með það, mér líður eins og endurfæddum tölvunerði.
Seinni dyrabjölluhringingin kom frá einhverjum sem var á leiðinni í gítartíma. Þar sem hvorugt okkar telur sig neinn sérstakan snilling á því sviði varð ég að segja viðkomandi að hann hlyti að hafa hringt rangri bjöllu. Vona að hann hafi fundið gítarkennarann sinn. Þar sem seinni hringingin var eiginlega ekki til okkar er kannski spurning hvort um raunverulegan metdyrabjölludag sé að ræða.
mánudagur, 21. nóvember 2005
Jóladýrð í Tivoli
Þegar tekið var að rökkva í gær kíktum við ásamt PG í jólatívolí. Þar var margt um manninn og mikil ljósadýrð. Íshöllin var uppljómuð og þar að auki stóð franskur ljóskastarameistari að því að varpa á hana ýmsum myndum sem gáfu henni dulúðlega ásjón.
Meðfram öllum göngustígum hafði logandi kyndlum verið stungið niður og fyrir ofan stígana hengu grenigreinar og ljós. Grenilykt fyllt loftið ásamt lágværri jólatónlist. Út við tjörnina lágu ljósaseríur ekki svo í leyni og trjákrónur sem drúptu yfir vatninu voru þaktar þúsund ljósum. Kristalstréð var mergjað í ísblárri birtunni sem stafaði af því.
Inn í jólasveinalandi (Nissekøbing) var að finna ævintýraland fyrir stóra jafnt sem smáa. Þar sveif kátína yfir vötnum og undrin blikuðu í augum gesta. Og svo sem ekki við öðru að búast þar sem hægt var að finna undir sama tjald allt sem mögulega gæti tengst jólunum: jólasveina, jólameyjar, grenitré og snjó, ljós, notalega kofa, mörgæsir, ísbirni, fiska, hreindýr, refi og skíðalyftur. Danir tengja greinilega ýmislegt fleira við jólin en við Íslendingar.
Eftir góðan túr um jólatívolí hittum við síðan Elínu og co. á veitingastaðnum Balkonen þar sem við gæddum okkur á dönsku jólahlaðborði innan um nær eintóma Íslendinga.
Að loknu svona jólalegu kvöldi komst aðeins eitt stef að hjá mér:
Meðfram öllum göngustígum hafði logandi kyndlum verið stungið niður og fyrir ofan stígana hengu grenigreinar og ljós. Grenilykt fyllt loftið ásamt lágværri jólatónlist. Út við tjörnina lágu ljósaseríur ekki svo í leyni og trjákrónur sem drúptu yfir vatninu voru þaktar þúsund ljósum. Kristalstréð var mergjað í ísblárri birtunni sem stafaði af því.
Inn í jólasveinalandi (Nissekøbing) var að finna ævintýraland fyrir stóra jafnt sem smáa. Þar sveif kátína yfir vötnum og undrin blikuðu í augum gesta. Og svo sem ekki við öðru að búast þar sem hægt var að finna undir sama tjald allt sem mögulega gæti tengst jólunum: jólasveina, jólameyjar, grenitré og snjó, ljós, notalega kofa, mörgæsir, ísbirni, fiska, hreindýr, refi og skíðalyftur. Danir tengja greinilega ýmislegt fleira við jólin en við Íslendingar.
Eftir góðan túr um jólatívolí hittum við síðan Elínu og co. á veitingastaðnum Balkonen þar sem við gæddum okkur á dönsku jólahlaðborði innan um nær eintóma Íslendinga.
Að loknu svona jólalegu kvöldi komst aðeins eitt stef að hjá mér:
Ljósadýrð loftin gyllir
lítið hús yndi fyllir
og hugurinn heimleiðis leitar því æ
man ég þá er hátíð var í bæ.
lítið hús yndi fyllir
og hugurinn heimleiðis leitar því æ
man ég þá er hátíð var í bæ.
laugardagur, 19. nóvember 2005
Heimsókn og dinner
Í gær droppaði Pétur afi við til þess að kíkja á höllina okkar. Hann færði okkur að gjöf bókina Oplev København - og omregn eftir Søren Olsen. Geri ég fastlega ráð fyrir að þetta verði þarft verkfæri við að kynnast borginni betur.
Eftir að hafa sýnt afa allar álmur híbýlanna stukkum við öll þrjú upp í vagn 5a og drifum okkur á Riz Raz i Store Kanikestræde. Þar var vægast sagt margt um manninn en við fengum borð og ekki hélt maður beinlínis aftur af sér, þar sem um hlaðborð var að ræða. Chilisósan þeirra er ekkert smágóð.
Þegar út var komið hafði snarkólnað og fannst okkur því við hæfi að staldra einhvers staðar og fá okkur heitt súkkulaði. Það fannst greinilega fleirum, öll kaffihús voru stútfull og enduðum við á Hovedbanegården þar sem við fengum ágætis súkkulaði og smáhita í kroppinn.
Eftir að hafa sýnt afa allar álmur híbýlanna stukkum við öll þrjú upp í vagn 5a og drifum okkur á Riz Raz i Store Kanikestræde. Þar var vægast sagt margt um manninn en við fengum borð og ekki hélt maður beinlínis aftur af sér, þar sem um hlaðborð var að ræða. Chilisósan þeirra er ekkert smágóð.
Þegar út var komið hafði snarkólnað og fannst okkur því við hæfi að staldra einhvers staðar og fá okkur heitt súkkulaði. Það fannst greinilega fleirum, öll kaffihús voru stútfull og enduðum við á Hovedbanegården þar sem við fengum ágætis súkkulaði og smáhita í kroppinn.
föstudagur, 18. nóvember 2005
Hjólatúr
Í gær fór ég í allfjölbreyttan og þónokkuð langan hjólatúr. Ég byrjaði á því að hjóla heim til froskafjölskyldunnar og fékk lánaðan frømobilen. Hjólaði ég á honum heim og fyllti af kössum sem froskarnir ætla að geyma fyrir mig í vetur. Eftir reynslu gærdagsins held ég að frømobilen gæti alveg heitað frølastbilen.
Þegar ég skilaði frømobilen fórum við Kristján með hann niður í hjólageymslu. Það var sannarlega tveggja manna tak þar sem áðurnefnt farartæki er töluvert breiðara en dyrnar sem það átti að fara inn um. Með svolítilli leikfimi og hugviti eins nágrannans gekk þetta þó og er hjólið nú í hlýrri geymslu fyrir veturinn.
Eftir að hafa komið kössum og hjóli í sitthvora geymsluna lagði ég af stað heim og var samferða Pétri afa fyrsta spölinn þar sem hótelið hans er á leiðinni. Það var ágæt tilbreyting að ganga svolítið eftir allar þessar hjólreiðar en eftir að ég kvaddi afa sté ég þó á fákinn og hjólaði heim.
Ekki er ég alveg klár á hve langt er á milli hnotskurnar- og froskaheimilisins en giska á að það séu svona 5-6 km. Samanlagður hjólatúr gærkvöldsins hefur því verið á bilinu 20-24 km! Vart þarf að geta þess að ég svaf sérdeilis vel í nótt.
Þegar ég skilaði frømobilen fórum við Kristján með hann niður í hjólageymslu. Það var sannarlega tveggja manna tak þar sem áðurnefnt farartæki er töluvert breiðara en dyrnar sem það átti að fara inn um. Með svolítilli leikfimi og hugviti eins nágrannans gekk þetta þó og er hjólið nú í hlýrri geymslu fyrir veturinn.
Eftir að hafa komið kössum og hjóli í sitthvora geymsluna lagði ég af stað heim og var samferða Pétri afa fyrsta spölinn þar sem hótelið hans er á leiðinni. Það var ágæt tilbreyting að ganga svolítið eftir allar þessar hjólreiðar en eftir að ég kvaddi afa sté ég þó á fákinn og hjólaði heim.
Ekki er ég alveg klár á hve langt er á milli hnotskurnar- og froskaheimilisins en giska á að það séu svona 5-6 km. Samanlagður hjólatúr gærkvöldsins hefur því verið á bilinu 20-24 km! Vart þarf að geta þess að ég svaf sérdeilis vel í nótt.
fimmtudagur, 17. nóvember 2005
Vetur konungur
Veturinn hefur haldið innreið sína í Danmörku og það sem verra er, hann hefur tyllt tánni í Kaupmannahöfn þar sem ég bý. Ég varð fyrst vör við hann í gær þegar ég uppgötvaði að fingurnir sem hömruðu á lyklaborðinu voru orðnir loppnir. Loppnar loppur á lyklaborði.
Baldur sýndi mér síðan hvíta en þunna mjöll á húsþökunum í bakgarðinum. Þar með var það staðfest, veturinn hafði í húmi nætur framið valdarán og velt haustinu úr sessi.
Í morgun voru nærliggjandi húsþök enn hvítari en í gær. Þá lokaði ég eldhúsglugganum og sagði "brr". Ég sveipaði mig meira að segja hyrnunni sem elsku mamma prjónaði fyrir mig og hún, ásamt fléttunni í hárinu, gerði það að verkum að ég var eins og ekta íslensk bóndakona, ef litið er framhjá fartölvunni að sjálfsögðu.
Í tilefni vetrar beið ég fram í myrkur og kveikti þá á 22 sprittkertum sem ég raðaði vandlega í gluggakistuna. Það tók ekki eins langan tíma og ég hélt.
Baldur sýndi mér síðan hvíta en þunna mjöll á húsþökunum í bakgarðinum. Þar með var það staðfest, veturinn hafði í húmi nætur framið valdarán og velt haustinu úr sessi.
Í morgun voru nærliggjandi húsþök enn hvítari en í gær. Þá lokaði ég eldhúsglugganum og sagði "brr". Ég sveipaði mig meira að segja hyrnunni sem elsku mamma prjónaði fyrir mig og hún, ásamt fléttunni í hárinu, gerði það að verkum að ég var eins og ekta íslensk bóndakona, ef litið er framhjá fartölvunni að sjálfsögðu.
Í tilefni vetrar beið ég fram í myrkur og kveikti þá á 22 sprittkertum sem ég raðaði vandlega í gluggakistuna. Það tók ekki eins langan tíma og ég hélt.
miðvikudagur, 16. nóvember 2005
Kosningaskróp og kvöldæfingar
Við hunsuðum sveitarstjórnarkosningarnar sem haldnar voru hér í Danmörku í gær. Við gældum við það frameftir degi að mæta með valgkortin okkar á afstemningssted, sem í okkar tilviki var í Grundtvigskolen, en við féllum frá þeirri hugmynd þegar við áttuðum okkur á því að við vissum ekkert um flokkana í framboði. Tilhugsunin um að kjósa óaðvitandi nýnasista var mér um megn og við viðurkenndum að lokum að við ættum ekkert erindi á þennan kjörfund.
Við kíktum í staðinn á bókasafnið og í Nørrebro Bycenter. Á þeim fyrrnefnda átt ég frátekna Atómsstöð Halldórs Laxness á íslensku og er það liður í viðleitni minni til að lesa meira af verkum Nóbelsskáldsins. Á þeim síðarnefnda fann ég síðan fína jógadýnu og ákvað ég á methraða að kaupa hana: engar vangaveltur fengu að trufla fyrir og gæðaathugun vöru var haldið í lágmarki.
Kvöldstundin var síðan ljúf sem aldrei fyrr. Ég sat upp í sófa og las í bók og náði að stoppa mig af eftir fyrsta kaflann, lagði þá frá mér bókina og tók þess í stað að gera jógaæfingar á nýju dýnunni. Ég fylgdi bæði leiðbeiningum af jógadisknum góða og úr bókinni okkar Complete Stretching. Hraðkeypta dýnan reyndist vel og kvöldæfingarnar reyndust afskaplega róandi og afslappandi.
Til að setja punktinn yfir i-ið vorum við komin upp í rúm fyrir miðnætti, það hefur okkur ekki tekist í langan tíma.
Við kíktum í staðinn á bókasafnið og í Nørrebro Bycenter. Á þeim fyrrnefnda átt ég frátekna Atómsstöð Halldórs Laxness á íslensku og er það liður í viðleitni minni til að lesa meira af verkum Nóbelsskáldsins. Á þeim síðarnefnda fann ég síðan fína jógadýnu og ákvað ég á methraða að kaupa hana: engar vangaveltur fengu að trufla fyrir og gæðaathugun vöru var haldið í lágmarki.
Kvöldstundin var síðan ljúf sem aldrei fyrr. Ég sat upp í sófa og las í bók og náði að stoppa mig af eftir fyrsta kaflann, lagði þá frá mér bókina og tók þess í stað að gera jógaæfingar á nýju dýnunni. Ég fylgdi bæði leiðbeiningum af jógadisknum góða og úr bókinni okkar Complete Stretching. Hraðkeypta dýnan reyndist vel og kvöldæfingarnar reyndust afskaplega róandi og afslappandi.
Til að setja punktinn yfir i-ið vorum við komin upp í rúm fyrir miðnætti, það hefur okkur ekki tekist í langan tíma.
þriðjudagur, 15. nóvember 2005
Viskuorð daxins
Óhreinn þvottur er eins og sannleikurinn: hann hefur tilhneigingu til að koma upp á yfirborðið og láta vita af tilvist sinni, af svo mikilli áfergju að lötustu menn verða að bregðast við.
Æ, ég má ekki vera að þessu, ég þarf að hendast niður í þvottahús.
Æ, ég má ekki vera að þessu, ég þarf að hendast niður í þvottahús.
Hressingarganga
Rétt áðan skrapp ég í hressingargöngu. Veðrið var sérstaklega fallegt og frískur haustvindur blés framan í mig. Ég gekk inn götu þar sem lögreglumenn voru að æfa og hinum megin var leikskóli. Þegar ég gekk framhjá honum spurði lítil stelpa mig hvort ég væri lögga. Í stað þess að svara vinkaði ég henni brosandi því annars hefði ég ábyggilega misst löggutitilinn.
Áfram gekk ég í rólegheitum og stoppaði hjá einum af grænmetissölum hverfisins til að kaupa vínber. Meðan ég tíni þau í poka kemur blaðskellandi náungi að mér og skil ég ekki orð. Ég segi honum það og tjáði hann mér að það væri nú bara í góðu lagi. Við spjölluðum svo lítillega um veðrið.
Á leiðinni heim sá ég gaurinn aftur nema nú var hann að fara inn í húsið sitt en vinkaði mér að sjálfsögðu áður en hann hvarf inn. Það er hressandi að fara í hressingargöngu þegar maður býr í litríku hverfi.
Áfram gekk ég í rólegheitum og stoppaði hjá einum af grænmetissölum hverfisins til að kaupa vínber. Meðan ég tíni þau í poka kemur blaðskellandi náungi að mér og skil ég ekki orð. Ég segi honum það og tjáði hann mér að það væri nú bara í góðu lagi. Við spjölluðum svo lítillega um veðrið.
Á leiðinni heim sá ég gaurinn aftur nema nú var hann að fara inn í húsið sitt en vinkaði mér að sjálfsögðu áður en hann hvarf inn. Það er hressandi að fara í hressingargöngu þegar maður býr í litríku hverfi.
mánudagur, 14. nóvember 2005
Afþreying vikunnar
Við vorum dugleg að hafa ofan af fyrir okkur í síðustu viku. Kannski er réttara að segja að sjónvarpið hafi haft ofan af fyrir okkur því téð afþreying var í formi kvikmyndagláps.
Á eftirminnilega miðvikudegi horfðum við á hina óviðjafnanlegu og sískemmtilegu Grease sem við höfðum orðið okkur úti um í barnadeild grenndarbókasafnsins. Ég hef örugglega séð þessa mynd oftar en hundrað sinnum, sumarið 1994 var ég til að mynda með hana í láni og horfði á hana nokkrum sinnum í viku. Þó svo að ég hafi breyst á þessum áratug síðan ég sá hana síðast fannst mér hún jafnskemmtileg og áður og svo kunni ég enn textana við öll lögin!
Á föstudagskvöld var ákveðið að hafa kósýkvöld og því röltum við út í grenndarræmuleiguna og tökum tvær á 50. Í þetta sinn urðu myndirnar Garden State og The Bourne Supremacy fyrir valinu. Eins ólíkar og þær nú eru voru báðar það sem kalla mætti góð afþreying. Ég mæli meira að segja með þeirri fyrrnefndu, mjög hlý og hugljúf en líka ponku skrýtin og klikk.
Af afþreyingarefni sem völ er á frá kvikmyndum vorum við sem sagt komin með söngleik, gamandrama og spennumynd. Hverskonar sjónvarpsmaraþon væri þetta ef draugaganginn vantaði? Við horfðum því á alla fyrstu seríuna af Riget og sátum límd við skjáinn á meðan.
Þessu glápi lauk síðan í gær á léttum nótum þegar við horfðum á Monsters, Inc. Það er ein af mínum uppáhaldsteiknimyndum því hún fær mig til að hlæja mig máttlausa.
Og munið svo: að horfa á kvikmynd er góð skemmtun.
Á eftirminnilega miðvikudegi horfðum við á hina óviðjafnanlegu og sískemmtilegu Grease sem við höfðum orðið okkur úti um í barnadeild grenndarbókasafnsins. Ég hef örugglega séð þessa mynd oftar en hundrað sinnum, sumarið 1994 var ég til að mynda með hana í láni og horfði á hana nokkrum sinnum í viku. Þó svo að ég hafi breyst á þessum áratug síðan ég sá hana síðast fannst mér hún jafnskemmtileg og áður og svo kunni ég enn textana við öll lögin!
Á föstudagskvöld var ákveðið að hafa kósýkvöld og því röltum við út í grenndarræmuleiguna og tökum tvær á 50. Í þetta sinn urðu myndirnar Garden State og The Bourne Supremacy fyrir valinu. Eins ólíkar og þær nú eru voru báðar það sem kalla mætti góð afþreying. Ég mæli meira að segja með þeirri fyrrnefndu, mjög hlý og hugljúf en líka ponku skrýtin og klikk.
Af afþreyingarefni sem völ er á frá kvikmyndum vorum við sem sagt komin með söngleik, gamandrama og spennumynd. Hverskonar sjónvarpsmaraþon væri þetta ef draugaganginn vantaði? Við horfðum því á alla fyrstu seríuna af Riget og sátum límd við skjáinn á meðan.
Þessu glápi lauk síðan í gær á léttum nótum þegar við horfðum á Monsters, Inc. Það er ein af mínum uppáhaldsteiknimyndum því hún fær mig til að hlæja mig máttlausa.
Og munið svo: að horfa á kvikmynd er góð skemmtun.
laugardagur, 12. nóvember 2005
Fagnaðarfundir
Í morgun fórum við út á flugvöll og tókum á móti gesti sem ber nafnið Ingivaldur Amma. Það urðu miklir fagnaðarfundir á vellinum og drifum við okkur öll þrjú á heimili froskanna, þar sem þeir voru nýkomnir heim með litla halakörtu. Þar vorum við svo í allan dag dolfallin yfir því hvað nýja frænkan er frábær.
fimmtudagur, 10. nóvember 2005
Álög burðarrúmsins
Mig langar til að deila með ykkur skemmtilegri lífsreynslu sem ég varð fyrir í dag. Þannig var að Stella og Kristján höfðu beðið mig að sækja burðarrúm heim til sín og koma með það til þeirra á fæðingadeildina. Lítið mál að ná í eitt burðarrúm og fyrst ég var nú kominn var alveg eins gott að koma við í Nettó áður en ég tæki strætó heim.
Ég snara mér inn í búðina og tek eftir að nokkrir einstaklingar líta mig heldur betur hornauga. Botna nú ekki alveg í því og skáskýt mér framhjá einhverjum sem gekk alltof hægt og rann það þá upp fyrir mér. Fólk var einfaldlega felmtri slegið því ég gekk um og meðhöndlaði burðarrúmið eins og íþróttatösku eða innkaupapoka. Ég lái þeim það ekki því við fyrstu sýn hafa auðvitað allir haldið að ég héldi á litlu barni. Hver fer líka með tómt burðarrúm út í búð?
Skemmtilegasta búðarsjokkið var þó þegar ég stóð við mjólkurkælinn og henti nokkrum lítrum af mjólk ofan á burðarrúmið eins og það væri innkaupakarfa, það kallaði óneitanlega fram svipbrigði hjá manneskjunni við hliðina á mér.
Þegar út var komið hélt ég í humátt að næsta strætóskýli og tók eftir ókunnugri konu með barnavagn sem sendi mér svona skilningsríkt bros, eins og við ættum eitthvað sameiginlegt. Ég skildi náttúrulega ekkert hvað gekk á og sendi henni einhverskonar vandræðalegt og skilningslaust hálfbros á móti en fattaði um svipað leyti að þetta voru álög burðarrúmsins.
Ég snara mér inn í búðina og tek eftir að nokkrir einstaklingar líta mig heldur betur hornauga. Botna nú ekki alveg í því og skáskýt mér framhjá einhverjum sem gekk alltof hægt og rann það þá upp fyrir mér. Fólk var einfaldlega felmtri slegið því ég gekk um og meðhöndlaði burðarrúmið eins og íþróttatösku eða innkaupapoka. Ég lái þeim það ekki því við fyrstu sýn hafa auðvitað allir haldið að ég héldi á litlu barni. Hver fer líka með tómt burðarrúm út í búð?
Skemmtilegasta búðarsjokkið var þó þegar ég stóð við mjólkurkælinn og henti nokkrum lítrum af mjólk ofan á burðarrúmið eins og það væri innkaupakarfa, það kallaði óneitanlega fram svipbrigði hjá manneskjunni við hliðina á mér.
Þegar út var komið hélt ég í humátt að næsta strætóskýli og tók eftir ókunnugri konu með barnavagn sem sendi mér svona skilningsríkt bros, eins og við ættum eitthvað sameiginlegt. Ég skildi náttúrulega ekkert hvað gekk á og sendi henni einhverskonar vandræðalegt og skilningslaust hálfbros á móti en fattaði um svipað leyti að þetta voru álög burðarrúmsins.
miðvikudagur, 9. nóvember 2005
Eftirminnilegur eftirmiðdagur
Í dag ákváðum við að gera alvöru úr heimsókn okkar á Thorvaldsens safnið. Ferðin hófst ekki á ósvipuðum nótum og síðast, loftlausu afturdekki. Að þessu sinni var það á Ásdísar hjóli en ekki þurfti annað en að pumpa smá og þá var hægt að halda ferðinni áfram.
Á safninu eru alls konar styttur eftir hálf-Íslendinginn Bertel Thorvaldsen. Við skoðuðum safnið hátt og lágt en vorum orðin frekar þreytt á gifsrisum í lokin.
Því næst var ferðinni heitið á Strikið. Sem við röltum þar um í sakleysi voru, innan um aðra útlendinga hér í borg, gellur við símhringing. Í símanum voru froskarnir, Kristján og Stella, að færa okkur gleðifréttir um að þau hafi eignast myndarstúlku þá um morguninn. Maður vissi nú ekkert í hvorn fótinn átti að stíga eða neitt en á morgun förum við (onkel Baldur og tanta Ásdís) á spítalann að hitta fjölskylduna.
Við rápuðum aðeins meira um og ræddum tíðindin þartil við bara urðum að tylla okkur á bekk og taka drekkutíma. Meðan við sátum í rökkrinu og borðuðum kanelsnúða à la Ásdís nutum við þess að fylgjast með mannhafinu líða jafnt og þétt hjá. Einnig fylgdumst við með sérstakri dýrategund, götusölum og listamönnum, og þeim áhrifum sem hún hafði á mannhafið.
Okkur á vinstri hönd var mállaus maður að selja alls konar lyklakippur og eyrnalokka sem lýstu og blikkuðu í myrkrinu, sjálfur var hann vel skreyttur af blikkljósum svo helst minnti á jólatré í dúnúlpu. Okkur á hægri hönd var auður bekkur þartil maður með bongótrommu og bjöllur um ökklana kom aðvífandi og settist þar. Hann byrjaði á að kveikja á stórum útikertum og raða í kringum sig. Þegar þarna er komið sögu má með sanni segja að við séum mitt í allri hringrás stemningarinnar.
Áfram sátum við andaktug og nutum upplifunarinnar. Bongótromman hljómaði um alla götuna og öldur mannhafsins risu og hnigu í takt. Einu skiptin sem bongótromman þagnaði var þegar samkeppnisaðilar, aðrir listamenn, komu til að kvarta undan of harðri samkeppni. Bongómaðurinn svaraði því ævinlega með spurningu um hví hinir kæmu svona seint ef þeir vildu ná góðum stað til að spila á og þegar þeir virtust ekki hlusta á það fór hann bara að spila aftur og var málið þá látið niður falla. Það er greinilega harður heimur sem götulistamenn vinna í.
Á safninu eru alls konar styttur eftir hálf-Íslendinginn Bertel Thorvaldsen. Við skoðuðum safnið hátt og lágt en vorum orðin frekar þreytt á gifsrisum í lokin.
Því næst var ferðinni heitið á Strikið. Sem við röltum þar um í sakleysi voru, innan um aðra útlendinga hér í borg, gellur við símhringing. Í símanum voru froskarnir, Kristján og Stella, að færa okkur gleðifréttir um að þau hafi eignast myndarstúlku þá um morguninn. Maður vissi nú ekkert í hvorn fótinn átti að stíga eða neitt en á morgun förum við (onkel Baldur og tanta Ásdís) á spítalann að hitta fjölskylduna.
Við rápuðum aðeins meira um og ræddum tíðindin þartil við bara urðum að tylla okkur á bekk og taka drekkutíma. Meðan við sátum í rökkrinu og borðuðum kanelsnúða à la Ásdís nutum við þess að fylgjast með mannhafinu líða jafnt og þétt hjá. Einnig fylgdumst við með sérstakri dýrategund, götusölum og listamönnum, og þeim áhrifum sem hún hafði á mannhafið.
Okkur á vinstri hönd var mállaus maður að selja alls konar lyklakippur og eyrnalokka sem lýstu og blikkuðu í myrkrinu, sjálfur var hann vel skreyttur af blikkljósum svo helst minnti á jólatré í dúnúlpu. Okkur á hægri hönd var auður bekkur þartil maður með bongótrommu og bjöllur um ökklana kom aðvífandi og settist þar. Hann byrjaði á að kveikja á stórum útikertum og raða í kringum sig. Þegar þarna er komið sögu má með sanni segja að við séum mitt í allri hringrás stemningarinnar.
Áfram sátum við andaktug og nutum upplifunarinnar. Bongótromman hljómaði um alla götuna og öldur mannhafsins risu og hnigu í takt. Einu skiptin sem bongótromman þagnaði var þegar samkeppnisaðilar, aðrir listamenn, komu til að kvarta undan of harðri samkeppni. Bongómaðurinn svaraði því ævinlega með spurningu um hví hinir kæmu svona seint ef þeir vildu ná góðum stað til að spila á og þegar þeir virtust ekki hlusta á það fór hann bara að spila aftur og var málið þá látið niður falla. Það er greinilega harður heimur sem götulistamenn vinna í.
þriðjudagur, 8. nóvember 2005
Nýtt leikfang
Fyrir viku síðan fékk ég minn fyrsta mp3 spilara. Hann er 512 mb, spilar ýmsar gerðir fæla, nær útvarpssendingum og virkar sem usb lykill.
Baldur hjálpaði mér að setja góða tónlist yfir á spilarann og hvað haldið þið að hafi farið yfir fyrst? Tori Amos og Amadou&Mariam, ég er svo gegnsæ. Hvað sem því líður þá er miklu skemmtilegra að hjóla núna því ég get raulað með svo skemmtilegri tónlist. Það er reyndar ekki skynsamlegt að dilla sér mikið við tónlistina, verandi á hjóli og allt það.
Ég er rosalega ánægð með græjuna og er búin að bæta honum við listann minn yfir þá fimm hluti sem ég hef alltaf með mér þegar ég fer út úr húsi. Nú er sá listi reyndar orðinn sexliða, ekki satt?
Baldur hjálpaði mér að setja góða tónlist yfir á spilarann og hvað haldið þið að hafi farið yfir fyrst? Tori Amos og Amadou&Mariam, ég er svo gegnsæ. Hvað sem því líður þá er miklu skemmtilegra að hjóla núna því ég get raulað með svo skemmtilegri tónlist. Það er reyndar ekki skynsamlegt að dilla sér mikið við tónlistina, verandi á hjóli og allt það.
Ég er rosalega ánægð með græjuna og er búin að bæta honum við listann minn yfir þá fimm hluti sem ég hef alltaf með mér þegar ég fer út úr húsi. Nú er sá listi reyndar orðinn sexliða, ekki satt?
mánudagur, 7. nóvember 2005
Dýragarðsfærsla, 2/2
Þá er komið að framhaldi dýragarðsfærslunnar úr síðustu viku. Við kíktum nefnilega í dýragarðinn í gær, bæði af því að það var kjörið svona á sunnudagseftirmiðdegi og líka af því að við vildum ná myndum af nýja ísbirninum.
Þegar við vorum nýkomin í garðinn mættum við einum starfsmanni með hjólbörur. Í hjólbörunum var fótur og afturhluti af einhverju klaufdýri og skein í rautt kjöt og gulan fituvef. Við eltum manninn og fylgdumst með því þegar hann gekk beinustu leið inn til úlfanna og sturtaði þar fætinum af börunum.
Það var mjög merkilegt að fylgjast með viðbrögðum úlfanna, þeir virtust hræddir við hjólbörumanninn og héldu sig í góðri fjarlægð frá honum. Þeir titruðu af æsingi og stukku trekk í trekk út í skítugt vatnið sem tilheyrir þeirra svæði.
Sérkennilegt nokk snertu þeir þó varla á fætinum og á meðan við fylgdumst undrandi með þeim skokka í kringum skrokkinn, hlustuðum við á annan starfsmann útskýra fyrir gestum og gangandi að dýragarðurinn fengi gefins veðreiðahesta sem væru orðnir of gamlir eða hefðu slasað sig á veðreiðabrautinni. Fóturinn var sem sagt af einu slíku hrossi.
Þegar við vorum komin með leið á að fylgjast með furðulegu háttarlagi úlfanna heilsuðum við upp á ísbjörninn sem líka hafði nýlega verið fóðraður. Þar var hins vegar ekkert hrossakjöt á boðstólum heldur ekta danskt rúgbrauð og síld sem litla ísbirnan gæddi sér á með ánægju.
Það sem helst stóð upp úr þessari dýragarðsheimsókn var að fylgjast með þegar sæljónin voru tamin og fóðruð. Þjálfarinn lét þau sækja bolta og fara í kollhnísa og fyrir hvert velheppnað atriði voru þau verðlaunuð með fiskibita. Miðað við hversu hlýðin þau voru minntu þau frekar á hunda en ljón svo kannski sæhundar væri meira viðeigandi?
Góðu fréttirnar eru síðan þær að nú erum við búin að heimsækja dýragarðinn þrisvar en þrjár heimsóknir jafnast á við eitt árskort. Svo nú getum við heimsótt garðinn frítt, jáhérna.
Þegar við vorum nýkomin í garðinn mættum við einum starfsmanni með hjólbörur. Í hjólbörunum var fótur og afturhluti af einhverju klaufdýri og skein í rautt kjöt og gulan fituvef. Við eltum manninn og fylgdumst með því þegar hann gekk beinustu leið inn til úlfanna og sturtaði þar fætinum af börunum.
Það var mjög merkilegt að fylgjast með viðbrögðum úlfanna, þeir virtust hræddir við hjólbörumanninn og héldu sig í góðri fjarlægð frá honum. Þeir titruðu af æsingi og stukku trekk í trekk út í skítugt vatnið sem tilheyrir þeirra svæði.
Sérkennilegt nokk snertu þeir þó varla á fætinum og á meðan við fylgdumst undrandi með þeim skokka í kringum skrokkinn, hlustuðum við á annan starfsmann útskýra fyrir gestum og gangandi að dýragarðurinn fengi gefins veðreiðahesta sem væru orðnir of gamlir eða hefðu slasað sig á veðreiðabrautinni. Fóturinn var sem sagt af einu slíku hrossi.
Þegar við vorum komin með leið á að fylgjast með furðulegu háttarlagi úlfanna heilsuðum við upp á ísbjörninn sem líka hafði nýlega verið fóðraður. Þar var hins vegar ekkert hrossakjöt á boðstólum heldur ekta danskt rúgbrauð og síld sem litla ísbirnan gæddi sér á með ánægju.
Það sem helst stóð upp úr þessari dýragarðsheimsókn var að fylgjast með þegar sæljónin voru tamin og fóðruð. Þjálfarinn lét þau sækja bolta og fara í kollhnísa og fyrir hvert velheppnað atriði voru þau verðlaunuð með fiskibita. Miðað við hversu hlýðin þau voru minntu þau frekar á hunda en ljón svo kannski sæhundar væri meira viðeigandi?
Góðu fréttirnar eru síðan þær að nú erum við búin að heimsækja dýragarðinn þrisvar en þrjár heimsóknir jafnast á við eitt árskort. Svo nú getum við heimsótt garðinn frítt, jáhérna.
Gömul kveðja
Vildi bara koma því á framfæri að þessi færsla birtist ekki á sínum tíma. Sennilegasta skýringin er sú að ég hafi valið save as draft í staðinn fyrir publish post. Nú er hún hins vegar komin.
sunnudagur, 6. nóvember 2005
Klukkaður
Ég hef ákveðið að taka þátt í þessu klukkelsi af því Ásdís klukkaði mig og set hérmeð 5 staðreyndir um sjálfan mig á netið. Ég verð þó að játa að ég hefði getað haldið lengi áfram svo kannski sjötta staðreyndin væri annaðhvort meðvitaður eða sjálfhverfur. Sem betur fer eru bara fimm svo ég þarf ekki að segja neinum frá því.
- Þegar ég var lítill fór ég í kröfugöngu með foreldrum mínum. Allir hrópuðu: Ísand úr nató herinn burt! Ég sem botnaði ekkert í þessu öllu og heyrði ekki alveg hvað hinir sögðu hrópaði: Ísland í Nató herinn burt!
- Ég er með fæðingarblett á hægri il og ég tel að engin staðreynd um mig sé tilgangslaus.
- Mér þykir ofsalega gott að borða soðna ýsu og kartöflur með sítónuólífuolíu.
- Ég á það til að nudda lófana á mér þéttingsfast með þumli andstæðrar handar.
- Ég var foringi Svörtu handarinnar og forseti hins Súrrealíska vísindafélags.
Wonderful Nørrebro?
Yndislegur morgun hér í borginni. Vöknuðum hægt og rólega, heyrðum kirkjuklukkurnar klingja og nágrannann taka sitt daglega bað. Ég velti því fyrir mér hvort ég ætti að koma Baldri á óvart með því að baka kanilsnúða en féll frá því, send'ann frekar út í bakarí.
Þessi morgunstund fór líka í að kíkja á netfjölmiðla eins og moggann og Politiken. Í þeim síðarnefnda rakst ég á áhugaverða frétt þar sem fjallað er um möguleika Nørrebro á því að verða "turistmagnet". Sérfræðingar í ferðamálafræðum vilja meina að túristar sem sækja Kaupmannahöfn heim vilji nefnilega eitthvað meira og öflugara en Litlu hafmeyjuna og hallir - þeir vilji óhefðbundna reynslu af bænum.
Og þar kemur Nørrebro inní með allan sinn etníska fjölbreytileika sem séfræðingar telja að beri að markaðssetja svo tryggja megi meiri velmegun í hverfinu. Það segir meira að segja í greininni að hverfið getið orðið "Københavns svar på trendy turistmagneter i andre storbyer som Soho i London, Chinatown i New York og Kreutzberg i Berlin".
Nú finnst mér allt í einu miklu flottara að búa rétt við Nørrebro, bara eins og ég sé í Soho.
Þessi morgunstund fór líka í að kíkja á netfjölmiðla eins og moggann og Politiken. Í þeim síðarnefnda rakst ég á áhugaverða frétt þar sem fjallað er um möguleika Nørrebro á því að verða "turistmagnet". Sérfræðingar í ferðamálafræðum vilja meina að túristar sem sækja Kaupmannahöfn heim vilji nefnilega eitthvað meira og öflugara en Litlu hafmeyjuna og hallir - þeir vilji óhefðbundna reynslu af bænum.
Og þar kemur Nørrebro inní með allan sinn etníska fjölbreytileika sem séfræðingar telja að beri að markaðssetja svo tryggja megi meiri velmegun í hverfinu. Það segir meira að segja í greininni að hverfið getið orðið "Københavns svar på trendy turistmagneter i andre storbyer som Soho i London, Chinatown i New York og Kreutzberg i Berlin".
Nú finnst mér allt í einu miklu flottara að búa rétt við Nørrebro, bara eins og ég sé í Soho.
Pokahornið hreinsað
Jæja, nú eru Stella og Kristján nýfarin heim og bíð ég spenntur eftir viðbrögðum frá þeim. Þannig bar nefnilega við að við Ásdís mundum eftir gömlu fjölskylduleyndarmáli sem okkur fannst kominn tími á að liti dagsins ljós.
Þannig var að í janúar 2004 tókum við að okkur blaðburð fyrir Morgunblaðið um nokkurra vikna skeið. Bárum við blaðið jafnan til þáverandi nágranna okkar, Stellu og Kristjáns, án þess að þau hefðu hugmynd um það hver stæði að baki því. Ber þessi færsla þess glögglega vitni.
Deildu þau með okkur nokkrum tilgátum um hver stæði að baki ódæðisverkunum en allt kom fyrir ekki. Eitt af því skemmtilegasta við þetta allt saman var að allir í kringum okkur, nema þau, vissu hvernig í málunum lá. Já, við erum hrekkjusvínin í hverfinu!
Þannig var að í janúar 2004 tókum við að okkur blaðburð fyrir Morgunblaðið um nokkurra vikna skeið. Bárum við blaðið jafnan til þáverandi nágranna okkar, Stellu og Kristjáns, án þess að þau hefðu hugmynd um það hver stæði að baki því. Ber þessi færsla þess glögglega vitni.
Deildu þau með okkur nokkrum tilgátum um hver stæði að baki ódæðisverkunum en allt kom fyrir ekki. Eitt af því skemmtilegasta við þetta allt saman var að allir í kringum okkur, nema þau, vissu hvernig í málunum lá. Já, við erum hrekkjusvínin í hverfinu!
laugardagur, 5. nóvember 2005
Síðasta kvöldmáltíðin
Ég var rétt í þessu að panta mér af bókasafninu allar bækurnar úr The No. 1 Ladies Detective Agency seríunni, nema þá fyrstu sem ég kláraði í morgun. Mér fannst hún svo skemmtileg að ég get varla beðið eftir framhaldinu. Mér datt í hug að koma mér upp verðlaunakerfi, t.d. ein bók fyrir hvert viðtal sem ég greini, en ég þekki mig: þegar kemur að bókum hef ég enga sjálfsstjórn.
Annars erum við að fara á fullt í eldamennsku í þessum töluðu orðum. Stella og Kristján eru að koma í mat og við ætlum að hafa fullhlaðna indverska veislu með karrýrétti, kartöflu kebabi, dhaali, raitu, hrísgrjónum og chapatis hveitibrauði. Stóri dagurinn rennur nefnilega upp á morgun fyrir þau og þar sem þetta er nokkurs konar síðasta kvöldmáltíð þeirra fyrir erfingja fannst okkur ekkert annað í boði en veislumáltíð.
Annars erum við að fara á fullt í eldamennsku í þessum töluðu orðum. Stella og Kristján eru að koma í mat og við ætlum að hafa fullhlaðna indverska veislu með karrýrétti, kartöflu kebabi, dhaali, raitu, hrísgrjónum og chapatis hveitibrauði. Stóri dagurinn rennur nefnilega upp á morgun fyrir þau og þar sem þetta er nokkurs konar síðasta kvöldmáltíð þeirra fyrir erfingja fannst okkur ekkert annað í boði en veislumáltíð.
föstudagur, 4. nóvember 2005
Housewarming!!!!
Mér fannst eitthvað mjög krúttlegt við þennan miða sem einhver nágranna okkar hengdi upp á sameiginlega tilkynningatöflu stigagangsins. Ég er enn að velta því fyrir mér hvað þau eiga við með "Glasgården" en kannski tengist það hinni ótroðnu slóð Glasvej.
fimmtudagur, 3. nóvember 2005
Haustganga um Søerne
Á miðvikudögum er frítt í söfnin hér í Kaupmannahafnarborg. Við vorum á leiðinni á Thorvaldsenssafn í gær þegar svo skemmtilega vill til að það springur á afturhjóli Baldurs. Ég segi skemmtilega því úr varð svo frábær ganga. Við vorum nefnilega stödd við Skt. Jørgens Sø sem er hluti af vötnunum (ásamt Peblinge Sø og Sortedams Sø).
Við höfðum alltaf ætlað okkur að taka göngutúr um vötnin en fram til þessa ekki gefið okkur tíma í það en þarna vorum við stödd, strönduð með fatlað hjól en starfhæfar löbbur. Þar sem við stóðum á gatnamótum Gyldenløvesgade og Vester Søgade byrjuðum við á því að ganga meðfram Skt. Jørgens Sø. Veðrið var dásamlegt, heiðskýrt og svalt í lofti. Myndavélin var með í för og tókum við myndir af öllu því sem vakti athygli okkar.
Á vegi okkar varð m.a. ógrynni af kosningaáróðri í formi auglýsingaskilta frambjóðenda, auglýsing á ljósastaur fyrir eitthvað sem kallast kultloppemarked, bann við baðferðum og fiskeríi, veggja- og götukrot og fátæklegt snuddutré (svo fátt eitt sé nefnt). Ekki má gleyma öllu fallna laufinu og haustlitunum sem sköpuðu svo skemmtilega umgjörð um vötnin.
Við endann á Skt. Jørgens Sø stendur glæsileg, rúnuð og geysihá bygging sem hýsir Tycho Brahe Planetarium & Omnimaxteater. Þar eru tröppur sem hægt er að tylla sér á og virða fyrir sér fuglalífið og gosbrunnana sem sprautast upp úr vatninu.
Þegar komið er hinu meginn við vatnið kallast vegurinn sem gengið er eftir því skondna nafni Svineryggen. Þegar Svínsbaki sleppir tekur við Peblinge Dossering sem liggur meðfram Peblinge Sø. Þar settumst við niður og gæddum okkur á nýbökuðum brownies og ferskri mjólk, hlaupandi aðhaldsfólkinu eflaust til mikillar mæðu (eða grænnar öfundar).
Þar sem Peblinge Sø og Sortedams Sø mætast liggur Dronning Louises Bro og síðan tekur Nørrebrogade við. Þar er að finna tælensk/kínverska búð og kíktum við þangað inn, bæði til að forvitnast og þýða loppnar loppur. Við komum síðan við á reiðhjólaverkstæði og gátum hjólað í okkur hita á leiðinni heim.
Eftir svona mikla haustupplifun fannst okkur tilvalið að elda eitthvað úr haustuppskerunni. Þar sem nafrískur réttur kvöldsins áður hafði lagst svo vel í okkur elduðum við sambærilegan rétt úr kartöflum, gulrótum og rófum. Í eftirrétt voru það síðan hausteplin sem færðu okkur ilmandi eplaköku með rjóma.
Hér að neðan eru síðan velvaldar myndir úr göngutúrnum.
Við höfðum alltaf ætlað okkur að taka göngutúr um vötnin en fram til þessa ekki gefið okkur tíma í það en þarna vorum við stödd, strönduð með fatlað hjól en starfhæfar löbbur. Þar sem við stóðum á gatnamótum Gyldenløvesgade og Vester Søgade byrjuðum við á því að ganga meðfram Skt. Jørgens Sø. Veðrið var dásamlegt, heiðskýrt og svalt í lofti. Myndavélin var með í för og tókum við myndir af öllu því sem vakti athygli okkar.
Á vegi okkar varð m.a. ógrynni af kosningaáróðri í formi auglýsingaskilta frambjóðenda, auglýsing á ljósastaur fyrir eitthvað sem kallast kultloppemarked, bann við baðferðum og fiskeríi, veggja- og götukrot og fátæklegt snuddutré (svo fátt eitt sé nefnt). Ekki má gleyma öllu fallna laufinu og haustlitunum sem sköpuðu svo skemmtilega umgjörð um vötnin.
Við endann á Skt. Jørgens Sø stendur glæsileg, rúnuð og geysihá bygging sem hýsir Tycho Brahe Planetarium & Omnimaxteater. Þar eru tröppur sem hægt er að tylla sér á og virða fyrir sér fuglalífið og gosbrunnana sem sprautast upp úr vatninu.
Þegar komið er hinu meginn við vatnið kallast vegurinn sem gengið er eftir því skondna nafni Svineryggen. Þegar Svínsbaki sleppir tekur við Peblinge Dossering sem liggur meðfram Peblinge Sø. Þar settumst við niður og gæddum okkur á nýbökuðum brownies og ferskri mjólk, hlaupandi aðhaldsfólkinu eflaust til mikillar mæðu (eða grænnar öfundar).
Þar sem Peblinge Sø og Sortedams Sø mætast liggur Dronning Louises Bro og síðan tekur Nørrebrogade við. Þar er að finna tælensk/kínverska búð og kíktum við þangað inn, bæði til að forvitnast og þýða loppnar loppur. Við komum síðan við á reiðhjólaverkstæði og gátum hjólað í okkur hita á leiðinni heim.
Eftir svona mikla haustupplifun fannst okkur tilvalið að elda eitthvað úr haustuppskerunni. Þar sem nafrískur réttur kvöldsins áður hafði lagst svo vel í okkur elduðum við sambærilegan rétt úr kartöflum, gulrótum og rófum. Í eftirrétt voru það síðan hausteplin sem færðu okkur ilmandi eplaköku með rjóma.
Hér að neðan eru síðan velvaldar myndir úr göngutúrnum.
miðvikudagur, 2. nóvember 2005
Nafríka
Í gær þáðum við heimboð til Stellu og Kristjáns. Það hafði rignt töluvert að deginum svo við nenntum ekki að hjóla og tókum strætó 5a. Við settumst fremur aftarlega, hægra megin. Eitthvað fór illa um mig í vagninum þar sem hann keyrði svo hastarlega og skipti engum togum að ég varð bílveikur. Bílveikin var sem betur fer ekki á mjög háu stigi, bara svona svimi og ógleði en engin uppköst.
Þegar til froskanna var komið rann áðurnefnd bílveiki snarlega af mér þar sem boðið var upp á heilsubætandi góðgæti af ýmsum toga: kúskúsrétt og harissu, ferskar döðlur og heimatilbúinn ís. Að auki fengum við svo súkkulaðimúffur sem Ásdís hafði hrist fram úr erminni fyrir heimsóknina.
Að vanda var mikið fjör og ætluðum við aldrei að hafa okkur af stað heim. Um miðnætti höskuðum við okkur þó út á strætóstoppistöð. Að þessu sinni var ferðin mun þægilegri þar sem ég var með fullan maga af vellíðan og bílstjórinn var ekki alveg jafnstrekktur og hinn.
Þegar til froskanna var komið rann áðurnefnd bílveiki snarlega af mér þar sem boðið var upp á heilsubætandi góðgæti af ýmsum toga: kúskúsrétt og harissu, ferskar döðlur og heimatilbúinn ís. Að auki fengum við svo súkkulaðimúffur sem Ásdís hafði hrist fram úr erminni fyrir heimsóknina.
Að vanda var mikið fjör og ætluðum við aldrei að hafa okkur af stað heim. Um miðnætti höskuðum við okkur þó út á strætóstoppistöð. Að þessu sinni var ferðin mun þægilegri þar sem ég var með fullan maga af vellíðan og bílstjórinn var ekki alveg jafnstrekktur og hinn.
þriðjudagur, 1. nóvember 2005
Amadou & Mariam tónleikarnir
Ó hvað það var gaman á þessum tónleikum! Ó hve allir dilluðu sér við tónlistina og brostu út í eitt. Tónlistin þeirra er eins og ópal: hressir, bætir, kætir.
Við mættum nægilega tímanlega til að næla okkur í sæti. Sætin sem um ræðir voru rauður sófi meðfram veggnum með ofurmjúkum pullum. Hægt og rólega fylltist dansgólfið og þegar hljómsveitin sté á svið þustu allir nær. Við vorum hins vegar örugg með útsýnið úr okkar sætum og fórum því hvergi.
Amadou og Mariam eru bæði blind og því voru hljóðfæraleikararnir þeim ávallt innan handar með að finna míkrafóninn og fleira í þeim dúr. Ef ekki hefði verið fyrir það - og hin augljósu sólgleraugu sem þau bæði báru í rökkvuðum húsakynnum Vega - hefði verið erfitt að átta sig á því að þau eru blind.
Þau spiluðu mikið af nýjustu plötunni sinni en við fengum líka að heyra af öðrum plötum þeirra og fannst okkur það ekki síðra. Ég hafði mjög gaman af því að fylgjast með sveitinni í sviði en sér í lagi hafði ég gaman af bongótrommuleikaranum. Hann virtist vera eilítið fýldur við upphaf tónleikana en undir lokin var hann eitt stórt bros. Kætin virtist færast yfir hann í takt við bongótrommusólóin: því fleiri sóló því stærra bros.
Þegar tónleikarnir voru búnir hjóluðum við okkar leið að miðbænum. Við vildum nefnilega vera þjóðlega og fá okkur danskt smørrebrød í miðnætursnarl. Það skondna var að í stað þjóðlegs varð upplifunin frekar alþjóðleg. Smørrebrødsdömurnar voru nefnilega af asísku bergi brotnar og eini viðskiptavinurinn fyrir utan okkur var Asíubúi.
Myndirnar hér að neðan eru úr rauðu seríunni, harhar.
Við mættum nægilega tímanlega til að næla okkur í sæti. Sætin sem um ræðir voru rauður sófi meðfram veggnum með ofurmjúkum pullum. Hægt og rólega fylltist dansgólfið og þegar hljómsveitin sté á svið þustu allir nær. Við vorum hins vegar örugg með útsýnið úr okkar sætum og fórum því hvergi.
Amadou og Mariam eru bæði blind og því voru hljóðfæraleikararnir þeim ávallt innan handar með að finna míkrafóninn og fleira í þeim dúr. Ef ekki hefði verið fyrir það - og hin augljósu sólgleraugu sem þau bæði báru í rökkvuðum húsakynnum Vega - hefði verið erfitt að átta sig á því að þau eru blind.
Þau spiluðu mikið af nýjustu plötunni sinni en við fengum líka að heyra af öðrum plötum þeirra og fannst okkur það ekki síðra. Ég hafði mjög gaman af því að fylgjast með sveitinni í sviði en sér í lagi hafði ég gaman af bongótrommuleikaranum. Hann virtist vera eilítið fýldur við upphaf tónleikana en undir lokin var hann eitt stórt bros. Kætin virtist færast yfir hann í takt við bongótrommusólóin: því fleiri sóló því stærra bros.
Þegar tónleikarnir voru búnir hjóluðum við okkar leið að miðbænum. Við vildum nefnilega vera þjóðlega og fá okkur danskt smørrebrød í miðnætursnarl. Það skondna var að í stað þjóðlegs varð upplifunin frekar alþjóðleg. Smørrebrødsdömurnar voru nefnilega af asísku bergi brotnar og eini viðskiptavinurinn fyrir utan okkur var Asíubúi.
Myndirnar hér að neðan eru úr rauðu seríunni, harhar.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)