Hringferðin 2002

10. ágúst - Skógar, Vík í Mýrdal & Kirkjubæjarklaustur
Við brettum upp ermar um morguninn, drifum útilegudótið út í bíl og gerðum allt fínt og flott á nýja heimilinu okkar. Fríða Sól fékk sinn skerf af nýjum gulrótum og blómin fengu öll vökvun og klapp. Síðan var lagt í´ann rétt eftir klukkan 13.

Þar sem við fórum suðurleiðina keyrðum við sem leið lá til Hveragerðis og svo í gegnum Selfoss, Hellu, Hvolsvöll o.s.frv. Fyrsta stopp var á Skógum þar sem við gengum upp litlu hlíðina við Skógarfoss. Þegar upp var komið gengum við ofan á hlíðinni og niður í gil þar sem áin rennur um.

Eftir fossabröltið var haldið áfram að Vík í Mýrdal þar sem við kíktum á mömmu hennar Kiddu. Kidda sjálf var á svæðinu þegar við bönkuðum upp á og fengum við kleinur og með því hjá þeim mæðgum.

Þegar við loksins höfðum okkur á brott úr góðum selskap brunuðum við á Kirkjubæjarklaustur í þeirri von að ná ofan í sundlaugina áður en lokaði. Hún var lokuð þegar okkur bar að garði og þá var bara um eitt að ræða: finna stað til að tjalda, borða og lúra. Við fórum að hólunum vestan við Klaustur. Þar er nefnilega hægt að fela sig og bílinn og gistingin hefur hingað til verið frí.

11. ágúst - Systrastapi, Skaftafell, Jökulsárlón & Höfn

Við hófum daginn á því að klifra upp Systrastapa með nestispakka og góða skapið. Upp á fjallinu er Systravatn sem Systrafoss rennur úr. Þar er líka berjamó og týndum við nokkur súr krækiber. Síðan var hlaupið niður fjallið ef fjall skyldi kalla. Reyndar væri líka viðeigandi að segja 'ef hlaup skyldi kalla' því við kjöguðum þarna niður eins og andapabbar. Baldur vildi nefnilega endilega að við færum að ráðum Hjálparsveita skáta eða einhverra og láta hnén dúa í hverju spori. Það tók okkur óratíma að klöngrast þannig niður en þegar á jafnsléttu var komið hentumst við í sund.

Eftir sundið var haldið áfram í austur og ekki stoppað fyrr en í Skaftafelli. Þar skoðuðum við upplýsingamiðstöðina eins og ekta túristum sæmir og horfðum meira að segja á myndband um hlaupið í Skaftá 1996. Þá hafði Gjálpi gosið þremur vikum fyrr og var hlaupið bein afleiðing þess. Vatnsmagnið í ánni stórjókst og þegar mest lét runnu fimmtíu þúsund tonn af vatni á sekúndu!

Fórum síðan í gönguferð um Skaftafell, gengum að Hundafossi og Magnúsarfossi, sáum lítið bjálkahús við árbakka, kíktum á Svartafoss og virtum fyrir okkur útsýnið frá þar til gerðri skífu. Heimsóttum líka gamalt eyðibýli, Sel, en í því var búið fram undir miðja tuttugustu öld. Á leiðinni til baka fundum við lítið rjóður sem veitti okkur skjól fyrir rigningunni sem skollið hafði á.

Á leið okkur frá Skaftafelli til Hafnar í Hornafirði áðum við vitaskuld við Jökulsárslón. Við tókum nokkrar myndir af ísjökunum en mest um vert fannst okkur að skoða selina sem þarna syntu um.

Við kíktum á Höfn í Hornafirði og ætluðum síðan að tjalda einhvers staðar utan fyrir bæinn. Sú ráðagerð fór út um þúfur þar sem okkur tókst ekki að finna leiðina út úr bænum! Það var mjög sérkennileg upplifun svo ekki verði meira sagt. Við játuðum okkur að lokum sigruð og tjölduðum á tjaldstæði bæjarins á besta stað: útsýni yfir fjöll og dal og blátt vatn.

Afskaplega súr ber

Blóðberg var það heillin

Í Skaftafelli

Fífldjarfur að vanda

Glittir í Svartafoss

Sel

Hvönn

Rjóðrið góða

Jökulsárlón

Þjóðvegur 1

12. ágúst - Austfirðir

Við vorum vöknuð rétt fyrir klukkan sex næsta morgun. Skynsemin sagði mér að þetta væri allt of snemmt og því lagðist ég á hina hliðina og hélt áfram að dósa. Baldur hins vegar nennti ómögulega að hangsa meira og fór á fætur. Stuttu seinna var ég líka komin á fætur enda annað ómögulegt þar sem Baldur var farinn að rífa niður tjaldið! Svona á að gera þetta við þessi letiblóð sem liggja í bælinu fram eftir degi.

Hvað um það, við drifum okkur í sund eftir að hafa rifið niður tjaldið í mígandi rigningu og hent öllu okkar hafturtaski inn í greyið Nolla. Þar syntum við nokkrar ferðir í 12,5 m lauginni og ég gerði tilraun nr. 2 þetta sumarið til að læra flugsund. Og það tókst! Nú er bara að æfa sig og æfa því heyrst hefur að æfingin skapi meistarann.

Eftir þessa afdrifaríku sundferð héldum við för okkar áfram og nú vorum við komin á Austfirðina. Þar er mikið um malarvegi, þverhníptar brekkur, blindbeygjur og blindhæðir. Mæli með styrkri hönd á stýri og sterku hjarta fyrir þessa keyrslu. Ferðin var nokkur veginn svona:

Djúpivogur - pikknikkuðum og blunduðum í bílnum

Álftafjörður - allt fullt af álftum

Breiðdalsvík - ekkert stopp

Stöðvarfjörður - steinasafn Petru skoðað utan frá því við tímdum ekki að borga okkur inn

Fáskrúðsfjörður - franskur bær þar sem götuheiti eru á íslensku og frönsku

Reyðarfjörður - kíktum á stríðsminjasafnið

Eskifjörður - leigðum okkur lítinn kofa á 2.000 kr., fórum síðan að leita að hot springs en fundum ekki, náðum hins vegar að þurrka tjaldið okkar eftir úrhellið á Höfn

Á Fáskrúðsfirði

13. ágúst - Eskifjörður, Egilsstaðir & Atlavík

Yfirgáfum Eskifjörð eftir smá labbitúr um bæinn þar sem við kíktum m.a. á vindmyllu. Héldum síðan til Egilsstaða. Þegar nær dró Egilsstöðum tók landslagið að breytast. Vogskornir firðir viku fyrir miklum trjágróðri. Ekki slæm skipti það.

Við kíktum í sundlaug heimamanna og fundum síðan bílakirkjugarð. Þar hafði villikattarfjölskylda komið sér fyrir í hinu og þessu bílhræinu. Við gáfum þeim tvær síðustu makríldósirnar okkar. Keyrðum síðan að Hallormsstaðarskógi og gistum í Atlavík. Sá staður er alveg yndislegur, lítil vík við Lagarfljótið. Sáum reyndar ekki Lagarfljótsorminn.

Forvitnin að drepa mann

Sorpsamlag Mið-Austurlands, jahá!

Grease Lightning?

Svangur mangur

Gist í Atlavík

14. ágúst - Hallormsstaðarskógur, Skriðuklaustur, Hengifoss & Atlavík

Gengum um Atlavík og Hallormsstaðarskóg. Kíktum á trjásafnið en fundum ekki þessi frægu tré Kóng og Drottningu. Á leiðinni til baka gengum við yfir slegin tún með grænum heyböggum. Baldur náði að velta einum þeirra á bakið þrátt fyrir svakalega þyngd þeirra. Mér tókst ekki einu sinni að bifa þeim. Þegar við komum aftur á tjaldsvæðið náðum við í Nolla og drifum okkur að kíkja á Skriðuklaustur. Húsið er alveg geggjað, hannað af þýskum arkitekt.

Þaðan keyrðum við síðan að Hengifoss og klifruðum þangað upp. Það tók okkur alveg upp í tvo tíma enda leiðin brött og oft erfið yfirferðar. Þegar við komum til baka á tjaldsvæðið var það orðið yfirfullt af tjöldum. Í fjörunni var hópur fólks sem hafði kveikt varðeld og tékknesk rúta var mætt á svæðið.

Séð yfir Atlavík

Einn þungur heyböggull

Allt lagt í sölurnar

Hreykir sér

Skriðuklaustur

Hengifoss

Í Atlavík

15. ágúst - Mývatn & Dimmuborgir

Næsta morgun voru allir þessir ferðamenn, sem við höfðum séð kvöldið áður, horfnir og því var eins og við hefðum ímyndað okkur þá. Lögðum af stað til Mývatns. Leiðin þarna á milli er alveg grútleiðinleg, mikil auðn og endalausir malarvegir. Á Mývatn vorum við komin um tvö leytið og hittum þar Kristján, vin Baldurs sem vinnur á Hótel Reynihlíð og hafði boðið okkur gistingu á hótelinu.

Við kíktum á Dimmuborgir og rigndi okkur næstum niður þar. Dimmuborgir standa þó alltaf fyrir sínu hvað sem veðrinu líður. Um kvöldið borðuðum við síðan á veitingastað hótelsins í boði Kristjáns. Allt var einstaklega virðulegt og formlegt og því sátum við þarna og flissuðum eins og tvær unglingsspírur. Urðum ekki eldri þegar fiðluleikarinn sneri sér að okkur og spilaði fyrir okkur Er ég sá þig í fyrsta sinn.

Lífið er yndislegt

16. ágúst - Dettifoss, Ásbyrgi, Hljóðaklettar, Akureyri

Frá Mývatni að Dettifossi liggur leiðinlegasti vegur sem um getur á okkar landi. Við vorum svo illa haldin eftir þá svaðilför á litla sportbílnum okkar að við réttum litum á Dettifoss og héldum för okkar síðan áfram. Næsta stopp var nefnilega Ásbyrgi. Þegar þangað var komið vorum við allt í einu stödd á fegursta stað Íslands. Í léttum úðanum gengum við út að Grænutjörn og sátum þar í dágóða stund, nutum kyrrðarinnar og þagnarinnar. Nokkrar afar spakar endur gerðu sér dælt við okkur.

Eftir að hafa kvatt endurnar gengum við áfram um Ásbyrgi, upp á lítinn stapa og virtum fyrir okkur náttúruna. Gengum síðan að steyptum fleti í litlu rjóðri þar sem dansleikir hafa verið haldnir. Tókum nokkur dansspor en í þeim vetrarklæðnaði sem við vorum í komumst við ekki í stuð. Kíktum við hjá tjaldverðinum og spjölluðum við hann og tíkina hans sem flaðraði upp um alla. Spurðum hann út í bestu leiðina vestur á bóginn enda búin að brenna okkur á hræðilegum vegum.

Ákváðum að gista ekki í Ásbyrgi þrátt fyrir kynngi staðarins. Keyrðum að Hljóðaklettum og fórum í göngutúr um svæðið. Dagur var langt frá því að vera að kveldi kominn svo við brunuðum til Húsavíkur og ætluðum að gista þar. Þegar þangað var komið var nýbúið að loka sundlauginni og þá fannst okkur engin ástæða til að dvelja þar og héldum því rakleiðis til Akureyrar enda bara spölkorn frá. Enduðum á því að gista í Hrafnagili.

Þessi var skotin í Baldri

Grænatjörn ber nafn með rentu

Ásbyrgi

Kirkjan í Hljóðaklettum

Nettur sveppur

17. ágúst - Akureyri, Glaumbær & Snæfellsnes

Eins og okkar var von og vísa kíktum við í Akureyrarsundlaug. Eftir morgunbaðið röltum við um yndislegan miðbæinn, kíktum inn á Bláu könnuna og grömsuðum á bókaútsölu. Síðla dags héldum við síðan suður á Snæfellsnes en áðum í millitíðinni hjá Glaumbæ í Skagafirði.

Þar sem verið var að loka laumuðumst við inn í kirkjuna til að sjá hvernig var umhorfs en eftir á að hyggja var kannski óþarfi að laumast því varla getur verið óleyfilegt að kíkja inn í kirkju. Enduðum daginn á því að keyra fyrir Snæfellsjökul, hlustandi á Næturvörðinn Heiðu, og hentum upp tjaldi á Arnarstapa rétt fyrir miðnætti.

Þennan þekkja allir

Í Glaumbæ

Læðst inn í kirkjuna

Smá hvíld frá heyskapnum

Gist á Arnarstapa

18. ágúst - Arnarstapi, Búðir & Sönghellir

Seinasta deginum í ferðinni eyddum við á Snæfellsnesi. Við byrjuðum á því að labba þarna um eitthvert fuglabjarg þar sem allt var morandi í kríum. Sá labbitúr breyttist því flótlega í einhverskonar skokk-göngu. Við keyrðum síðan upp að Sönghelli sem er þarna rétt fyrir ofan Arnarstapa.

Þegar okkur bar að garði voru ekki margir á ferli svo Baldur greip tækifærið fegins hendi og blastaði vel út í hellinum. Þetta er greinilega ekki sönghellir fyrir ekki neitt. Á meðan Baldur kyrjaði sinn ástaróð til föðurlandsins komu þarna að erlendir túristar sem klöppuðu að söngnum loknum og virtust vera hrifnir og ánægðir með svona Íslending eins og Baldur.

Síðan var haldið í Lísuhólslaug sem er sú allra furðulegasta laug sem ég hef á ævinni komið í. Vatnið er grænt sem ætti ekki að koma á óvart þegar litið er til þess að vatnagróður vex í lauginni. Þegar sundferðinni var lokið keyrðum við að Búðum og gengum í fjörunni og létum heillast af fegurð staðarins.

Eftir það keyrði Nolli tvo þreytta en sátta ferðalanga heim til amsturs og hamsturs.

Bárður Snæfellsás

Ströndin við Búðir

(Ferðasaga fullgerð þann 15. desember 2005 og sett á netið)

Tweet

Höfuðpaurinn ég

Mér sýnist á öllu að bloggið eigi eftir að bjarga því sem bjargað verður í samskiptum mínum við umheiminn þar sem ég eyði stöðugt meiri tíma með bókum og minni tíma með fólki. Þannig verður það þó að vera á meðan sísonið stendur yfir og svo sambanda ég við fólk þegar ég er offsíson.

Ég var reyndar kosinn hópstjóri í verkefnahópnum mínum í námskeiðinu Nám og störf í rafmagns og tölvuverkfræði. Hópurinn ber nafnið Höfuðpaurarnir og samkvæmt samkomulagi hópsins eru allir höfuðpaurar jafnir þannig að í raun er ég almannatengslafulltrúi höfuðpauranna. Reyndar er ég það stjórnsamur að í raun er ég hópstjóri en almannatengslafulltrúi hljómar líka vel.

Tweet

HÆ HÓ!!! (2. bindi)

Ég sá að Baldur hafði bætt við smá færslu eftir ansi langt hlé frá bloggskrifum og mér fannst ég ómögulega geta verið verri maður. Ég var á leiðinni út úr þessu tölvuveri hér í VR II þegar ég hlammaði mér aftur niður og sagði bara: Nei, hættu nú alveg! En eins og Baldur sagði svo réttilega frá þá hefur allt verið á fullu hérna hjá okkur báðum, fyrst flutningar, svo hreiðurgerð (koma sér fyrir í nýja bælinu) og síðan drifum við okkur í átta daga hringferð um klakann sem var alveg svakalegt stuð. Meira af því seinna og kannski myndir líka!

En svo ég haldi áfram með smjörið þá er mannfræðin ekki enn hafin og ég fer ekki í minn fyrsta tíma fyrr en á miðvikudaginn næsta. Hins vegar hef ég nóg að gera þangað til því ég var að fá nýja vinnu! Já, þannig er mál með vexti að ég ætlaði að hafa það bara náðugt í vetur, læra smá, synda smá, slappa af og lifa á námslánum. En síðan var hringt í Unni Dís, vinnuveitenda minn þetta sumarið og áfram í vetur (kem síðar að því) og hún spurð hvort hún vissi af einhverri duglegri stelpu sem væri til í að vinna með skólanum í vetur. Skilyrðin voru eftirfarandi: stelpa, mjög dugleg, fljót að pikka á lyklaborð, gott vald á íslenskri tungu, sem sagt góð málvitund og gott málfar, snyrtileg og prúð o.s.frv. Unnur Dís á víst að hafa gefið mér svo góð meðmæli, að mér algjörlega óaðvitandi (enda einhversstaðar út á landi í ferð með snúffanum mínum) að það var hringt í mig um leið og ég mætti aftur til vinnu og ég spurð hvort ekki væri möguleiki að fá mig í viðtal. Jú, jú sagði ég og dreif mig niður til IMG Gallup en þeir voru að falast eftir vinnuafli mínu. Þar var ég ráðin á staðnum og eiginlega áður en ég gat ákveðið hvort ég vildi demba mér út í þetta eða ekki. En ég gat ómögulega neitað enda ágætiskaup í boði. Staðan er því svona, ég er orðin ritari hjá IMG Gallup. En áður en þið súpið hveljur þá vil ég bara koma því að að þetta er ekkert hefðbundið ritarastarf, heldur er ég að taka þátt í rýnihóparannsókn á vegum IMG þar sem ég sit á bak við spegil sem ekki sést í gegnum (spennó) og hinu megin við glerið sitja einstaklingar á fundi og það kemur í minn hlut að reyna að ná öllu því sem þeir segja niður á blað. Þetta er reyndar allt tekið upp á kasettu sem ég hlusta síðan á síðar til að fylla í eyðurnar.

Ég er strax byrjuð á fullu hjá þeim því ég var beðin um að taka að mér að vélrita átta djúpviðtöl. Allir sem einhvern tímann hafa reynt að skrifa orðrétt það sem einhver manneskja á kasettu segir veit að það er ótrúlega mikil vinna. Það er alveg magnað hvað fólk getur hikað mikið í samtölum og byrjar margoft á setningu og hættir síðan í miðju kafi. Síðan hef ég tekið eftir því að Íslendingar nota orðið náttúrulega alveg óspart. En þetta er ansi gaman, sérstaklega þegar viðmælendur eru skýrmæltir. Þetta er þar að auki ágætisæfing fyrir komandi misseri þar sem ég mun sitja námskeiðið Eigindlegar aðferðir sem felur einmitt í sér að taka djúpviðtöl og vélrita þau á blað, orð frá orði.

Ég sé því fram á erilsaman vetur og líst bara vel á. Þetta er lokaárið mitt í BA námi og því verð ég á fullu að vinna í BA ritgerðinni. Síðan verð ég líka að vinna áfram hjá Unni Dís því við fengum styrk til þess hjá aðstoðarmannasjóði. Það er reyndar ekki eins viðamikið og IMG vinnan, frekar eitthvað svona sem ég get dúllað mér í milli tíma. Ég þakka bara Guði fyrir að hafa verið forsjál á sínum tíma og tekið 21 einingu vorönn 2001 og 17 á síðustu önn. Það þýðir að ég á aðeins 22 einingar eftir í stað 30 og þess vegna get ég leyft mér þann munað að vinna með námi og fá tekjur!

Kannski ég sættist við Fríðu Sól og kaupi handa henni stærra búr eftir allt saman. Svo lengir sem hún bítur mig ekki aftur.

Tweet

HÆ HÓ!!! (23)

Ég hef nú ekki verið duglegur að skrifa enda allt búið að vera á fullu. Eftir að við fluttum inn í nýju íbúðina fórum við hringinn í kringum landið (ferðasagan kemur síðar) og nú er það skólinn. Mér finnst frábært að vera byrjaður í skólanum og enn sem komið er gengur allt vel. Það er rosalega mikið að gera og sem betur fer hef ég bara gaman af því. :)

Tweet

Flutningar um verslunarmannahelgina

Eins og lesendur vita erum við Baldur núna flutt yfir í Hrauntunguna eftir mikið púl. Flutningarnir sjálfir eru efni í heila sögu sem ekki verður sögð hér nema í grófustu dráttum. Þannig var að daginn sem við fluttum var nóg annað að gera en að bókstaflega flytja. Við þurftum m.a. að fara á Hagstofuna og breyta þar heimilisfangi okkar í þjóðskránni. Stúlkan sem afgreiddi okkur þar sagði að það tæki viku til tíu daga að koma breytingunum inní þjóðskrá sem mér finnst óttarlega slappt. Síðan urðum við að gjöra svo vel oga fara á pósthúsið í Kópavogi og breyta þar póstfangi okkar eins og þeir vilja kalla það þar á bæ.

Glöð í bragði með að vera búin með skriffinnskupart flutninganna héldum við niður í Elko þar sem við ætluðum að festa kaup á hræódýrri ryksugu. Þegar til kastanna kom var hún uppseld og okkur boðin önnur verri og ljótari á sömu kjörum. En við létum ekki sölumenn Elko plata okkur svo auðveldlega, settum upp "þvílík vonbrigði" svipinn og var þá okkur boðin önnur ryksuga, langt um betri en sú sem við upphaflega ætluðum að kaupa. Hún var reyndar dýrari en fyrir vikið líka kraftmeiri, með stillanlegu skafti og innbyggðum fylgihlutum! Þar að auki fékk hún ekki sömu ummæli frá sölumanni Elko og sú ódýrari því þegar við sýndum þeirri ódýru áhuga dró sölumaðurinn mjög úr gæðum hennar og sagði að hún væri góð svona fyrir sumarbústaðinn! Við vorum alveg hæstánægð með nýju ryksuguna og ryksugupokana sem prangað var inn á okkur. Drifum okkur því beint heim í Hrauntungu að prufukeyra gripinn. Hún stóðst próf Baldurs með glæsibrag.

Ég ætla mér ekki að teygja loppann hvað flutningana varðar. Við fluttum, punktur. Því fylgir mikið puð, kassar útí bíl, kassar út úr bíl, húsgögn á faraldsfæti, taugaveiklaðar plöntur og skelkuð gæludýr. Prímadonnan Fríða Sól var flutt seinust úr af Digranesvegi rétt eftir miðnætti aðfaranótt 1. ágúst. Það var gert henni í hag svo hún þyrfti ekki að þola mikið umstang. Hún virtist ekki vera mjög þakklát fyrir þá hugulsemi sem við sýndum henni því á leiðinni út í bíl með búrið gerði hún sér lítið fyrir og beit mig beint í þumalinn. Til blóðs! Kaldhæðni örlaganna er að á þeirri stundu sem bitið var framið vorum við Baldur að tala um að fara að kaupa handa henni stærra og betra búr. Ha, sú getur nú beðið með það!

Nú nú, eins og reyndir menn vita er ekki nóg að flytja á nýjan stað því yfirleitt þarf að skila af sér fyrra híbýli í sæmilegu ástandi ásamt því að koma sér fyrir á nýja staðnum. Fimmtudagurinn fór því í að hreinsa Digranesveginn (íbúðina alt svo) og afhenta hana nýjum leigenda. Það er sorglegt að segja frá því en íbúðin hefur aldrei litið betur út. Hitt er þó meira um vert að eftir að hafa eytt allri helgi verlsunarmanna í að taka upp úr kössum, ryksuga, bora, skrúfa og negla var nýja íbúðin glæsileg og Digranesvegurinn hefði aldrei átt sjens í hana :) Þar að auki fengum við lánaðan ofninn sem Ólöf og Jói eiga og það er aldeilis góð búbót. Takk kærlega fyrir það.

Tweet

Flutttttt!

Í gær kláruðum við að tæma Digranesveginn yfir í Hrauntunguna. Þetta gekk allt saman mjög vel enda var unnið nánast stanslaust til þrjú um nóttina. Málið er það að við eigum miklu meira dót en okkur óraði fyrir. Flutningar gengu samt hratt og örugglega enda var stutt við bakið á okkur. Við fengum lánaða kerru hjá Kalla afa og Ólöfu ömmu, steisjon bíl hjá Elfari og svo kom Helgi vinur minn og hjálpaði til með þungu hlutina. Takk fyrir okkur. Næst á dagskrá er að taka upp úr öllum kössum og kannski henda og gefa meira dót. Þegar það er búið þarf bara að finna góðan stað fyrir hvern hlut.

Tweet

Einn dagur...

Á morgun er stóri dagurinn. Þá flytjum við endanlega frá Digranesveginum. Íbúðin er ansi tóm orðin, aðeins rúmið eftir inní herbergi og kommóðan góða. Og hamsturinn auðvitað. Og plöntur. Og eldhúsborð sem setja þarf í geymslu. Og síðan matur inní ísskáp. Að öðru leyti er íbúðin tóm og nú þarf bara að hefjast handa við leiðinlegasta partinn: þrifin.

Tweet

Þvottavél fundin

Á sunnudaginn var brettum við upp ermar og hófum flutningana yfir í Hrauntunguna. Þó ég segi sjálf frá þá komum við ansi miklu í verk. Við fluttum hillusamstæðuna mína og 23 kassa. Nolli er ekki það rúmur að hann taki slíkan farangur þannig að Peugeotinn hans pabba og kerran hjá Kalla afa og Ólöfu ömmu voru fengin að láni.

Mitt í allri þessari ös fengum við símhringingu frá manni sem hafði augljóslega séð auglýsinguna okkar á netinu og bauð okkur fimm ára þvottavél til sölu. Við vorum óð og uppvæg og vildum endilega koma og kíkja á græjuna. Þegar þangað var komið sáum við að þetta var Philco þvottvél, 1000 snúninga og í þrælfínu ástandi. Við keyptum hana á staðnum. Reyndar keypti pabbi hana fyrir okkur og sagði að þetta væri innflutningsgjöfin! Takk fyrir það elsku pabbi.

Gærdagurinn var engu minni í sniðum hvað flutninga varðar. Við tókum allar þær mublur sem tök var á auk þess að tæma fataskápinn og matarbúrið. Síðan var farið á nýja staðinn og skáparnir þar þvegnir áður en við hófumst handa við að raða inní þá.

Og síðan í dag stöndum við Unnur upp fyrir haus hérna á skrifstofunni að breyta og taka til. Það var allt úr skorðum vegna einhverja framkvæmda og því nýttum við okkur tækifærið og færðum allt í skorður en ekki þó í fyrri skorður. Nú lítur skrifstofan ljómandi vel út en við aftur á móti hnerrum og hnerrum eins og við eigum lífið að leysa enda mikið ryk sem leynist í bókunum.

Tweet

¡Hola!

Um daginn horfðum við á spænsku myndina La niña de tus ojos með Penélope Cruz. Sá atburður var hluti af nýju átaki okkar Baldurs í að horfa meira á spænskar myndir. Ekki veit ég hvernig við fengum þá flugu í höfuðið að slíkt átak væri okkur nauðsynlegt en þar sem flugan suðar þar óð (í hausnum sko) þá er best að verða að ósk hennar.

Fyrsta myndin í þessu átaki okkar var Fresa y chocolat en sú mynd sannfærði mig um að myndir S-Ameríku og Spánar væru vel þess virði að kíkja á. Í raun má segja að sú mynd hafi komið af stað þessu átaki ef átak skyldi kalla.

Sú næsta í röðinni var ein af myndum spænska leikstjórans Pedro Almodovar, ¡Atame! eða Bittu mig, elskaðu mig á hinu ástkæra. Þar fara Victoria Abril og Antonio Banderas með aðalhlutverk og útkoman en vægast sagt frábær.

Og núna um daginn var það eins og áður sagði myndin La niña de tus ojos. Góð mynd og sérkennileg blanda. Sprenghlægileg á köflum. Þetta leiðir af sér að á listanum eru aðeins þrjár myndir eftir: Kryddlegin hjörtu, Kika og Carne Trémula.

Í kvöld er pizzakvöld hjá pabba sem þýðir að við komumst í tæri við myndabandstæki og sjónvarp. Því er árennilegt að reyna að glápa á þá síðastnefndu í kvöld. Spólan er reyndar komin ofan í einn af kössunum og því verður að bíða og sjá hvort við nennum að fara að gramsa í öllu draslinu okkar og færa allt úr stað.

Kassinn sem spólan er í er nefnilega einn af fyrstu kössunum sem við pökkuðum og það þýðir aðeins eitt: hann er neðst undir kassaturninum sem reistur hefur verið í þurrherberginu góða.

Tweet

Má ekki bjóða yður sæti í sófanum frekar?

Í morgun fór ég í vinnuna. Ég fór alveg sömu leið og venjulega að einni smákrækju undantalinni. Hvað er svona merkilegt við það? Hvað ætli fólk varði um þessa aukakrækju? Ekki tel ég nú krækjuna merkilega en erindið var það, við þurftum nefnilega að komast heim til Eyglóar (sem við erum að fara að leigja hjá) til þess að (trommuþytur + 1x taratataaa) ná í lyklana að nýju, fínu íbúðinni okkar sem er náttúrulega alveg frábært og kallast á fræðimáli að fá íbúðina afhenta. Þess vegna taldi ég að þessi aukakrækja gæti þýtt eitthvað fyrir vini og vandamenn sem nú geta loksins komið í heimsókn og sest í SÓFA sem er inni í STOFU. Jibbíjeij!Jibbíjeijjibbíjibbíjei! Jibbíjeijjibbíjibbíjei! Jibbíjeijjibbíjibbíjeijibbíjeij!

Tweet

Höfuð lagt í bleyti

Ég hef verið að pæla í þessu með mýsnar og leðurblökurnar. Sem félagsvísindamaður get ég ómöguleg á mér heillri setið með niðurstöðu heimspekinganna í þessu flókna máli. Þeir skilgreina fyrir það fyrsta ekki hvað þeir eiga við með hugtakinu engill. Ég sé fyrir mér bjarta, geislandi veru með geislabaug og stórt, hvítt vænghaf. Þeir eru þar að auki engilfríðir. Þetta eru svokallaðir ljósenglar.

Leðurblökur uppfylla engin af þessum skilyrðum þar sem þær munu ævinlega og ávallt vera ófríðar. Því spyr ég: Af hverju í ósköpunum ættu mýs að halda að leðurblökur séu englar? Væri ekki nær lagi að þær héldu að þær væru djöflar? Eða vampírur? Bliksvartar, með vígtennur og svínslegt andlit. Svo leggjast sumar þeirra á búfénað og sjúga blóð. Það eru sko engir englar sem gera slíkt.

En síðan má leiða líkum að því að leðurblökur séu eins og Lúsífer sem gerði uppreisn gegn Guði, var varpað í myrkrið fyrir vikið og hefur nú sveit myrkra engla hjá sér. Gætu mýs ekki hæglega álitið sem svo að þessi flugkvikindin væru myrkir englar? Og ef svo er, væri þá hægt að segja að jú, mýs telja að leðurblökur séu englar þar sem þær eru myrkir englar, eða væri réttara að álykta sem svo að slíkt væri fásinna því myrkir englar ættu ekki rétt á að fara í sama bás og ljósenglar?

Nei, ég held það hljóti að vera að mýs vilji ekkert með leðurblökur hafa og allra síst vilja þær vera ásakaðar um að verða að slíkum óskapnaði eftir dauðann. Eftir líkamsdauðann vilja þær líklegast komast á eitthvert mjúkt ský eða enn betra, að komast á tunglið þar sem það er nú einu sinni úr osti.

Annars sýnist mér glitta í bláan himinn úti og jú... bíddu... og sjá Guð sagði ljós og það varð ljós. Sólin er komin úr hreiðri sínu. Ég verð að fara út í glugga núna og horfa, það er orðið svo langt síðan síðast sást til sólar. Ætli ég borði ekki bara nestið mitt undir berum himni fyrst hann hangir þurr þessa stundina.

Tweet

Af djömmurum

Í fyrradag átti Öddi stórafmæli og var okkur boðið í tilefni að því í partý á veitingastaðnum við Tjörnina. Þangað mætti stór og ákaflega vel valinn hópur fólks. Við fórum í fylgd með Stellu og Kristjáni þar sem við þurftum að velja gjöf saman. Það komu upp margar hugmyndir varðandi gjafaval en að lokum ákváðum við að drífa okkur í blómabúðina á Seltjarnarnesi þar sem við skoðuðum ýmislegt enda var búðin ákaflega flott og frumleg, fyrir utan frábæra þjónustu. Eftir að hafa skeggrætt og skoðað þá fundum við bambus sem að sögn sölumanns er lukkubambus og kýs ég að kalla hann Bent.

Nú svo mættum við bara í fjörið, átum vægast sagt snilldaröfgagóðan mat sem rennt var niður með guðaveigum undir kynngimagnaðri tónlist Puntstráanna og ríjúníoni Kamarorghesta. Vægast sagt klikkað fjör.

Tweet

Halda mýs að leðurblökur séu englar?

Þessa spurningu er að finna á Vísindavefnum góða. Að mínu mati er hún ekki fráleit, í raun er ég hiss að mér skildi ekki hafa hugkvæmst að velta vöngum yfir þessu líkt og spyrjandinn hefur augsjáanlega gert. Sjálf get ég ekki svarað slíkum vangaveltum en læt svar vísindamannanna á vefnum fylgja með til gagns og gamans.

Til að komast að raun um hvort mýs haldi að leðurblökur séu englar fékk Vísindavefurinn Félagsvísindastofnun til að gera skoðanakönnun meðal músa, og var hlutfallið milli húsamúsa og hagamúsa jafnt. Því miður fékkst engin niðurstaða út úr þessari könnun þar sem svarhlutfall var ekki marktækt. Ekki var hægt að hringja í mýsnar þar sem engin þeirra var í símaskránni og því var þeim send spurningin á blaði. En mýsnar átu bara blaðið í stað þess að svara spurningunni.

Því næst hugsuðum við okkur að beita eigindlegum rannsóknaraðferðum og vildum taka viðtal við mýsnar. Á lóð Raunvísindastofununar var búinn til ágætis sandkassi til að geyma mýsnar í á meðan verið væri að taka viðtölin. Fyrst voru fengnar 10 mýs og áttu 9 að bíða í sandkassanum á meðan fyrsta músin var tekin í viðtal. En þegar viðtalinu var lokið voru hinar 9 horfnar.

Til að þetta endurtæki sig ekki var haft samband við háskólaköttinn og hann beðinn um að hafa auga með músunum á meðan verið væri að taka viðtölin. Þetta gerði kötturinn af mikilli samviskusemi, en því miður af minni vísindalegri forsjálni. Mýsnar fóru vissulega hvergi, en því miður voru þær ekki vel til þess fallnar að taka þátt í vísindalegum rannsóknum eftir gæsluna.

Þá brá ritstjórn Vísindavefsins á það ráð að hafa samband við Heimspekistofnun og athuga hvort heimspekingarnir þar gætu komist til botns í því hvort mýs halda að leðurblökur séu englar. Eftir miklar yfirlegur og þunga þanka fengust loks þær niðurstöður að líklega halda mýs að leðurblökur séu englar.

Röksemdafærslur heimspekinganna voru á þessa leið. Fyrst var því velt upp hvort mýs haldi að leðurblökur séu hestar. En það þótti heldur fráleitt. Sennilega halda mýs bara að hestar séu hestar og alls ekki að leðurblökur séu hestar.

(1) Mýs halda að leðurblökur séu ekki hestar.

Næst fékkst það staðfest hjá Náttúrufræðistofnun Íslands að englar eru ekki hestar.

(2) Englar eru ekki hestar.

Og nú virtist ekkert því til fyrirstöðu að setja ‘englar’ í staðinn fyrir ‘ekki hestar’ í setningu (1) og fá niðurstöðuna:

(3) Mýs halda að leðurblökur séu englar.

Til að tryggja að ekki væri verið að draga ályktun í fljótfærni var málið rannsakað aftur og nú með tilliti til hunda. Á svipaðan hátt og áður var talið líklegt að

(4) Mýs halda að leðurblökur séu ekki hundar.

Auk þess var talið ljóst að

(5) Englar eru ekki hundar.

Og með því að setja ‘englar’ í staðinn fyrir ‘ekki hundar’ í setningu (4) fékkst svo niðurstaðan:

(6) Mýs halda að leðurblökur séu englar.

Eftir að hafa rannsakað málið með tilliti til strúta, flóðhesta, múldýra og ísbjarna, var niðurstaða heimspekinganna sú að yfirgnæfandi líkur væru á því að mýs haldi að leðurblökur séu englar.

P.s. Þess ber að geta að þetta er föstudagssvar og því ber ekki að taka hvert orð alveg bókstaflega.

Tweet

Brjálæði í búðinni

Við fórum í gær í nýju búðina sem var að opna í Hálsunum, EuroPris kallast hún og er víst norsk verslunarkeðja. Þegar við mættum á svæðið var lífsins ómögulegt að finna stæði á efra planinu og því fórum við rakleitt í bílageymsluna. Þaðan gengum við síðan ótrauðum skrefum í átt að búðinni algjörlega grunlaus um hvað biði okkar þar.

Þegar inn var komið tóku við troðningar, hárreisti og hártog (smá ýkjur). Það var rétt eins og Íslendingar hefðu aldrei komið í stórverslun áður eða þá að þeir hefðu verið sveltir í langan tíma því slíkur var hamagangurinn í öskjunni. Við gerðum okkar besta við að tína til það sem þurfti til heimilisins og gekk það bærilega.

Í grænmetis- og ávaxtadeildinni fengum við eitt kíló af kartöflum frítt fyrir að kaupa eitthvað af grænmeti. Það var ágætisboð sérstaklega í ljósi þess að Baldur tróð án efa hátt á annað kíló í pokann. Reyndar er ekki hægt að áfellast hann fyrir það því engin vog var á svæðinu og því varð maður að láta sér nægja að taka kíló af innpökkuðum tómötum, vega það og meta og bera síðan þá þyngd saman við kartöflupokann. Ekki mjög nákvæmar rannsóknir það!

Ég veit að þetta hljóma frekar lítilfjörleg innkaup sem þau og voru en sannast sagna og þótt ótrúlegt sé þá tók það okkur örygglega um rúma klukkustund að tína þetta smotterí ofan í kerruna vegna troðnings og fólksmergðar. Reyndar spilar líka svolítið inní að við þekkjum búðina ekki svo vel og því tók það meiri tíma en ella að finna þetta helsta. Þar að auki er mjög auðvelt að gleyma sér í vöruúrvalinu þarna því ekki vantar að úr vöndu sé að velja. Svolítið annað en í Bónus þar sem þeir eiga aðeins svo og svo margar gerðir og típur af sömu vörunni. Við keyptum til að mynda sokka á mig sem okkur hefur aldrei hugkvæmst í Bónus. Nú sit ég því og skrifa, hæstánægð í nýju sokkunum mínum.

En svo ég haldi áfram með smjörið þá drifum við okkur í biðröðina og vorum í henni hátt í þrjú korter. Vöruverðið er ansi lágt hjá þeim sérstaklega í ljósi þess hve mikið úrval þeir bjóða uppá. Þar skáka þeir Bónus alveg. En hvað varðar þrengsli, pirring, hávaða og fjölda yfirliða (harhar) þá á Bónus öryggan sigur þar. Því liggur það ljóst fyrir að Digraneshjónin versla ekki mikið oftar í Europris nema þá helst á tímum stundarbrjálæðis.

Tweet

Tilraunadýr greiningar: Íslendingar

Ég fékk þetta skemmtilega email um daginn frá Elísabetu vinkonu og ég ákvað að birta það hér. Þetta er listi sem finnsk stelpa og vinir hennar gerðu eftir ársdvöl hér á landi. Þetta eru skemmtileg skot á Íslendinga og eins og höfundur bréfsins segir sjálf þá munu Íslendingar skemmta sér manna mest yfir þessu bréfi. Okkur tókst greinilega ekki að blekkja þessa Finna því þeir sjá alveg í gegnum okkur.

YOU HAVE BEEN IN ICELAND FOR TOO LONG WHEN:

1) you've stopped checking out the weather forecasts and get dressed according to the latest issue of Vogue instead.
2) you see a person walking outside with an umbrella and you immediately think to yourself: "TOURIST!!"
3) your summersandals have become every-weather-shoes.
4) 42 C in a hot pot is cold but 16 C in July is freaking hot!
5) it comes natural to you to eat cured shark, pickled ram parts, dried fish and another delicatesses at least once a year.
6) you have skyr on every meal.
7) you start calling the president Óli Gris (=pig)
8) ...although you still think of Vigdis Finnbogadóttir as the REAL president.
9) you start explaining to your foreign friends about the wonders of Iceland in the way of a THULE commercial ... ekkert mál fyrir Jón Pál ... we won the B world championships in football ... so you're a sheep on a footballfield ...
10) you've seen Björk in Vesturbæjarlaug.
11) after graduation you'll get hired for life at Háskóli Íslands.
12) you are a florist but you'll get hired as the nuclearpower expert at Keflavík airbase. Or vice versa (as long as somebody does the job!)
13) you don't notice anything strange about the smell of hot water.
14) you can decline the nouns correctly.
15) you can decline the adjectives correctly.
16) you can conjucate the verbs correctly.
17) you start a sentence always with SKO or HÉRNA.
18) 500 kr (5,75 ?) for a beer is relatively good price.
19) you know your Nokia cellphone better than your Finnish friends.
20) you don't consider owning a car until you own a jeep.
21) you are nationwide well-known folksong/rap artist....bleeeeessuuuuuð / bleeeeessaðuuuuur!!!

Tweet

Þvottavél óskast!

Undirbúningur búferlaflutninga okkar hjónakorna er í hámarki. Við erum nú þegar búin að pakka niður í 16 kassa en enn er slatti eftir af bókum og öðru drasli í hillum vorum. Og við sem héldum að við ættum svo lítið! Við vorum greinilega illilega veruleikafirrt. Hvað sem slíkri firringu líður höldum við ótrauð við að troða ofan í kassa og vonumst eftir hvern kassa að nú sé bara einn eftir til að fylla.

Íbúðin sem við flytjum í er ívið stærri en sú sem við erum í nú. Helsti kostur hennar er tvímælalaust sá að þar er sér svefnherbergi sem þýðir að í ókominni framtíð munum við ekki lengur þurfa að bjóða gestum okkar að setjast á rúmið okkar og nota náttborðið okkar sem bollahaldara.

Þar að auki er ágætisbaðherbergi með risa sturtu. Helsti ókosturinn er eldhúsið því það er hræðilega lítið og það sem meira er, þar er engan ofn að hafa. Þar að auki missum við afnot af þvottavél og því erum við nú á höttunum eftir góðri, ódýrri og nær óbilanlegri þvottavél.

Við erum ekki að leita að einhverri ofurvél heldur einhverri sem þvær þvottinn okkar og vindur hann tiltölulega vel. Ef þið vitið um einhvern sem er að skipta út þvottavélinni sinni megið þið endilega benda þeim hinum sama á að hafa samband við okkur Baldur.

Með fyrirfram þökk, hlýhug og djúpri virðingu.

Tweet

Hvað er Baldur eiginlega að gera?

svar: Ég skrifa lítið í dagbókina og hringi lítið í fólk. Ég er að undirbúa mig fyrir skólann og svo er ég að undirbúa flutninga um mánaðarmótin. Þannig að á venjulegum virkum degi þá vinn ég smá, læri smá, pakka smá, hendi smá og svo er dagurinn búinn. Ég henti einmitt einum ágætum kunningja í ruslið um daginn enda hafði Kisa heitin tekið hann svo rækilega í karphúsið að ekki var um annað að ræða. En til að koma honum í skottið á bílnum þá varð ég að taka fæturna af honum með tilheyrandi braki. Var hann dauður? Já hann var dauður þegar ég tók af honum lappirnar og reyndar held ég að hann hafi verið það lengi. Fyrir ykkur sem heima sitjið þá vil ég bara segja eitt, það tók fljótt af. Ef einhver er ennþá í vafa þá lógaði ég bara gömlum og einusinnigóðum hægindastól.

Tweet

Meira af Kína og öðrum undrum veraldar

Ég hef verið að lesa mér til um hin ýmsu fyrirbæri veraldar á Vísindavefnum. Þessi vefur er hreint út sagt bráðskemmtilegur en þá ályktun get ég dregið út frá því hve vel ég hef skemmt mér við að lesa þá pistla sem þar er að finna!

Ég var að enda við að lesa mér til um hæsta mann veraldar og gat ekki annað en glott út í annað yfir kaldhæðni heimsins. Nú sjá flestir Kínverja fyrir sér sem litla og lágvaxna, feita og lágvaxna, gula og lágvaxna, hvað sem er, þeir eru lágvaxnir. Það skondna er þó að hæsti maður veraldar er Kínverji. Á Vísindavefnum segir: "Hæsti maður í heimi heitir Wang Fengjun frá Kína en hann er meira en 2,5 metrar á hæð. Fengjun er 22 ára og á að fara í aðgerð sem á að fá hann til að hætta að stækka. Aðrir spítalar hafa neitað að framkvæma þessa aðgerð af því að hún ku vera of hættuleg."

Fyrir utan þennan mjög svo gagnlega fróðleik um hæsta mann veraldar, sem mun án efa nýtast mér í leiðinlegum fjölskylduboðu, hef ég þar að auki fræðs um mannát Kelta, meðgöngu fílsunga, hvað veldur hiksta, hver bjó til íslenska fánann, hvort börn fæðist með fæðingarbletti, hver byggði píramítana, hvort tómatur teljist til ávaxta eða grænmetis, hvað húsfluga hefur margar tær (vitanlega enga einustu), hvað fúnksjónalismi sé, hvers vegna grísir séu tákn sparnaðar sem sparibaukar og síðast en ekki síst um það hversu oft þyrfti að margfalda fólksfjölda Íslendinga til að fá út fólksfjölda Kínverja.

Svarið við þeirri síðustu sýndi mér svart á hvítu hversu fámenn við erum þar sem fólksfjöldinn í Kína er 1.227.740.000 og 282.845 á Íslandi. Með smá útreikningum verður ljóst að Íslendingar yrðu að vera 4340,6813 sinnum fleiri til að jafngilda fólksfjöldanum í Kína. Til að strá salti í sár þjóðrembu minnar fyldi lítil mynd sem sýndi muninn á Kínverjum og Íslendingum. Væru Kína og Ísland sitthvor maðurinn væri Ísland minnsti dvergur veraldar, flatur og já, nær ósýnilegur.

Tweet

Þessa dagana er ég í þvílíkum gír og geri fátt annað en að vinna, reikna og lesa. Það er nefnilega svo að ég er farinn að kvíða skólanum svolítið og best að fara að taka sig almennilegu taki.

Þegar við vorum búin með sólarskammt dagsins í Laugardalnum fór ég heim og sat sveittur við calculusinn í fjóra tíma eða þar til mér fannst ég vera kominn með hatt á hausinn. Nú er sú tilfinning horfin og ég er aftur kominn í bækurnar. Sveiattan! Til þess að hvíla sellurnar á milli þá les ég snilldarskemmtilega bók nefnilega Harry Potter, bók númer fjögur.

Tweet

Þjófur í Kína og táfýla í Hollandi!

Ég var að vafra aðeins um á netinu og ákvað að updeita sjálfa mig hvað varðar fréttir. Við erum nefnilega ekki lengur með moggann og einhverja hluta vegna fáum við ekki fréttablaðið lengur. Ég held það hafi eitthvað að gera með sumarleyfi blaðburðarfólks. Rosalega er það sniðugt, bara sleppa því að bera út blaðið á meðan sumarið stendur yfir. Alger óþarfi að hafa svona afleysingarfólk, það les hvort sem er enginn blaðið á sumrin (hæðni). Hvað um það, ég fór á mbl.is og rak þá augun í tvær ansi skondnar fréttir. Ég læt þær fljót hér með.

Elsti þjófur í Kína handtekinn
Lögregla í Peking hefur handtekið elsta þekkta þjófinn í Kína en hann er 79 ára gamall maður, sem starfar við vasaþjófnað í almenningsvögnum. Maðurinn er helmingi eldri heldur en næst elsti vasaþjófurinn, sem handtekinn hefur verið í landinu samkvæmt lögregluskýrslum, að því er segir í dagblaðinu Evening Post í Peking. Maðurinn tekur strætó númer 938 á hverjum degi „úr og í vinnu" ef svo má segja en hann rænir farþegana að staðaldri. Á fréttavef Reuters segir að gamli maðurinn hafi m.a. rænt tvítugan mann er trúði því ekki að sá gamli væri sökudólgurinn þegar lögregla sagði honum frá því.

Þessi frétt er nú bara fyndin en þessi hér er hreint út sagt lygileg!

Fékk sekt fyrir táfýlu
Hollendingur nokkur, sem fór úr skónum á háskólabókasafni í Delft, hefur verið sektaður um jafnvirði 20 þúsund króna. Að sögn hollenskra fjölmiðla virti maðurinn, sem er 39 ára gamall, ekki bann við að fara úr skóm. Að sögn blaðsins Het Financieele Dagblad töldu dómarar að táfýlan af manninum hefði verið svo megn að það hefði valdið truflun á almannafæri og því var sektin svona há.

Þeir eru ansi viðkvæmir þarna í Hollandi.

Tweet

Jarðarberjakókómjólk

Eftir sundið í gær vorum við ansi spræk, þ.e.a.s. mun hressari en við vorum fyrir sundið. Ég er reyndar búin að vera kvefuð og smá veik held ég hreint bara, því ég hef verið með beinverki og höfðuverk, kvillar sem hrjá mig ansi sjaldan. Hvað um það, sundið gerði okkur gott. Það var reyndar margt um manninn en ekki svo margt þó að ég þyrfti að bíða eftir skápi í tíu mínútur sem gerist iðulega á sólríkum dögum.

Sem við göngum út úr Laugardalslaug sjáum við konu með stóran píramída af kókómjólk við hlið sér. Við gerðum ráð fyrir að þetta væri ekki ein mamman með nesti fyrir ungana, né væri þetta einhver farandsalinn þannig að við mjökuðum okkur nær og viti menn, þessi kona bara rétti fólki sem átti leið hjá kókómjólk. Baldur læddist því nær og bað um tvær, takk.

Þegar hann kom til baka eins og lítill prakkari sá ég að þetta var einhvað alveg splunkunýtt, kókómjólk með jarðarberjabragði! Namm, það hlýtur að vera gott sögðum við og hugsuðum okkur gott til glóðarinnar. En fyrst var að borða nestið sem smurt hafði verið um morguninn og það gerðum við samviskusamlega. Eitt stykki rauð papríka, tveir tómatar, ein gulrót, ein appelsína og síðan fullt af kruðum með osti.

Við vorum nú ekkert svakalega södd eftir þetta allt saman enda með endemum hungruð. En við geymdum mynd af jarðarberjakókómjólkinni í hjarta okkar. Synd að þurfa að drekka hana bara beint og hafa ekkert til að jappla á með henni. Hmm.... Við drifum okkur upp í bakaríið í Álfheimum, Bakarinn á hjólinu heitir það víst og báðum um einn snúð með karamellu, takk. Síðan skoppuðum við út í sólina og gæddum okkur á karamellusnúð og jarðarberjakókómjólk. Það var ógesslega gott :)

Tweet

Líf í tuskunum

Í gærkvöldi vorum við Ásdís í smá tiltektarham og pökkuðum ýmsu í kassa en hentum líka helling. Pakka í kassa? Já við erum að fara að flytja í stærri og betri íbúð eftir tæpan mánuð þannig að það er eins gott að byrja á þessu. Við flytjum að vísu ekki langt en það þarf nú samt að sortera, pakka og henda.

Ég er akkúrat núna að bíða eftir að Ásdís sé búin í vinnunni og ætlaði að nota tímann í stærðfræði en það er bara svo ógeðslega mikill hávaði hér í Odda að ekkert gengur. Iðnaðarmenn að bora og mála og laga hitt og þetta með tilheyrandi skarkala. Annars hefur mér gengið nokkuð vel í stærðfræðinni undanfarið enda verið sæmilega iðinn miðað við að það sé sumar. Ég er að pæla í að vinna þetta bara upp á eftir þegar ég er búinn að hressa mig aðeins við í sundi. Farvel!

Tweet

Heyr, heyr! Ég tek undir með síðasta ræðumanni, enda ekki annað hægt.

Tweet

Ég fer í fríið, ég fer í fríið, ég fer í fríið....

Veðrið úti er svo frábært að ég get ómögulega hugsað mér að sitja mínútunni lengur hér inná Bókhlöðu að gramsa í mannfræðitímaritum. Baldur er búinn að vinna klukkan 13 þannig að ég held ég hætti snemma í dag og hætti líka klukkan eitt.

Á svona degi á maður nefnilega að fara í sundlaugina og ekki bara hvaða sundlaug sem er, heldur verður maður að fara í Laugardalinn. Þar á maður að liggja í makindum í disknum eða liggja í sólbaði og skríða í pott 4 þegar hrollur kemur í beinin.

Síðan á maður að fara og fá sér ís, labba um Austurvöll og skoða mannlífið, klára ísinn og fara þá niður á tjörn að henda gamla brauðinu sem er búið að vera í bílnum frá því í ferðalaginu þar seinustu helgi í endurnar og gæsirnar og vonast innilega eftir að sjá litla gula unga á vappi.

Síðan á maður að fara í frísbí á góðu, grænu túni. Punktur og pasta, bókin er búin.

Tweet

Eitt og annað: Af í og ý

Baldur skrifaði þessa líka fínu færslu í gær eftir miklar takkaýtingar af minni hálfu. Fólk var farið að kvabba í mér að hafa ekki skrifað svo lengi en enginn áfellist Baldur! Svo ég setti upp fílupokasvip og sagðist ekki nenna að skrifa alltaf ein í þessa dagbók okkar, hefði hann kannski engan áhuga á þessu (þetta típíska hjónakvabb).

Núnú, hann tók sig sem sagt til, bretti upp ermarnar á stuttermabolnum (yeah right) og hóf skrifin. Hann taldi sér trú um að hann væri undir mikilli pressu við skrifin og skrifaði því að af miklu kappi og postaði strax án þess að prófarkalesa textann. Það lenti því á mér þennan blessaða rigningarmorgun að lesa yfir færsluna og kíkja eftir stafsetningarvillum.

Mikil ósköp, þær voru nokkrar. Og kem ég þá að kjarna máls míns. Sem ég les yfir textann skera örfá orð sig úr heildinni sökum ljótleika síns, eins og t.d. skrýmsli og Krýsuvík. Að mínu mati voru þessi orð bæði rituð með venjulegu í en ekki ý. Til að hafa vaðið fyrir neðan mig skellti ég mér því á síðuna leit.is og leitaði að þessum tveimur orðum til að sjá hvort væri rétt.

En mikil ósköp, í báðum tilvikum fann ég alveg heilan helling af síðum sem skrifðu orðin með í og ý. Þetta flækti málin óneitanlega fyrir mér og ég fór að velta fyrir mér hvort ég hefði verið svo óheppin að ramba akkúrat á þau orð íslenskunnar sem má skrifa bæði í og ý, eins og í spítu (spýtu). Frómt frá sagt þá þoli ég ekki slík orð, er ekki bara hægt að hafa einfalda reglu, taka ákvörðum og segja síðan: Já, héðan í frá verður orðið spíta aðeins skrifað með bókstafnum í og bókstafurinn ý mun ekki koma til greina og mun slíkt teljast til stafsetningarvillu.

En á hvaða grundvelli tók ég þá ákvörðun að leiðrétta texta Baldurs og setja frekar í í stað ý í orðunum skrýmsli og Krýsuvík? Jah, ég er ekki alveg viss en ég held að ákvörðunin hafi aðallega grundvallast á trúverðugleika og áreiðanleika síðnanna sem birtu fyrrgrein orð (þ.e. skrímsli og Krísuvík).

Þær síður sem skrifðu Krísuvík með í voru að mínu mati áreiðanlegri en þær sem skrifuðu orðið með ý. Þær sem notuðust við í voru t.d. hostel.is, austurleid.is, flensborg.is, gtyrfingsson.is, hraunbuar.is, landbunadarraduneyti.is, natturuvernd.is, grindavik.is og síðan einhver ferðaskrifstofan. Þar fyrir utan voru 180 síður sem fundust undir leitarorðinu Krísuvík en aðeins 3 undir hinu: Krýsuvík. Sem sagt, Krísuvík er það.
Að orðinu skrímsli. Orðið skrímsli er skemmtilegt orð. Ég tengi það alltaf við bækurnar um Einar Áskel og skrímslið sem hann taldi að dveldist undir rúmi hans. Í mörg ár var ég hrædd við að láta fæturnar dangla fram af rúmbrúninni af hræðslu við þetta Einar Áskels skrímsli. Ég er nokkuð viss um að það sé skrifað með í þar sem 219 síður gerðu slíkt hið sama en aðeins 25 notuðu ý í orðinu. Hananú!

Tweet

Ferðasaga

Jæja, eins og flestir vita fórum við í ferðalag um síðustu helgi. Við ákváðum að skoða Reykjanesið í smáatriðum og gefa okkur tíma í það. Við byrjuðum á því að keyra inn í Voga við Vatnsleysuströnd og tjölduðum þar.

Um morguninn prófuðum við svo að fara í lókalsundlaugina sem var bara firnagóð auk þess sem potturinn er heimili vatnaskrímslis nútímans... nefnilega ofurnuddtækisins. Eftir sundferðina pikknikkuðum við svo við kirkjuna og þurrkuðum tjaldið þar sem það hafði rignt um nóttina.

Næst á dagskrá var að kíkja á Garð, stoppuðum ekki í Keflavík í þetta sinn en það kemur seinna. Við keyrðum nú bara þar um en skoðuðum Garðskagavita og þar hitti ég líka svakalega spaka langvíu sem var rosalega mikið hrifin af fyrirsætustörfum. Nú áfram héldum við sem leið lá í gegnum Sandgerði, Hafnir og fram hjá Saltverksmiðjunni.

Þá var komið að hápunkti Reykjaness að okkar mati, nefnilega Reykjanesvita og Valahnjúki. Valahnjúkur er gróinn hóll þar sem einhver hefur einhverntíma búið og ef maður gengur upp brekkuna horfir maður beint niður þverhnípta klettana á brimandi sjóinn fyrir neðan og auðvitað er allt krökkt í fuglum. Þarna eyddum við drjúgum tíma í að skoða fugla og taka myndir.

Nú var okkur farið að langa nær sjónum og fórum því niður í fjöruna sem er nú ekki alveg eins og maður ímyndar sér fjörur (sandur, skeljar...) heldur var hún þakin risastórum steinum sem sumir voru eins og egg í laginu, aðrir eins og golfkúlur og enn aðrir holir eins og frumstæð leirker.

Eftir þetta allt saman lá leiðin til Grindavíkur sem var nú eins konar drive through því við vildum ná að Selatöngum áður en klukkan væri orðin háttatími. Við leggjum af stað út á hinn alræmda og grófgerða veg sem liggur að Krísuvík og sjáum eftir smá akstur skilti á hægri hönd sem vísar á Selatanga. Við beygjum inn og BONK... ég drep á bílnum, fer út og segi: ÓNEI!

Það sem hafði gerst var einfalt. Olíusían hafði orðið fyrir árás frá einhverjum steini sem lá í leyni (bundið mál) og var nú skökk á bílnum og öll olían farin af vélinni. Við vorum utan þjónustusvæðis símalega séð en náðum þó í 112 og fengum samband við Grindarvíkurpólitíið sem kom fljótlega og kallaði eftir aðstoð.

Eitthvað hafa skilaboðin skolast til á leiðinni til dráttarbílsins því hann kom ekki fyrr en þremur tímum eftir óhappið. Það var þó lán í óláni að þessir strákar voru hinir vænstu drengir og áttu til síu og olíu og öllu var kippt í liðinn einn, tveir og þrír. Þessi atburður varð líka til þess að við fórum ekki bara framhjá Keflavík heldur vorum við dregin þangað af örlögunum.

Þegar þessi svaðilför var á enda skutumst við í Kópavoginn og sváfum heima um nóttina. Morguninn eftir fórum við svo á Pétursstaði á Stokkseyri og tékkuðum á svæðinu. Áfram héldum við svo um sveitirnar í kring þar til við vorum komin í Skálholt, þá skoðuðum við kirkjuna og fornleifauppgröftinn sem er í gangi.

Þaðan fórum við svo á Þingvelli og tjölduðum við Gjábakka. Það var ágætt nema að við vorum ekki ein í svefnpokanum, það var nefnilega einhver kónguló sem vildi hlýja sér hjá okkur og beit mig í leiðinni svona eins og tíu sinnum. Á leiðinni heim skelltum við okkur svo í sund í Ljósafosslaug og keyrðum svo Grafninginn.

Og þannig var nú það.

Tweet

Ferðalög

Nú er kominn sá tími árs sem Íslendingar leggjast í ferðalög. Við Baldur erum Íslendingar og ætlum því að leggja upp í nokkur ferðalög þetta sumarið. Planið er að reyna að sjá sem mest af landinu enda verður þetta víst seinasta sumarið í bili á fróni.

Fyrsta ferðalag sumarsins verður farið næstu helgi. Hvert stefnan verður tekin er síðan annar handleggur því ekki höfur við enn gert neitt ferðaplan eins og í fyrra. Ætli það sé ekki best að kíkja á gamla planið, sjá hvert við fórum, hvað við eigum eftir og plana síðan út frá því?

Í tilefni þess að Ísland verði landið sem við sækjum heim þetta sumar fórum við í gær á stúfana og keyptum okkur Íslandskort. Við létum ekki staðar numið þar heldum fórum við rakleitt niður í túristamiðstöðina í Bankastræti og birgðum okkur upp af bæklingum. Taskan stútfylltist og ég sé fram á að það taki sinn tíma að renna í gegnum þetta lesefni. Við þurfum að öllum líkindum að grúfa okkur yfir nýja kortið og rína í bæjarnöfn og staðarheiti til að vita hvert okkur langar.

Hvað um það, næstu helgi verður við einhversstaðar út í sveit í tjaldi, með prímus að sötra te.

Tweet

Dalalíf og fleiri sápur

Við erum búin að vera duglega að nýta okkur safnkost Borgarbókasafnanna að undanförnu. Við fórum t.a.m. upp í Gerðuberg fimmtudaginn seinasta og fundum þar rekka með helling af skemmtilegu fræðsluefni. Rúsínan í pylsuendanum er að fræðsluspólur eru fríar og því gátum við tekið eins og okkur lysti. Reyndar er hámarkið fimm spólur í senn og urðum við að sætta okkur við það með semingi.

Af þessum fimm erum við búin að horfa á tvær. Önnur var úr þáttaröðinni Lonely Planet og fjallaði um Eyjaálfu, nánar tiltekið eyjarnar Fiji, Vanuatu og Solomon eyjar. Þar var ég vel með á nótunum enda búin með námskeiðið Etnógrafía Eyjaálfu.

Sú síðari, Micro Cosmos, var alveg frábær og skemmtum við okkur konunglega yfir henni. Hún fjallaði nefnilega um skordýr og undraveröld þeirra sem við mannskepnurnar verðum ekki mikið varar við. Við komumst t.d. að því að könglulær eru eldsnöggar að bregðast við þegar vitlaus engispretta stekkur ítrekað í vefinn hennar þangað til að lokum hún festist. Það var eins og hún væri að plasta bretti, svo snögg og afkastamikil var þessi könguló. Eftir þessa meðferð var engisprettan eins og múmía, nema hvað hún var uppdópuð af köngulóareitri.

Núna erum við mætt aftur á bókasafnið en með annað markmið í huga. Við erum að leita að hljóðbókum til að hlusta á í labbitúrum. Úr nógu er að velja og áttum við Baldur erfitt með að ákveða hverja væri best að taka til að byrja með. Ég ákvað að gerast þjóðleg og tók því Dalalíf I: Æskuleikir og ástir á meðan Baldur valdi söguna Hið undarlega mál Jekylls og Hydes. Þar fyrir utan tókum við sitthvora slökunarspóluna.

Tweet

Mættur í vinnu

Dagurinn í dag var óvenjulegur að einu leyti, ég mætti í vinnuna. Það var alveg barasta ágætt að mæta aftur, ég á að vera hálfan daginn fyrst um sinn en svo eykst það sjálfsagt.

Núna erum við Ásdís á bókasafninu að taka hljóðbækur. Á næstu dögum ætlum við að prófa að labba í vinnuna og fannst okkur það snjallræði að lesa bækur á meðan, nota tímann skiljú.

Tweet

Eins og bráðin smjörstykki

Við kíktum í heimsókn til Einars og Sólveigar í gær og fengum þá að sjá litla gimsteininn þeirra, hana Sædísi Ósk. Fyrst þegar okkur bar að garði var hún nýsofnuð og því urðum við að tippla inn á tánum til að fá á hana litið.

Þegar við vorum hins vegar hálfnuð með vöfflustaflann heyrðist hljóð úr horni, búhú, fæ ég engar vöfflur? Akkuru er ég skilin eftir útundan? Þá var náð í prinsessuna og við Baldur féllum alveg kylliflöt fyrir henni. Hún er gullfalleg og svo skýr.

Það var eins og hún væri mikið að pæla í hlutunum og þegar Einar fór að gretta sig til að fá hana til að brosa horfði hún á hann í forundran. Það var eins og hún væri að hugsa: Hvað er eiginlega að honum pabba? Síðan kom svipur sem virtist segja: Ég þekki þennan náunga ekki!

Hún varð mjög hrifin af Baldri og þegar hún brosti bráðnaði maður eins og smjör. Baldur er nefnilega svo klár, hann kann fótanudd og við Sædís virðumst eiga það sameiginlegt að finnast fótanudd alveg óskaplega gott.

Tweet

Munaðarlaus

Jæja þá eru folöldin flogin og komin með faraldsfæturna undir sig á ný. Ég skutlaði þeim á völlinn í gær og var svona að gæla við að láta stinga mér í handfarangurinn en það er víst búið að staðla allt svoleiðis og ekki er ég staðlaður.

Þau ætluðu að gista í París eina nótt og svo á að stökkva af stað til Montóðalsins í Stilkalandi. Ég vildi nú ekki senda þau ein út í hinn hættulega heim þannig að ég samdi við lífvarðafyrirtækið JÓK (Júlían, Ólöf og Karl) og verða þau stand by. Þau þekkja vel til folaldanna og eru því besta fólkið í verkið, svo er líka nauðsynlegt að hafa njósnara á staðnum.

Tweet

Mamma og pabbi kveðja landið og miðin

Í gærmorgun þegar Ásdís var nýlögð af stað í vinnuna þá hringdi síminn og í honum voru mamma og pabbi að spyrja mig hvort ég væri til í að fara í smá lautarferð. Ég var meira en lítið til í það og sóttu mig med det samme á Digranesveginn.

Ég bjóst við að næsta skref væri Heiðmörk eða eitthvað svoleiðis en það var ekki þannig. Við fórum sem leið lá beint út úr bænum í átt til Hveragerðis en í staðinn fyrir að fara þangað fórum við Þrengslin. Þar stoppuðum við aðeins til að litast um, taka myndir og rétta úr okkur.

Þegar við vorum búin að keyra í smástund frá þeim stað þá beygðum við útaf á torfæran veg sem er ekki ætlaður öðrum en jeppamönnum. Þetta var sandvegur og við fórum upp einhverja brekku í fjórhjóladrifinu og viti menn handan hennar var gullfallegt útsýni beint yfir magnaða sandfjöru og að sjálfsöðgu sjóinn, maður sá meira að segja mjög vel til Vestmannaeyja.

Þegar við vorum búin að leika í nokkrum dömubindaauglýsingum í fjörunni með tilheyrandi látum fórum við í kaffi til Jóhanns Óla fuglafréttaritara RÚV. Hann býr á Stokkseyri í mjög sætu nýuppgerðu húsi. Útsýnið þar er stórkostlegt og í gær sást svo vel í allar áttir að það var eins og hver einasta þúfa og hver einasti jökull stæðu á tánum svo maður sæi þau aðeins betur.

Eftir að hafa kvatt Jóhann Óla þá heimsóttum við náttúruperluna Urriðafoss þar sem ég tók heilan helling af myndum með tilheyrandi príli og látum. Á þessum tímapunkti vorum við öll orðin svolítið þvæld og rykug þannig að eðlilegast var að skella sér í sund og var það gert í Skeiðalaug.

Eftir sundferðina pikknikkuðum við bigtime með forrétti, aðalrétti og að sjálfsögðu tvöföldum eftirrétti. Hrein og södd héldum við svo aftur af stað og var stefnan tekin á Skálholt þar sem vinur okkar séra Egill Hallgrímsson er prestur. Hann var að vísu ekki heima þegar okkur bar að garði en konan hans hún Ólafía tók vel á móti okkur og bar fram svaladrykki og nammi meðan við biðum.

Það var mjög gaman að heimsækja þau og staðurinn er frábær. Eftir að hafa skoðað mótorhjólið hans Egils og spjallað helling var haldið í bæinn þar sem folöldin þurftu að kasta kveðju á fleiri.

Þetta er fréttaritari dagbókarinnar í Árnessýlu.

Tweet

Kaktusar í leirpottum

Það var stelpukvöld hjá mér í gær og mannfræðigengið mætti á svæðið: Sigga, Dögg, Lísa og Birgitta. Elva er út í Svíþjóð og mætti vitaskuld ekki. Þetta er víst í seinasta skiptið sem gengið Verð að skilja hittist því Birgitta er að flytja til Þýskalands og Sigga verður í Svíþjóð í vetur. Þetta verður eitthvað fátæklegt næsta vetur. Hvað um það, hver nennir að pæla í vetri þegar veðrið er eins dásamlegt og það er í dag?

Af skrifstofunni sem ég vinn í hér í Odda hef ég frábært útsýni. Það eina sem skyggir á eru kaktusarnir tveir í sætu leirpottunum sínum. Iðagræn týn, heiður himinn, laufguð trén, gosbrunnurinn í tjörninni og í síðast en ekki síst Esjan góða. Skrýtið hvað hún virðist nálægt héðan séð, það er eins og Þingholtið sé við rætur fjallsins.

Nú er ég alveg að verða búin með þennan vinnudag og get þá haldið galvösk út í sólskinið. Ég held að skynsamlegasta ákvörðunin sem maður getur tekið í slíkri blíðu sé að fara í sund. Baldur er reyndar að ferðast um landið með folöldunum sínum áður en þau strjúka til Frakklands. Ég verð því bara ein í þetta sinn, ein í þeim skilningi að ég verð Baldurslaus. Það þýðir einfaldlega að enginn verður til staðar til að kasta bolta í hausinn á mér, skvetta vatni framan í mig eða synda mig niður.

Tweet

Ys og þys út af heilum helling

Ég sit núna upp á skrifstofu Dr. Unnar Dísar Skaptadóttur mannfræðings. Þetta er þriðji vinnudagurinn og ég fíla mig í tætlur. Fyrsta verkefnið mitt var að læra á forritið SoloWeb 2,5 til að gera heimasíðu fyrir Unni. Ég er nefnilega að vinna sem aðstoðarmaður hennar í sumar, aðstoða við rannsóknir og undirbúning námskeiða. Ég verð svona allt múligt man. Geggjað.

Ég ræð mér algjörlega sjálf, hvenær ég mæti, hversu mikið ég vinn og hvenær ég hætti. Ég held ég taki mér frí á föstudögum í sumar og vinni aðeins meira hina fjóra daga vikunnar. Það er gott plan. Held ég. Vonandi.

Helgin leið hratt og það var af nógu að taka. Föstudagurinn fór auðvitað allur í útskrift Andra. Veislan var alveg öldingis ágæt, okkur Baldri kom mest á óvart að þeir feðgar, anti-grænmetisætur, hefðu ákveðið að hafa tapas-rétti á boðstólum. Það eina sem var kjötkyns var lax á prjónum. Annars samanstóð veisluborðið af ristuðum snittum, ólívuolíubornum með allskyns gómsætu áleggi. Einnig aspas til að dífa í sósu. Lítil salöt í salatblöðum. Gærnmetisætum leið eins og blóma í eggi (Baldur varð að Baldursbrá).

Áfram með smjörið. Laugardagurinn byrjaði á keyrslu upp í Haukadal því til stóð að græða upp landið á Tortu. Það tók þennan galvaska hóp ekki langan tíma að sá og klára allt úr pokunum og því var næst á dagskrá að pikk-nikka.

Við Baldur vorum svo miklir lúðar að taka lítið sem ekkert nesti með okkur en það kom ekki að sök þar sem Stella amma var með þetta dýrindis kartöflusalat í farteskinu. Ég hef aldrei borðað svona góðan mat í pikk-nikk áður, nei hei. Við sátum við í dágóða stund en um hádegisbil var haldið heim á leið.

Þegar þangað var komið drifum við Baldur okkur yfir til pabba til að hjálpa til við flutningana. Þeir feðgar voru nefnilega að flytja yfir í Pókavoginn. Þegar okkur dreif að var allt á fullu, Erna og Alda ráku á eftir köllunum til að geta byrjað að þrífa og þeir greyin höfðu vart undan við að hlaupa með kassa og poka út í bíl. Annars var mestmegnið búið og því sluppum við með skrekkinn. Í staðinn tók ég bara myndir af elsku Þingásnum því þangað á ég víst ekki eftir að koma í bráð.

Tweet

Nýstúdentinn

Við vorum að koma úr útskrift Andra brósa. Hann var að útskrifast frá MR af náttúrufræðibraut I og hlaut I. einkunn sem er glæsilegt.

Að venju var athöfnin löng og misskemmtileg. MR hefur þann sið að kalla til júbilenta svokallaða en það eru eldri stúdentar. Í þetta skiptið var fenginn 65 ára stúdent, 60 ára, 50 ára og að lokum 25 ára stúdent til að halda smá tölu. Þegar ég meina 65 ára stúdent á ég vitaskuld við að viðkomandi útskrifaðist frá MR fyrir 65 árum og ætti því að öllum líkindum að vera 85 ára. Athöfninni lauk síðan þegar rektor sleit skólanum í 156. sinn.

Við vorum sex úr fjölskyldunni sem mættum á athöfnina; ég og Baldur, mamma og pabbi; Alda frænka og Erna frænka. Þegar ég útskrifaðist fyrir 3 árum var reglan sú að maður mátti aðeins taka með sér tvo gesti en það er bara nóg til að taka með mömmur og pabba. Nú virðist þessu hins vegar hafa verið breytt því Andri hélt að hann mætti hafa allt upp að 5 gestum sem er ansi gott.

Við fáum síðan tækifæri til að hitta fleiri ættingja á eftir því sjálf stúdentsveislan hefst klukkan 17:30 í Grasagarði Reykjavíkur, a.k.a. Hortus Botanicus Reykjavicensis.

Til hamingju með daginn elsku brósi minn!

-----Myndauppfærsla 10. mars 2006-----

Að útskrifast

Tvö glæsimenni

Gómsætar veitingar

Fjölskyldumynd

Við systkin

Tweet

Sundferð

Í dag fórum við í sund. Þessi sundferð var frábrugðin öðrum sundferðum okkar að því leyti að í stað þess að láta klippa tvisvar af kortinu okkar og fá afhentar tvær skífur létum við afgreiðsludömuna hafa tvær passamyndir og 36000 kall og fengum í staðinn tvo bréfsnepla og tvær skífur.

Í stuttu máli þá festum við kaup á tveimur árskortum í sundlaugar Reykjavíkur. Jibbbbíííííí!!!!(28) Jahúúú!!!!(32) Þessa ákvörðun vorum við löngu búin að taka en áttum samt enn eftir slatta af klippikortinu okkar sem við notuðum nánast daglega. Blessuð sé minning þess.

Tweet

Hvað varð um okkur yfir helgina?

Seinast létum við víst í okkur heyra á fimmtudagseftiðmiðdaginn ef ég man rétt. Þennan sama eftirmiðdag fékk ég í hús seinustu einkunnirnar og síðan þá hefur ekki gefist nægilega rík ástæða til að þvælast hingað niður í Odda og kíkja á netið. Þar fyrir utan hefur dagskráin verið þéttskipuð.

Þennan áðurnefnda fimmtudagseftirmiðdag fékk ég, eins og áður sagði, seinustu einkunnir í hendurnar og niðurstöður vorannar 2002 eru eins og hér segir: Þjóðernishópar 9,0; Hagræn mannfræði 9,0 og Etnógrafía Eyjaálfu 9,5. Meðaleinkunnin var því um 9,2 og Baldur heimtaði að við héldum upp á það.

Til að verða við þeirri ósk fórum við á American Style og síðan í bíó að sjá mexíkönsku myndina Amores Perros. Myndin var tilnefnd til Óskarsverðlauna sem besta erlenda myndin árið 2001 og hlaut verðlaunin besta myndin á Cannes 2000. Ég las umfjöllunina um myndina á vef sambíóanna og varð meira en lítið hneyksluð því hver sá sem skrifaði þessa umfjöllun er greinilega ekki starfi sínu vaxinn. Hann er að lýsa í grófum dráttum söguþræðinum og fer með vitlaust mál, staðhæfir hitt og þetta sem er algjört bull. Þvílík vitleysa! Hvað sem öðru líður var myndin geggjuð.

Næst á dagskrá hjá okkur var að vinna í kosningunum. Við vorum í Kópavogsskóla og skiptum vöktunum þannig að við unnum tvo tíma og hinn sem vann með okkur á dyr vann tvo tíma. Í einni af þessum tveggja tíma pásum skruppum við í stúdentsveislunnar hennar Maríu frænku sem var að klára FG. Til hamingju elsku frænka! Þegar kjörfundi var lokið klukkan 22 fórum við yfir á Þingás og gláptum lítillega á kosningarsjónvarpið eða alveg þar til við fengum einhverjar tölur úr Kópavogi. Þá slökktum við og héldum heim á leið.

Nú virðist sem þessu mánaðarfríi mínu sé að ljúka því að öllum líkindum byrja ég að vinna á morgun eða hinn. Ég verð að vinna hjá prófessor uppí Háskóla, aðstoða við rannsóknir og hjálpa við undirbúning námskeiða. Ég hlakka sannast sagna mjög til að byrja og er komið með alveg nóg af því að vera í fríi og mega gera hvað sem mig lystir. Eftir viku eða svo á ég síðan eftir að líta á þessi orð mín og hugsa með mér: Nuts!

Tweet

Skráður

Já, já, já, jahá! Nú tilheyri ég aftur hinum stórmerkilega hópi sem kallast námsmenn. Í dag fór ég nefnilega og skráði mig í Háskóla Kasakstan og ætla að nema þar kynjafræði. Heyri ég lófatak og fagnaðaróp, er múgurinn ekki að ærast af gleði?

Nei ókei... Ég skráði mig í rafmagns- og tölvuverkfræði sem kennd er í Háskóla Íslands. Ég var samt að pæla í kynjafræði í Kasakstan, þar sem það er víst mjög arðbært og hagnýtt nám, en það var eitthvað sem varð til þess að ég valdi verkfræðina frekar.

Tweet

Vorfögnuður í kirkjunni

Gærdagurinn bar sterkt svipbragð undanfarinna daga og leið við sundlaugarbusl, frisbíkast, ljósmyndasýningar og kirkjusöng. Eftir að hafa hent græna disknum á milli okkar í dágóða stund á túni einu niðrí Laugardal var farið í sjálfa laugina.

Þaðan komum við frísk uppúr og héldum rakleitt uppá Bókhlöðu þar sem Baldur tók fyrir smá stærðfræði og ég skrapp á netið. Að því loknu fannst okkur upplagt að kíkja á útskrifarsýningu nemenda úr ljósmyndaskóla Sissu á Laugarveginum. Myndirnar voru allar svart/hvítar en að öðru leyti áttu þær fátt sameiginlegt þar sem viðfangsefni ljósmyndaranna voru ólík. Margar myndanna voru áhugaverðar en aðrar voru ekki eins skemmtilegar.

Klukkan 19:30 vorum við síðan mætt niður í Hjallakirkju í vorfögnuð. Það hefur víst verið siður þar á bæ að starfsmenn kirkjunnar og þeir sem að starfi kirkjunnar hafa komið hittist eitt vorkvöld, snæði saman málsverð, syngji og tralli saman.

Á borð var borinn mexíkanskur matur frá TexMex sem leit vel út í fjarlægð, þ.e. fjarska fagur, en þegar á reyndi var hann bragðlaus og óspennandi. Eftir átið hófust síðan skemmtiatriðin sem stóðu undir nafni. Presturinn sagði brandara við góðar undirtektir okkar hinna, kórinn tók lagið og allir sungu síðan saman undir lokin. Sem sagt hin besta skemmtun og ágætisbyrjun á vorinu.

Tweet

Full endurgreiðsla

Málið með Landssímann fór betur en á horfðist: Við fengum munka miðana endurgreidda að fullu og það í seðlum. Þeir Landssímamenn eru kannski ekki eins miklir lúðar og manni fannst í fyrstu þegar blikur voru ekki svo skærar á lofti.

Við vorum búin að ákveða að lágmarkið væri að fá annan miðann endurgreiddan en þeir gerðu gott betur við okkur og það kom okkur á óvart. Í okkar augum var það sjálfsagt mál hver hafði réttinn sín megin og í þessu tilviki virðist Síminn hafa verið sammála og viljað gera vel við viðskiptavini sína. Slíkt er þó sorglega sjaldgæft og oftast þarf fólk að rífast og skammast til að standa á rétti sínum og fá sínu framgengt.

Tweet

Af Kisu litlu Stjörnuprúðu

Eins og menn eflaust muna var farið með Kisu Stjörnuprúðu til læknis um daginn vegna meintrar vatnsdrykkju og tilheyrandi vatnslosunar í formi kattahlands. Greindist kisugrey með sykursýki og var því keypt sérstakt fæði fyrir ketti sem þjást af slíkri sýki. Fékk Kisa líka kisunammi fyrir hugrakka frammistöðu hjá lækninum góða, hún var sko allan daginn hjá vetta.

Nú nú, slíkt er í raun ekki í frásögur færandi ef ekki væri fyrir baráttuanda Kisunnar okkar Stjörnuprúðu. Hún lætur ekki deigan síga, síður en svo, hún sigrar aðdráttarafl jarðar æ ofan í æ með því að hoppa tvist og bast, upp og út, til og ofar.

Hún er nefnilega í meðferð hjá okkur Bakkabræðrum Baldri og mér. Meðferðin lýsir sér í grófum dráttum svona: Útidyrnar, sem vísa að stórum og gróðursælum garði vorum, eru hafðar galopnar á góðviðrisdögum og er það liður í viðleitni okkar til að draga Kisu meira út.

Hún hefur brugðist hin sprækasta við og í blíðviðrinu sem leikið hefur við okkur Pókavogsbúa undanfarið hefur hún sólað sig í lautinni okkar góðu. Þetta hefur jafnvel gengið svo langt að hún er farin að læðupokast út á kvöldin þegar minnst varir og um daginn gerðist sá sjaldgæfi atburður (svo sjaldgæfur að slíkt hefur aldrei hent fyrr) að Kisa læstist úti, alein og óvarin.

Við vorum of upptekin við að rabba saman um heima og geima og gáfum krafsi hennar og klóri lítinn sem engan gaum. Allt í einu spratt ég þó á fætur til að aðgæta hvort einhver mórinn væri á ferð. Mórinn at arna var auðvitað litla ljúfan sem vildi komast inn. Og hér kemur að kjarnanum: Hún hafði óverdósað af fersku lofti, súrefni í nös, og var fim sem sirkusfíll. Hún iðaði af lífi, tók undir sig hvert stökkið á fætur öðru og lenti ávallt á báðum þófum, jafnþætis :) Slíkt og annað eins hefur hún aldrei gert sig seka um áður og var þetta gleðistund í litla kotinu.

Meðferðin virtist gefa góða raun og því var henni haldið áfram og Kisa tók þátt sem aldrei fyrr. Út að labba, borða gras, sniffa sólfífla, spóka sig, sólbað hér, hvæsa á ljótt fress þar, standa aftur upp og rápa, glápa. Hún gekk svo langt að hræða úr okkur líftóruna með því að fela sig í runnum og eitt sinn sá ég hana læðast upp stigann í átt að umferðargötunni. Ég útskýrði fyrir henni þýðum rómi að slíkt hæfði ekki hefðarketti sem henni og að forvitni væri löstur ef henni fylgdi lífshætta og magasár. Hún skildi mig og hélt áfram að vera blómabarn, halló blóm, halló fluva.

Ekki er öll sagan sögð, ó nei, því um daginn gerðust undur og stórmerki. Kisa, þessi kassavana frú sem auðvitað gerir þarfir sínar í þar til gert Kisuklósett inní þurrkherbergi, gerði sér lítið fyrir, tölti út í sandkassa og kastaði þar af sér vatni. Næst lét hún eftir "moka yfir" þráhyggju sinni og mokaði og mokaði yfir pissið þar til myndast hafði lítið fjall öðru megin og, óhjákvæmilega, dalur hinu megin.

Þessi tíðindi voru ósköp stór í augum Baldurs og ætlaði hann að hringja í fólk og vekja um miðjar nætur. Guði sé lof, þá tókst mér að koma í veg fyrir slíkt glapræði. Það tilkynnist því hér með að Kisa Stjörnuprúða hefur migið utanhúss og það í sandkassa takk fyrir.

Að lokum ber að minnast á leynivopnið í meðferð okkar á sykursýkinni: Ölger. Kisa litla er sólgin í þurrar gerflögur sem settar eru út á salat og í súpur og er þetta án efa eitt það besta sem hún lepur upp auk ólíva og skyrs (ég veit, hún er frábær). Nú nú, Baldur næringarráðgjafi komst að því að þetta áðurnefnda ölger jafnar út blóðsykurinn og því tókum við á það ráð að gefa kisu eina til tvær teskeiðar af geri með kvöldmatnum. Þessa dagana lifir Kisa því eins og blómi í eggi enda fær hún aðeins túnfisk, makríl og ölger. Kattamaturinn er sko búinn.

Tweet

Óvæntir endurfundir

Þegar við vorum að rannsaka Reykjavík með túristaaugum fórum við í gegnum Suðurgötukirkjugarð. Sem við erum að skoða legsteina og taka myndir af hinum ýmsu hlutum rek ég augun í kunnuglegt nafn og kalla til Ásdísar: Þetta nafn er í minni ætt! Hey, og þetta líka!

Við nánari athugun kom í ljós að þetta fólk, Guðfinnur og Marta, áttu afmæli 11. janúar og 12. ágúst. Það var ekki um að villast þetta voru mjög greinilega Guðfinnur afi og Marta amma. Ég vissi ekkert hvar þau væru grafin og því var þetta ákaflega skemmtileg tilviljun :)

Tweet

Húsin í bænum 1

Við fórum á ljósmyndasýninguna í gær eins og talað var um og urðum yfir okkur hrifin. Sýningin var á vegum Fókuss, félags áhugamanna um ljósmyndun og var hún til húsa í Straumi í Straumsvík. Sýningin var ekki mjög stór, u.þ.b. 300 myndir, og vorum við tæpan klukkutíma að skoða okkur um. Það sem sumir þessara ljósmyndara eru færir! Og það sem margar þessara mynda voru fallegar!

Við bentum og hlógum í kapp við hvort annað eins og smákrakkar og skemmtum okkur konunglega. Ef maður ætti milljón væri ég til í að spanndera svona 100.000 krónum í sumar myndanna sem þarna voru til sýnis. Ég hvet alla eindregið til að fara, í dag er opið frá 13-21 en virka daga opnar ekki fyrr en kl. 17. Eitt enn: það er frítt inn.

Sýningin og labbitúr minn í gær blés okkur Baldri eldmóð í brjóst og létum við verða af einu því sem komið er á listann okkar yfir það sem við ætlum að gera í sumar. Við drifum okkur nefnilega í labbitúr um miðbæ Reykjavíkur og kölluðum við hann Húsin í bænum.

Við höfum jafnframt ákveðið að dreifa þessum Reykjavíkurtúrum á nokkra sunnudaga og taka fyrir ákveðin svæði í hverjum þeirra. Eitt aðalatriði þessara labbitúra okkar er að virða fyrir okkur gamla miðbæinn og þá sérstaklega húsin og garðana og upplifa stemmninguna. Myndavélin á auðvitað að vera með í för og markmiðið er að taka myndir af þeim húsum sem okkur finnast framúrskarandi að einhverju leyti. Í dag var sem sagt fyrsti hluti gönguseríunnar Húsin í bænum.

Við lögðum Nolla fyrir utan Aðalbyggingu Háskólans og röltum í átt að tjörninni. Á Tjarnargötu var strax margt húsa sem við vildum festa á filmu og hófumst við því ótrauð handa við að smella af. Túrinn tók síðan stefnu að Grjótaþorpinu sem mér finnst hreint út sagt dásamlegt. Mér finnst alveg eins og ég sé stödd í einni af barnabókum Astrid Lindgren og býst jafnvel við að sjá börnin í Ólátagarði koma hlaupandi á móti mér.

Þaðan gengum við um Bárugötu, Öldugötu og síðast en ekki síst, Ránargötu, en þar bjó ég í bernsku og sleit fyrstu barnsskónum. Ég man óljóst þá tíð, mér stendur ferskast í minni öll portin sem við krakkarnir lékum okkur í og þessi tilfinning að finnast maður vera í útlöndum þegar maður var staddur í einu þessara porta.

Eitt portið hafði til að mynda svaka flottan gosbrunn eins og maður sér í kvikmyndum sem eiga að gerast í borgum Ítalíu og ýtti það eflaust undir þessa exotic tilfinningu sem ég, barnið, fann fyrir í Ránargötu. Við Baldur gerðum heiðarlega tilraun til að finna þennan gosbrunn en eina portið sem við fundum var þakið spítnarusli. Ekki beint eins og mig minnti að þetta væri.

Frá Ránargötunni héldum við rúntinum áfram þangað til við komum að kaþólsku kirkjunni. Þangað hef ég aldrei stigið inn fæti enda ekki verið viss hvort ég, skírð til mótmælendatrúar, mætti slíkt og annað eins. Nú er öldin hins vegar önnur í mínum huga og við Baldur læddumst inn þöglum skrefum. Ekki voru margir á stjái, einn maður sat á bekk og virtist biðja og ein karmel nunna dittaði að kertunum. Við fórum einn hring um kirkjuna og virtum fyrir okkur málverkin og skoðuðum bæklingana sem lágu frammi. Að þessu loknu fórum við í almenningsgarðinn þarna rétt hjá og fengum okkur appelsínu og kex.

Endurnærð af nestinu héldum við göngutúrnum áfram, gengum nú um allar göturnar við Hringbraut og enduðum síðan á því að skoða Suðurgötukirkjugarð. Hann er alveg einstaklega yndislegur, allt er svo gróið og þar eru kyrrð og friður orð dagsins alla daga, alltaf. Ég hef aldrei vitað hve kirkjugarðar eru gott myndefni fyrr en nú. Ég stillti myndavélina á allskonar valkosti og reyndi jafnvel að taka mynd af köngulóarvef.

Við ákváðum síðan að enda túrinn á því að fá okkur malt og snikkers sem við og gerðum. Nú er stefnan hins vegar tekin á heimsókn til froskanna og jafnvel að renna aftur á ljósmyndasýninguna góðu í kvöld og reyna að draga pabba gamla með. Hann er jú áhugamaður um ljósmyndum ef einhver slíkur er til.

Tweet

Húsin í bænum og Nauthólsvík

Þegar Baldur fór á fund í morgun ákvað ég að fljóta með niður í bæ í stað þess að sitja heima og lesa. Á meðan Baldur var á fundinum tók ég mér góðan labbitúr um miðbæinn og virti fyrir mér hús og híbýli Reykvíkinganna.

Ég hef í raun aldrei skoðað borgina á þennan hátt áður og upplifði mig hálfpartinn sem túrista í borginni. Það var frábær tilfinning og ég komst að því að ég kann miklu betur að meta borgina núna eftir þennan göngutúr. Við tjörnina hafði ég stuttan stans og virti fyrir mér stokkandaparið hér að neðan.

Í hádeginu fórum við Baldur síðan í Nauthólsvíkina að spila frisbí. Það var skemmtilegt að vanda en nokkuð hvasst og fátt um manninn. Við sáum um sex sólstóla uppá hól og Baldur sagði að um listaverk væri að ræða. Við stukkum upp á hólinn og prufuðum að sitja í þeim og mér fannst helst sem ég væri Gullbrá að prófa stólinn hans bangsapabba. Við sáum líka gamlar rústir frá stríðsárunum og tókum við myndir af herlegheitunum.

Eftir fornleifafræðirannóknirnar var farið í Laugardalinn og síðan upp í Þingás að kíkja á þá feðga. Þar hittum við fyrir Óla afa og Eygló frænku sem pabbi hafði boðið í grill. Núna erum við hins vegar að bræða með okkur að fara á ljósmyndasýningu í Straumsvík og hafa gaman af.

Tweet

5.000 blöðrur og bless fordómar

Niðri á Ingólfstorgi voru í dag tónleikar í tengslum við herferðina gegn fordómum. Allt byrjaði þetta stundvíslega klukkan 16 en við Baldur vorum mætt rétt fyrir 17 því þá átti að sleppa lausum 5.000 blöðrum. Þegar við komum aðvífandi var Ragga Gísla í sönggír en stuttu eftir það kom borgarstjórinn og klippti á borðann góða sem hélt saman blöðrubúntinu þannig að þær svifu til himins eins og litrík atóm. Mikil fagnaðarlæti brutust út enda margt um manninn í bænum.

Eftir blöðruatriðið röltum við um miðbæinn og virtum fyrir okkur mannlífið. Loksins eru laufin að springa út á trjám borgarinnar, ég er búin að bíða þessa í ansi langan tíma og finnst satt best að segja vorið vera seint á ferð. Nú virðist það hins vegar vera gengið í garð og held ég að veðurblíðan undanfarna daga staðfesti þá kenningu mína. Við settumst niður á bekk og tókum nokkrar myndir og röltum síðan að tjörninni og tókum enn fleiri myndir, í þetta skipti urðu þó fuglar myndefnið. Baldur er nefnilega ofsalega mikill fuglakall hef ég tekið eftir og hann má ekki sjá gæsir á vappi án þess að lýsa því fyrir mér hversu sniðug dýr honum finnast gæsir vera. Baldur er nú einu sinni alveg einstakur :)

Þegar tjörninni sleppti gengum við áfram í átt að háskólanum og komum við í bílnum til að ná í frisbíinn góða og græna. Í trjágöngunum frá Þjóðminjasafninu að Odda köstuðum við þeim græna á milli okkar, hjólreiðamönnum og hundaeigendum til mikillar skelfingar. Nú erum við hins vegar í Odda að netast, Baldur er að skoða verkfræðideildir og styrki og ég held ég leyfi mér að brávsa í friði. Á eftir er stefnan síðan tekin á sundlaug Laugardals og að því loknum held ég að við förum í göngutúr um Pókavoginn okkar. Góðar stundir.

Tweet

Lúða Landssími

Jæja, nú erum við komin í stríð við Landssímann. Eins og vaskir menn muna fórum við á munkasýninguna fyrir tæpri viku og komumst þá að því okkur til mikillar gremju að við höfðum ekki fengið þau sæti sem við pöntuðum. Í stað þess að vera fremst í stúkunni vorum við næst aftast og hefðum þurft á kíki að halda til að sjá hvað var að gerast á sviðinu.

Þetta voru mistök af hálfu Símans sem seldi okkur miðana og því fórum við í dag og sögðum farir okkar ekki sléttar. Lúðarnir þar tóku á það ráð að hringja í forstöðumann Listahátíðar Reykjavíkur og láta okkur tala við einhverja konu þar í símann. Sú sagði að þetta væri alfarið á ábyrgð Símans sem er auðvitað rétt og erum við helst undrandi á því að starfsmanni skyldi detta í hug að hringja í forstöðumann Listahátíðar með slíkt vandamál.

Í mínum augum er þetta einfalt: Síminn seldi okkur miðana og ber því alla ábyrgð á því að við skyldum fá vitlausa miða. Ef þeir geta ekki reynt að koma til móts við okkur og endurgreitt hluta verðsins verð ég hlessa, er þetta ekki fyrirtækið sem á múlti milljónir?

Tweet

Jæja þá eru tónleikarnir búnir og gengu þeir alveg frábærlega vel. Það kom meira að segja gagnrýnandi frá Mogganum sem vonandi skemmti sér jafn vel og ég. Ég heyrði að vísu ekkert hvernig kórinn hljómaði en eftir viðbrögðum Jóns að dæma þá var allt eins og það átti að vera enda var klappað það mikið að við þurftum að taka þrjú aukalög. Ásdís, mamma og pabbi komu á tónleikana og voru á fremsta bekk og gátu því fylgst vel með öllu saman. Eftir tónleikana þá komu mamma og pabbi í te á Digranesveginn til okkar og var skrafað þar í smá stund en ekki lengi þar sem klukkan var orðin háttatími.

Tweet

Tónleikar

Nú er rétt tæpur klukkutími í að tónleikarnir hans Baldurs hefjist - allir að mæta. Þeir byrja á slaginu 20:30 í Hjallakirkju og kostar 1000 krónur inn eins og Baldur hefur áður greint frá.

Ég fæ reyndar frítt inn þar sem ég er maki og hef ég lúmskt gaman af því. Annað væri í raun mjög ósvífið því hverjir aðrir en makar þurfa að hlusta á gaul og aftur gaul í kórmaka daginn út og daginn inn?

Tweet

Ormar á gulli

Dagurinn í dag fór allur í að eltast við banka. Þannig er mál með vexti að ég á reikninga um hvippinn og hvappinn sem ég hef ekki fylgst neitt með í mörg ár. Sumir þessara reikninga eru frá því ég fermdist, aðrir frá því ég skírðist og síðan eru enn aðrir sem ég kann engin skil á.

Mér var nóg boðið og ákvað að loka öllum þessum reikningum og setja upphæðina inná eina bók. Dagurinn fór því í að eltast við hina ýmsu ólíku banka, bíða í biðröðum og auðvitað, að fá afhenta peninga.

Að loknu þessu drifum við okkur heim á leið og tæmdum úr öllum sparigrísum og peningakrukkum sem við mundum eftir. Eldhúsborðið varð að einni fjársjóðskistu og það er greinilegt að við höfum verið eins og ormar á gulli. Þegar allt hafði verið talið saman, þar á meðal peningurinn af þessum litlu reikningum hér og þar, stóðum við uppi með rúmar 40.000 krónur. Ekki slæmt dagskaup það.

Tweet

Ég vil koma því á framfæri að stóllinn sem Kisa vinnur við að skemma er kominn aftur á sinn stað, það er nefnilega svo voðalega notalegt að hafa svona stól til að hlamma sér í með góða bók. En að allt, allt öðru.

Við pabbi hlupum í dag þar sem sjúkraþjálfarinn sagði mér að prófa það, þetta var gríðarlega hressandi og góður hringur sem við fórum og ekkert meira viðeigandi en að liggja lengi í pottinum eftir átökin. Annars geri ég nú ekki mikið annað en að syngja þessa dagana sunnudagskvöld, mánudagskvöld og þriðjudagskvöld = kóræfingar og svo tónleikar á fimmtudagskvöld sem kostar 1000 kr inn á nema fyrir ellilífeyrisþega kostar 500 kr. Ég held að herlegheitin byrji klukkan 20:00 en ég fæ það staðfest núna á eftir.

Tweet

Flatmagað í sólinni

Baldur fór út að skokka í morgun með pabba sínum og stakk sér síðan til sunds eftir átökin. Ekki var hann fyrr kominn heim en ég heimtaði að fara í sund líka og við það sat. Við fórum í Laugardalinn og flatmöguðum þar eins og rostungar í góðar tvær stundir. Eina sem pirraði mann voru krakkarnir í skólasundinu, af hverju smala kennararnir þeim alltaf í diskinn fyrir tímann, það voru allir að sleppa sér yfir látunum í gríslingunum.

Núna erum við hins vegar sloppin þaðan og erum í tölvuveri Odda að brávsa um netið. Við getum þó ekki leyft okkur mikið meira af því bili því við ætlum heima að elda linsubaunapottrétt með ofnbökuðum kartöflubátum og tómatsalati. Eldamennskunni og átinu á því þarf að vera lokið í seinasta lagi 19:00 því þá þarf Baldur að skunda á kóræfingu og ekki viljum við að hann sé eins og uppblásin blaðra þótt flestir hinna í kórnum séu það!

Tweet

Tiltekt með meiru

Við vorum svakalega dugleg í dag þar sem við drifum okkur í vorhreingerningar. Þetta voru engar venjulegar vorhreingerningar get ég sagt ykkur heldur var hér um að ræða vorhreingerningar í anda Ásdísar og Baldurs.

Við byrjuðum á því að taka niður hillurnar sem Baldur keypti sér á gelgjunni því þær tóku allt of mikið pláss í okkar alltof litlu íbúð. Eftir það ákváðum við að tími væri kominn til að viðra mublurnar okkar og því drifum við allt út, stóla, kommóður, skó, fatnað, kött, spegla, bækur, geisladiska, ALLT.

Sem betur fer höfum við stóran garð til umráðu því búslóðin, þótt smá í sniðum sé, dreifði úr sér eins og slitti á heitum sumardegi. Eftir það var allt ryksugað og rúminu var þvælt til og frá svo ekki ein einasta rykarða kæmist undan.

Næsta skref var síðan að taka hverja bókina fyrir sig og hrista hana rækilega. Við notuðum tækifærðið og settum bækur í poka sem við viljum ekki kannast við. Pokann sendum við síðan í Góða hirðinn. Bækurnar voru ekki einar um að fá að fjúka, heldur fuku skópör og fatnaður einnig ofan í poka sem síðan verða sendir í Rauða krossinn eða til Hjálpræðishersins.

Eftir þennan stormsveip var íbúðin allt önnur, bjartari og rýmri. Ekki er heldur verra að ljóti stólinn, þessi rifni og þvældi eftir Kisu, er horfinn. Megi hann RIP.

Tweet

Eitt og annað: Föstudagur og laugardagur

Föstudeginum seinasta eyddum við að miklu leyti í lauginni enda afspyrnu gott veður. Við fórum síðan og sóttum Stellu uppá bókasafn því sumir höfðu verið að fá sér tíu dropa af einhverju öðru en kaffi og þurftu skutl heim. Við vorum í raun á hraðferð í föstudagspizzuna á Þingási en ílentumst hjá Stellu alveg til 22 um kvöldið því það var svo gaman að skrafa.

Við héldum þó seint en ekki svo hægt af stað í pizzuna og þar fundum við fyrir Öldu frænku frá Flórída og Sillu og Þórð, systkinabörn mín. Því miður, og ég undirstrika þessi orð, þá horfðum við á Djúpu laugina á Skjá einum sem allir vita að floppar feitt. Þessi þáttur var þó með afbrigðum sérkennilegur og við Alda frænka gátum varla horft á þáttakrílið fyrir skömm. Við höfðum þó lúmskt gaman af þessu og hlógum af þessari vitleysu sem vitleysingarnir létu út úr sér.

Laugardagurinn var einnig fjarska fagur. Við drifum okkur snemma af stað, þ.e. um hádegisbil, og fórum til pabba til að tæma skápinn minn áður en þeir gæjar flytja upp í Svínalind. Það styttist nefnilega óðum í að Grísalind verði húsum hæf og það sem skiptir enn meira máli er að fólkið sem ætlar að flytja inn á mitt æskuheimili ætlar að gera sig heimakært í byrjun júní.

Við vorum lengur að verkinu en á horfðist en létum það ekki aftra okkur í að fara í frisbí í garðinum eftir á. Pabbi og brósi slógust í hópinn og þetta var svo skemmtilegt að áður en við vissum af var klukkan orðin 15 og við þar með búin að missa af sundferðinni sem við ætluðum í áður en við færum að sjá Shaolin munkana.

Því drifum við okkur af stað upp á Digró og urðum að láta okkur nægja kvikk sturta. Síðan brunuðum við niður í Laugardalshöll og mundum eftir miðunum í þetta skiptið. Þá kom reyndar annað bögg uppá því við fengum ekki þau sæti sem við pöntuðum. Við tókum frá sæti fremst í stúkunni en viti menn, við enduðum í næst öftustu bekkjaröðinni.

Þetta eru mannleg mistök, aðilinn sem afgreiddi okkur virðist hafa ruglast eitthvað og því enduðum við lengst uppi í Laugardagshöll og ekkert of sátt við það hlutskipti. Sú fíla hvarf þó fljótt því sýningin var mjög skemmtileg. Ég var þó hrifnust af litla átta ára snáðanum sem var sem liðamótalaus.

Í byrjun sýningarinnar var tekið fram að atriðin á sýningunni mætti ekki gera heima hjá sér en fólk virðist ekki hafa tekið mikið mark á því ef eitthvað var að marka strákana sem við Baldur sáum á túninu fyrir ofan Höllina eftir sýningu. Þeir voru með prik í hendi og reyndu að herma eftir kung fu hreyfingum munkanna og stóðu sig hreint ekki svo illa.

Tweet

564 jóladagur kveður

Uppstigningardag notuðum við til mjög praktískra hluta: við fórum yfir fjármálin. Við vorum ósköp dugleg, bjuggum til töflur í excel með lit og allt. Eftir miklar höfuðíbleytingar vorum við búin að telja upp öll atriði sem kosta okkur fjármuni og þá lá eyðsla mánaðarins fyrir okkur.

Taflan var ekki eins skemmtileg og við bjuggumst við og því tókum við á það ráð að eyða út ýmsum þáttum og lækka tölur hér og þar þangað til við töldum að ástandið væri orðið viðunandi. Eitt af því sem við eyddum af töflunni var heimilissíminn, 564 2512, og því tilkynnist það hér með að símanúmerið hefur verið lagt niður til frambúðar. Þetta þýðir reynda að við komumst ekki á netið heima en það skiptir í raun engu þar sem við nenntum aldrei á netið heima hvort eð var. Hver nennir að vinna með 56 kb nettengingu, mér er bara spurn?

Þennan sama dag, um kvöldið reyndar, fórum við í smá bíltúr um Suðurnesin. Við keyrðum m.a. að Kálfatjarnarkirkju og gengum um kirkjugarðinn. Kirkjan stendur nálægt sjó og því blés kaldan. Umhverfi kirkjunnar er mjög fallegt og það er eflaust frábært að vera þarna á sólríkum degi í logni og hita.

Frá kirkjunni keyrðum við til Voga á Vatnsleysuströnd. Bærinn er lítill og gróinn og fjarska notalegur. Það kom okkur á óvart hve mörg falleg hús voru á staðnum en mest um vert þótti okkur þó sú uppbygging sem virðist eiga sér stað á Vogum. Við keyrðum framhjá fjölmörgum húsum sem voru í byggingu og flest þeirra voru byggð úr forsteyptum einingum. Ætli þetta sé einhver tilraunastarfsemi, ég hef nefnilega aldrei séð þegar verið er að byggja hús úr forsteyptum plötum áður, hvað þá í svona miklum mæli?

Bærinn er vel þess virði að heimsækja og hefur núna bæst við á listann okkar yfir helgjarferðir um Ísland sumarið 2002.

Tweet

Eplasíder og Evrópa

Ekkert varð af hótun minni um að elda enn einu sinni egg og hrísgrjón í gær, við tróðum okkur nefnilega út annarsstaðar og það á kostnað annarra.

Klukkan fjögur hófst málþing um samrunaferlið í Evrópu og við mættum á svæðið. Þetta var ágætt framan af en undir lokin var maður orðinn ansi lúinn og þreyttur á allri þessari setu. Það sem hélt okkur þó á stólunum var loforðið um léttar veitingar í lok fundarins! Þessar meintu veitingar voru samlokur, hvítvín og eplasíder. Allt var þetta ljúffengt og hungrið léði veitingunum bragð sem kræfustu krydd eins og MSG gætu aldrei.

Eftir á gengum við út úr Aðalbyggingunni eins og fylltir kalkúnar og ekkert varð að eldamennsku það kvöldið. Í staðinn fórum við að bókasafnið niðri í bæ og tókum þar m.a. geisladiska með íslenskum hljómsveitum, svo sem Sálinni og Nýrri dönsk. Áform okkar eru að brenna þá og eiga þegar við komum til Köben til að geta tekið upp og spila þegar heimþráin sækir á.

Tweet

Elite

Í gær var ég á langri og skemmtilegri kóræfingu. Þessa dagana er nefnilega verið að fínísera tónleikaprógrammið sem flutt verður fimmtudaginn í næstu viku. En fram að því á ég víst eftir að spreyta mig á svolitlu alveg splunkunýju. Ég var nefnilega valinn til að syngja á tveim stöðum á morgun. Ég veit nú ekki hvað ég er að fara að syngja en ég er montinn af því að hafa verið settur í úrvalsdeildina :)

Ég held að þetta sé tvöfaldur kvartett sem ég syng í en það þýðir að það séu tveir úr hverri rödd. Ég er nú ekki farinn að kvíða þessu neitt enda orðinn miklu öruggari söngvari heldur en í haust þegar ég byrjaði.

Tweet

Af kartöflum og öðrum kynjaverum

Seinustu helgi settumst við tvö niður við eldhúsborðið góða og skeggræddum mataræði okkar. Við sáum fram á að brýnt væri að auka fjölbreytnina í eldamennskunni og bæta við salati á hverjum degi til að fá daglegan skammt af steinefnum og vítamínum.

Undanfarið höfum við verið ósköp hugmyndasnauð hvað viðkemur matreiðslunni, við höfum komið heim úr vinnunni kúguppgefin og þá þurft að fara að velta fyrir okkur hvað skuli elda. Þetta er eflaust vandamál sem flestir þekkja. Okkar svar við þessu hefur yfirleitt verið að sjóða hrísgrjón og útbúa egg í brauð.

Slíkt fæði dugir þó ekki í öll mál og þegar hér var komið sögu fannst okkur nauðsynlegt að hætta að kvabba og kveina og segjast ekki kunna að elda og líta frekar í okkur kæru matreiðslubækur. Við eigum nefnilega margar flottar slíkar, eina með hrísgrjónaréttum, eina með pasta, eina með stir-fry uppskriftum og síðast en ekki síst þá eigum við þessa líka flottu grænmetisalfræðimatreiðslubók þar sem er að finna yfirlit yfir helsta grænmeti og ávexti sem hér á jörðu þrífast. Þar að auki er hún stútfull af ýmsum uppskriftum.

Sum sé, þetta tiltekna kvöld settumst við niður við eldhúsborðið góða og flettum í gegnum þessar blessuðu bækur. Merktum með gulum Post-it við þær sem okkur leist á. Hófust síðan handa við skipulagningu, elda þetta á mánudag, þetta hér á þriðjudag og síðan þetta, namm, á miðvikudag.

Á mánudag eldaði Baldur svaka fína sveppasúpu og ég gerði heiðarlega tilraun til að gera frambærilega blómkálsböku. Súpan var ljúffeng en það sama get ég ekki sagt um bökuna. Það þarf ekki að taka fram að Baldri fannst þetta allt lostæti.

Í gær var komið að tilraun tvö: Kartöflubollur. Eftir tveggja tíma eldamennsku með tilheyrandi subbuskap og óhreinum ílátum var maturinn kominn á borðið og vitið þið hvað? Mér fannst þetta ógeðslegt! En auðvitað var Baldur hæstánægður með matinn og kláraði allar bollurnar si svona! Er eitthvað hér í heimi sem Baldri finnst ekki gott að borða, mér er bara spurn?

Eftir allskyns hrakfarir í eldamennskunni undanfarna daga held ég að ég gefist upp í bili og eldi bara a la Digranesvegur í kvöld: Egg í brauði með hrísgrjónum og chilli sósu.

Tweet

Farinn vegur

Þá erum við loksins komin aftur, hin fræknu Balli Bumba og Dísa Djásn. Við tókum okkur nebblega nokkkurra daga frí ef þið tókuð ekki eftir því. Fríið fólst meðal annars í því að forðast hluti eins og heimilistölvuna enda var maður kominn með nóg af tölvuglápi. En þrátt fyrir að við tókum okkur frí var margt að gerast. Við ætlum því að reifa helstu atburði hér.

Laugardagurinn 27. apríl
Þennan dag tók ég seinasta prófið mitt og gekk bara alveg ágætlega. Eftir að ég hafði talið í mig dug til að ljúka prófinu og skila því af mér hentist ég út í vorið og þar, í vorinu, beið Baldur mín með smá próflokagjöf. Gjöfin var hvorki meira né minna en Heimsbyggðin, saga mannsins frá upphafi til dagsins í dag eins og stendur réttilega á kápunni. Þetta finnst mér alveg frábær gjöf því ég hef einmitt verið að kvarta undan því hve lítinn grunn ég hef í mannkynssögunni. Nú dugir ekki að kvarta meira, hér dugir aðeins lesturinn.

Til að halda enn fremur uppá þessi merku tímamót héldum við útí Bónus þar sem við keyptum nesti. Síðan héldum við út í óvissuna með kókómjólk og kex í farteskinu. Fyrst áðum við í Verahvergi þar sem við böðuðum okkur í sundlaug heimamanna. Þaðan var síðan haldið beint yfir í Eden því við Baldur kaupum okkur oftast franskar þar þegar við eigum leið um dalinn. Ekki það að franskarnar séu eitthvað afspyrnu góðar þar á bæ, heldur snýst þetta um prinsíp, maður verður að hafa ákveðna siði og sérvisku. Við ákváðum að sukka allverulega og keypum því líka Fanta. Úff, ekki má gleyma lottóinu sem við keyptum fyrir fúlgufjár. Þrátt fyrir að Baldur hafi beðið um vinningsmiða var þar engan vinning að fá. Svekkelsið.

Sunnudagurinn 28. apríl
Við vöknuðum tiltölulega snemma enda þurfti Baldur að syngja í messu. Ég hófst hins vegar handa við að baka fyrir afmæliskaffiboðið seinna um daginn. Mér tókst að baka djöflatertu, kanilköku og muffur áður en gestina bar að garði en varð að hnoða deigið í brauðbollur og steikja pönnsur í þeirra viðurvist. Kaffiboðið heppnaðist stórvel og þrátt fyrir að þröngt hafi verið á þingi rúmaði stofan okkur öll vel. Kisa greyið flúði inní herbergið sitt enda óvön slíkri mannmergð.

Mánudagurinn 29. apríl
Þessi dagur verður lengi í minnum hafður sem dagurinn þegar flétta tvö bættist í safnið. Svo er mál með vexti að strax í æsku var ég með sítt hár. Á tíunda aldursári var mér nóg boðið og dreif mig í langþráða klippingu. Hárið var fléttað og síðan klippt beint af hausnum mínum. Sú flétta er núna í fórum pabba. Þenna mánudag virðist ég hafa upplifað sömu örvæntinguna og ég upplifið 12 árum áður því ég dreif mig á næstu klippistofu og lét klippa af mér haddinn. Þar endurtók sagan sig, hárið var fléttað og síðan bara klippt af. Eftir á leið mér eins og ég hefði gorkúlu í stað höfuðs, mjög sérkennileg tilfinning. Það sem er ólíkt með þessum tveimur klippingum er þó að núna er ég ólíkt stuttklipptari og í fyrstu fannst mér ég óttarlega strákaleg. Baldur varð hins vegar yfir sig hrifinn og sagði að svona ætti ég alltaf að vera. Ég neita því ekki að svona stutt hár er ósköp þægilegt að hafa, engin fyrirhöfn what so ever.

Létt á fæti fór ég á bókasafnið og tók allar bækurnar um stúlkuna á bláa hjólinu. Ástæðan fyrir því er þessi: Ég var svo vitlaus að kaupa bókina Heitt streymir blóð á bókaútsölu á dögunum. Þegar ég kom heim og ætlaði að hefja lesturinn komst ég að því mér til hrellingar að bókin er sjötta bindi bókaflokksins um stúlkuna á bláa hjólinu. Ég hafði óljósa minningu af fyrstu bókinni þar sem ég hafði séð hana á náttborð mömmu þegar ég var písl. Mér fannst hún alltaf óttarlega óspennandi og eflaust hef ég svarið að lesa þetta aldrei sjálf þegar ég yrði fullorðin, enda eitt markmiða krakka að verða alls ekki svona leiðinlegur fullorðinn sem horfir á fréttir og talar um pólitík, oj. Það hef ég víst allt svikið. Bækurnar reyndust hins vegar áhugaverðar fyrir það eitt að fjalla um frönsku andpyrnuhreyfinguna í seinni heimsstyrjöldinni.

Um kvöldið heimsóttum við síðan mammsý sem einnig varð hrifin af nýja lookinu. Ég reyndi að plata og segjast vera með hárkollu, án árangurs þó.

Þriðjudagurinn 30. apríl
Það er eins og mig minnir að ég hafi legið yfir lestri góðra bóka allan þenna dag. Um kvöldið elduðum við Balli pottrétt úr linsubaunum og buðum mömmu í mat því við ætluðum í bíó klukkan átta. Eftir mat lá leið Balla á kóræfingu en við mamma nýttum okkur þriðjudagstilboð bíóhúsanna og fórum að sjá You Can Count On Me. Æ, ég veit ekki, ég mæli ekki með henni satt best að segja. Sumar myndir vinna á, maður er efins eftir að maður kemur úr bíó en því meir sem maður pælir því hrifnari verður maður. Þessi mynd tók öfuga stefnu í huga mér, því meir sem ég pæli því lélegir finnst mér hún. Aldrei að ljúka mynd með of mörgum opnum endum, áhorfendur eins og ég gúddera það ekki.

Miðvikudagurinn 1. maí
Við byrjuðum daginn á því að fara í Árbæjarlaug sem virtist vera eina opna laugina á stórhöfðuborgarsvæðinu. Kópavogslaug var auðvitað ekki opin, en slíkt þarf ekki að taka fram. Laugin var krökk af fólki, aðallega smáfólki og halda mátti að um krakkanýlendu væri að ræða. Okkur tókst ekki að slappa eins vel af og við bjuggumst við enda voru litlir gríslingar út um allt að henda sér í pottana úr öllum áttum og ekki möguleiki að vita hvaðan þeir kæmu eða hvenær. Eftir vægt taugaáfall hentumst við uppúr og inní bíl og ákváðum að fara í bíltúr. Stefnan var fyrst tekin á næstu ísbúð og þaðan ætluðum við síðan uppá Þingvelli. Á miðri leið rak ég þó augun í skilti sem vísaði leiðina upp að Hlaðgerðarkoti, gamla heimavistaskólanum hennar mömmu. Ég varð auðvitað óð og uppvæg og vildi sjá þessa byggingu sem ég hafði svo oft heyrt talað um. Okkur varð þó ekki kápan úr því klæðinu, eitthvað villtumst við og vorum því fegnust þegar við sjáum malbikið á nýjan leik. Í stað þess að halda við fyrra plan beygðum við til vinstri og héldum í átt til borgarinnar. Við keyrðum um nýja Grafarholtshverfið og það kom okkur á óvart hve mikið hefur verið byggt nú þegar.

Fimmtudagurinn 2. maí
Í tilefni af 22 ára brúðkaupsafmæli Ólafar og Jóa var okkur ásamt Froskunum boðið í mat, saltfisk með kartöflum og ólívum. Ég plokkaði ólívurnar burt og gaf Stellu þær. Allt annað borðaði ég með bestu lyst enda einn besti fiskréttur sem ég hef fengið. Við horfðum líka á einn Matador þátt sem mér þótti ósköp ómerkilegur og leiðinlegur en reyndi eftir fremsta megni að halda athyglinni með það fyrir augum að læra smá dönsku áður en við flytjum út.

Föstudagurinn 3. maí
Sem liður í að borða meira af baunum gerðum við heiðarlega tilraun til að búa til linsubaunabollur. Þær voru ekki góðar. Ég hef hins vegar smakkað einhverjar bollur úr baunum sem voru virkilega góðar og nú er bara að leggja höfuðið í bleyti og detta eitthvað sniðugt í hug.

Um kvöldið fórum við yfir á Þingás. Pabbi var á árshátíð og Andri hjá Gyðu þannig að við höfðum allt húsið fyrir okkur sjálf. Mest um vert þótti okkur þó að hafa vídeótækið og sjónvarpið fyrir okkur sjálf því við ætluðum að glápa á Manhattan Murder Mysteri eins og við hétum um daginn. Myndin er alveg frábær og ég lá ekki síður í krampa núna en ég gerði fyrst er ég sá hana.

Laugardagurinn 4. maí
Baldur söng á tónleikum með Stjörnukórnum hennar Tótu, þetta voru svona maraþon tónleikar þar sem sungið var frá morgni fram á kvöld. Um kvöldið var síðan hin hefðbundna föstudagspizza nema hvað hún var einum degi of seint á ferð.

Sunnudagurinn 5. maí
Rok og rigning lýsir þessum degi ansi vel. Við hættum okkur þó í Laugardagslaug og héldum okkur í bubblpottinum allan tímann. Eftir það höfðum við stuttan stans við pollinn í Reykjavík þar sem allir fuglarnir þinga og hentum í þeim nokkrum brauðsneiðum. Eftir slíkt góðverk fannst okkur við eiga skilið að fara að sjá Woody Allen myndina sem núna á að fara að sýna í bíó, The Curse of the Jade Scorpion. Við vorum bæði mjög hrifin og hlógum dálaglega.

Mánudagurinn 6. maí
Við tókum okkur göngutúr í gær um Kópavoginn. Við gengum meðfram stöndinni og kíktum í heimsókn til Ólafar og Jóa. Síðan skokkuðum við létt á tá heim á leið enda með sojadesert í mallanum, namm. Heima beið okkar síðan verðugt verkefni, að horfa á Casablanca. Ég hafði aldrei séð myndina og fannst því tími til kominn að sjá um hvað allt þetta fuzz snérist. Myndin var ágæt en ég var samt ekkert of hrifin. Skemmtilegast var þegar maður heyrði línur sem maður hafði heyrt í hinum og þessum þáttum. Ég held ég hafi samt hlegið mest af þýsku hjónunum sem voru að æfa sig í ensku: What watch? Ten watch. Such much?

Tweet