Talað undir rós

Kveikjan að þessari færslu var að stundum segir fólk að lífið sé dans á rósum. Í flestum tilfellum er fólk að reyna að segja á háfleygan máta að lífið sé ljúft og að hlutirnir gangi vel. Tel ég að um augljósa vitleysu sé að ræða því málsháttur nokkur segir að engin sé rós án þyrna. Hvað er líka dans á rósum annað en þyrnum stráð leið?

Þegar fólk segir að leiðin sé stráð þyrnum á það þá við að lífið sé dans á rósum? Kannski segir það að lífið sé dans á rósum þegar leiðin er þyrnum stráð? Kannski er þetta fólkið sem tvistar til að gleyma. Ef svo er þá gengur það vel.

Tweet

Vatn

Ég hata strumpa!

Það er reyndar ekki allskostar rétt en nú vitið þið þó hver tónninn í næstu setningu á að hljóma. Ég hata hitaveitu Kaupmannahafnarborgar! Hitaveitu sem aldrei hitar eitt né neitt - allavega drífur það ekki hingað í nordvest, hvað þá upp á þriðju hæð.

Aldrei hefði ég trúað að ég ætti eftir að skrifa færslu um vatn en nú stendur svo á. Þannig er að vatn er fyrirbæri sem hefur leitað á huga minn síðan við fluttum hingað út - jafnvel lengur því ég var byrjuð að hafa áhyggjur af vatninu áður en við fluttum úr. Ég hafði til að mynda lesið að fyrir Íslendingum bragðaðist vatnið í Kaupmannahöfn sem sundlaugarvatn svo ég var ekkert of spennt. Þegar á hólminn var komið reyndist vatnið vel drykkjarhæft en það tók mig dágóðan tíma að venjast bragðinu og áferðinni sem starfar af kalkmagninu í vatninu.

Svo þeim áhyggju af vatni var lokið en raunum mínum tengdum vatni var langt frá því að vera lokið. Til að mynda er vatnið úr krananum aldrei nógu kalt þegar maður vill fá sér vatnsglas og það er aldrei nógu heitt þegar maður ætlar í uppvaskið. Þá ergir kalkið mig oft ansi mikið því það sest á all og reglulega þurfum við að vaska upp vatnskönnuna okkar því hún verður hvít af óhreinindum.

Verst finnst mér þó að hafa hvergi aðgang að miklu flæmi af vatni, vatni sem hægt er að stinga sér út í án þess að taka andköf af kulda, vatni sem er svo heitt að aumir vöðvar endurnýjast. Ég sakna óneitanlega sundlauganna og heitu pottanna að heiman en neita þó staðfesta því að þjást af heimþrá, til þess er ég of sátt í Danaveldi.

Tweet

Holmes og Watson á vaktinni

Við Frederikssundvejbúar lifum vægast sagt viðburðarríku lífi. Til dæmis stefndi þetta laugardagskvöld jafnt og þétt í að verða ósköp rólegt kósí bíókvöld heima í stofu og snemma í háttinn.

Þau plön fóru vitanlega út um þúfur þegar ég, Sérlákur Holmes, byrjaði að horfa út um stofugluggann og rannsaka mannlífið. Rak ég þá haukfrán augun í logandi kerti á rakarastofunni á móti (ái) og ekki sála á svæðinu.

Ég sýni Dr. Watson óhugnaðinn og ákváðum við að gera lögreglu viðvart í (kerta) ljósi þess að öll gólf á næstu fjórum hæðum fyrir ofan eru úr timbri. Þeir á stöðinni tóku ábendingunni vel og sendu menn á svæðið sem ég svo fjarstýrði af svölunum.

Þar sem ég stóð á svölunum hef ég sjálfsagt minnt á geðsjúklinginn Neró því ég hafði brugðið á það ráð að vefja rauðu flísteppi um mig miðjan til að kuldinn biti síður á mig. Lögreglumennirnir, greinilega ýmsu vanir, létu sér hvergi bregða. Þeir stóðu svo smá stund og horfðu á kertin í gegnum glerið meðan þeir töluðu í talstöðvar og gáfu rapport.

Eina myndin sem náðist af Neró.

Ráðvilltur lögregluþjónn syngur lag Bubba, Ég hef staðið við gluggann.

Nú eru þeir farnir og stöndum við Watson í glugganum og bíðum átekta. Ekki hyggjum við á langa bið því við höfum þegar gert skyldu okkar sem leynilögreglur hverfisins.

Tweet

Alfræðiorðabókarunnandinn

Nú tókst mér örugglega að koma með lengstu eins orðs fyrirsögn á færslu sem um getur. Hún er þó, ótrúlegt en satt, lýsandi fyrir það sem ég ætla að segja ykkur frá, þ.e. mér sem alfræðibókarunnanda, og þess vegna fær hún að hanga óbreytt og löng.

Alfræðibókarunnandinn fæddist um daginn þegar ég álpaðist inn á íslensku Wikipediuna á netinu. Wikipedia er frjálst alfræðirit og er þess eðlis að hver sem er getur lagt sitt af mörkum til að byggja það upp og bæta. Síðan ég uppgötvaði Wikipediuna hef ég notað hana óspart til að lesa mér til um allt milli himins og jarðar - þarna finnur maður hvaðeina sem maður hefur áhuga á og ef ekki þá getur maður sjálfur brett upp ermar og bætt úr því.

Ég hafði fram að þessu aðeins lesið mér til á Wikipediunni en þennan tiltekna dag datt mér í hug að reyna fyrir mér í alfræðiorðabókar-skrifum. Ég ákvað að fara hefðbundna leið og velja einstaklinga til að fjalla um. Ég skrifaði fjórar smágreinar - stubba - um Simone de Beauvoir, E. E. Evans-Pritchard, Bronislaw Malinowski og Max Weber.

Það er einhver karllæg slagsíða í vali á viðfangsefni hjá mér en það kemur til af því að ég studdist við gamlar glósur úr BA náminu og því endurspeglar það í raun karllæga slagsíðu námsins. Ég hef þó fullan hug á því að bæta úr þessu þegar mér gefst tími til og skrifa stubba um Margaret Mead og Mary Douglas, tvo þekkta kvenskörunga innan mannfræðinnar.

Tweet

Jólapróf marsmánaðar

Sit á bókasafninu í CBS á Solbjerg Plads og get ekki annað en brosað þegar ég lít út um gluggann. Það kyngir niður þessum líka jólalegu bómullarhnoðrum og maður sér ekki nema svona 50-100m frá húsinu, æðislegt!

Það æðislegasta við þetta er þó að ég er kominn i jólaprófaskap og vinnueljan slík að annað eins hefur ekki sést hér um slóðir. Þessi undirmeðvitundartenging við jólapróf og vinnutarnir er þó með öllu laus við það stress sem slíkum tímabilum fylgir stundum. Þetta er semsagt bara jákvætt.

Ég verð bara eitthvað svo kraftmikill af allri þessari birtu. Ég minnist þess að fróður maður hafi einhverju sinni sagt mér að þegar snjór hefði þakið jörðina á björtum degi myndi ljósmagnið milljónfaldast þ.e.a.s. sex núllum væri bætt aftan við það lúmínamagn sem fyrir væri. Ég held að í augnablikinu séu því billjónsilljóngrilljónir lúmína í gangi ef tekið er tillit til hækkandi sólar og afleiðingarnar eru tóm hamingja.

Tweet

Allt er þá þrennt er

Ingivaldur klukkaði mig um daginn og mér finnst eintaklega viðeigandi að nota fyrsta dag marsmánaðar til að sinna því. Þetta ku vera mín þriðja klukkviðleitni, hinar tvær verandi fimman og sjöan. Látum á þetta reyna.

Fjórar vinnur:
Í bakarí (Heildsölubakaríið og Reynir bakari)
Á hestabúgarðinum Der Wiesenhof sumarið 1997 (á gistiheimilinu og veitingastaðnum)
Lagerstarfsmaður hjá Pharmaco
1818

Fjórar bíómyndir sem ég hef horft á aftur og aftur og aftur:
Grease
Dirty Dancing
Moulan Rouge
Amelie

Fjórar plötur sem ég hef hlustað á aftur og aftur og aftur:
Hárið - úr söngleiknum Hárið
Surfacing - Sarah McLachlan
Dimance a Bamako - Amadou & Mariam
The Keyboard King at STUDIO ONE - Jachie Mittoo

Fjórar bækur sem ég hef lesið aftur og aftur og aftur:
Dalur hestanna - Jane M. Auel
Vígslan - Elisabeth Haich
Þorpið sem svaf - Monique P. de Ladebat
Ævintýrabækur Enid Blyton

Fjórir staðir sem ég hef búið á:
Miðtúni 88 (1985-1989)
Þingási 34 (1989-2001)
Digranesvegi 70 (2001-2002)
Eggertsgötu 28 (2003-2005)

Fjórir sjónvarpsþættir sem ég fíla:
Frasier
Despó
Friends
Þættir David Attenboroughs

Fjórir staðir sem ég hef heimsótt úti í hinum stóra heimi:
Salvador Dalí safnið í St. Petersburg, Flórída og Salvador & Gala Dalí húsið í Púbol, Spáni
Kulusuk
Andorra
Hollywood

Fjórir staðir sem ég hef heimsótt á skerinu:
Látrabjarg
Vestmanneyjar
Hvítá í gúmmítuðru
Ásbyrgi

Fjórir réttir:
Smjörsteikt bleikja að hætti pabba og veiðifélaga
Grænn kostur
Ýmis tíningur frá tengdó
Margaríta frá Devito's

Fjórir staðir sem ég vildi heldur vera á:
Í potti 3 í Laugardalslaug á leið í gufuna
Á Grænum kosti
Á Súfistanum að dreypa á swiss mocha
Þar sem er yfir frostmarki

Tweet

Febrúarannáll

Mér fannst svo ljómandi gaman að taka saman janúarannálinn að ég ákvað að gera það sama fyrir febrúarmánuð. Nú, nú þetta var mánuður í styttra lagi, varla hafinn en þó strax á enda kominn. Það útskýrir kannski dræma frammistöðu í bókalestri enda aðeins tvær bækur sem komast á lista fyrir þennan mánuðinn: Hroki og hleypidómar og The Good Earth.

Ég hef þeim mun fleiri bækur á takteinunum, einar sjö ef mér telst rétt til. Ég skilaði reyndar Atómsstöð Halldórs Laxness en ætla að halda áfram með Vefarann enda hálfnað verk þá hafði er. Ég hef líka verið að grípa í bók Evu Hoffman, Lost in Translation, sem fjallar um upplifun höfundar af því að flytjast í æsku búferlum frá Póllandi. Þá er barnabókin Emil og Skundi líka á náttborðinu og ætlunin er að endurnýja kynnin við þá sögu hvað úr hverju.

Að lokum er ég með bækur sem tengjast kúrsinum The Asian Mystique. Ég er eitthvað komin af stað með The Red Queen eftir Margaret Drabble og hef gaman af því að skyggnast inn í hirðlíf kóresku konungsfjölskyldunnar. Ég er líka aðeins farin að blaða í Vild Ingefær eftir Anchee Min en Madame Mao eftir sama höfund og I Am the Clay eftir Chaim Potok eru verk sem bíða frekari flettinga.

Þó ég hafi ekki sýnt af mér mikla takta í bókalestri hef ég verið þeim mun duglegri að glápa á kvikmyndir, margar hverjar sem hafa verið á leiðinni í tækið í langan tíma. Má þar helst nefna myndirnar In the bedroom og A beautiful mind, tvær myndir sem ég er afskaplega ánægð með að vera búin að sjá en kem ekki til með að kíkja á aftur í bráð. Af léttara efni sá ég m.a. Zoolander, Madagascar, Pride & Prejudice, Chinatown, Amadeus og Charlie's Angles 1 & 2.

Af annarri iðju mánaðarins má nefna að við urðum okkur úti um fjalla af góðri tónlist, gerðumst áskrifendur að Politiken og fyrir vikið viðræfuhæfari um landsins gagn og nauðsynjar, ég byrjaði að sækja tíma í The Asian Mystique þar sem ég fékk meðal annars að sjá verstu kvikmynd veraldar og við fengum froskafjölskylduna í heimsókn til að spila Settlers. Við skötuhjú héldum upp á fimm ára sambandsafmæli þann 14. febrúar með rómantískum hætti og ég lét loks gamlan draum rætast, vona bara að það endi ekki svona: one of these days these boots are gonna walk all over you.

Síðar í mánuðinum skruppum við í sveitarferð, ég fékk kennslu í hvernig skal afvopna þjóf með Netto poka, við ferðuðumst aftur til miðalda þegar smávaxnir sjóræningar, Ninja skjaldbökur og prinsessur ráfuðu um sveitir og ég tók mína fyrstu dýfu niður á við en tókst að koma mér upp aftur. Það var góður endir á góðum mánuði.

Hér koma síðan örfáar myndir frá annars vegar Settlersspiladegi og hins vegar Valentínusardegi.

Hver er sætust með apa í bananahýði á smekknum sínum?

Froskur úr bakaríinu - hann var Nammi

Veltir fyrir sér næsta leik onkel Baldurs

Með rósir og handunnið Valentínusarkort frá sætum gæja

Baldur með "Blue Steal" á hreinu

Tweet

Fyrsta dippan

Nú er ég sko stolt og ánægð með sjálfa mig. Í um þrjár vikur hef ég verið að stefna að því að taka fulla þríhöfðadýfu - dippu - án fótstigs. Ég byrjaði á því að æfa mig á negatívum, þ.e. að láta mig síga niður hægt en ýta mér ekki upp. Samkvæmt einkaþjálfaranum mínum auka negatívurnar heildarstyrkinn töluvert.

Ég fékk þó fljótlega leið á negatívunum og tók upp á því að gera partial/hálflyftur í staðinn, þ.e. fara eins langt niður og ég treysti mér og ýta mér svo upp. Partiölurnar hafa gefið mér öryggi í hreyfingunni og á undanförnum æfingum hef ég sífellt orðið kjarkaðri við að síga lengra niður.

Í dag kom síðan að því, ég tók mína fyrstu dippu og einkaþjálfarinn var viðstaddur til að staðfesta að um fullgilda dýfu væri að ræða. Ótrúlega skemmtilegt að ná þessu takmarki, nú er bara stefnan að ná fleiri en einni í einu án þess að springa á limminu. Gaman, gaman.

Tweet

Fastelavn

Við kíktum í bæinn í gær til að sjá hvernig Danir halda upp á fastelavn. Fastelavn er eins konar sambland af ösku- og bolludegi því þá eru borðaðar fastelavnbollur og börnin klæða sig upp í hina ýmsu grímubúninga.

Á vefnum karneval.dk las ég mér til um fastelavn. Þar segir m.a. að nú til dag sé um að ræða hátíð fyrir börn en svo hafi þó ekki alltaf verið. Orðið fastelavn þýðir nefnilega föstuinngangur og vísar til nákvæmlega þess, þ.e. hátíðar sem á sér stað áður en fasta hefst. Þessi hátíð á rætur að rekja til miðalda þegar Danmörk var kaþólsk og trúarföstur tíðkuðust í ríkari mæli í Vesturheimi en nú til dags. Þá lagði fólk í 40 daga föstu sem vísaði til hinna 40 daga sem liðu frá því Kristur var grafinn og þar til hann steig upp til himna. Áður en fastan hófst var sem sagt slegið upp í allsherjar veislu - fastelavn - þar sem fólk kom saman og dansaði, lék og borðaði góðan mat.

Eins og gefur að skilja hefur mikil hefð skapast í kringum þessa hátíð; börnin vekja foreldrana með bolluvendi, klæða sig í allra kvikinda líki, slá köttinn úr tunnu og borða fastelavnboller. Við vildum ekki vera eftirbátar Dana á þessum degi og byrjuðum því daginn á því að kíkja til bakarans á horninu og kaupa fastelavnsboller. Við kíktum síðan á Kultorvet og fylgdumst með smáfólkinu slá köttinn úr tunnu. Þegar það tókst kom í ljós að köttinn vantaði (sem betur fer) en úr tunnunni streymdu nammipokar í staðinn.

Hvað skemmtilegar fígúrur snertir var af nógu að taka; þarna voru tígrisdýr og kolkrabbi, asninn Eyrnaslapi og flóðhesturinn úr Wulffmorgenthaler, nokkur stykki ofurhetja eins og Batman, Súperman og Ninja skjaldbaka, prinsessur og indíánar, sjóræningjar og nornir, gíraffar og prinsa. Á Strikinu sáum við þó tvímælalaust flottasta grímubúninginn: jögglara á einhjóli. Mig grunar þó að kauði myndi jöggla á einhjóli hvort sem um fastelavn væri að ræða eður ei.

Fastelavn bollurnar góðu

Þessi var Pony hestur með bleika vængi og kröftuga sveiflu

Þessi var kotbóndi frá Íslandi

Þessi með hattinn og slörið stjórnaði með harðri hendi

Flóðhesturinn góði (eða ekki svo góði)

Á einhjóli

Tweet

Á síðustu stundu

Í upphafi þessarar viku fékk ég tilkynningu um að ég ætti eftir að skrá mig í lokapróf fyrir þessa önn og að ég hefði frest til hádegis þann 24. febrúar sem ég fattaði nýverið (um ellefu leytið) að væri einmitt dagurinn í dag.

Eftir að uppgötvunin hafði skilað sér í gegnum heilabörkinn fór af stað óumflýjanlegt og flókið ferli, nánar tiltekið: Hlaupa niður stigann, stökkva á stálfákinn, beygja til vinstri, hjóla hratt, beygja til hægri og hjóla hratt í svolitla stund, stoppa á rauðu, hjóla hratt, stökkva af stála, skrifa nafnið mitt á eitthvað blað og varpa öndinni léttar.

Hjá CBS eru hlutirnir nefnilega aðeins öðruvísi en hjá HÍ. Hér skráir maður sig fyrst í námskeið, situr í nokkrar vikur og skráir sig svo í próf. Heima í HÍ gera menn bara ráð fyrir því að maður ætli sér í próf ef maður skráir sig í námskeið.

Tweet

Nettó-löggan

Ég varð vitni að sérkennilegu atviki á leiðinni heim úr ræktinni í gær. Ég stóð með hjólið mitt við rautt ljós, við hlið mér er par sem ég veitti nokkra athygli fyrir einhverjar sakir sem ég get ekki skilið. Eflaust var það þó af því maðurinn stendur þarna tuðandi ofan í bringuna á sér, ég skildi þó minnst af því.

Allt í einu birtast þrjú ungmenni mér við hlið, merkt Netto versluninni í bak og fyrir og taka að tala við manninn. Mér heyrist þau segja manninum að hann geti ekki gengið út með vörur sem hann hefur ekki greitt fyrir og tek ég þá eftir því að hann heldur á Netto poka. Þau biðja hann að skila pokanum og koma með sér inn í búðina en hann neitar staðfastlega og segist ekki hafa gert neitt rangt.

Ungmennin virðast ekki vita hvernig höndla eigi aðstæður sem þessar og tvö þeirra hverfa á brott með kærustuna sem ekki var eins ósveigjanleg. Einn Netto starfsmaður verður eftir á ljósunum hjá mér og okkar manni með Netto pokann og er nú kominn með síma í hönd, virðist vera að þiggja leiðbeiningar frá þeim sem er hinum megin á línunni.

Loksins kemur grænt ljós og okkar maður heldur af stað yfir götuna en einhvern veginn æxlast það svo að þegar ég og Netto-strákurinn-í-símanum leggjum af stað kemur rauður kall á okkur svo við náum aðeins yfir miðja götuna og neyðumst til að nemar þar staðar, á meðan heldur okkar maður ótrauður áfram með pokann í hönd. Netto-strákurinn-í-símanum virðist ekki kippa sér upp við það að vera stopp á rauðum kalli enda okkar maður ekki líklegur til að stinga af með pokann, eins hægt og hann gengur.

Hins vegar bætast nú tveir þrekvaxnir Netto strákar í hópinn og þeir eru í miklum ham. Netto-strákurinn-í-símanum lýkur samtalinu og virðist nú vita betur hvernig ber að bregðast við og strax og græni kallinn kemur stökkva þeir þrír yfir götuna og hlaupa að okkar manni. Sá er næstum kominn í hvarf við tré og runnugróður en ég sé þó þegar þeir þrír stökkva á hann eins og þeir væru í Vestra og fella manninn með Netto pokann.

Þetta vakti þó nokkra athygli vegfarenda sem margir hverjir ráku upp stór augu enda ekki á hverju degi sem maður sér Netto lögguna að störfum. Þar sem ég var komin út á hjólabrautina þegar hér er komið sögu veit ég ekki hvernig allt fór að lokum, eflaust hefur okkar maður þó verið dreginn inn í Netto og látinn bíða þar annars konar lögreglu.

Tweet

Gott land - vond mynd

Ég mætti í þriðja tímann af The Asian Mystique í gær. Þar sem ég er yfirleitt að heiman í tæpa fimm tíma vegna þessa fannst mér ráðlegast að mæta með smurt nesti, en það er eitthvað sem ég hef ekki gert í háa herrans tíð. Það kom í ljós að handtökin voru ekki eins æfð og áður því það tók mig drjúga stund að smyrja brauð með osti og sultu, taka fram Lille Lise kakómjólk og Danone jógúrt, flysja appelsínu og bisa við að koma salthnetum í plasfilmu. Það hafðist þó á endanum og ég varð nestinu fegin seinna um daginn.

Í tímanum var horft á kvikmyndina The Good Earth. Þar sem ég hafði nýlokið við að lesa bókina var ég spennt að sjá hvernig til hefði tekist að koma sögunni á tjald. Ég gerði kannski of miklar væntingar því eftir tvo og hálfan tíma af því að horfa á bandarískan leikara og þýska leikkonu gera lífi Wang Lung og O-Lan skil á yfirdrifinn og ótrúverðugan hátt, svo ég minnist nú ekki á frammistöðu aukaleikaranna sem töluðu í sérkennilegri tónhæð og hlógu alltaf eins og brjálæðingar HA HA HA, komst bara þessi hugsun að: versta kvikmynd veraldar!

Eftir slíkar pyndingar var gott að komast heim og afeitra sig yfir kvikmyndinni The Usual Suspects. Baldur kom með þá kenningu að Keyser Söze stæði á baki þess að við vorum látin horfa á The Good Earth og finnst mér það ekki svo fjarstæðukennt. Það þarf einhvern illa innrættan og grimman til að gera öðrum annað eins, ég segi nú bara ekki annað.

Tweet

Sveitarferð

Við brugðum okkur af bæ í gær til að kíkja á Fjólu, Ingólf og Kjartan. Þar sem þau búa í Trørød kollegiet við Vedbæk (lengst út í sveit) urðum við að taka strætó, lest og aftur strætó til að komast til þeirra. Það var sannarlega þess virði því við fengum að upplifa aftur þá Danmörku sem við kynntumst á tjaldstæðinu í Rødovre árið 2001, þ.e. hina ofurrólegu og sem-klippt-út-úr-barnabók Danmörku. Í Vedbæk er allt svo snyrtilegt og öllu svo vel komið fyrir að maður áttaði sig allt í einu á því hve miðbær Kaupmannahafnar og nærliggjandi hverfi eru... ekki alveg þannig.

Það var líka fleira nýtt sem við fengum að sjá fyrir utan Vedbæk, við vorum nefnilega að hitta litla Kjartan í fyrsta sinn. Við færðum honum að gjöf litla skó með bjöllu í sem á að hvetja börn til að grípa í fæturna og þannig þroska hreyfingar sína. Okkur fannst við kræf að gefa fjögurra mánaða barni skó sem ætlaðir eru níu mánaða en aldeilis ekki, þeir voru of litlir! Hversu lítil númer eru þetta? Eða hversu stór er Kjartan?

Eftir stórgóðar pönnsur með jarðarberjasultu og rjóma, skemmtilegt spjall og túr um huggulegu íbúðina kvöddum við þau skötuhjú og kút og héldum aftur heim í Nordvest. Þó sveitakyrrðin sem svífur yfir vötnum við Vedbæk sé frábær tilbreyting frá hávaðanum í borginni á ég samt erfitt með að ímynda mér hvernig ég færi að hefði ég ekki allt þetta sem ég hef - grænmetissalann, bakaríið, bókasafnið, ræktina - hér í næstu húsum. Ég býst við að ég sé algjört borgarbarn.

Hér stend ég fyrir framan loppemarked-inn í Mariehøjcentret á lestarstöðinni í Vedbæk

Beðið eftir vagni 195 - þá er gott ráða að gretta sig smá

Sá sæti í bjölluskónum

Tweet

These boots are made for walking

Ég lét verða af því! Ég keypti mér æðislega mergjuð, hnéhá leðurstígvél í dag í versluninni Bianco á Strikinu. Það setti ekki strik í reikninginn að afgreiðslustúlkan var íslensk svo við gátum rætt kosti og galla skónna án vandkvæða. Það kom í ljós að það voru engir gallar.

Nú þarf ég bara að berjast við sjálfa mig um eitt: að tíma að ganga í skónum. Þeir eru bara svo fínir að grófar götur borgarinnar eiga ekkert með að eyðileggja þá. Ó, þvílík togstreita!

En ætli ég fái nokkru ráðið um þetta? Eða segir ekki einhversstaðar: These boots are made for walking, and that's just what they'll do...

Tweet

Færslan um fiskinn

Nú ætla ég að rekja tvær tilraunir okkar úr eldhúsinu. Sagan hefst þann 13. febrúar, höfðum við Ásdís keypt hálft kíló af rauðsprettuflökum skömmu áður. Úr varð að við mölluðum saman í ofnrétt eftir uppskrift sem við fundum á netinu. Hún er sem hér segir:

500 g ýsa, þorskur, rauðspretta
2 msk sítrónusafi
400 g kartöflur
1-2 stk græn paprika
1 stk laukur
2 stk hvítlauksrif
1 dós niðursoðnir tómatar
1 tsk grænmetiskraftur
½ tsk pipar
½ tsk salt
1 tsk basilikum
40 g rifinn ostur

Þetta matreiddum við sumsé eftir kúnstarinnar reglum og bárum fram með nýbakaðri hvítlauksbagettu. Rétturinn smakkaðist þokkalega en okkur þótti helst til mikið vanta upp á krydderínguna (höfundarleyfi). Það gengur bara betur næst, hugsuðum við með okkur.

Þess má til gamans geta að um sama leyti árs fimm árum áður hafði ég rænt Ásdísi Maríu úr föðurhúsum undir því yfirskini að um kvöldverðarboð væri að ræða. Í tilefni af því að hún hefur enn ekki snúið aftur var viðbúnaður hinn mesti: kveikt á kertum, spariglösin tekin fram og lagt á borð af mikilli natni, servíettur og allt!

Meðan ég man, myndin hér að neðan er í algjöru ósamræmi við frásögnina og er hreint ekki af okkur skötuhjúum (rauðsprettuhjúum?) eins og ætla mætti. Hún fannst þvert á móti á fréttavef Baggalúts og er af dúettnum Wham.

Í kvöld gerðum við aðra atlögu að áðurnefndum fiskrétti. Að þessu sinni skiptum við rauðsprettunni út fyrir þorsk og samræmdum krydd og innihald í takt við það sem tíðkast í kúskús réttum. Í grófum dráttum var innihaldið einhvern veginn svona: kartöflur, gulrætur, laukur, hvítlaukur, niðursoðnir tómatar og krydd ýmiss konar, svo sem karrý, chili, kóríander, cumin og að sjálfsögðu salt og pipar.

Þessi atrenna heppnaðist að mörgu leyti betur en að sumu leyti verr. Af einhverjum ástæðum ákváðu nokkrar kartöfluskífur að eldast hægt, þær hafa kannski tilheyrt stofni æskujarðepla. Að öðru leyti var atrennan mjög góð og þá sérstaklega hvað krydderínguna varðar. Einnig á þorskurinn betur heima í þessu kombói en rauðsprettan. Varla þarf að taka fram að hvaða fiskréttur sem er smakkast betur sé fiskurinn keyptur á Íslandi.

Að lokum langar mig að þakka þeim sem á erindið hlýddu og sérstakar þakkir fær ritari minn, Ásdís María, fyrir óbilandi eljusemi og sérdeilis nytsamlegar tillögur við gerð textans. Því hvar væri maður ef maður þyrfti að vélrita sjálfur?

Tweet

Klukkan þrjú

Var klukkaður aftur! Að þessu sinni voru það Móa frænka og mamma sem klukkuðu mig og hefst nú lesturinn:

Fjórar vinnur:
1. Blaðberi hjá Morgunblaðinu
2. Fiskverkamaður á Skagen
3. Flokkstjóri í unglingavinnunni
4. Háseti á Loka

Fjórar bíómyndir sem ég get horft á aftur og aftur:
1. Rocky
2. Rocky Horror Picture show
3. Legally Blond
4. Amelie

Fjórir staðir sem ég hef búið á:
1. Bræðratunga 17
2. Sæbólsbraut 28
3. Digranesvegur 70
4. Hrauntunga 39

Fjórir sjónvarpsþættir sem ég fíla:
1. Nikolaj og Julie
2. Riget
3. Frasier
4. Friends

Fjórir staðir sem ég hef heimsótt í fríum
1. Kaupmannahöfn
2. Bretagne skaginn
3. Barcelona
4. Terracina

Fjórir réttir:
1. Soðin ýsa með kartöflum, sítrónuólífuolíu, góðu salati og ölgeri
2. Kúskús
3. Egg a la Frederikssundsvej
4. Grænmetissúpa Ásdísar

Fjórar heimasíður:
1. google.com
2. gmail.com
3. Dave Draper
4. Wikipedia

Fjórir staðir sem ég vildi heldur vera á:
1. Muscle Beach, Kaliforníu, 1965
2. Við Hringborðið
3. Sötrandi te í Baggabotni, Héraði
4. Viðskiptafræðingur

Fórnarlömb klukksins eru engin þar sem ég ætla að freista gæfunnar og slíta keðjuna mér til skemmtunar.

Tweet

Í tilefni dagsins

Í dag er bjart yfir hvernig sem á það er litið. Himinninn er heiður, sólin sendir geisla sína yfir okkur og ég er búin að lesa fyrir tímann í dag! Ég var nefnilega ekkert alltof duglega að mæta lesin fyrir tímana á haustönn en nú verður breyting á.

Ég er meira að segja farin að huga að lesefni næstu viku. Þá komum við til með að horfa á myndina The Good Earth og er mælt með því að lesa skáldsöguna fyrir tímann. Ég er einmitt á leiðinni út úr dyrunum til að ná í bókina sem nú bíður mín á bókasafninu. Ég hef þá eitthvað að lesa í strætó á leiðinni í tíma, en slík nýting á tíma er mér alls ekki þvert um geð.

Það sem gefur þessum degi þó mest gildi er að ég á stefnumót við frábæran gæja í kvöld. Sá ætlar að bjóða mér út að borða á tælenska veitingastaðinn Alissa, síðan á Baresso kaffihúsið fyrir eftirréttinn og að lokum ætlar hann með mig í bíó að sjá myndina Mit liv som geisha.

Í tilefni af þessu er ég búin að klæða mig í nýja dressið og gera mig sæta og fína. Það er nefnilega ekki á hverjum degi sem manni er boðið á stefnumót. Það er heldur ekki á hverjum degi sem maður heldur upp á fimm ára sambandsafmæli.

Tweet

Ljúfur laugardagur

Gærdagurinn var akkúrat eins og laugardagar eiga að vera. Við spásseruðum í rólegheitum frá Nørreport og niður Købmagergade. Þar kennir ýmissa grasa og var margt skoðað og sumt keypt. Eitt af því fyrsta sem við sáum var tveggja hæða sælgætisverslun. Fórum tómhent inn en komum út með vænan poka af gúmmulaði.

Með nammipokann í aðalhlutverki soguðumst við inn í bókabúð Arnold & Busck og eins og lög gera ráð fyrir gleymdum við alveg stund og stað og fórum í fjársjóðsleit. Þegar við vorum komin út heyrðum við að einhver var að kalla á okkur. Hver var það?

Við gengum á köllin og fundum eiganda þeirra, gínu sem stóð innst inni í verslun Esprit, svona líka smekklega klædda. Eftir litla umhugsun og fáar vangaveltur keyptum við allt heila settið á Dísuskvísu, ekkert smákúl. Aðeins ein leið til að enda svona bæjarferð, samloka með bufflamozarellu á Diamanten.

Tweet

Út um gluggann á strætó

Mér finnst mjög notalegt að sitja í strætó og glápa út um gluggann á borgina: byggingar sem æða framhjá, hjólandi fólk og gangandi vegfarendur. Maður veitir ýmsu athygli sem maður einfaldlega sér ekki þegar maður hjólar um. Allt í einu tekur maður til dæmis eftir huggulegu kaffihúsi og einsetur sér að kíkja þangað einhvern daginn eða veltir vöngum yfir því hvers konar varningur sé í boði hjá kínverska kaupmanninum.

Svo ef maður þreytist á því að gjóa augum að verslununum má alltaf virða fyrir sér samferðafólkið sem hjólar samsíða vagninum. Það gerði ég einmitt um daginn með það í huga að sjá hver tískan í kvenskófatnaði væri um þessar mundir. Ég varð þess meðal annars vísari að margar konur klæddast loðnum skinnstígvélum sem ná hálfa leið að hnjám. Þó mér finnist það smart þá er það ekki alveg minn stíll.

Þessi könnun leiddi einnig í ljós að enn fleiri klæðast hefðbundnum leðurstígvélum en þeim hef ég alltaf verið skotin í. Ég hef gert heiðarlegar tilraunir til að eignast slík stígvél og á mínum unglingsárum lagði ég reglulega leið mína í vinnuna til pabba til að kíkja til skóheildsalans sem var í sama húsi. Sá lofaði í hvert sinn að leðurstígvélin, sem ég hafði augastað á, kæmu í vikunni á eftir en allt kom fyrir ekki, ég fékk aldrei blessuð stígvélin.

Það vill svo til að við ætlum í bæjarferð á morgun, kannski ég láti slag standa og drauminn rætast.

Tweet

Ashura-hátíðin

Ég var á mínu daglega rápi um vef Morgunblaðsins þegar ég rakst á frétt um ashura-hátíð múslima. Fréttin af hátíðinni kom til af því að óttast er að frekari ofbeldisverk verði framin í tengslum við mótmæli vegna dönsku skopmyndateikninganna nú þegar þessi helsta trúarhátíð sjía-múslima stendur yfir.

Fréttin rifjaði upp fyrir mér það sem Marianne Pedersen, kennari minn í námskeiðinu Middle Eastern immigration to Scandinavia, sagði okkur af þessum hátíðarhöldum þegar við ræddum um ritúöl. Marianne gerði vettvangsrannsókn meðal múslima í Sýrlandi og Líbanon og einnig meðal aðfluttra múslima í Kaupmannahöfn. Hún hefur því við ólíkar aðstæður tekið þátt í þessum hátíðarhöldum, en þó aðeins fengið að fylgja konunum eftir.

Um þessar mundir er tími Muharram, fyrsta mánuðar íslamska dagatalsins, og er hann einn af fjórum heilögum mánuðum ársins. Í þessum mánuði minnast síja múslimar bardagans við Karbala og þá einkum píslarvættis Husseins, barnabarns Múhameðs. Hámarki sínu ná hátíðarhöldin á tíunda degi mánaðarins með Ashura hátíðinni. Samkvæmt vef Moggans fyllast margir miklum trúarhita á þessum tímamótum og berja sig gjarnan með svipum og er það í takt við það sem Marianne lýsti.

Á fyrstu tíu dögum Muharram hittast vinir og ættingjar til að minnast hörmunganna við Karbala. Marianne sagði samkomurnar sem hún sótti allar hafa haft svipað form á sér. Fyrst var lesið upp úr Kóraninum og síðan farið með marthiya sem eru ljóðsöguleg harmakvein. Því næst var fyrirlestur um eitthvað sem laut að Kóraninum, íslamskri heimspeki og Muharram.

Þá tóku við ýmsir helgisiðir, má þar helst nefna matam, þ.e. þegar samkoman rís á fætur og tekur að berja á brjóst sér. Um er að ræða táknræna leið til að sýna sorg sína á þessum tímamótum og misjant hversu langt fólk gengur. Marianne sagði að sumar konurnar grétu hástöfum og berðu sig kröftuglega meðan aðrar létu sér nægja táknrænni hreyfingar.

Hefði ég verið heima á Íslandi hefði þessi frétt eflaust ekki setið í mér lengi þar sem tilvera múslima í íslensku samfélagi er mun ósýnilegri en hún er í Kaupmannahöfn. Þar verður maður ekki var við helgidaga annarra trúarhópa en kristinna og finnst að jólahátíðin hljóti að vera alþjóðlega. Hins vegar var grænmetissalinn okkar á horninu með opið öll jólin en í dag er lokað hjá honum.

Tweet

Geisjur & Dragon Ladies

Ég mætti í fyrsta tíma annarinnar í dag. Það var reyndar hrein heppni að ég skildi yfirhöfuð mæta þar sem ég taldi víst að tímarnir í námskeiðinu hæfust ekki fyrr en þann 9. Af algjörri rælni álpaðist ég inn á síðu námskeiðsins og sá þá að fyrsti tími hæfist eftir tvo tíma. Það svigrúm nægði mér sem betur fer til að koma mér niður á Snorresgade og inn í kennslustund í tæka tíð.

Námskeiðið sem um ræðir kallast The Asian Mystique og er kennt við Institut for Tværkulturelle og Regionale Studier, Afdeling for Asienstudier, nánar tiltekið Sydøstasienstudiet. Í námskeiðinu er skoðað hvernig Asía og Asíubúar hafa verið sýndir og hvaða mynd hefur verið dregin upp af þeim á Vesturlöndum í kvikmyndum og skáldskap.

Það felur að sjálfsögðu í sér að við komum til með að lesa nokkrar skáldsögur og horfa á kvikmynd í hverjum tíma, t.d. The Good Earth (Gott land) eftir Pearl S. Buck og James Bond myndina You Only Live Twice. Mikið verður það gaman! Ég hlakka virkilega til þess að rífa nefið aðeins upp úr fræðibókunum og prufa annars konar nálgun að námi.

Ein af aðalbókum námskeiðsins kallast The Asian Mystique: Dragon Ladies, Geisha Girls, & Our Fantasies of the Exotic Orient. Ef eitthvað er að marka titilinn virðist mér hér vera komin áhugaverð bók og er ég ansi spennt að hefja lesturinn.

Tweet

Með á nótunum

Við höfum verið óvenju vel með á nótunum þessa helgina. Í gær horfðum við á undankeppni íslensku eurovision keppninnar og vorum sátt að sjá Sylvíu Nótt komast áfram. Veit þó ekki hvort ég sé til í að hún fari alla leið til Aþenu en það er víst ekki í mínum höndum þar sem ég kem ekki til með að taka þátt í símakosningunni þann 18.

Við horfðum einnig á spurningaþáttinn Tíminn líður hratt og ég er ekki frá því að heimþrá hafi hellst yfir mann á þeirri stundu. Svo enduðum við kvöldið á að horfa á Spaugstofuna en það hef ég ekki gert í háa herrans tíð. Ég veit ekki hvort það sé til marks um fyrrnefnda heimþrá, breytt skopskyn, bætt vinnubrögð Spaugstofumanna eða aldurinn að færast yfir en hvað sem það var þá hafði ég mjög gaman af Spaugstofunni! Síðast þegar ég hafði gaman af þessum fimm vitlausuköllum var þegar þættirnir kölluðust á Stöðinni, man best eftir 89' á Stöðinni.

Í dag fengum við síðan í fyrsta sinn heim í hús Politiken og lágum yfir því í dag. Við ákváðum nefnilega á dögunum að taka dönskunámið fastari tökum og keyptum okkur þriggja mánaða helgaráskrift að blaðinu. Það góða við blaðið er að það kemur í mörgum aðskildum lögum svo ég get verið að lesa fréttirnar eða gluggað í menningarblaðið meðan Baldur kíkir í Søndagsliv eða Videnskab & Debat.

Til að setja punktinn yfir i-ið horfðum við svo á fréttir RÚV í kvöld. Það voru að vísu fréttir gærdagsins þar sem tengingin okkar ræður ekki við að horft sé á fréttirnar í beinni en það breytir ekki öllu. Kannski maður fari svo bara að venja sig á að kíkja á fréttir DR1, það væri þá í takt við ætlun okkar að tala betri dönsku. Það væri hins vegar algjör bónus/hliðarverkun að verða betri að sér í heimsmálunum.

Tweet

Vefarinn Darcy frá Kasmír

Við Stella og Áslaug Edda horfðum um daginn á myndina Pride & Predjudice og höfðum gaman af. Í framhaldi af því lánaði Stella mér bókina sjálfa í íslenskri þýðingu en ég hafði fram til þessa aðeins lesið hana á ensku.

Ég las bókina síðan í einum rykk í gær og vitaskuld varð mér hugsað til þess þegar ég las hana síðast. Það var árið 2000 þegar ég var au-pair í Bordeaux og hafði bara enskar bókmenntir og höfunda eins og Jane Austen og Brontë systur til að halla höfði mínu að.

Síðar sama kvöld og ég hafði lokið við Hroka og hleypidóma var ég komin upp í rúm og ætlaði að halda áfram þar sem ég hafði horfið frá Vefaranum mikla frá Kasmír. Ég flettir upp að síðu 101 og las: Steinn var vanur því að heiman að sannfæra á fimm mínútum þá sem á hann hlýddu, og ekkert hefði honum fundist eðlilegra hér en múnkurinn hefði risið á fætur, kastað kufli sínum, afneitað hinni einu trú og æpt: Eviva la bandiera rossa!

Meðan ég las þessa klausu velti ég því fyrir mér hve í takt við persónu Darcy þetta væri, það væri sko honum líkt að hugsa svona... Svo mundi ég að þetta var alls ekki Darcy að tala heldur Steinn Elliði úr Vefaranum mikla frá Kasmír. Ég ákvað að sýna skáldinu meiri virðingu og halda ekki lestrinum áfram fyrr en ég hefði almennilega sagt skilið við persónur fyrri skáldsögunnar. Því þó Jane Austen og Halldór Laxness séu bæði góðir höfundar eru þau það á sínu hvoru sviðinu og ég held það sé farsælast að blanda þeim ekki um of saman.

Tweet

Nýr haus, nýtt líf

Við fengum svo að segja nýjan haus um daginn. Sko sturtuhaus. Hann er reyndar ekki alveg nýr, bara endurbættur.

Við lögðum hann kalkstíflaðan í mínus kalkbað eins og lög kveða á um og því má segja að við höfum lagt höfuð í bleyti (aha). Við höfðum vanrækt það þar til nú og vorum lengi búin að klóra okkur í hausnum (þeim líffræðilega) yfir því dularfulla minnkandi vatnsmagni sem sprautaðist úr hausnum (sturtunnar).

Þegar við svo prufuðum gripinn eftir afkölkunina fundum við stórmun. Ef ekki er hægt að tala um nýjan haus þá er allavega hægt að tala um nýtt líf.

Tweet

Ostur veislukostur?

Við gerðumst djörf fyrir stuttu - við keyptum nýja tegund af osti. Fyrir síðustu helgi vorum við að versla í Netto og rákumst á ostinn Lille Lise sem auglýstur er sem mildur og bragðgóður. Hann er líka klæddur rauðu vaxi svo okkur fannst að hann hlyti að vera bragðdaufur og áþekkur brauðostinum heima. Svo við kipptum Lille Lise með.

Það kom svo á daginn þegar við opnuðum ostinn að hann er ansi lyktarmikill og aðeins of bragðsterkur fyrir okkur. Við hugsuðum okkur gott til glóðarinnar að láta Heidda greyið spæna honum ofan í sig meðan hann væri gestur okkar en ekki varð okkur kápan úr því klæðinu, þetta er nefnilega frekar veglegt oststykki.

Við sátum sum sé uppi með oststykkið og urðum að koma því í góðar þarfir, helst af öllu að koma ostinum ofan í okkur. Síðan uppgötvuðum við að með því að smyrja góðu lagi af syltetøj ofan á brauðsneið með Lille Lise væri hægur vandi að snæða ostinn. Nú þurfum við bara að kaupa meiri sultu.

Tweet

Herfang

Við fórum á bókasafnið áðan til að ná í fjóra geisladiska sem við áttum pantaða. Við komum klyfjuð til baka, með hvorki meira né minna en 25 diska í farteskinu. Við gleymdum okkur aðeins í tónlistarekkanum og því fór sem fór: okkur leið eins og við hefðum rænt hálfu bókasafninu þegar við snerum heim á leið.

Í engri sérstakri röð samanstendur herfangið af eftirtöldu:

1. Café del Mar - The Best Of
2. Bob Marley & The Wailers - Exodus
3. Tori Amos - StrangeLittleGirls
4. Tori Amos - Boys for Pele
5. Lisa Ekdahl - Bortom det blå
6. Celine Dion - Miracle
7. Leonard Cohen - Ten new songs
8. Iggy Pop - Skull ring
9. Jethro Tull - The very best of
10. Pearl Jam - Binaural
11. Nirvana - Nirvana
12. Pixies - Best of Pixies
13. Nirvana - In utero
14. Little Richard - The masters
15. the mamas & the papas - Greatest hits
16. Neil Young - Greatest hits
17. Kim Larsen - Luft under vingerne
18. Kim Larsen - 7-9-13
19. Supertramp - Famous last words
20. Roxy music - Avalon
21. Creedence Clearwater Revival - CCR forever
22. Era - The very best of Era
23. Richard O'Brien - The Rocky horror picture show
24. Bob Marley and the Wailers - Fy-ah, fy-ah
25. Leonard Cohen - Dear Heather

Útlán á geisladiskum eru til einnar viku. Ég veit ekki með ykkur en mér finnst ansi metnaðarfullt af okkur að ætla að hlusta á allt þetta á einni viku. Við verðum þvílíkt upptekin.

Tweet

Janúarannáll

Þar sem janúarmánuður hefur heldur verið í rólegri kantinum hér í Nordvest langar mig að taka saman hvað ég hef hafst við til að gefa mér tilfinningu fyrir því að ég hafi þó komið einhverju í verk.

Hvað bókmenntir snertir las ég fimm skáldsögur. Í byrjun janúar las ég Hulduslóð eftir Lizu Marklund. Svo var það hún Angela's Ashes eftir Frank McCourt sem kom mér á bragðið með kartöflustöppuna. Fyrir utan augljósan ávinning af því að uppgötva nýjan rétt fannst mér sagan algjört afbragð. Svo las ég líka bókina hans Jóns Kalmans Stefánssonar Sumarljós, og svo kemur nóttin, barnabókina The city of the beasts eftir Isabelle Allende og í lok mánaðarins las ég bók Alexanders McCall Smith The Sunday Philosophy Club (mikil vonbrigði þar á ferð).

Kvikmyndir mánaðarins voru níu talsins. LOTR syrpan var eins og mig minnti afbragðsskemmtun, The Gods Must Be Crazy var mjög fyndin og Ray góð. Aftur á móti var myndin Paris when it sizzles með Audrey Hepburn langdregin og leiðinleg og sama má segja um mynd indversku leikstýrunnar Miru Nair, Kama Sutra: A Tale of Love. Má ég þá frekar biðja um að horfa aftur á Brother Bear, hún var þó fyndin.

Núnú, af fleiri afrekum mánaðarins má nefna að við komumst klakklaust frá föstudeginum þrettánda, mér tókst að ljúka ritgerð og skila henni af mér, ég lagðist í hýði og slasaði mig í svefni, ofkynti heimili mitt og fór í afmælisboð, fékk brenndar möndlur með kanil á Købmagergade og fór í innflutningspartý í Svíþjóð.

Þegar ég lít yfir farin veg sé ég hversu miklu ég kom í raun í verk, þrátt fyrir allt! Lifa í sjálfsblekkingu? Nei, öldungis ekki - sjá hlutina í réttu ljósi öllu heldur :0)

Tweet

Af samkvæmislífi Hafnarstúdenta

Í gær yfirgáfum við Sjáland enn á ný ásamt helgargestinum. Að þessu sinni var ferðinni heitið út á Amager að heimsækja froskaheimilið og var sem endranær glatt á hjalla. Á meðan á heimsókninni stóð náðist þessi líka frábæra mynd af okkur félögunum.

Að lokinni skemmtilegri heimsókn og nokkurri tedrykkju var kominn tími á kaffiboð annars staðar í bænum, hjá Einari og Margréti. Kaffiboðið var í raun nokkurs konar upphitunarpartí fyrir kvöldið því hópurinn sem mættur var átti pantað borð á veitingastaðnum Italiano sem staðsettur er milli Jórukleifar og Jómfrúarkirkju. Góður matur, mikið fjör og öll þjónusta á ítölsku.

Nú er Heiddi farinn í lest til Uppsala á vit örlaganna og auðvitað sambýlismanns síns. Við erum að hugsa um að elta hann þangað en ætli við gefum honum ekki svona tveggja til þriggja mánaða forskot. Annars er aldrei að vita, við erum óútreiknanleg.

Tweet

Ógeðslega skemmtilegur dagur

Það er ekki hægt að segja annað en að gærdagurinn hafi verið ógeðslega skemmtilegur. Dagur sem byrjar á nýpressuðum safa úr eplum, appelsínum, gulrótum, sítrónum og engifer getur enda ekki orðið annað en frábær. Við buðum sem sagt gestinum upp á nýpressaðan Gleðigjafa úr Sollubók með morgunverðarhlaðborðinu áður en haldið var út úr húsi.

Eftir morgunmat kíktum við á Sívalaturn (Rundetårn) þar sem við hittum vinafólk Heiðars. Fyrir utan turninn var verið að selja brenndar möndlur og Baldur var svo sætur að muna eftir því að ég ætti þær inni. Ég var búin að bíða lengi eftir þessu og varð ekki fyrir vonbrigðum. Þær voru æði!

Úr Sívalaturni var frábært útsýni yfir borgina og heiðskír himinn spillti ekki fyrir. Baldur las upphátt um Sívalaturn úr Kaupmannahafnar-bókinni okkur hinum til mikillar skemmtunar enda minni hann helst á prest að messa yfir börnum sínum þegar hann stautaði sig úr latneskum frösum á borð við regna firmat pietas eða guðsótti styrkir þjóðríkin. Þess ber að geta að orðin er að finna utan á turninum og voru kjörorð Kristjáns IV konungs, en hann var einmitt sá sem átti hugmyndina að byggingu turnsins.

Kuldinn rak okkur fljótlega aftur niður á jörðina í leit að stað til að verma hendur og tær. Við enduðum á Diamanten, litlu kaffihúsi við Gammel Strand, þar sem við pöntuðum okkur ógeðslega góða samloku með buffala mozzarellu.

Við kvöddum síðan samferðarfólkið og héldum þrjú leið okkar yfir til Nørreport þaðan sem við tókum lestina yfir til Malmö til að komast í innflutningspartý hjá Tati. Við komum við í gjafabúð á lestarstöðinni í Malmö og keyptum hreindýr á ísskápinn í innflutningsgjöf sem hitti í mark hjá gestgjafanum.

Partýið var í stuttu máli svona: fengum ógeðslega góðar innbakaðar, júgóslavneskar grænmetisbökur með spínati og kotasælu og líka fullt af ólívum og fetaostsalati, smökkuðum þurrsteiktan maís, spjölluðum við sænska stelpu og breskan kærasta hennar um tangó og bosníska stelpu um Indland. Blönduðum dönsku og sænsku út í eitt en áttum erfitt með að átta okkur á króatískunni. Þrjátíu manns á 20 fermetrum - þröngt mega sáttir sitja.

Við urðum að yfirgefa gleðskapinn upp úr eitt til að ná lestinni heim. Þar sem leigubíllinn sem við pöntuðum lét aldrei sjá sig húkkuðum við þann næsta sem átti leið hjá. Leigubílstjórinn sá útskýrði fyrir okkur að hann hefði verið á leiðinni að ná í annan farþega en ákveðið að taka okkur upp í í staðinn. Ef allir leigubílsstjórar í Malmö haga sér svona er það engin ráðgáta lengur hvað varð um leigubílinn sem við pöntuðum.

Í lestinni á leiðinni heim ræddum við síðan um stjörnurnar, sólkerfin og vetrarbrautirnar. Við spöruðum okkur líka fargjaldið í næturvagninn þar sem maskínan fyrir klippikortin var biluð. Það var ógeðslega skemmtilegt.

Tweet

Kempa í Köben

Í dag fórum við út á Kastrup flugvöll með miða sem á stóð: Ron Jeremy. Með hann á lofti gengum við í humátt að þeim stað sem fólk kemur inn í landið. Ekki þurftum við að ganga lengi í humátt því fljótlega kom að máli við okkur maður sem virtist hlýða þessu nafni.

Sem betur fer var þetta ekki Ron Jeremy sjálfur heldur Heiðar Þór Þrastarson atvinnumaður í eðlisfræðilegri knattspyrnu í úrvalsdeild Uppsala. Til marks um gæðakröfur deildarinnar þá held ég t.d. að Robby Fowler hafi verið meinaður aðgangur í hana. Jamm, Heiddi vinur er semsagt mættur á svæðið og verður hjá okkur um helgina.

Tweet

Örbylgjukúrinn

Í gær fórum við í frábærar afmælisveislur á heimili froskanna. Í afmælisveislur fer maður að sjálfsögðu með pakka og var pakkinn að þessu sinni í þyngri kantinum, örbylgjuofn. Það er nú ekki mikið mál að fara með svona ofn á milli heimila þegar strætó stoppar beint fyrir utan á báðum stöðum. Eða hvað?

Ferðalagið reyndist hið mesta ævintýri þar sem strætisvagnabílstjórar flestra akstursleiða voru í verkfalli þennan dag. Afleiðingarnar voru þær að ég hlaut hörkuþolþjálfun sem kölluð er örbylgjubrennsla og er fólgin í þrekæfingum með áðurnefnt heimilistæki.

Þegar áfangastað var náð eftir nokkra göngu, tvær lestir og enn frekari göngu tóku á móti okkur fagnandi froskar og afmælisgestir. Glatt var á hjalla og ég réðist samviskulaus á norsku rúllutertuna, muffurnar og ísinn þar sem ígildi þeirra hafði sannarlega bráðnað af mér á leiðinni. Örbylgjukúrnum var formlega lokið.

Tweet

Tölfræðin að baki

Í dag tók ég munnlegt próf í tölfræði. Ekki hef ég áður tekið munnlegt próf í talnafagi en einhvern tímann er allt fyrst. Prófið samanstóð af tveimur spurningum sem ég átti að svara og ræða við prófdómarana í tuttugu mínútur.

Að prófi loknu var ég svo sendur fram á gang meðan prófdómarar réðu sínum ráðum. Það tók þá fimm mínútur að sammælast um niðurstöðu og að mínu mati er það helsti kostur munnlegra prófa framyfir skrifleg því fimm mínútur eru þægilegri biðtími en fimm vikur.

En eins og vanalega þá ræði ég þetta ekki frekar, aðalatriðið er að prófið skuli vera að baki og að það gekk vel.

Tweet

Töfrar hversdagsins

Þar sem við eigum von á góðum gesti á morgun hefur dagurinn farið í ofurhreingerningar. Fyrir utan allar hefðbundnar hreingerningar er ég búin að liggja yfir baðherbergisvaskinum og afkalka hann, endurraða í baðherbergisskápinn, endurraða DVD diskunum, viðra sófann, snyrta plönturnar og berja motturnar úti á svölum. Nú á Baldur bara eftir að skúra og þá mun stirna á íbúðina.

Veðrið er vægast sagt frábært: heiðskír himinn og heitt sólskin flæðir inn um suðurgluggann og vermir stofuna. Það drýpur af öllum klakanum og grýlukertin í gluggapóstinum eru óðum að hverfa.

Svo er afmæliskaffi hjá froskunum í eftirmiðdaginn og pabbi á afmæli í dag - þrefaldar afmæliskveðjur!

Tweet

Tappatogarinn

Í gærkvöldi um hálftíuleytið var bankað á útidyrahurðina. Við áttum svo sem ekki von á neinum, sátum bara í sakleysi okkar og kjömsuðum á kúskúsi sem Ásdís hafði galdrað fram. Ég arka til dyranna eins og ég var klæddur (með svuntu) og er það þá gaurinn í íbúðinni fyrir ofan að biðja um tappatogara. Hann var pínuhissa að sjá mig svona með svuntu og spurði hvort ég væri að elda. Ég kvað að svo væri ekki og jókst þá undrunin í svipnum en málið var ekki rætt frekar.

Nokkuð skondið að hann skyldi banka uppá hjá okkur þar sem við erum sennilega eina fólkið í húsinu sem bragðar ekki áfengi. En jújú við áttum tappatogara og glaðnaði heldur betur yfir kauða.

Þetta er ekki í fyrsta skipti sem við erum beðin um tappatogara því þegar við bjuggum á Eggertsgötunni var nokkrum sinnum bankað uppá og spurt eftir tappatogara. Tappatogari bjó ekki hjá okkur þá en við fundum hann hér í nágrenninu þegar við vorum nýflutt og spauguðum með það að nú værum við undirbúin ef einhver bæði um tappatogara. Og viti menn...

Tweet

Angantínusarheimt

Þetta er mynd af órangútan unga. Þetta er þó ekki hvaða órangútan ungi sem er heldur er þetta hann Angantínus. Svo er mál með vexti að við mamma vorum fyrir mörgum árum að æfa okkur að setja upp heimasíður og notuðum óspart þessa mynd á allar síðurnar. Við nefndum hann líka Angantínus.

Í dag rakst ég svo á þessa mynd fyrir tilviljun og hafði þá í smá tíma verið að velta því fyrir mér hvort og þá hvar ég hefði vistað hana. Nú þarf ég hins vegar ekki á þeim hausverki að halda lengur, nú er hún komin á heimasíðuna þar sem ég ætti að geta nálgast hana ef þess gerist þörf.

Baldur segir að myndin sé af mér á fallegum morgni og mamma kallar mig Angantínus - og þá veit ég ekki hvert heimurinn er að fara.

Tweet

Gróðurhúsaáhrif heimilisins

Í kuldakastinu sem hefur staðið yfir undanfarna daga höfum við kynt íbúðina vel og rækilega. Svo kom í ljós að við höfum jafnvel verið að kunda of vel og rækilega.

Um daginn skrúfuðum við fyrir ofnana tvo um tvö leytið í stað tíu að kvöldi og kom það ekki að sök, síður en svo. Hitinn hélst inni í íbúðinni svo okkur varð ekki kalt og auk þess var ekki miðjarðarhafsloftslag í svefnherberginu þegar við tygjuðum okkur í háttinn. Það mætti því segja að við höfum verið að ofhita íbúðina undanfarin misseri, nágrannanum fyrir ofan eflaust til mikillar ánægju. Megi hann hafa notið gólfhitans meðan hann varði.

Þessi uppgötvun minnti mig á skemmtilegan fróðleiksmola sem ég heyrði þegar ég var á Grænlandi. Þar kynda heimamenn híbýli sín víst upp úr öllu valdi til þess að geta valsað um innanhúss á nærfötunum einum fata. Ég vona bara að þessi árátta þeirra flýti ekki fyrir bráðnum Grænlandsjökuls.

Tweet

Andvaka

Í nótt lágum við Ásdís andvaka. Fyrst var mér of kalt og þá hnipraði ég mig undir sænginni með aukateppi. Eftir smástund af slíku kúri varð mér skyndilega sjóðandi heitt svo ég henti öllu aukadóti á gólfið, breiddi sæmilega úr mér og gerði slakandi öndunaræfingar með slæmum árangri.

Á þessum tímapunkti taldi ég að mér væri ekki ætlað að sofna strax og reyndist það rétt. Í heila eilífð glumdi um íbúðina brjálæðislegur vélarhávaði en það var snjómokstursdeild kommúnunnar að hreinsa hjá okkur portið, sætt af þeim. Svo fór þó að látunum linnti um síðir og ég gat ekki lengur kennt bæjarstarfsmönnum um eitt né neitt.

Þá er bara að finna eitthvað annað. Já einmitt! Það er of bjart hérna, sennilega er það snjórinn, voðalega er mikil umferð... Svona hélt ég áfram í dágóða stund og svo vissi ég allt í einu ekkert af mér fyrr en klukkan hringdi í morgun.

Ég hafði heldur betur steinsofnað, svaf ótrúlega vel og dreymdi helling af skemmtilegum og léttsteiktum draumum. Það er hreint ekki svo slæmt að liggja andvaka stöku sinnum, það er bara góð leið til að kenna manni að meta svefninn betur.

Tweet

Krypplingurinn í Kaupmannahöfn

Ég hef verið þeirrar gæfu aðnjótandi að hafa góða heilsu. Mér verður sjaldan misdægurt og hef lent í fáum óhöppum. Í vikunni tókst mér þó á undraverðan hátt að slasa mig í svefni. Já, í svefni!

Ég var að beygja hálsinn aftur þegar ég vakna við sársaukabylgju sem fór um hálsinn og alla vinstri öxl. Í fyrstu gat ég hvorki hreyft legg né lið af sársauka og þó gat ég ekki legið eins og ég var því það var of sárt. Eftir að hafa yfirfarið líkamann og komist að því að ég gat enn hreyft tær og fingur vakti ég Baldur og sagði honum tíðindin: Ég er slösuð. Hann skipaði mér að liggja fyrir með hitateppi og hitakrem - mér varð frekar heitt.

Í fyrstu gat ég ekki hreyft höfuðið og ég komst ekki fram úr rúminu af sjálfsdáðum. Mér batnaði þó hratt og gat stigið fram úr rúminu seinna um daginn. Göngulagið var hins vegar mjög skrítið, ég minnti helst á hringjarann frá Notre Dame. Það vakti mikla kátínu og hlátur hjá sambýlismanninum en ég varð að binda enda á öll hlátrasköll því þau sendu hverja sársaukabylgjuna á fætur annarri niður hálsinn og öxlina.

Daginn eftir var ég síðan orðin ansi góð og í gærkvöldi gat ég loksins gert jóga, ég komst meira að segja í axlastöðuna og hálsinn er í góðu lagi.

Í dag er ég aftur komin í hlutverk Quasimodos en í þetta sinn var ég undir það búin. Eftir átök á æfingu gærdagsins bjóst ég fastlega við harðsperrum og þær létu ekki á sér standa. Ég komst varla fram úr rúminu í morgun, skjögraði inn í eldhús tinandi eins og gamalmenni en skjögraði síðan aftur upp í rúm.

Ég get varla staðið upprétt, get ómögulega gert jóga og síst af öllu axlarstöðuna. Og samt er ég glöð og kát því ég er heilsuhraust, Guði sé lof fyrir það.

Tweet

Lögst í hýði

Undanfarna tvo daga má segja að ég hafi legið í hýði. Það er búið að vera frekar kalt utandyra en hlýtt innandyra og auk þess eru búrskápar fullir af mat svo ég hef ekki haft erindi út fyrir hússins dyr.

Við kíktum reyndar í ræktina í dag þrátt fyrir kuldann og þar lenti ég í því að hætta mér varla undir bununa því hún var svo afskaplega heit og hvergi hægt að stilla hitann. Ég var farin að sjá fram á að þurfa halda heim á leið með hárnæringuna enn í hárinu - það kom þó ekki til þess.

Á leiðinni heim úr ræktinni var byrjað að fenna lítillega og nú er allt undir nokkurra sentímetra snjólagi. Snjórinn dempar umferðarhljóðin og milljónfaldar birtumagnið en ég ætla samt að halda mig innandyra, taka þátt í Desperate Housewives maraþoni og helst frysta myndina þegar Mike Delfino bregður fyrir á skjánum.

Já, mikið væri gott að leggjast í vetrardvala eins og múmínálfarnir sem fylla magann af barrnálum og leggjast svo til svefns. Ég gæti alveg hugsað mér það, það er bara verst hvað mér finnast barrnálar beiskar á bragðið.

Tweet

Í fréttum er þetta helst...

Ég skilaði stóru janúarritgerðinni í dag, þessari sem ég ætla að vinna einn af kenningarköflum MA ritgerðarinnar uppúr. Þar sem ég kem til með að fjalla um kenningar um félagsleg tengslanet innflytjenda í MA ritgerðinni ákvað ég að það skyldi einnig vera viðfangsefni þessarar ritgerðar.

Ritgerðin er hvorki meira né minna en 20 alþjóðlegar einingar en það samsvarar 10 einingum við HÍ. Vinnan sem fór í hana jafnaðist þó hvergi á við tíu eininga vinnu þó svo ég hafi unnið fram á nótt við að leggja lokahönd á hana. Ég er því annað hvort í djúpum skít eða einingahimnaríki, allt eftir því hvort ég nái eða ekki.

Ég þarf þó ekki að hafa áhyggjur af því í bili, niðurstöður koma ekki í hús fyrr en eftir 2-3 vikur. Ég hugsa því að ég verðlauni mig með því að slappa af yfir myndinni The Gods Must Be Crazy í kvöld. Það er reyndar orðið svolítið síðan ég sá hana síðast en ef ég man rétt þá var á henni ákveðinn Charlie Chaplin ljómi sem ég stenst engan veginn.

Tweet

Sumarljós í skammdeginu

Þessa dagana sit ég og les fyrir eitt stykki upptökupróf. Ekki hef ég þó varið öllum mínum stundum í skólabækur því í allt of stuttan tíma átti hug minn allan bókin Sumarljós, en svo kemur nóttin eftir Jón Kalman Stefánsson.

Ekki vil ég skemma neitt fyrir þeim sem eiga eftir að lesa hana með óþarfa útlistunum, en læt það hins vegar uppi að ég lagði bókina varla frá mér, þótti verst að hún væri búin og að ég ætla að lesa meira eftir Jón Kalman við fyrsta hentugleika.

Tweet

Hvolfgangnabruninn

Er að hlusta á diskinn Funeral með hljómsveitinni The Arcade Fire. Kynntist þessari hljómsveit í heimsókn á heimili Froskanna og þykir mér hún alveg stórmerkileg. Stíllinn er í þeim dúr að erfitt er að lýsa með orðum. Lögin eru margslungin, skipta um grunntakt og stef eftir köflum, söngurinn er líka skemmtilegur. Mæli með því að sem flestir tékki á þessu bandi.

Tweet

Alvöru þrettándi

Það er föstudagurinn þrettándi í dag ef þið skilduð ekki hafa gefið því gaum. Mér finnst þessi dagur vera meira ekta en þrettándinn sem alltaf ber upp á þeim sjötta - hvers konar þrettándi er það?

Ef eitthvert ykkar er meira en hjátrúarfullt á þessum degi, þ.e. ef hjátrúin jaðrar við að vera hreinn og beinn ótti við daginn - og þá einkum töluna 13 - þá getið þið glaðst yfir því að þið eruð ekki ein um þennan ótta. Þið eruð haldin því sem kallast paraskevidekatriaphobia.

Þegar þið hafið náð fullri færni við að bera orðið fram eruð þið orðin albata. Svo einfalt er það.

Tweet

Skúra, skrúbba, bóna

Fyrsta hreingerning ársins fór fram í gær. Hún var í hefðbundnum dúr: ryki sópað saman - út með það!, vaskað upp, skipt á rúminu, þvottur brotinn saman, óhreina tauið flokkað og gert klárt til þvottar.

Ég tók meira að segja til í skápnum mínum og fann þar ýmsar gjafir sem ekki má gleyma inn í skáp. Það má því segja að nokkrar gjafir hafi komið út úr skápnum í gær.

Nú þarf ég svo að halda áfram þar sem frá var horfið í gær, þ.e. að hendast niður í þvottahús og svo væri ekki úr vegi að skrifa eins og þrjár blaðsíður í ritgerðinni sem ég á að skila þriðjudaginn næsta. Nóg að gera, seisei já.

Tweet

12. janúar

Í tilefni dagsins langar mig að doka við, hugsa um liðna tíð og verma mér á góðum minningum. Þennan dag fyrir þremur árum vorum við Ásdís ásamt fullt af góðu fólki í hörkupartíi á Skuggabarnum. Allir voru þarna samankomnir til að fagna stórafmæli frábærrar konu.

Veislan fór vel fram og var heldur betur líf í tuskunum, mikið hlegið og mikið kjaftað. Margt var rifjað upp og mátti glögglega sjá að góð manneskja eignast marga vini á 75 árum. Ræður voru haldnar og meira að segja samið lag í tilefni dagsins og frumflutt á staðnum. Þegar veislan var búin hélt svo hver í sína átt með bros á vör.

Afmælisbarnið er Stella Sigurleifsdóttir og var hún amma mín. Það er ekki annað hægt en að hlýna um hjartarætur þegar maður vermir sér á öllum minningunum og vera þakklátur fyrir allt saman.

Tweet

Draumamaðurinn George Clooney

Ég hef víst viðurkennt á þessum vef að finnast George Clooney sjarmerandi að einhverju leyti. Ég vissi þó ekki hversu djúpstæðar tilfinningar mínar í hans garð væru.

Draumur minn í nótt var á þessa leið: Ég frétti af því að George Clooney væri látinn og ég varð hamstola af sorg, óhuggandi, grét út í eitt alla nóttina. Sárast fannst mér að vita til þess að fá þessar fréttir svona seint, hann hafði nefnilega verið látinn í einhvern tíma og enginn hafði sagt mér frá því! Ég grét enn sárar við þá tilhugsun.

Vissulega hefur maðurinn sjarma en mér datt ekki í hug að mér væri svona umhugað um hann.

Leggur einhver í draumaráðningu?

Tweet

Lífsraunir

Á afmælidaginn minn var Baldur svo sætur að hunsa bann mitt við að gefa mér afmælisgjöf og færa mér David Attenborough seríuna Dyrelivets Trængsler: Den komplette TV-serie fra BBC.

Undanfarin tvö mánudagskvöld höfum við síðan kúrt okkur yfir tveimur fyrstu þáttum seríunnar og orðið margs vísar. Eða vissuð þið kannski að einhver bjöllutegund í einhverju landi einhverstaðar langt í burtu nær að fjölga sér með því að nokkrar fórnfúsar lirfur skipta sér upp í þrjátíu einstaklinga?

Eða að einhver flugutegund út í heimi notar hinn fullkomna stað til að verpa eggum sínum, þ.e. inn í lirfu sem síðan nokkrum dögum síðar er étin lifandi innanfrá af afkvæmunum sem eru að klekjst út?

Trúið mér, nú veit ég hvaðan rithöfundar fá hugmyndir fyrir vísindaskáldskap sinn. Ég mæli hiklaust með þessari seríu en þó ekki með nasli meðan á áhorfi stendur, það gæti orðið subbulegt.

Tweet

Koddahjal

Það er alltaf jafn notalegt að skríða upp í rúm að loknum degi, teygja úr sér og vita að nú megi maður sofa eins lengi og maður vill - alveg þar til vekjaraklukkan hringir.

Koddahjalið er ein hlið háttatímans sem er yfirleitt afskaplega notaleg stund þar sem farið er yfir daginn, komandi dagar skipulagðir og fleira hefðbundið í þeim dúr.

Svo má líka hjala um eitthvað óhefðbundið eins og gær þegar við lágum undir sæng hjalandi um nágrannann í íbúðinni fyrir neðan okkar. Við veltum því fyrir okkur hvort hann væri sérvitur námsmaður, atvinnulaus, tölvuleikjafíkill, eiturlyfjaneytandi, eiturlyfjasali... Við komust allavega að þeirri niðurstöðu að hann er sóðalegur hávaðabelgur.

Honum er þó ekki alls varnað, hann sá t.d. um bakgrunnstónlistina fyrir koddahjalið: drunur úr óþekktri mynd, óp og köll leikara myndarinnar og síðast en ekki síst einhvers konar þungarokkar. Þetta ruggaði okkur svo í svefn eins og besta vögguvísa.

Við erum farin að venjast stórborgarlífinu.

Tweet

Sérvitur bókaormur

Ég viðurkenni það hér með og horfist í augu við sannleikann: ég er sérdeilis skrýtinn lesandi.

Frá því ég fór að lesa eitthvað af viti, þ.e. á unglingsárunum, hefur ákveðin tilhneiging fylgt mér. Þessi tilhneiging lýsir sér í því að ef einhver í sögunni er að gæða sér á einhverju (sem ég veit af fenginni reynslu að er ætt) þá langar mig í slíkt hið sama - núna.

Þetta gerist svo oft að þegar ég segi Baldri að mig langi í þetta eða hitt matarkyns spyr hann mig að bragði hvort einhver í bókinni sé að fá sér svoleiðis.

Nokkur dæmi máli mínu (og sérvisku) til stuðnings:

Þegar ég horfði á teiknimyndirnar um Heidi í Ölpunum, sem voru að mig minnir á fimmtudögum á RÚV, gladdist ég alltaf mjög þegar í matinn var hrísgrjónagrautur það sama kvöld, það líktist nefnilega svo þessum graut sem Heidi og félagar fengu frá afanum í litla fjallakofanum.

Þegar ég las bækur Jane M. Auel um Aylu var ég alltaf að biðja mömmu að útbúa einhvers konar pottrétt/gúllas því það var sá réttur sem mér fannst helst líkjast þeirri matargerð sem lýst er í bókunum.

Þegar ég las Minningar geisju hans Arthur Goldens var ég alltaf með skál af soðnum, hvítum hrísgrjónum og sojasósu mér við hlið.

Og nýjasta dæmið er frá því í gær. Ég var þá nýlega byrjuð á Angela's Ashes hans Frank McCourt þar sem lýst er mikilli fátækt og sult á Írlandi þriðja og fjórða áratugar 19. aldar. Nema hvað, eitthvað hlaut Frank McCourt að borða til að lifa það að verða rithöfundur: soðnar og stappaðar kartöflur með smjöri og salti. Ég beint inn í eldhús, kartöflur bubbla í potti og áður en ég veit af er ég farin að gæða mér á stöppunni.

Ég kýs að líta svo á að ég lifi mig inn í söguna, Baldri finnst ég bara skrýtin.

Tweet

Anna kanna

Þeir sem þekkja okkur Ásdísi vita flestir að báðum þykir okkur vatnssopinn góður. Hins vegar hefur okkur þótt sopinn hér í Köben helst til kalkaður og ákváðum við að grennslast fyrir um hvað hægt væri að gera við slíku. Flest benti til þess að einhvers konar síubúnaður væri óhjákvæmilegur.

Eftir svolitla leit gengum við inn í verslunina Helsemin á Strikinu og vorum meira að segja afgreidd á íslensku, mjög þægilegt. Búðin sú selur könnu sem heitir Anna og er með útskiptanlegri síu sem þarf að skipta um á u.þ.b. mánaðarfresti. Eini gallinn var sá að Anna var uppseld.

Í gær hringdi ég svo í búðina og viti menn Anna var komin í hús. Ég rauk að sjálfsögðu til og keypti hana og nú er hún komin heim og farin að sía vatn fyrir okkur og það er sko allt annað líf!

Tweet

Það sem af er ári

Árið 2006 hóf göngu sína afskaplega vel. Það byrjaði að sjálfsögðu í nýárspartýinu góða sem við yfirgáfum ekki fyrr en undir morgun. Þar sem við vorum svo seint á ferð var næturvagninn okkar N81 hættur að ganga en dagvagninn okkar 5A ekki byrjaður að ganga. Við urðum því að fara krókaleið heim.

Við gengum út í Amagerbro st til að taka M2 metróleiðina til Nørreport st. Margir voru á ferli, svo margir raunar að það hefði allt eins getað verið síðla dags og fólk á þönum eftir vinnudaginn. Þegar við rúlluðum niður í metróið urðum við síðan enn meira undrandi, þar var urmull af fólki á leið sinni heim á nýju ári.

Á þeim stutta tíma sem við þurftum að bíða eftir M2 tókst mér að ná mynd af nýárskveðju til farþega sem birtist á öllum tímatöflum metrósins. Ósköp fannst mér þetta huggó og danskt.

Frá Nørreport st tókum við síðan s-toget til Ryparken og enn annað s-tog til að bera okkur síðasta legginn af leiðinni að Nørrebro. Þaðan röltum við síðan heim, sátt við hve þessi krókaleið hafði mikinn ævintýraljóma yfir sér.

Nýársdag löguðum við síðan kraftmikla cous-cous súpu með harrissu til að byrja árið af krafti. Við leigðum einnig alla Hringadróttinssögu eins og hún leggur sig og horfðum á hana næstu tvo daga. Við höfðum einmitt einsett okkur að rifja upp kynni okkar af henni á nýju ári svo nú getum við með góðri samvisku strax strikað út eitt atriði af Gátlista Ásdísar & Baldurs 2006.

Það er því ekkert nema gott að segja um það sem af er ári.

Tweet

Gleðilegt nýtt ár 2006!

Þá er nýtt ár gengið í garð hér í Danaveldi en hins vegar eru enn tíu mínútur í það heima á klaka. Því óska ég ástvinum nær og fjær gleðilegs nýs árs og þakka fyrir þau gömlu og góðu.

Við erum hér í nýárspartýi hjá froskum í góðum félagsskap, búin að snæða lax og sjóbirting, steikta sveppi og tofuís svo fátt eitt sé nefnt. Upp úr miðnætti var síðan skálað og þust út á svalir til að fylgjast með hvernig Daninn hagar sínum rakettumálum. Þeir virðast ekkert vera að flýta sér að sprengja allt upp á slaginu eins og gert er heima og það fékk mig til að hugsa: Eina skiptið sem Íslendingar eru stundvísir er á áramótum, þegar bomban á helst að springa þegar sekúndan tikkar úr 23:59:59 yfir í miðnætti.

Danir sprengdu hins vegar alveg nóg fyrir minn smekk en virðast haga því öðruvísi, dreifa bombunum yfir lengri tíma og eru að sprengja jafnt og þétt frá miðnætti og fram til hálf eitt en hins vegar fer ekki mikið fyrir sprengjum fyrir miðnætti.

Læt þessa skýrslu duga, verð að fara að fylgjast með töfrabrögðum og svo er tal um að dansa zorba. Djeddjað!

Tweet

Uppgjör ársins 2005

Seinasti dagur ársins er nú runninn upp og kjörið við það tilefni að líta um öxl og taka út árið 2005. Ég útbjó lítinn lista til að auðvelda mér verkið og hafði gaman af.

Afrek ársins: Rífa sig upp og flytja til Kaupmannahafnar.
Besta bókin: The No. 1 Ladies Detective Agency serían eins og hún leggur sig.
Besta platan: The Beekeeper eftir Tori Amos.
Besta myndin: Hotel Rwanda.
Besta lagið: Somewhere Over The Rainbow/What A Wonderful World með Israel Kamakawiwo'ole.
Mesta gleðin: Þegar við fluttum inn á Frederikssundsvej og komumst að því að íbúðin var ekki hrörleg og óspennandi eins og við höfðum búið okkur undir heldur frábær. Líka að eyða ágústmánuði í Kaupmannahöfn.
Mestu vonbrigðin: Að finna hvergi Laugardalslaugina í Kaupmannahöfn.
Besta gjöfin: Lífsgleðin.
Skemmtilegasta uppgötvunin: Amadou & Mariam.
Skondnasta atvikið: Þegar ég hljóp upp vitlausan stigagang og fannst eins og einhver hefði fært til nöfnin á hurðunum þar sem okkar nafn var ekki á hurðinni til hægri á fjórðu hæð.
Einkennisdýr ársins 2005: Tígrisdýr.
Litur ársins 2005: Fjólublár.
Ljósmynd ársins: Af okkur skötuhjúum í Rutschebanen á Bakken.

Tweet

Allt eins og það á að vera

Þá eru bækurnar þrjár sem mér áskotnuðust um jólin allar upplestnar. Ég las fyrst Hrafninn eftir Vilborgu Davíðsdóttur og þrátt fyrir áhugavert sögusvið fangaði sagan mig ekki sem skyldi.

Bókin sem ég las þar á eftir, Flugdrekahlauparinn eftir Khaled Hosseini, heillaði mig hins vegar upp úr skónum. Bæði er sögusviðið, Afganistan á 7. og 8. áratugnum, mjög spennandi en auk þess er eitthvað svo óumdeilanlega væntumþykjanlegt við aðalpersónur sögunnar. Ég vil þó ekki slá ryk í augu neins, bókin er nefnilega líka afskaplega átakanleg.

Síðasta bókin sem ég las var Þriðja táknið eftir Yrsu Sigurðardóttur. Þar er á ferðinni saga sem hélt mér fanginni svo ekki kom annað til greina en að lesa langt fram á nætur. Mér fannst plottið nefnilega alveg ágætt og allur sögulegi fróðleikurinn líka en samtölin fundust mér skemmtilegust.

Inn á milli bókalesturs höfum við spilað óhóflega oft Settlers, svo oft reyndar að við erum komin með eigin reglur. Það er nefnilega ekki nærri eins spennandi að spila bara tvö svo við höfum reynt að gera leikinn meira krassandi.

Á heimilinu ríkir sem sagt mikil ró og hefur okkur tekist að slappa af út í eitt. Þannig á það líka að vera á jólunum.

Tweet

Úti er alltaf að snjóa

Í gærkvöldi byrjaði að snjóa og gerir enn. Í fyrstu virtist þetta ekki stefna í neitt rosalegt en núna að sólarhring liðnum er ég aldeilis á öðru máli. Allar götur eru fullar af snjó og almennt allt á bólakafi, gaman.

Þar sem við Ásdís erum bæði hrifin af svona löguðu drifum við okkur í gönguferð um hverfið. Í þessu vetrarferðalagi bar ýmislegt fyrir augu en helst ber þó að nefna snjóskrímsli, nývaknað úr dvala. Það hefði betur fengið sér barrnálagraut í haust.

Hér að neðan fylgir síðan texti að laginu sem ég er með á heilanum og er tilvalið að syngja meðan myndir dagsins eru skoðaðar.

Úti er alltaf að snjóa
því komið er að jólunum
og kólna fer í Pólunum
En sussum og sussum og róa
ekki gráta elskan mín
þó þig vanti vítamín
Ávexti eigum við nóga
handa litlu krökkunum
sem kúra sig í brökkunum
Þú færð í magann þinn mjóa
melónur og vínber fín

Þótt kinnin þín litla sé kannski soldið
köld og blá
áttu samt vini sem aldrei bregðast
Af ávöxtunum skuluð þér nú þekkja þá
Sussum og sussum og róa
ekki gráta elskan mín
þó þig vanti vítamín
Þú færð í magann þinn mjóa
melónur og vínber fín.

Úr Deleríum búbónis eftir Jónas og Jón Múla Árnasyni

Undir snjónum leynist Glasvej.

Snjóskrímslið

Kjarasamningar varðhunda 1. gr. Öllum varðhundum er skylt að hafa eigin vinnusíma.

Já þetta er ég :-)

Þreyttur fákur. Þessi fákur á að vera þreyttur.

Tweet

Vakað pínu frameftir

Klukkan er rúmlega hálf sjö að morgni í Danaveldi. Umferðin er hægt og rólega að aukast hér við Frederikssundsvej og úti er hvorki meira né minna en snjór á stéttum. Á meðan fólk er að vakna til daglegra starfa allt í kring erum við skötuhjú að tygja okkur í háttinn; við vorum sko að spila Settlers í alla nótt.

Svona eru jólin hjá þeim sem ekki þurfa að vinna milli jóla og nýárs - það er ansi ljúft.

Tweet

Jólakveðja

Eg bið guð að gleðja þig
gleðinni sinni fyrir mig.
Lausnarinn góði: lífsins sól
ljómi þér blíð um þessi jól.
B. J.

Tweet

Afmæli: 26 ára

Nú á ég bara tvær mínútur eftir af þessum yndislega afmælisdegi. Afmælisgestirnir góðu - froskarnir, halakartan og Ingvaldur amma - voru að ganga út úr dyrunum eftir dýrindis pizzaveislu, mergjaða spilamennsku í Settlers og almennt jólasukk í sætindum.

Ég fékk að sjálfsögðu afmæliskveðjur frá klakanum og í samtalinu við pabba rifjuðum við upp að fyrir tíu árum hélt ég upp á 16 ára afmælið á Kanaríeyjum. Þá fékk ég perlueyrnalokka að gjöf (sem ég var hæstánægð með) og sopa af kampavíni (sem olli mér svo miklum vonbrigðum að ég er enn ekki búin að jafna mig).

Á 26 ára afmælinu fékk ég íslenskan lakkrís (sem ég var hæstánægð með) en náði hins vegar ekki að vinna í Settlers (sem olli mér svo miklum vonbrigðum að ég á eftir að syrgja það sem eftir lifir dags).

Það er sko gaman að eiga afmæli!

Tweet

Gleðileg jól!

Gleðileg jól allir saman og farsælt komandi ár. Þakka fyrir það sem liðið er og hlakka til þess sem koma skal.

Tweet

Leiðiskertin í ár

Undanfarin tvö ár höfum við Baldur lagt leið okkar í Fossvogskirkjugarð snemma á aðfangadagsmorgun til að vitja leiða ættingja. Við höfum yfirleitt skilið eftir kerti við leiðin, en veður og vindar hafa alveg ráðið því hvort þau hafi verið logandi.

Í ár kemst ég hins vegar ekki að vitja leiða Rut ömmu, Ásdísar ömmu og Óla afa. Þess í stað langar mig að birta hérna minningargreinar sem ég skrifaði fyrir tíu árum þegar ömmurnar mínar dóu. Ég fann þær nefnilega á mbl.is um daginn og hafði gaman af.

Rut Gróa Þórðardóttir (25. mars 1917 - 10. júní 1995)

Okkur systkinin langar að minnast elskulegrar ömmu okkar. Alltaf tók hún vel á móti okkur á Vífilsgötu þegar mamma og pabbi þurftu á pössun að halda. Frá samverustundum inni í hlýrri stofunni með gulu, hlýlegu veggjunum eigum við góðar minningar. Aldrei munum við gleyma því þegar hún gaf okkur sveskju og söl, og eftirvæntingunni þegar hún náði í lakkrísinn sem hún geymdi bak við sófa.

Amma hafði mjög gaman af því að spila á píanó. Við munum sérstaklega eftir því að hún spilaði oft "Nú er frost á Fróni" og vildi að við tækjum undir. Við eigum einnig mjög góðar minningar frá dvöl okkar í sumarbústaðnum með ömmu og Siggu frænku. Þar var oft glatt á hjalla og leið ömmu mjög vel þar.

Elsku Rut amma, við viljum þakka þér fyrir allar þær góðu samverustundir sem við áttum með þér og fyrir umhyggjuna sem þú sýndir okkur ávallt. Með þessum orðum kveðjum við þig.
Ásdís og Andri.

Ásdís María Sigurðardóttir (26. nóvember 1928 - 12. júlí 1995)

Við erum hér saman komnar frænkurnar tvær til að minnast elsku ömmu okkar. Heima hjá ömmu og afa ríkti ávallt mikil gleði. Alltaf var stutt í brosið og hláturinn hjá ömmu og munum við ekki eftir að hafa séð hana öðruvísi en káta og hressa. Amma var mjög músíkölsk, hún spilaði á gítar og söng fyrir okkur í afmælunum. Hún átti orgel og leyfði hún okkur oft að glamra á það.

Amma var dugleg að skrifa dagbók um helstu atburði og geymdi hún hana undir púðunum í sófanum. Amma bakaði alltaf mjög góðar kökur, við hlökkuðum alltaf til að fara í afmæli til ömmu og afa og smakka góðu terturnar hennar ömmu og að fá brauðterturnar frá afa. Við minnumst ömmu þegar hún trítlaði á inniskónum og sloppnum með rúllurnar í hárinu og þegar hún sat í sófanum með teppið sitt.

Elsku amma, minning þín mun ávallt vera í huga okkar og viljum við þakka þér fyrir stundirnar sem við áttum saman. Þínar nöfnur,
Ásdís María og María Björk.

Tweet

Prófalok og jólaskap

Í gær tók ég síðasta próf þessarar annar og held ég að óhætt sé að segja að það hafi gengið vel. Námskeiðið var af markaðsfræðitoga og gekk fyrst og fremst út á það sem heitir branding og hvernig best sé að standa að því. Jammjamm en nóg um það, búið, búið, búið, vei!

Hvað á maður að gera þegar maður er búinn í prófum? Nú, koma sér í jólaskap. Besta leiðin til þess er að vera innan um gott fólk, borða góðan mat og baka kökur. Við heimsóttum semsé froskafjölskylduna, settum jólamúsík á fóninn (epla aflbókina), borðuðum frábæran mat og réðumst í baksturinn. Eftir svolítið sprell voru marenstoppar og hafrakökur með súkkulaði á boðstólum auk þess sem dreypt var á te.

Tweet

Æskuminning

Um daginn horfðum við á hina óviðjafnanlegu E.T. Við það tækifæri minntist Baldur þess að hafa átt E.T. dúkku sem Pétur frændi hafði gefið honum.

Ég gerðist nú aldrei svo fræg að eignast E.T. dúkku en í dúkku- og bangsasafni mínu var hins vegar að finna einn Gremlingsbangsa. Ég hafði gaman af honum og leit á hann sem hluta af bangsasafninu mínu. Það átti þó eftir að breytast. Eitt kvöld var barnapían að horfa á Gremlings 2 sem var bönnuð innan 12 ára og ég læddist inn til að kíkja á. Ég þurfti endilega að sjá atriðið þar sem allir Gremlingsarnir eru breyttir: slímugir, slóttugir og hræðilegir!

Viðmót mitt gagnvart Gremlingsbangsanum breyttist varanlega eftir þessa upplifun. Á hverju kvöldi, eftir að hafa raðað böngsum og dúkkum á lak og breytt teppi yfir, var Gremlings stungið inn í skáp - svona til öryggis.

Tweet

Alfræðibrölt

Hver kannast ekki við fletta wikipediu fram og til baka þegar skólabækurnar heilla ekki lengur? Stundum kemst ég þó á það stig að þessar eilífu staðreyndir úr wikipediu eru ekki alveg nógu beyglaðar fyrir próflestrarmig. Þá er gott að glugga aðeins í uncyclopediu, sem er einmitt beygluð wikipedia, og er að finna ýmsan fróðleik m.a. um kexverksmiðjuna.

Tweet

Tilkynningar

Hér koma nokkrar mikilvægar tilkynningar um það sem ég kýs að kalla hliðar (saman hliðar) heimasíður, harhar.

1. Brandarasíðan er aftur tekin til starfa. Við hendum inn þeim bröndurum sem við rekumst á á netinu eða fáum senda í tölvupósti. Sumir eru afskaplega dónalegir og því ekki fyrir viðkvæma en aðrir eru hóflegri. Brandarasíðan er með link hér í hægri dálki en svo má líka nálgast hana hér: glens & gaman
2. Ég er búin að uppfæra Evrópureisufærsluna okkar og er hún nú í máli og myndum. Linkur á hana er hér til hægri en einnig hér: Evrópureisan 2001
3. Fyrir áramót er gott að hreinsa upp gamlar syndir. Við lofuðum ykkur víst á sínum tíma að skrifa um hringferðina okkar í ágúst 2002 og nú er sú færsla komin á netið í máli og myndum. Betra seint en aldrei, ekki satt? Linkur á ferðasöguna er hér til hægri en einnig hér: Hringferðin 2002

Ah, á meðan ég man, þetta er mín jólagjöf til ykkar - jólagjöfin mín í ár, ekki metin er til fjár...

Tweet

Óhefðbundið prófstress

Í dag tók ég próf í tölfræði og eins og venjulega tók ég með mér skriffæri, strokleður, reiknivél og klukku til að hafa á borðinu. Áður en ég lagði af stað athugaði ég hvort ég hefði aukablý meðferðis og hvort klukkan góða væri rétt stillt. Allt reyndist í orden.

Ég mætti tímanlega á prófstað og kom mér vel fyrir við borð í fremstu röð. Prófið byrjaði svo á slaginu níu, það veit ég því ég leit á klukkuna um leið og ég fékk prófið í hendur. Það leið eins og önnur próf, hratt, og þegar 10 mínútur voru eftir fór ég í rólegheitum að skrifa inn á svarblaðið hvaða krossa ég hefði valið. Þetta gerði ég af vandvirkni og reyndi að nota spariskriftina mína.

Ég var einmitt nýbyrjaður á því þegar ein yfirsetukonan kemur og gerir sig líklega til að taka prófið af mér. Ég tók úr mér eyrnatappana, var svolítið undrandi, og þá sagði hún mér stórtíðindin: Prófið er búið. Sem betur fer leit hún á klukkuna mína og gat sagt mér að hún væri tíu mínútum á eftir áætlun. Fyrir vikið gaf hún mér séns á að klára að skrifa upp restina meðan hún sópaði að sér prófum kollega minna, sem betur fer. Spariskriftin bíður betri tíma.

Tweet

Námsfréttir

Ég sótti seinasta tímann í kúrsinum mínum um innflytjendur í Skandinavíu í dag. Ólíkt kúrsinum sem ég sótti fyrri hluta annar (Power of Consumption), var ég mjög sátt við þennan kúrs. Ég fékk líka ritgerðina mína til baka með ummælum um að hún væri vel upp byggð og ítarleg. Þessar ritgerðir eru metnar á staðið/fallið skala og það stóð hvergi að ég hefði staðist... ég held ég geri samt bara ráð fyrir því.

Nú tekur við lestrartörn því ég á að skila af mér stórri ritgerði í janúar. Þá ritgerð kem ég síðan til með að nota sem kafla í kenningarhlutanum í MA ritgerðinni minni - svo hagkvæmt!!

Tweet

Hvornår bliver det rigtig jul på Nørrebro?

Ég geri ráð fyrir að jólaundirbúningurinn sé um þessar mundir að ná hámarki heima á skeri. Við höfum farið varhluta af honum hér í Kaupmannahöfn því jafnvel þó borgarbúar séu farnir að skreyta fyrir komandi ljósahátíð er lítið um svoleiðis pjátur í okkar hverfi, hér eru nefnilega svo fáir af múslimunum sem halda upp á jólin.

Við kristna parið ætlum okkur nú að halda upp á jólin með glæsibrag en það yrði erfitt að sannfæra ykkur um það ef þið kæmuð til okkar í heimsókn. Þar er nefnilega ekki að finna eitt einasta jólaskraut - jú reyndar var lítil mynd af jólasveini á einu bakkelsinu sem við keyptum um daginn og ég límdi hana á útidyrahurðina. Þá höfum við ekki sett eitt einasta jólalag á fóninn, engar jólagjafir hafa verið keyptar og jólakortin í ár verða á formi ástúðlegra hugsana. Við ákváðum nefnilega að taka okkur frí frá jólaundirbúningi þetta árið og njóta hans þeim mun betur næstu jól.

Ég get því ekki sagt að ég sakni jólaundirbúningsins í ár. Það væri þá helst að ég sæi eftir mínu árlega eintaki af Bókatíðindum sem alltaf hafa verið mér kær boðberi jólanna. En þar sem ég er í Danaveldi er að sjálfsögðu ekki um neitt slíkt að ræða. Í staðinn skoðaði ég þau á netinu: rafræn jól 2005.

Kannski ég kaupi jólarós til að setja á stofuborðið, hver veit?

Tweet

Grúskað í ættfræði

Ég sat í gær í sakleysi mínu við lestur og hlustaði með hálfum hug á samtal Baldurs við afa sinn. Ég fékk fljótlega á tilfinninguna að ég sæti og hlustaði á tal tveggja gamalla vina sem staddir væru á Eir eða einhverju álíka virðulegu hjúkrunarheimili. Samtalið hafði nefnilega leiðst út á brautir sem manni finnast einkenna slíkar stofnanir.

Það sem ég heyrði af samtalinu var framlag Baldurs og það var einhvern veginn svona: Hvað er að frétta af Jónu? Já, já vill hún ekki flytjast nei. Já, það er nú gott, það er á jarðhæð, það verður auðveldara fyrir hana. Já, er hún slöpp í mjöðminni greyið, erfið til gangs, seisei. Já, já hvernig veiktist hann? Nú já er hann dáinn. Er langlífi í ættinni? Látum okkur nú sjá, ég er kominn hér inn á Íslendingabók...

Og svona hélt það áfram nema hvað ég hafði smitast og var nú sjálf komin inn á Íslendingabók að grúska í gömlum ættliðum. Forvitnust var ég að skoða þá laufguðu grein ættartrésins sem sprottið hefur frá langafa mínum í móðurætt, honum Sigurði Sigurðssyni frá Pálsbæ á Seltjarnarnesi. Ég hafði alltaf heyrt talað um hann sem kvennamann mikinn og eftir smá rannsókn sá ég með eigin augum að svo var. Eða hvað annað er hægt að kalla mann sem eignaðist 15 börn með átta konum? Sum árin tókst honum meira að segja að eignast tvö börn, þó ekki með sömu konunni.

Alls ekki svo slæmt ættartréð mitt með svona litskrúðugum, fjölfjöðruðum fugli inn á milli laufanna - ef maður sér að glasið er hálffullt altsvo.

Tweet

Afrek dagsins

Ég fór í klippingu áðan og er nú orðin stutthærð. Gekk bara um útidyrnar, beið eftir græna kallinum, gekk svo yfir götuna og inn hjá Frisør Tonni. Gæti ekki verið einfaldara þegar ég hugsa út í það.

Sú sem klippti mig spurði hvernig ég vildi hafa hárið og varð undrandi þegar ég svaraði að bragði: Kort! Þegar hún leysti síðan hárið úr hnútnum og það liðaðist niður eftir bakinu slapp fram yfir varir hennar þessi danska upphrópun: hold det op!

Þegar hún tók fyrstu handtökin með hnífinn leit hún á mig og sagði mér að nú væri of seint að hætta við. Ég kinkaði bara brosandi kolli. Meðan hún klippti mig velti ég því fyrir mér hvort ég ætti að finna til trega en þar sem ég gat ekki hætt að brosa vissi ég að þess þyrfti ekki, ég var nefnilega bara ánægð.

Þegar allt var um garð gengið og ég sat brosandi í allar áttir, eins og barn sem hefur fengið verðlaun fyrir góða hegðun hjá tannlækninum, spurði hún mig hvort þetta væri ekki skrýtið og varð litið á hrúguna af hári sem lág við fætur hennar. Þegar ég játti því dró hún af mér risasmekkinn og sagði að nú væri ég hálfu kílói léttari.

Þegar ég síðan hljóp upp stigann heima fann ég að það munaði um þetta hálfa kíló, ég flaug upp eins og ekkert væri.

Tweet

Fyrir

Tweet

Eftir

Tweet

Áfanga lokið

Áðan kláraði ég munnlegt próf úr námskeiði sem heitir Organising Global Markets & Trade. Prófið fór þannig fram að ég og fjórir félagar mínir fluttum framsögu um verkefni sem við höfðum unnið á önninni. Prófdómararnir voru tveir og gengu þeir ötullega til verks, spurðu okkur spjörunum úr að fyrirlestri loknum. Eftir klukkutíma yfirheyrslu var okkur svo hent út og biðum við eftir niðurstöðu. Biðin var ekki löng og niðurstaðan var góð.

Ég verð að segja að mér hefur aldrei þótt svona gaman í prófi áður. Spurningarnar voru flugbeittar og greinilegt var að kennarinn hafði lesið ritgerðina okkar ansi vel yfir. Þegar einkunnin var í höfn fóru strákarnir á barinn en ég lét mér nægja eina kalda pintu af mjólk heima.

Ekki var ég einn um að ljúka áfanga í dag því Ásdís lauk einnig námskeiði, Changing Social Practices: (Middle Eastern) immigration to Scandinavia and United Kingdom. Áfangamatið þar á bæ var ekki ósvipað, fyrirlestur og ritgerð. Í tilefni af áföngum beggja ætlum við að slaka rækilega á í kvöld.

Tweet

Pásutíð

Prófatíð er gengin í garð með tilheyrandi vinnuskorpum. Að loknum lestrardegi þykir mér oft gott að gera eitthvað allt annað en að lesa skólabækur eins og t.d. að horfa á bíómynd eða spila tölvuleik.

Ásdís kynnti mig fyrir þessum tölvuleik og þótti mér hann skrambi fínn. Nánar tiltekið svo fínn að ég er hættur að spila hann í bili þar sem smápása teygðist einum of auðveldlega í langa pásu. Ég mæli því ekki með honum við þá sem eiga auðvelt með að gleyma sér dundi og blöðrustrategíu en eiga að vera í próflestri.

Að lokum langar mig til að tilnefna Slowblow diskinn úr Nóa albinóa sem próflestrardisk ársins 2005. Ég held bara svei mér þá að maður verði gáfaður af þessu stöffi.

Tweet

Refhvörf

Mér varð skemmt þegar ég rakst á orðið oxymoron í texta sem ég er þessa stundina að lesa (af því það endar svo flippað á orðinu moron). Mér varð þó ekki eins skemmt þegar ég hafði flett orðinu upp í orðabók og sá íslensku þýðinguna: Refhvörf h. (ft.). Þau refhvörfin. Hvað í ósköpunum eru refhvörf og hvernig eiga þau heima í texta um tyrkneska Gastarbeiter í Þýskalandi?

Allt í einu rifjaðist upp fyrir mér þessi sama aðstaða og sama uppgjöf, ég hef nefnilega áður upplifað það að rekast á þetta orð, flett því upp og orðið að leggja árar í bát hjá refhvörfum. Þetta var því eins og að upplifa déjà vu nema hvað þetta var frekar svona déjà fait.

Í þetta sinn gafst ég þó ekki svo auðveldlega upp heldur náði í íslenska orðabók. Svo í staðinn fyrir rödd fréttaþularins sem drundi í hausnum á mér (Skæð plága herjar nú á refabyggðir heimsins, svo virðist sem refir hverfi af engri sjáanlegri ástæðu. Hafa vísindamenn nefnt þetta dulafulla fyrirbæri refhvörf) heyrði ég loksins í rödd skynseminnar sem færði mér þá þekkingu að refhvörf er það þegar valin eru saman orð gagnstæðrar merkingar eins og t.d. í kveðskap bjartur-svartur.

Þannig varð setninging 'Therefore, an "immigrant Gastarbeiter" would be an oxymoron' allt í einu skiljanleg og nú get ég haldið áfram lestrinum, einu íslensku orði bættari og betri.

Tweet

Litla lagið okkar

Mig langaði bara að rifja þetta litla lag upp fyrir aðdáendum Ren & Stimpy og ekki síður að kynna það fyrir nýjum hlustendum.

Tweet

Jólasveinn í felulitum

Af hverju þarf jólasveinninn endilega að vera með hvítt skegg? Má hann ekki eins vera rauðskeggjaður? Og af hverju er alltaf gert ráð fyrir að hann sé klæddur rauðum búningi, getur hann ekki allt eins klæðst bláum vinnugalla?

Ef svo er þá sá ég hann nefnilega áðan.

Tweet

Kaldar jakdyr

Einhverjum kann að finnast þetta óskiljanleg fyrirsögn og lái ég þeim það ekki. Ég varð nefnilega alveg hvummsa þegar ég rak augun í orðið jakdyr rétt í þessu á tölvuskjánum mínum. Ég hefði samt ekki átt að verða svo hissa því ég skrifaði það niður sjálf og er því í raun formóðir orðsins.

Ég var sem sagt að reyna að skrifa orðið kaldur en staðsetti hægri hönd einum staf of langt til vinstri á lyklaborðinu. Þegar maður svo vélritar orðið kaldur í þessari stöðu fær maður út hið skemmtilega nýyrði jakdyr. Hverskonar dyr ætli það séu?

Tweet